மனங்கொண்ட படைப்பாக வந்திருக்கும் மக்கத்துச் சால்வை - மண்ணும் மணமும்

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

நம்பிக்கையின் நிழல் என்ற தலைப்பில், மக்கத்துச் சால்வை வாசகர் வட்டம் எழுதிய அறிமுகக் குறிப்புடன் தொடங்குகிறது எழுத்தாளர் எஸ். எல்.எம். ஹனிபா நினைவுக் குறிப்புகள் அடங்கிய 'மக்கத்துச் சால்வை மண்ணும் மணமும்' எனும் தொகுப்பு நூல். இந்த நூல் தொகுப்பின் நோக்கம் பற்றியும் அதன் உருவாக்கம் பற்றியும் அடுத்த கட்ட செயற்பாடுகள் பற்றியும் கூட விபரிக்கும் அறிமுகக் குறிப்பு நூலுக்குள் வாசகனை வரவேற்கிறது.

"உனது சுயமே உனக்குச் சொந்தம். அன்பாக சக மனிதனை மதித்து வாழ்வோம்.அடக்குமுறைக்கும் ஆணவத்திற்கும் பயந்து வாழ்வதைவிட அதை எதிர்த்து மடிதல் மேலானது" எனும்எஸ்எல்எம் ஹனிபாவின் பிரகடனத்துடன் அவரது அழகிய வண்ணப்புகைப்படம் பிரசுரம் பெறுகிறது.

அவரது வாழ்வும் பணியும் குறித்த நீண்ட கட்டுரையை ஓட்டமாவடி அறபாத் எழுதி நூலுக்குள் வாசகரை அழைத்துச்செல்கிறார். தேசிய மட்டப் போட்டிகள் வரை கலந்துகொண்ட குறுந்தூர ஓட்மவீரர் எஸ்எல்எம் என்பது பலருக்கு புதிய செய்தியாக இருக்கலாம். 1987 ல் வந்த மாகாண சபையின் உறுப்பினராக அறியப்பட்ட எஸ்எல்லெம் 1965 லேயே அரசியல் மேடை ஏறியவர் என்பதுவும் அப்படியே. தாவரவியல், விலங்கியல் தொடர்பான அவரது ஆர்வம் ஆலோசனை சேவை இயற்கையை நேசிக்கும் நெஞ்சம் என்பனவும் இந்தக் கட்டுரையில் பதிவாகிறது. பேராசிரியர் எம். ஏ. நுஹ்மானின் கட்டுரை யில் "ஹனிபா ஒரு கூர்மையான அவதானி, நிறைந்த அனுபவம் உடையவர். இந்த வயதிலும் அவருடைய நினைவாற்றல் நான் பொறாமைப்படக் கூடிய அளவுக்கு அலாதியானது. அவருடைய எழுத்தாற்றலும் அப்படித்தான்" என மனந்திறக்கிறார்.

வேதாந்தி ( சேகு இஸ்இதீன்), "ஒரு அடக்கமான அறிஞனின் ஈடுபாடு ஆன்ம தரிசனத்தை தேடுவதாயிருக்கும். ஹனிபா அதற்கு வேறானவர் இல்லை" என குறிக்கிறார்.கரிசல் காட்டுக்கு ஒரு கி.ராஜநாராயணன் என்றால் மட்டக்களப்புக்கு ஒரு எஸ்எல்எம், என்கிறார் வைத்தியரும் இலக்கியவாதியுமான எம்.கே. முருகானந்தன்.

பேராசிரியர் அ. ராமசாமி (தமிழ்நாடு ) யின் நினைவுகள ஒரு பயணக்கட்டுரையாக பதிவாகி, இறுதியில் " நேராக ஓட்டமாவடியில் வந்து இறங்கி அவர் தோட்டத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கி, ஆற்றில் குளித்து மீன் சுட்டுச் சாப்பிட வேண்டும். அவரது மனதில் இருந்த அழகுப் பெண்களைப் பற்றிய கதைகளையும் கேட்க வேண்டும்" என எல்லோர் மனது ஆசையையும் எடுத்துக் கூறி உள்ளார்.

பாரம்பரியமும் சரித்திரமும் கொண்ட ஒரு மனிதக் குடித்தொகையின் எழுச்சி, வீழ்ச்சி, வெற்றி, தோல்வி, குடியகல்வு, குடிப்பெயர்வு போன்றவற்றின் தகவல்களை அறியக்கூடிய இறுதி எச்சம் இவர் மட்டுமே என மு.கா.மு. மன்சூர் எழுதுகிறார்.

ஒளிபரப்பாளரான என். ஆத்மா, எஸ்எல்எம் உடனான தனது முதல் சந்திப்பு முதல் தனது நேரடி ஒளிபரப்புகளில் எஸ்எல்எம் தொடர்ச்சியாக கலந்து கொண்டதுவரையான பல சுவாரஷ்யமான பொழுதுகளை எண்ணிக் களிக்கிறார். எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ( தமிழ்நாடு ) மக்கத்துச் சால்வை எனும் தலைப்பிலேயே எழுதியுள்ள கட்டுரையில் "கிழக்கிலங்கைப் படைப்பாளிகள் பலருக்கும் அவர் ஞானத்தந்தை" என்றும் குறிக்கிறார்.

விரிவுரையாளர் அஷ்ஷெயக் எம். டி.எம். றிஸ்வி எஸ்எல்எம் "எதனைக் பேசினாலும் எதனை எழுதினாலும் இங்கிதம் பேசுபவர்" எனக் குறிப்பிடுகிறார். 'எஸ்எல்எம் எழுத வந்த கதை' எனும் தலைப்பில் இந்தக் கதைசொல்லியின் கதையைப் பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர் செ. யோகராசா.

எஸ். எல். எம். ஹனிபா வினது அரசியல், தொழில், ஆன்மீகம், இன நல்லுறவு செயற்பாடுகள் என பல பக்கங்கள் பற்றியும் குறிப்பிட்டு எழுதி உள்ளார் கலாசார உத்தியோகத்தர் ஏ. எல். பீர்முஹம்து. 'எஸ்எல்எம் எனது மாணவன்' என அவரது ஆசிரியர் ஏ. எம். அப்துல் காதர் சிறு வயது முதலான அவரது வாசிப்புப் பழக்கம் கற்பனையற்ற கதைகள் பற்றியும் விபரிக்கிறார். 'நிலம் மணக்கும் எஸ்எல்எம்மின் கதை வெளி' எனும் தலைப்பில் றமீஸ் பர்ஸான், எஸ்எல்எம் சிறுகதைகளை மதிப்பீடு செய்கிறார். வி. ஏ. ஜுனைத் எழுதியுள்ள பதிவில் லா.சா. ராவின் கதைகளின் மீதான பற்றுதலால் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றதோடு அதனை தொடர் கட்டுரையாக பத்திரிகையில் எழுதிய தொடரையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

எழுத்தாளர் நோயல் நடேசன் " பார்த்தசாரதியாக எஸ்எல்எம் ஹனிபா" எனும் தலைப்பில் இரண்டு பாகங்களாகவும், எஸ்ஸெல்லமும் நானும் எனும் தலைப்பில் ஜவ்வாத் மரைக்கார் ஒரு நினைவோட்டத்தையும் பதிவு செய்துள்ளார்கள்

ஹனீபா எனும் ஞானத்தந்தை" - இளைய அப்துல்லாஹ், "உங்களோடு இருபது ஆண்டுகள்" நபீல், 'கிராமிய அழகியல்' - சாஜித், 'தேர்ந்த கதைசொல்லி' - சிராஜ்மஷ்ஹூர், 'பெருவிருட்ஷம்' - அனார், எஸ்.எல்.எம் ஒரு முன்னோடியின் சுவடுகள் - கருணாகரன், 'வாழ்வை மீண்டும் வாழ்ந்துபார்த்தல்' - டி.சே. தமிழன், 'மக்கத்துச்சால்வை, அவளும் ஒரு பாற்கடல் தொகுதிகளை முன்வைத்து' - அம்ரிதா ஏயெம், எஸ்எல்எம் மாமா - சப்ரி, நம்முன், கடந்த காலத்தின் வாழ்வும் இறந்த காலத்தின் நிலமும் மனிதர்களும் - எம். பௌசர், எஸ்எல்எம் பற்றி - ஹசீன், இன நல்லுறவுக்கு ஒரு ஆவணம் எஸ்எல்எம்- எஸ். நளீம் என சமகால இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர்களின் கட்டுரைகள் சுவாரஷ்யமிக்கவை.

எழுத்தாளர் முருகபூபதி, விரிவுரையாளர் ஏ. எம். றியாஸ் அகமட் ஆகியோரின் கட்டுரைகள் இலக்கியத்தோடு இயற்கை மீது பற்று கொண்ட எஸ்எல்எம் பற்றி பேசுகின்றன.

தமயந்தி ( நோர்வே ) சீவகன் பூபாலரட்ணம் ( லண்டன் ), இளங்கோ, தேவமுகுந்தன், மல்லியப்புசந்தி திலகர் , எம்எச்எம் இத்ரிஸ் ஆகியோர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள் எஸ்எல்எம் உடானான தமது உறவாடலின் ஆழத்தைப் பதிவு செய்வன.SLM Haniffa : An Icon of the Eastern Tamil - Muslim Heartland எனும் ஆங்கிலக் கட்டுரையை MLM Mansoor எழுதி உள்ளார்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ( தமிழ்நாடு ) எஸ்எல்எம் ஹனீபா எனும் தலைப்பில் எழுதி இருக்கும் கட்டுரையில் "நான் சமீபகாலத்தில் அவரைப்போன்ற உயாராற்றல் ஒவ்வொரு கண்மும் பீரிடும் ஒரு மனிதரைப் பார்த்ததில்லை" என பதிவு செய்கிறார். எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் தனது கட்டுரையை சுகம் தரும் நினைவுகள் எனும் தலைப்பில் எழுதியுள்ளதோடு எஸ்எல்எம் பற்றிய நினைவுகள் நீண்டவை, சுகமானவை என பதிவு செய்கிறார்.

இத்தகைய சுகமான அனுபவங்களாக எஸ்எல்எம் தனது வாழ்வு நினைவுகளை நினைந்தெழுதியுள்ள ஐந்து கட்டுரைகளுடன் சுந்தர ராமசாமி, செல்வராசா, பித்தன் ஷா, உமா வரதராஜன், சோலைக்கிளி, அன்புமணி நாகலிங்கம், எஸ். பொன்னுத்துரை ( எஸ். பொ) போன்றோர் எஸ்எல்எம்முக்கு எழுதிய கடிதங்களும் தொகுப்பு முழுவதும் விரவிக்கிடங்கும் நிழற்படங்களும் தொகுப்பின் பெறுமதிக்கு வலு சேர்ப்பன.

நிழற்படங்களில் மக்களுக்கு நிகராக மாடுகள், ஆடுகள், மான்களுடன் எஸ்எல்எம் எடுத்துக் கொண்டதான படங்கள் சம அளவில் போட்டியிடுவது எஸ்எல்லத்தின் உள்ளத்தைக் காட்டுகிறது.

ஓவியர்கள் புகழ், றஷ்மி, நளீம்,பிருந்தாஜினி,கோமதி சரவணன் , ஸஜ்ஜாத்,ஏ.எம். சமீம் வரைந்த எஸ்எல்எம்மின் முகத்தோற்றங்களையும் ஈரிஏ ஸஜ்ஜாத் ஒரு பக்கத்தில் தொகுத்தளித்துள்ளார். இத்தனை ஆளுமைகளின் நினைவுப் பதிவுகளுடன் கடிதங்கள், படங்கள், ஓவியங்கள் குறிப்புகள் என ஓரிடத்தில் குவியச்செய்த இந்தத் தொகுப்பில் எஸ்எல்எம்மின் 'கடுகு' சிறுகதையும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இத்தனை உள்ளடக்கங்களையும் கொண்டதாக ஒரு தொகுப்பினைக் கொண்டு வந்து ஓர் இலக்கியவாதியை வாழும்போதே வாழ்த்துவதற்கு பெரும் மனது வேண்டும். அந்த மனங்கொண்ட நல்லிதயங்களின் ஒன்றிணைந்த உழைப்பால் உருப்பெற்றுள்ள 'மக்கத்துச்சால்வை - மண்ணும் மணமும்' , எஸ்எல்எம் ஹனிபா' எனும் மானுடத்தின் வாழ்க்கையின் ஊடாக ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு செய்யும் தொகுப்பு என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. வாசிக்க மட்டுமல்ல வைத்துப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய வரலாற்று ஆவணம் இது.


சகவாழ்வியம் -இலங்கையை மையப்படுத்திய உரையாடல்

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

தனது சிந்தனைத் தளத்தை மொழிப்புலமையோடு கலந்து இலக்கியப் பிரதியாக்கி இறக்கி வைக்கும் புதிய முயற்சியாக வெளிவந்திருக்கும் நூல் 'சகவாழ்வியம்'.

பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகளில் ஊடகவியலாளராக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இளம் எழுத்தாளர் எம்.ஜே. பிஸ்ரின் முஹம்மத், 'இலங்கையை மையப்படுத்திய உரையாடல்' எனும் உப தலைப்போடு எழுதியிருக்கும் இந்த நூலை , முஸ்லிம் பெண்கள் ஆராய்ச்சி மையம் வெளியீடு செய்துள்ளது. பெற்றோருக்குப் பின் தன்னை வளர்த்த மாமாவுக்கும் சித்திக்கும், தனது தூண்டல் புள்ளிகளான நண்பர்களுக்கும் இந்த நூலை சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

ஒற்றைத் தன்மை, பன்மைத்தன்மை, பல்லினத்தன்மை முதலான விடயங்கள் தத்துவஞானிகள், கல்வியியலாளர்கள், சிந்தனையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ள காலகட்டம் ஒன்றில், இலங்கையை மையப்படுத்தியதாக இத்தகைய நூல் ஒன்றை எழுதுவது வரவேற்கத்தக்கது.

பிஸ்ரின் பேசப்படாத விஷயங்களைப் பேசத்துணியும் ஓர் ஊடகவியலாளர். பெண்களின் விருத்தச் சேதனம் தொடர்பிலும், இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தினர் மத்தியில் அது எவ்வாறு மேற்கொள்ளப்படுகின்றது என்பது பற்றியும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றையே தயாரித்து நெறிப்படுத்தியவர். வயோதிப ஆண்கள் ஏன் பாலியல் வன்புணர்வு நோக்கி உந்தப்படுகிறார்கள் என்பதையும் பொது வெளியில் உரையாடத் துணிந்தவர்.

அவரது துணிச்சலான முயற்சிகளில் ஒன்று இந்த சகவாழ்வியம். அவரது இரண்டாவது நூல்.106 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்தச் சிறியநூலில் 10 தலைப்புகளில் இலங்கையின் சகவாழ்வியம் பற்றி உரையாட முனைகிறார்.

ஒற்றைத் தன்மையும் பன்மைத்துவமும், பன்மைத்துவமும் மனிதனும், இனம், மதம், சாதியம் கலாசாரம் என்பவற்றுள்ளான பன்மைத்துவ புரிதல், இலங்கையின் சூழல் அமைவிடம் மற்றும் இனம்சார் பன்மைத்துவம், இலங்கைச் சூழலும் பண்பாட்டு பன்மைத்துவமும், இலங்கையின் இன முரண்பாடு, இலங்கையின் அரசியல் பன்மைத்துவத்தின் 51 நாள் செயற்பாடு , சகவாழ்வு, சகவாழ்வியம், இலங்கையின் சகவாழ்வு பற்றிய விமர்சனங்களும் முன்மொழிவுகளும் எனும் பத்து தலைப்புகளில் 'சகவாழ்வியம்' குறித்த உரையாடலைப் பதிவு செய்ய முனைகிறார் நூலாசிரியர்.

உலகம் நிறங்களால் அற்றதாக, முழுவதுமே கருப்பு நிறமாக இருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என வாசகர்களைக் கற்பனச் செய்யக் கோரி, அதனூடே ஏற்படும் மன உணர்வில் இருந்து பன்மைத்துவம் என்பதனை அழகியல் உணர்வோடு உணரச் செய்கிறார். நிறங்களால் பல வண்ணங்களால் ஆன உலகுதானே அழகாய்த் தெரிகிறது. எனவே பன்மைத்துவமே அழகானதாக இருக்கும் என வித்தியாசங்களின் முக்கியத்துவத்தை உணரச் செய்வதன் ஊடே ஆரம்பமாகிறது நூல்.

வித்தியாசங்களினாலேயே உலகம் அமையப் பெற்றுள்ளது. பன்மைத்துவம் என்பது இயற்கையில் இயல்பாகவே தோற்றம்பெற்ற ஒரு விடயமாகவுள்ளது.எனவே பன்மைத்துவம் என்ற கதையாடல் உலகின் இயங்கியலின் எல்லாத்தளங்களிலும் ஊடுருவியுள்ள பல கோணங்களில் நின்று கதைக்கப்படவேண்டிய நீண்ட உரையாடலுக்கான விடயமாக உள்ளது என்கிறார்.

மனிதனின் பன்மைத்துவத்தை உரையாட வரும்போது, உயிரினம் ஒன்றாயினும் அவை வாழும் சூழல், இட அமைவு என்பவற்றுக்கு ஏற்ப பல்வகைத்தனமைப் பெறுவதை, ஒரே உயிரினம் உலகின் இரண்டு பிரதேசங்களில் எவ்வாறு வேறுபட்ட பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

மனித இனமானது இயற்கை அமைவியல், காலநிலை, சூழல், மரபணு என்பவற்றால் வேறுபடுவதையும் அதனால் மானிடவியல் ஆய்வாளர்கள், மனிதனின் தோற்றம், தோல்,கண்ணின் நிறம், மண்டையோட்டு அமைப்பு இரத்தத்தொகுதி என்பவற்றின் அடிப்படையில் மங்கோலிய இனம், காக்கேஷியஸ் இனம், நீக்ரோ இனம் என மூன்று வகையாக வகுத்துள்ளனர் என்கிறார்.

மனிதனின் தோற்றம் முதற்கொண்டு மனிதப்பரவல் பூமியில் ஆரம்பமான காலத்தில் இருந்தே இனம், மதம், சாதியம், கலாச்சாரம், பண்பாடு என்ற புரிதல், வித்தியாசமான தளங்களில் இருந்து தோற்றம் பெற்றுள்ளதைப் போலவே, கருத்தியல், சிந்தனைசார் புதுமைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன.

நவீன தொழிநுட்ப வளர்ச்சியை அடுத்து மதங்கள் மீது மனிதர்கள்கொண்ட ஆதிக்கம் குறைந்து, இயற்கையில் பொதிந்த ரகசியங்கள் விஞ்ஞானத்தின் ஊடாகக் கட்டுடைப்புச் செய்யப்பட்டதால், மத்த்தின் மீது மனிதன் கொண்டிருந்த நெருங்கிய தொடர்பு தகர்க்கப்பட்டது என்பது போன்ற புரிதல்களுடன் இலங்கையின் பல்லினத்துவம், பன்மைத்துவம் பற்றி அலசி ஆராய்கிறார்.

இலங்கையின் சூழல் அமைவிடம் மற்றும் பன்மைத்துவம் இயற்கையாகவே தோற்றம் பெற்றது என்பதனை அதன் தரைத்தோற்ற சூழல் அமைவில் இருந்தே அடையாளம் காணுகிறார். இலங்கை ஒரு தீவானபோதும் தரைத்தோற்றம் உலக அரங்கில் இலங்கைக்கு தனித்துவமான அடையாளத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்துள்ளது என்கிறார்.

இலங்கையில் வாழ்கின்ற மக்களைப் பொறுத்தவரை ஒரே இனம், மதம், கலாசாரம், பண்பாடுகள் என அமையப் பெறாமல் பன்முகப்பட்ட கலாசார விடயங்கள் உள்வாங்கப் பட்டு இருப்பதால் தனித்துவத்தையும் வித்தியாசத்தையும் அடையாளப்படுத்தி நிற்கிறது. பல்லின கலாசாரம் உள்ளடக்கிய இலங்கைப் போன்ற நாடுகளில் கருத்தியல் ரீதியாகவும் சிந்தனா ரீதியாகவும் பல்வேறு முரண்பாடுகள் ஏற்படுவதற்கு வாய்ப்புகள் இருப்பதாக இலங்கை வரலாற்று சம்பவங்கள் சான்று பகர்கின்றன.

இலங்கைச் சூழலில் பண்பாட்டு பன்மைத்துவம் வாழ்வியலுக்கான அடையாளமாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு இனத்தவரது தனித்துவத்தையும் வெளிப்படுத்தும் கருவியாக பண்பாடு அமைந்துள்ளது. சிங்களவர்கள் ஆயினும் கண்டிய சிங்களவர்களுக்கும் தென்பகுதி சிங்களவர்களுக்கும் பண்பாட்டு வித்தியாசங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழர்களில் வடபகுதி, தென்பகுதி, மலையகத் தமிழரிடையே பண்பாட்டு அடிப்படையில் பாரிய வித்தியாசங்கள் காணப்படுகின்றன. கிழக்கு முஸ்லிம்களினதும் கிழக்குக்கு வெளியே வாழும் முஸ்லிம்களினதும் பண்பாடுகளில் பாரிய இடைவெளி காணப்படுகிறது.

இவ்வாறு இனரீதியாக பண்பாடு வேறுபடுவது மாத்திரமின்றி வேறுபட்ட குழுக்களுள்ளேயும் வேறுபட்ட பண்பாட்டுத் தன்மைகள் காணப்படுவதையும் வலியுறுத்துகிறார். கணிதத்தில் 0 ( பூச்சியம்) எவ்வாறு முதன்மையானதோ அவ்வாறே மானிடவியலிலும் பண்பாடு எனும் கருத்தியல் முதன்மையானதாக காணப்படுவதாக சமூகவியலாளர்கள் கருதுவதாக சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.

இலங்கையில் இன முரண்பாடு தொடர்பாக பேசும்போது வரலாறு நெடுகிலும் அரசியல் தலைவர்கள் விட்ட பாரிய தவறுகளைப் பட்டியல் இட்டுச் செல்கின்றார்.அரசியல்வாதிகளின் பிற்போக்கான குறுகிய சிந்தனைகளினாலேயே இந்த பன்மைத்துவ நாடு பல தசாப்த காலமாக இரத்தக் காடாக மாறியது.

பௌத்த பக்திப் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு குழு ஒன்று முஸ்லிம் பள்ளிவாசலுக்கு முன்னால் சென்றபோது அதற்கு முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததனால் அது இனக்கலவரமாக மாறியது. அநகாரிக்க தர்மபால போன்ற அரசியல் தலைவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட முஸ்லிம் விரோதப் பிரச்சாரமே இத்தகைய கலவரங்களுக்கு காரணம் என ‘பன்சலைப் புரட்சி’ எனும் நூலில் குறிப்பிட்டு இருப்பதாகவும் சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.

“மொழி ஒன்று என்றால் நாடு இரண்டு, மொழி இரண்டு என்றால் நாடு ஒன்று” என்ற புகழ்பெற்ற வாக்கியத்தை முன்வைத்த கலாநிதி கொல்வின் ஆர் டி சில்வாதான், சாதாரண சட்டமாக இருந்த தனிச் சிங்களச் சட்டத்தை 1972 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்புச் சட்டமாக உயர்த்தும் அரசியல் யாப்பை எழுதினார் என்பதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

இலங்கை நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் இயற்கைக் கொடுத்த வரமாக பன்மைத்துவம் எல்லாத்தளங்களிலும் கதையாடப்படும் விடயமாகவுள்ளது. இந்தச் சூழலில் மற்றமைகளின் இருப்பை ஏற்றுக்கொண்டு இணைந்து வாழவேண்டிய கடப்பாடு, தேச மக்கள் அனைவருக்கும் கடமையாகவுள்ளது. மேற்படி இனத்தவர்கள் அளவில் வேறுபட்ட போதிலும் தமக்கான தனிப்பட்ட இயல்புகளோடு இலங்கை நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வாழ்கின்னறர்.இந்த வித்தியாசங்களைப் புரிந்து கொண்டு, வித்தியாசங்களை ஏற்றுக் கொண்டு வாழப்பழகும்போதே சகவாழ்வு சாத்தியமாகும்.

இனங்கள் மதங்களுக்கு இடையில் இணைந்து வாழ்தல், சேர்ந்து வாழ்தல், புரிந்து கொள்ளுதல் என்ற கருத்தியல் மிகவும் பரந்துபட்ட விரிந்த தளத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு தத்துவமாகவே சகவாழ்வியம் ( Co - Existentialism) அமையப் பெற்றுள்ளது.

இவ்வாறு சிக்கலான ஒரு விடயப்பரப்பை கருப்பொருளாகக் கொண்டு ஒரு நூலை இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர் ஒருவர் 2021 ஆம் ஆண்டு வெளியீடு செய்கிறார் என்பது நம்பிக்கை தருவதாகவே உள்ளது.

எனினும் இந்த சகவாழ்வியத்தை வாழ்க்கைக் கோலமாகவும் ( Life Style ) அரசியல் செல்நெறியாகவும் ( Political Trend ) ஆக்கிக் கொள்வது அடுத்த தலைமுறை ஏற்கவேண்டிய சவாலாக உள்ளது. அத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்ளும் துணிவைப் பெற இத்தகைய நூல்களை வாசிப்பதும் அது சார்ந்து யோசிப்பதும் அவசியம்.
*


‘அக்கினிப்பூக்கள்’அந்தனி ஜீவா

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

அந்தனிஜீவா எனும் பெயரை இலங்கை, தமிழ்நாடு, புலம்பெயர் இலக்கிய சூழலில் அறியாதோர் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இந்திய இராணுவத்தில் பணியாற்றியபோது பர்மா சென்ற வீரர் கொழும்புக்கு வந்த சமயம் கொழும்பில் வாழ்ந்த பெண்ணை காதலித்து மணமுடிக்க அவர்களது இரண்டாது குழந்தையாகப் பிறந்தவர் அந்தனி ஜீவா.

கொழும்பு, கிருலப்பணை சுவர்ணா பாடசாலையிலும் பம்பலப்பிட்டி சென். மேரிஸ் பாடசாலையிலும் கற்றவர். தனது பாடசாலை ஆசிரியர்களான திரு. சந்தானம், திருமதி. எம். பேர்னாண்டோ ஆகிய இரு ஆசிரியர்களை மறவாமல் நினைவு கூரும் அவர், தனது பாடசாலை மூத்த மாணவரான கலைஞர் ஜே.பி.ராபர்ட், கலைஞர் ராஜபாண்டியன் ஆகியோரையும் தனது ஆரம்ப கால கலை வழிகாட்டிகளாக கூறுகின்றார்.

இலக்கியத்துறையில் மட்டுமல்லாது ஒடுக்கப்பட்டோர் அரங்கு, பிரயோக அரங்கு, பங்குபற்றல் அரங்கு, முதலான துறைகளோடு ஊடாட்டம் கொண்டு பங்களிப்பு செய்துள்ள அந்தனி ஜீவா ஒரு ‘வினையி’ (Activist) எனும் வகிபாகம் கொண்டவர் எனக்குறிக்கின்றார் பேராசிரியர் சபா.ஜெயராஜா.
சதா சுறுசுறுப்பாக இங்கிக்கொண்டு இருக்கும் அந்தனிஜீவா ஒரு நடமாடும் கலைக்களஞ்சியம் போன்றவர். எப்போதும் தகவல்களை விரல் நுணியில் வைத்திருப்பார். தொடர்பாடலில் வல்லவர். இலங்கைக்குள் எந்தத் திசை இலக்கியம் என்றால் என்ன? எந்த மொழி இலக்கியம் என்றால் என்ன? தமிழ் நாட்டில் எந்த அணி இலக்கியம் என்றால் என்ன? இவரது தொடர்பு நிச்சயமாக அவர்களுடன் இருக்கும்.

 

‘தலைநகரில் தமிழ் நாடக அரங்கு’ எனும் இவரது நூலுக்கு, ‘தினமணி’ ஆசிரியர் கே.வைத்தியநாதன் எழுதி இருக்கும் குறிப்பு இவ்வாறு அமைகிறது: ‘இலங்கை நாடக மேடையின் வளர்ச்சிக்கு பங்களித்த அத்தனை பேரையும் ஒருவர் விடாமல் நினைவு கூர்ந்து பதிவு செய்திருக்கும் அந்தனிஜீவாவே ஓர் அற்பதமான கலைஞர். சுமார் 16 மேடை நாடகங்களை மேடை ஏற்றியவர். வீதி நாடகங்களையும் நடாத்தியவர்.

அந்தனிஜீவா போன்ற அயல்நாட்டு தமிழ் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் போன்றோரை தமிழக அரசு ஆண்டுதோறும் வழங்கும் ‘கலைமாமணி’ போன்ற விருதுகளுக்கும் பாராட்டுகளுக்கும் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மனிதனின் அடையாளம் கடவுச்சீட்டாக இருக்க முடியாது. மொழியாகததான் இருக்க முடியும்’. இவ்வாறு தமிழ்நாட்டிலும் தனக்கான ஒர் அங்கீகாரத்தைக் கொண்டிருப்பவர் அந்தனி ஜீவா. இவர் பல நாடகங்களை எழுதியவர், இயக்கியவர், தயாரித்தவர் என்ற போதும் ‘அக்கினிப்பூக்கள்’ மிக மிக பிரபலமான நாடகம். அந்த நாடகம் பின்னர் நூலாக வெளிவந்தபோது 1999 ஆம் ஆண்டு சிறந்த நாடகப்பிரதிக்கான சாகித்திய விருதினை வென்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.

பாடசாலைக் காலம் முதலே தனது படைப்புகளை பத்திரிகைகளுக்கு எழுதுவதில் ஆர்வம் காட்டி வந்துள்ள அந்தனிஜீவா, நீர்கொழும்பில் இருந்து வெளிவந்த ‘மாணவர் குரல்’ சஞ்சிகையில் ஆரம்பித்து, பாடசாலை நண்பர்களுடன் இணைந்து ‘கரும்பு’ எனும் கையெழுத்துப்பிரதியை நடாத்தி வந்துள்ளார். ஓவியர் சாமியும், பாடகர் முத்தழகுவும் கூட இவரது பள்ளிக்கூட நண்பர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னாளில் வீரகேசரி, தினகரன் போன்ற முன்னணி பத்திரிகைகள், இதழ்களில் எல்லாம் எழுதிவந்தவர். தினபதி – சிந்தாமணி பத்திரிகைகளோடு பணியாற்றிய காலத்தில் பத்திரிகை ஜாம்பவான் எஸ்.டி.சிவநாயகம் , தன்னை புடம் போட்டார் என நினைவுகூர்கிறார். பின்னாளில் ‘குன்றின் குரல்’, ‘கொழுந்து’ போன்ற சஞ்சிகைகளின் பொறுப்பாசிரியராக அந்தனிஜீவா செயற்பட்டுள்ளார் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.

இளம் வயது முதலே சிவப்பு நிறத்தில் ஆர்வம் கொண்ட தான், இடதுசாரி அரசியல் அணி சார்ந்து தான் செயற்பட்ட விதம் குறித்தும் தனது அனுபவ பகிர்வு நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். டொமினிக் ஜீவா போன்றே இவரும் இந்திய இடதுசாரி தலைவர் ஜீவானந்தன் மீதான பற்றுதலால் தனது அந்தனியுடன் ஜீவாவை இணைத்துக் கொண்டவர்தான். இங்கா சமசமாஜ கட்சியில் தன்னை இணைந்துகொண்டவர், அதன் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைமைக் காரியாலயத்தில் பணியாற்றியுமுள்ளார்.

இதன்போது கொல்வின் ஆர.டி சில்வா, என்.எம்.பெரேரா , வாசுதேவ நாணயக்கார போன்ற அரசியல் தலைவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பையும் பெற்றுள்ளார். இதன் நீட்சியாக 2015 ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் தேசிய பட்டியல் வேட்பாளராகவும் அந்தனிஜீவா பெயரிடப்பட்டு இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த கட்சியின் ‘தேசம்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பீடத்திலும் அங்கத்தினர், ஆலோசகர்.

‘மலையகம் எனது பிறப்பிடமல்ல. ஆனாலும் மலையக மண்ணில் பிறந்தவர்களைவிட அந்த மண்ணின் மீது நேசம் கொண்டவன். எனக்கு அந்த மலையக மண்ணின் மீது பாசத்தையும் நேசத்தையும் ஊட்டியவரக்ள இருவர். ஒருவர் இலங்கைத் திராவிடக் கழகப் பொhதுச் செயலாளர் நாவலர். ஏ.இளஞச்செழியன், மற்றவர் மக்கள் கவிமணி சி.வி.வேலுப்பிள்ளை. சி.வி. வேலுப்பிள்ளையுடனான தொடர்பு காரணமாக கிழமைக்கு இரண்டு நாட்களாவது சந்தித்து உரையாடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். மலையக இலக்கியத்தின் முதல்வரும் முன்னோடியுமான தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யரின் பணிகள் குறித்த பல தகவல்களைச் சி.வி எனக்குச் சொல்லுவார்’ என தனது நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார் அந்தனிஜீவா.

உண்மையில் மலையக தேசப்பிதா கோ.நடேசய்யர் அவர்களைப்பற்றி அந்தனிஜீவா அளவுக்கு எடுத்துக்கூறி நின்றவர்கள் வேறு யாருமில்லை எனும் அளவுக்கு அவரது பணிகளை பல தளங்களில் பேசியவராக அந்தனிஜீவாவை அடையாளம் காட்ட முடியும். தேசபக்தன் கோ. நடேசய்யர், பத்திரிகையாளர் நடேசய்யயர் ஆகிய நூல்களை எழுதிய சாரல்நாடனும் கூட அந்தனிஜீவாவின் உந்துதலும் பங்களிப்பும் இல்லாமல் தனது ஆய்வு முயற்சிகள் சாத்தியமான ஒன்று அல்ல என்றே பதிவு செய்துள்ளார். கோ.நடேசய்யரின் ‘அந்தரப்பிழைப்பு’ நாடகத்தை குமரன் பதிப்பகம் ஊடாக அந்தனிஜீவா பதிப்பாசிரியராக இருந்து மறுபதிப்பு (2017) செய்துள்ளார் என்பதுவும் சுட்டிக்காட்டத்தக்கது.

மலையகத்துடனான இவரது ஈடுபாடு காரணமாக மலையக கலை இலக்கிய பேரவையின் செயலாளராக இருந்து ஆற்றிய இலக்கிய பணிகள் விரிவாக பேசக்கூடியவவை. பேரவை, கொழும்புத்தமிழ்ச் சங்கத்தில் ஒழுங்கு செய்த பாராட்டு நிகழ்வு ஒன்றிலேயே 1983 ம் ஆண்டு பேராசிரியர் க.கைலாசபதி முன்னிலை வகிக்க சி.வி. வேலுப்பிள்ளையை 'மக்கள் கவிமணி' என விருதளித்து கௌரவம் செய்துள்ளனர்.

1996 ஆம் ஆண்டு மாகாண கல்வி அமைச்சராக வி.புத்திரசிகாமணி செயற்பட்ட காலத்தில் இடம்பெற்ற ‘மலையகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி’ மாநாட்டுக்கான ஒழுங்கமைப்பு குழுவின் தலைவராக தி.வே.மாரிமுத்து செயற்பட, செயலாளராக அந்தனி ஜீவா செயற்பட்டார் என்பது முக்கியமாக பதிவு செய்யப்படவேண்டியது. இந்த மாநாட்டின் முக்கிய பங்கேற்பாளராக பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்கள் கலந்துகொண்டு உரை வழங்கி இருந்தார். பின்னாளில் மாநாட்டுக் கட்டுரைகளை தொகுத்து நூலாக்கியதிலும் அந்தனி ஜீவாவின் பங்களிப்பு போற்றுதற்குரியது.

ஈழத்தில் தமிழ் நாடகங்கள் (1981), அன்னை இந்திரா (1985), காந்தி நடேசய்யர் (1990), சுவாமி விபுலானந்தார்(1992), The Hill Country in Sri Lanka Tamil Literature (1995), மலையகமும் இலக்கியமும் (1995), மலையக மாணிக்கங்கள்(1999), அக்கினிப்பூக்கள் (1999) சி.வி.யும் நானும் (2001), மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு முஸ்லிம் எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பு (2002), மலையகக் கவிதை வளர்ச்சி (2003), திருந்திய அசோகன்-சிறுவர் நாவல் (2003), நெஞ்சில் பதிந்த ஐரோப்பிய பயணம் (2004), மலையக தொழிற்சங்க வரலாறு (2005), சிறகு விரிந்த காலம்(2007), அ.ந.க ஒரு சகாப்தம்(2009), பார்வையின் பதிவுகள் (2010), தலைநகரில் தமிழ் நாடக அரங்கு(2013), ஒரு வானம் பாடியின் கதை (2014) போன்ற நூல்களுடன், சி.வி.வாழும்போதே ‘சி.வி.சில நினைவுகள்’ எனும் நூலை எழுதியவர். சி.வி நூற்றாண்டு நினைவையொட்டி ‘சி.வியும் நானும்’ என 2002 ல் வெளியிட்ட நூலை திருத்திய மறுபதிப்பாக 2014ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டது மாத்திரமின்றி அவருக்குக் கொழும்புத் தமிழச்சங்கத்தில் விழாவும் எடுத்தவர்.

அவரது நாடகம், அனுபவப்பகிர்வு, பயணக்கட்டுரைகள் தவிர்ந்த ஏனைய நூல்கள் அளவில் மிகச்சிறியதே. அவை ஆழமான விடயங்களைச் சுமந்துவராத போதும், அந்த விடயதானங்கள் சமூகத்தளத்தில் பேசப்படவேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துவன, அதற்காக அடியெடுத்துக் கொடுப்பன. மலையக பெண்கவிஞர்களின் தொகுப்பு, பெண் சிறுகதையாளர்களைக் கொண்டு தனது அம்மா நினைவாகத் தொகுத்த ‘அம்மா’ எனும் பெயரிலான தொகுப்பு முதலானவையும் இத்தகைய முயற்சிகளே. மலையகம் வெளியீட்டகம் என நூல் பதிப்பு முயற்சிகளிலும் இறங்கியவர்.

இலங்கையிலும் தமிழ் நாட்டிலும் பரவலாக இலக்கியவாதிகள், கலைஞர்களுடன் தொடர்புகளைப் பேணுவதில் இவருக்கு தனியிடமுண்டு. குறிப்பாக கடிதம் எழுதுவதன் மூலம் நட்பை, உறவை, தோழமையை தொடர்பில் வைத்திருக்கும் உயர்வான பண்பு அந்தனிஜீவாவுக்கு உரியது எனலாம். புதிய எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்களை அடையாளம் கண்டு அவர்களுக்கு களம் அமைத்துக் கொடுப்பது, அவர்களுக்கு கடிதங்கள் எழுதி ஊக்குவிப்பது எனும் வழக்கத்தை தனதாக்கிக் கொண்டவர். கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தின் ஆயுள்கால உறுப்பினராக, ஆட்சிக் குழு உறுப்;பினராக தொடர்ந்து இலக்கிய பணியில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டவர்.

அந்தனிஜீவா நிற்கும் சூழல் எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும். சதா ஏதாவது ஒரு விசயத்தை பேசிக்கொண்டு இருப்பவராக, தகவல் களஞ்சியமாக தன்னை தகவமைத்துக்கொண்டவர். தனது அரைநூற்றாண்டுகால பொது வாழ்க்கை அனுபவங்களை ‘ஜீவநதி’ இதழில் தொடர் கட்டுரையாக எழுதி வந்தவர், அதற்கு இட்ட தலைப்பு ‘ஒரு வானம் பாடியின் கதை’. அதனை ‘ஜீவநதி’ நூலாகவும் பதிப்பித்து அவருக்கு கௌரவம் செய்துள்ளது. அக்கினிப்பூக்கள் தந்த அந்தனிஜீவா எனும் வானம் பாடி, கலை இலக்கிய வானில் கானம் பாடி என்றும் சிறகடிக்கும் என்பது திண்ணம்.


தொ. தே. சங்கத்தையும் என்னையும் இணைத்து கதையாடல்கள் இடம்பெறுவது தவிர்க்க இயலாதது

 

- முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ்

உரையாடல் : சாம்பசிவம் சதீஷ்குமார்.

கடந்த பாராளுமன்றத்தில் உறுப்பினராக இருந்த நீங்கள் இப்போது அமைதியாக இருப்பதன் காரணம் என்ன?

நான் அமைதியாக இல்லை. பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களாக வரப்பிரசாதம் பெற்றுக் கொண்டு சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு அங்கே செல்லாது இருப்பவர்களைவிட அல்லது மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு சம்பிரதாய உரைகளை ஆற்றுபவர்களைவிட அதிகளவில் சமூகத்தளத்தில் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறேன். அவை வெறும் வாய்ச் சவடால்களாகவோ அல்லது அவசரத்தில் ரயிலைப் பிடிக்க ஓடுவது போன்றோ அல்லாமல் நிதானமான ஆய்வுப் பதிவுகளாக உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு ஊடகத்தளத்திலும் உரையாடல் தளத்திலும் இடம்பெற்றுக் கொண்டு இருக்கின்றன. மலையக சமூகத்தின் அரசியல், சமூக, கல்விக், கலை கலாசாரம் பண்பாடு , பொருளாதாரம் சார்ந்த ஆய்வு ரீதியான எழுத்துக்களாகவும் உரைகளாகவும் அவை அமைகின்றன. நான் எப்போதும் போலவே மலையக விடயங்களில் இற்றைப்படுத்தலுடன் (Update )இருக்கிறேன்.

இப்போது என்ன செய்து கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?

2006 ஆம் ஆண்டு முதல் இயங்கி வந்த எனது ஆலோசனை சேவை நிறுவனம் கடந்த ஐந்தாண்டு காலமாக அரசியல் பணிகள் காரணமாக செயற்படாமல் இருந்தது. அதனை மீண்டும் இயங்கச் செய்து பணி செய்து வருகிறேன். ஊடகங்களில் பல கட்டுரைகளை எழுதி வருகிறேன். கொவிட் சூழல் காரணமாக எழுந்திருக்கும் இணைய வழி கலந்துரையாடல்களில் வாரந்தோறும் ஒரு தளத்தில் பேசுகின்றேன். அவற்றில் சிலவற்றை நானே ஒழுங்கும் செய்கிறேன்.

தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் மீண்டும் இணையப் போவதாக செய்திகள் கசிகின்றனவே...

அது பற்றி நான் உங்கள் உதயசூரியன் பத்திரிகைக்கே இதற்கு முன்னர் தெளிவாக எனது நிலைப்பாட்டைத் தெரிவித்து உள்ளேன். பாய்ச்சல் காட்ட மாட்டேன் என. தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தின் இரண்டாம் எழுச்சி எனபது திலகர் இல்லாவிட்டால் நிகழ்ந்தே இருக்காது. எனவே என்னையும் சங்கத்தையும் இணைத்து கதையாடல்கள் இடம்பெறுவது தவிர்க்க இயலாதது. நான் இப்போது நாகரீகமாக அதில் இருந்து விலகி இருக்கும் தீர்மானத்தை உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்து விட்டு ஒதுங்கி இருக்கிறேன். அந்த நாகரீகம் கருதியே சங்கத்தில் உள்ள பலரும் என்னோடு உரையாடிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அதில் தோட்டக் கமிட்டி தலைவர்கள், காரியாலய உத்தியோகத்தர்கள், அமைப்பாளர்கள், நிர்வாக சபை உறுப்பினர்கள், உயர்பீட உத்தியோகத்தர்கள் என எல்லோரும் அடங்கும். கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் 5 முதல் பத்துப் பேர்வரையான ஒரு குழுவினர் மாத்திரமே என்னோடு நேரடியாக பேசுவதில்லை.

ஆனால், அவர்கள் சதா என்னைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியவருகிறது. அந்த உரையாடலில் கலந்து கொள்ளும் யாராயினும் ஒருவர் எனக்கு அதனை அறிவிக்கிறார். இது எப்படியோ நடந்து விடுகிறது. இது தவிர நானாக யாரிடமும் எந்த விசயத்துக்ககவும் பேசவும் இல்லை அணுகவும் இல்லை. அதற்கான எந்தத் தேவையும் இப்போது எழவில்லை.

அப்படியாயின் நீங்கள் மீளவும் வந்தால் சிலர் விலகுவதாக தலைமைக்கு அறிவித்து உள்ளதாக தகவல் வந்துள்ளதே...

அந்த ஒரு சிலரைத்தான் நான் முன்னர் குறிப்பிட்டேன். அவர்களை நான் எப்படி பார்க்கிறேன் என்றால் தங்களது எதிர்ப்பை தன் பெயர் கொண்டு வெளிப்படுத்த முடியாத கோழைகள். ஏனெனில், 'இப்படி ஒரு செய்தி வந்துள்ளது. நான் எதிர்ப்பு இல்லை' என பலர் எனக்கு அழைப்பு எடுத்துப் பேசினார்கள். அவர்களிடம் நான் சொன்னது, 'இப்படி என்னிடம் பேசுவதற்கே உங்களிடம் நேர்மை இருக்கிறது. அதனால் நீங்கள் நிச்சயம் அந்தப் பட்டியலில் இல்லை' என்பதுதான். அந்தப் பட்டியலில் உள்ளவர்கள் கடைசிவரை அவர்கள் பெயரை வெளியே சொல்லாமல் செய்திகளைக் கசியவிடும் கோழைகள்.

அந்தக் கோழைகளை தலைமைக்கே கூட அடையாளம் காண முடியாது. அத்தகைய கோழைகள் நிச்சயமாக தொழிலாளர் தேசிய சங்க நித்திய உறுப்பினர்களாக இருந்திருக்க மாட்டார்கள். உண்மையான தொழிலாளர் தேசிய சங்கப் பற்றுக் கொண்ட யாரும் எனக்கு எதிர்நிலையில் இருக்க மாட்டார்கள் என்பது எனது பூரண நம்பிக்கை. ஏனெனில் சங்கத்தின் வளர்ச்சியில் எனது பங்களிப்பை அவர்கள் அறிவார்கள். எப்போதும் சங்கம் உடைந்து செல்வதை நான் விரும்பியவனல்ல. அதனால்தான் நான் ஒதுங்கி வந்தபோதும் கூட ஒருவரையும் கூட அழைத்து வரவில்லை. பெருந்திரளாக விலகி வரவிருந்த பலரையும் நான் தடுத்து நிறுத்தினேன் என்பதை அங்கே மனசாட்சியுடையவர்கள் அறிவார்கள். இப்போது கூட சங்கம் உடைந்து விடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக உள்ளேன். ஏனெனில் அதனை மீளக்கட்டமைக்க பட்ட சிரமங்களை நானே அறிவேன்.

சங்கத்தில் நீங்கள் இல்லாத இடைவெளி உணரப்படுவதாக நீங்கள் அறிவீர்களா?

ஓராண்டு கடக்கும் நிலையிலும் நீங்கள் ஊடகவியலாளராக என்னோடு இது குறித்து உரையாடுவதே சங்கத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் இடைவெளியின் குறியீடு தானே.

மலையக அரசியலிலும் இந்த இடைவெளி தெரிகிறது என நான் கூறினால்...

நிச்சயமாக ஏற்றுக் கொள்வேன். உள்நாட்டில் , வெளிநாட்டில் இருந்து என்னைத் தொடர்பு கொண்டு உரையாடும் பலர் இந்த இடைவெளி குறித்து என்னுடன் பேசுகிறார்கள். அது நிரப்பப்பட வேண்டியது என்பதையும் நான் உணராமல் இல்லை. இடைவெளி உணரப்படும்போதே எழுச்சி உண்டாகும். இந்த இடைவெளியை உணர்ந்து எழும் எழுச்சியே அடுத்த கட்ட அரசியல் செல்நெறியாக வேண்டும் என்பதில் நான் தெளிவாக உள்ளேன்..அதற்கேற்ப எனது உரையாடல் வெளியை மேற்கொண்டு வருகிறேன்.

உங்களது அடுத்தத் திட்டம் என்ன ?

அரசியலில் 5 வருடங்கள் என்பது ஒரு யுகத்திற்கு ஒப்பானது. கடந்த தேர்தலுக்குப் பின்னர் ஒரு ஆண்டு கூட இன்னும் கடந்து விடவில்லை. கடந்த ஆண்டு இந்த நேரம் தீவிர பிரச்சாரம் இடம்பெற்ற காலம். அப்போது என்பெயரைக் கூறி தமக்கு வாக்குக் கேட்டுக் கொண்டவர்களும் இந்த பாராளுமன்றில்தான் இருக்கிறார்கள். ஓராண்டு ஆவதற்குள் என்னென்ன நடந்துள்ளது என்பதை மக்கள் அவதானித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நான் தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துக்கு எதிராக எந்தக் காலத்திலும் செயற்பட்டவனும் இல்லை. செயற்படப் போவதும் இல்லை. காலம் வரும்போது எனது வகிபாகம் என்ன என்பது தெரியவரும். நான் ஒப்புக்கு பாராளுமன்ற அமர்வுகளுக்குப் போவதுமில்லை, அங்கே ஒப்புக்குப் பேசுவதும் இல்லை. எனது உரைகளுக்கும், பணிகளுக்கும், மக்களுக்கும் ஒரு இடைத்தொடர்பு இருந்தது. மக்கள் ஒவ்வொருவரும் அதனைத் தமது குரலாக உணர்ந்தார்கள். ஏனெனில் எனது வார்த்தைகள் இதயத்தில் இருந்து வரும். உதட்டில் இருந்து வந்து உளறாது.

இறுதியாக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பழநி திகாம்பரம் எப்போது உங்களோடு பேசினார்? என்ன பேசினார் ?

ஆறுமுகன் தொண்டமான் இறந்து விட்டதாக தொலைபேசியில் எனக்கு கூறியது அவர்தான். அதற்கு அடுத்த நாள் பாராளுமன்ற முன்றலுக்கு ஆறுமுகன் தொண்டமானின் தேகம் கொண்டு வந்தபோது ஓரிரண்டு வார்த்தைகள். அதுதான் அவரும் நானும் பேசிக் கொண்டதும் சந்தித்துக் கொண்டதுமான கடைசி தருணம் என்பது எனக்குத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது.

நன்றி - உதயசூரியன் / 12.08.2021

'சமூக நீதி' கோரிக்கையாக மாற வேண்டிய நீதிக்கான கோஷங்கள்

மயில்வாகனம் திலகராஜா (முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்)

கடந்த இரண்டு வாரங்களும் மலையகத்தில் மட்டுமல்லாது மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் 'நீதி' கோரிய கோஷங்கள் எழுந்திருந்தன. அந்த கோஷத்தை முன்னிறுத்தச் செய்தது ஒரு சிறுமியின் உயிர். அந்த சிறுமியின் துர்பாக்கிய நிலை மரணத்துக்கு நீதி வேண்டிய கோஷங்களுக்கு மத்தியில் 'அரசியல்' நிகழ்ச்சி நிரல்களும் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டன என்பது வெளிப்படை. ஆனால், அதனையும் தாண்டிய சமூக 'உணர்ச்சி' நிலை மலையகத்தில் ஆத்மார்த்தமாக மேம்பட்டு நின்றது.

மலையகத்தில் மக்களால் முன்வைக்கப்பட்ட 'நீதி வேண்டும்' கோஷம், அரசியல் - பணபலங்களைக் கொண்டு மறைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய மரணத்தை நீதிமன்றத்துக்கு முன்னால் நிறுத்தி இருக்கிறது. சம்பவம் நடந்து பத்து நாட்களாக உயிருக்குப் போராடிய குழந்தையை வைத்தியசாலைக்குச் சென்று பார்க்கத் துணியாத, அப்போது விசாரணையைத் துரிதப்படுத்துங்கள் என காவல் துறையைத் தூண்டத் துணியாத, மரணத்துக்குப் பின் நீதி கேட்டாலும் அதற்காக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பம் சார்பாக சட்டத்தரணிகளை நியமிக்காத மலையக அரசியல் பிரதிநிதிகள் மத்தியில் அந்த சிறுமிக்காக தன்னார்வமாக முன்வந்து மன்னறில் ஆஜரான மலையக சட்டத்தரணிகள், இந்த வழக்கிற்கு வெளியே ஒன்றை ஆழமாக உணர்த்தி நிற்கிறார்கள்.

அது மலையகம் எனும் 'உணர்வு'. உணர்ச்சி நிலையில் ஓங்கி நிற்கும் சமூகத்தை உணர்வுநிலையில் புரிந்து கொண்டு செயற்படும் தலைமைக்கான வெற்றிடம் தாராளமாகவே வெளிப்பட்ட தருணம் இது.

இந்தப் பிரச்சினைகளின் பின்னணிகளை நீதிமன்றம் ஆராய்வதற்கு முன்னமே தீர்ப்பெழுதிய தனிநபர்கள், நிறுவனங்களை ஒரு புறம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, பிரச்சினைக்கு பின்னணியாக இருந்திருக்கக் கூடியதான காரணங்களைக் கண்டறிவதும் அவற்றுக்கான தீர்வைத் தேடுவதன் ஊடாக இது போன்றதோர் இன்னுமொரு அவலமும், மரணமும் மலையகத்தில் நேராதிருப்பது எவ்வாறு என சிந்திப்பதே சமூகத்தின் பொறுப்பாகிறது.

ஒட்டு மொத்த இலங்கையுமே சிறுவர் தொழிலாளர்களை அனுமதித்துக் கொண்டிருப்பதாக பல புள்ளிவிபரங்கள் இந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புடையதாக வெளி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அவற்றை இங்கே அலசி ஆராயாவிட்டாலும் அந்த புள்ளி விபரங்கள் சொல்லும் தகவல் முக்கியமானது.
மலையகத்தில் மட்டுமல்ல மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் இத்தகைய பிரச்சினைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது அந்தச் செய்தி.

மலையகத்தில், இப்போது நடந்திருப்பதுதான் முதலாவது சம்பவமும் அல்ல. இதற்கு முன்னர் நடந்தபோது 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் மலையகத்தில் எழும்பாமலும் இல்லை. இப்போது மலையகம் நிற்கும் புள்ளியும் அப்போது நின்ற புள்ளியும் ஒன்று தான். இது மலையகம் நிற்க வேண்டிய புள்ளியல்ல, அசைய வேண்டிய புள்ளி என்ற நிலையில் இருந்து விடயங்களை அலசி ஆராய வேண்டியது சமூகக் கடமையாகிறது.

இவ்வாறு சிறுவர்கள், பெண்கள் வீட்டு வேலைக்குச் செல்லும் நிலை ஏன் உருவாகிறது என்பதற்கு பொதுவானதும் உண்மையானதுமான ஒரு காரணம் சொல்லப்படுகிறது. அது வறுமை. மலையகப் பெருந்மோட்டப் பகுதிகளில் வறுமை நிலவுகிறது என்பதற்கான குறிகாட்டியாக சிறுமியின் மரணம் இருந்துவிட முடியாது. இலங்கைத் தொகை மதிப்பு புள்ளிவிபரத்திணைக்களம், மத்தியவங்கி அறிக்கைகள் தமது விபரப்பட்டியலை துறைசார்ந்து மூன்றாக வகுத்துக்கொண்டுள்ளன. அவை நகரம் (Urban), கிராமம் (Rural), தோட்டம் (Estate) என்பதாகும்.

இதில் பொருளாதார பிரதிகள் தோட்டத்துறையில் உயர்வான பதிவுகளைச் செய்ய சமூகக் குறிகாட்டிகள் மோசமான பிரதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதனை அவதானித்தல் வேண்டும். நாட்டின் மொத்த ஏற்றுமதி வருமானத்தில் சுதந்திரத்துக்கு முன்பு இருந்த காலம் தொட்டே உயர்வான பதிவுகளைக் காட்டிவரும் தோட்டத்துறை தேயிலை ஏற்றுமதி இன்றுவரை கணிசமான பெறுமதியைக் கொண்டே காணப்படுகிறது. இலங்கைத் தேயிலை ஏற்றுமதி 2021 இல் 650 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் என பதிவாவதுடன், இலங்கையின் விவசாய ஏற்றுமதிப் பொருட்களில் 52வீதத்துக்கும் அதிகமாக தேயிலையே இடம்பெறுகிறது. இவை சிறுதோட்டம், பெருந்தோட்டம் இரண்டும் கலந்த ஏற்றுமதிப் பெறுமதிதான் என்றாலும் இலங்கையில் இன்று சிறுதோட்டங்களாக பகிரந்தளிக்கப்பட்டவையும் பெருந்தோட்டங்களாக இருந்தவையே. அதுவும் இந்த இருநூறு வருடகால வரலாற்றின் பகுதிதான்.

இலங்கைக்கு இலவசக்கல்வி, இலவச சுகாதாரம், ரயில்போக்குவரத்து, பாதை வலையமைப்பு, வங்கிக் காப்புறுதி துறை அபிவிருத்தி வலைபின்னல், உட்கட்டுமான அபிவிருத்தி என காலனித்துவ காலத்தில் இருந்தே அதற்கான அடிப்படையைக் கொடுத்தது பெருந்தோட்டத் துறையே என்பதனை யாராலும் மறுக்க முடியாது. விவசாயத்துறை தொழிற்படையில் 62.6 வீதம் தோட்டத்துறை உழைப்பாளர்களே உள்ளனர் என்றும் பதிவாகிறது.

இந்த தொழிற்படையின் இருநூறு வருடகால உழைப்புக்கு மாற்றீடாக பெருந்தோட்டத் துறை உழைப்பாளர் சமூகத்துக்கு இலங்கை வழங்கியுள்ள பரிசு வறுமையில் உயர் இடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதே. தலைக்கான வறுமைச் சுட்டி எனும் தரவுகளில் நகரத்துறை 1.9 ஆகவும் கிராமத்தில் 4.3 ஆகவும் உள்ள தகவல்கள் தோட்டத்துறையில் 8.8 புள்ளியாக அமைந்து தோட்டத்துறையில் வறுமை உச்சம் என காட்டி நிற்கிறது. எனவே தோட்டத்துறை என்பதை பொருளாதார 'செழுமையும்' சமூக 'வறுமையும்' கொண்ட துறையாக பேணுவதில் இலங்கை அரசு இருநூறு வருட காலத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் காட்டவில்லை.

இந்த பின்னணியில், சிறுமியின் மரணத்தில் சந்தேக நபர்களாக அடையாளம் காணப்பட்டவர்களை நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக்கியபோது சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்தின் சார்பாக ஆஜரான பிரதி மன்றாடிகள் நாயகம் கூறியுள்ள விடயம் இங்கு கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. 'பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் இருந்து வீட்டு வேலைக்கு சிறுவர்களைக் கொண்டுவருவது ஒரு ஆட்கடத்தல் வியாபாரம் போலவே நடைபெற்று வருகிறது'.

இந்தக் கூற்று யாரால் யாருக்குச் சொல்லப்பட்டது என்பது வரலாற்று முக்கித்துவத்துமிக்கது. இலங்கையின் சட்ட வழிகாட்டலுக்கு பொறுப்பான சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்துக்கு மலையகச் சிறுவர்கள் ஆள்கடத்தல் முறையில் தலை நகருக்கு அழைத்து வருவது தெளிவாகத் தெரிந்தும் அதனைத் தடுப்பதற்கு தேவையான சட்ட ஆலோசனைகளை வழங்காமலேயே இருந்து வருகிறது என தெளிவான பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்படி அரசின்பக்கம் கவனிப்பாரற்ற சமூகமாக மலையகத் தோட்ட சமூகம் காலங்காலமாக இருந்துவரும் நிலையில், இந்த மக்களுக்காக முன்வைக்கப்படும் அரசியல் நிலைப்பாடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு வெளியே தனது கவனத்தை பெரிதாக திருப்பாத நிலையிலேயே இயங்கி வந்துள்ளது.

தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பலத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படும் அரசியலாகவே அந்தக் கட்டமைப்பு இயங்கி வந்த நிலையில் அந்தத் தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்த சிந்தனையோடு அரசியல் கட்சியைக் கட்டமைப்பதில் தாமதித்தே வந்துள்ளது.

1992 ஆம் ஆண்டுக்குப்பின்னரான தோட்டத் தொழில் கட்டமைப்பு மாறி வந்துள்ள நிலையில் அப்போதிருந்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ஆறு லட்சமாக இருந்து 2020 ஆம் ஆண்டு ஆகும் போது ஒரு லட்சம் எனும் அளவுக்கு குறைந்துள்ளது. ஆனாலும் பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களும் கட்டமைப்பும் அவ்வாறே செயற்பட்டு வருகின்றன. அப்படியாயின் அந்த தொழிற்படையில் சேரந்திருக்க வேண்டிய தோட்ட சமூகப்பிரிவினர் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 15,000 வீதம் வேறு துறைகளை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு அடுத்த தலைமுறையினர் தோட்டத் தொழிலாளர்களாகவே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என வாதிட்டாலும் அந்த வாதம் சரி என்றாலும் கூட அவ்வாறு தோட்டத் தொழிலில் இணையாத அல்லது இணைய வாய்ப்பு வழங்கப்படாத எல்லோரும் கல்வித்துறையில் சாதித்தவர்களாக உயர் தொழிலுக்கு சென்றவர்கள் இல்லை. அதன் வீதாசாரம் குறைவானது. அவர்களில் முறைசாராத தொழில்களுக்கு சென்றவர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம். இந்த காலப்பகுதியில்தான் வெளிநாடுகளுக்கு வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும், தலைநகர் கொழும்பில் வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும் என பெண்கள் படை எடுக்கலாயினர். அதேபோல கடைச்சிப்பந்திகளாகவும் (இந்தத் துறையில் ஏற்கனவே ஒரு நாட்டம் மலையக இளைஞர்களிடையே இருந்துவந்தது) இன்னோரன்ன உடல் உழைப்பாளர்களாகவும் மலையக இளைஞர்கள் வெளியேறத் தொடங்கினர்.

இவர்கள் தமது பெற்றோருடன் தொடர்ந்தும் வாழ வகையற்றவர்களாக வீடுகளில் இருந்து வெளியேற நேர்ந்தது. சிறுக சிறுக ஆரம்பித்த இந்த முறைசாரா துறையில் ( informal sector) தொழில் செய்வோர் முறைசார் தோட்டத்துறையில் (formal Estate sector) தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாகும். அந்த அதிமான தொகையை ஒரு மதிப்பீட்டின் மூலம் ஊகிக்கலாமே தவிர அதன் சரியான தரவுகளைப் பெற்றுக்கொள்ள எந்த ஒரு பொறிமுறையும் இல்லை.

அதனால்தான் கொரொனா பரவல் தொடங்கியதும் 7000 பேர் லொறிகளில் ஏறி மலையகத்துக்கு வந்துவிட்டனர் என அரசியல் பிரதிநிதிகளால் கற்பனை கணக்கு காட்ட முடிந்தது அல்லது ஒட்டுமொத்த மலையக சனத்தொகையில் ஒரு லட்சமே தொழிலாளர்கள் ஏனையோர் தொழிலாளர்கள் இல்லை என வாய்ச்சவடால் விட முடிந்தது.

அந்த மிச்சம் பேர் என்ன செய்கின்றனர் என அறிய முடியாத கட்சிக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட தலைவர்களால் அந்த வகுதியில் ஒருவராக இவ்வாறு அவலமாக இறந்துபோன சிறுமிகளுக்காக நியாயமான விசாரணையைக் கோர முடியுமே தவிர நல்வாழ்வுக்கான திட்டங்களைத் தீட்ட முடியாது. தரகர்களை கண்டால் தாக்கச் சொல்ல முடியுமே தவிர, அதனால் வரக்கூடிய விளைவுகளை உணரமுடியாது.

தரகர்கள் உருவாகாமல் இருக்க வழி சொல்லவும் தெரியாது. வீதியில் இறங்கிப் போராடுவதற்கு மக்களே தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றனர் என்பதனை நன்கு அவதானித்தால் புரியும். மாறாக மக்களுக்கு வழிகாட்டும் தலைமைக்காக மலையகத் தமிழ் மக்கள் காத்திருக்கும் நிலையே உள்ளது. மலையகத்துக்கு வெளியே வந்த 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் எல்லாமே மலையக சமூகம் மீதான அக்கறையில் வந்ததில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தவர்களாக மலையகத்துக்கு வெளியேயான நேச சக்திகளை சரியாக அடையாளம் காணுதலும் அத்தகைய தலைமையின் தகைமைகளில் ஒன்றாயிருத்தல் வேண்டும்.

இந்த நிலையிலேயே இறந்துபோன சிறுமிக்காக 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் எழுப்பும் மலையகத்தின் இளைய தலைமுறையினர் 'சமூக நீதிக்கான கோரிக்கையாக' அதனை மாற்றியமைக்கும் செயற்பாடுகளை இலக்கு வைத்து செயற்படுபவர்களாக மாற வேண்டிய காலம் எழுந்துள்ளது.

சிறுமியின் அவல மரணத்துக்கு வறுமைதான் காரணமெனில் அந்த வறுமையை சரியாக அடையாளம் கண்டு அதற்கு தீர்வு தேடும் அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் அவசியம் குறித்து சிந்தித்தல் வேண்டும். மலையகத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வறுமை எல்லையைக் கடந்தும் தோட்ட எல்லையைக் கடந்தும் வெளியேறிவிட்டனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் லட்சம் அளவினைக் கொண்டது. மலையகத் தோட்டப் பகுதியில் வாழ்வோர் எண்ணிக்கை 9 இலட்சம் அளவாக உள்ளது.

அவர்களுள் வறுமையின் எல்லையைக் கடந்து வெளியேறுவோர் 10 சதவீதமாகவும் வறுமைக்கு மத்தியிலும் போராடி முன்நகர்வோர் 30 சதவீமாகவும் வறுமை நிலையில் சமாளித்து வாழ்க்கை நடாத்துவோர் 40 சதவீதமாகவும் உள்ளநிலையில் வறுமையில் இருந்து மீளமுடியாத நிலையில் மிகவும் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டோர் வீதம் 10 சதவீதம் மாத்திரமே (இது ஒரு தோட்டப்பிரிவு மட்டத்தில் செய்யப்பட்ட ஆய்வின் முடிவு பொதுவாக பொருந்திவரக்கூடிய முடிவும் கூட).

ஆனால், இந்த பத்து சதவீத பகுதியையே ஒட்டமொத்த மலையகத் தோட்டத் துறைச் சமூகமாக சித்திரிக்கப்படுகிறது. இந்த பத்து சதவீத்தில் இருந்தே சிறுவர் தொழிலாளர்களும், முதியோர் தொழிலாளர்களும், என இக்கட்டான தொழில்களுக்குச் செல்லத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

அவர்களை அடையாளம் காணவும் உதவிகள் செய்யவும் ஒரு பொறிமுறை தேவை அவ்வளவுதான். இந்தப் பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும். இன்றைய 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் ஒரே ஒரு சிறுமிக்காக எழுந்ததாக இருந்துவிடக் கூடாது. இதுபோன்ற இன்னுமொரு சிறுமிக்கு நேர்ந்துவிடாத 'சமூக நீதிக்கான' அரசியல் களம் குறித்த சிந்தனையும் செயற்பாடுகளுமே மலையகத்தின் அடுத்த கட்ட அரசியலாதல் வேண்டும். அதனை முன்னெடுக்கும் பாரிய பொறுப்பினை மலையக இளையத் தலைமுறையினர் தமது தலையில் சுமக்கத் தயாராதல் வேண்டும்.


மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும்:

- தேர்தல் மறுசீரமைப்பு கலந்தாய்வு கூட்டத்தில் கோரிக்கை

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த போது குடியுரிமையும் வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்ட 1948 ஆம் ஆண்டிலேயே ஏழு பாராளுமன்ற உறுப்புரிமையை கொண்டிருந்த மலையக தமிழர் சமூகம் 1980 க்குப் பின்னர் தமக்கு மீளவும் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தை தொடர்ச்சியாக தக்க வைத்து கொண்டுள்ளது. அது உரிய எண்ணிக்கை அல்லாத போதும் இயலுமான எண்ணிக்கையை எல்லா தேர்தல்களிலும் பாராளுமன்றம், மாகாண சபை , உள்ளூராட்சி சபைகளில் பிரதிநிதித்துவம் இடம்பெற்று வந்தது. இந்த நிலைமையில் தேர்தல் முறைமை மாற்றம் பெறுமானால் மலையக சமூகம் மீண்டும் 1948 - 1977 காலப்பகுதிக்கு செல்ல நேரிடும் அச்சம் மலையக மக்கள் மத்தியில் நிலவுகிறது.

நாடு தவிர்க்க முடியாத வகையில் விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ முறையில் இருந்து கலப்பு முறைக்கு செல்லும் நிலை வந்தால் , ஆக குறைந்தது தற்போதைய அரசியல் பிரதிநிதித்துவ எண்ணிக்கையில் குறைவு ஏற்படுத்தாத முறைமை குறித்து குழு கவனம் செலுத்துதல் வேண்டும். மலையக மக்கள் மீண்டும் அரசியல் உரிமை இழக்கும்

நிலையை உருவாக்க முடியாமல் குடியுரிமை பறிப்பு தவறை ஏற்று அதற்கு பொறுப்பு கூறும் வகையில் சிறு தேர்தல் தொகுதிகளை பாராளுமன்ற தேர்தலுக்காக உருவாக்கி மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும் எனவும் கருத்து பதிவு செய்யப்பட்டது.

இலங்கையில் தேர்தல் முறைமை மறுசீரமைப்பு நோக்கத்தில் பாராளுமன்றத்தில் தெரிவுக் குழு அமைக்கப்பட்டு பொதுமக்களிடத்தில் முன்மொழிவுகள் கோரப்பட்டுள்ள நிலையில் அந்தக் குழுவுக்கு மலையகம் தழுவிய முன்மொழிவுகள் பலவற்றை பல்வேறு தரப்பினரும் பல எண்ணிக்கையில் அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ், தூய அரசியல் கலாசாரத்தை கட்டி எழுப்புவதற்கான மார்ச் 12 தேசிய இயக்கத்துடன் இணைந்து நடாத்திய இணைய வழிகலந்துரையாடலிலேயே மேற்படி விடயம் பதிவு செய்யப்பட்டது.

நுவரெலியா, பதுளை, கண்டி, இரத்தினபுரி, கேகாலை, மாத்தளை, களுத்துறை, காலி, மாத்தறை, மொனராகலை, குருநாகல் உள்ளிட்ட பெருதோட்ட மாவட்டங்களும் கொழும்பு, கம்பஹா,வன்னி என பெருந்தோட்டம் சாராத மாவட்டங்களிலும் என பரந்து விரிந்து வாழும் மலையகத் தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்யும் முன்மொழிவை தயார் செய்யும் நோக்கோடு இந்த நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்ப்பட்டதாக முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ் தொடக்கவுரையில் தெரிவித்தார்.

அவ்வாறே அனைத்து மாவட்டங்களில் இருந்தும் சிவில் சமூக பிரதிநிதிகள் சமூக ஆர்வலர்கள் கலந்து கொண்டு தமது கருத்துகளை முன்வைத்தனர். பிரதான உரையை மலையக மக்கள் முன்னணியின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான அ. லோரன்ஸ் வழங்கினார். பவரல் அமைப்பின் சார்பில் அதன் நிறைவேற்று பணிப்பாளர் ரோஹன ஹெட்டியாராச்சி, மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலையம் சார்பில் மஞ்சுளா கஜநாயக்க, ட்ரான்ஸ்பெரன்ஷி, இன்ரநெஷனல் நிறுவனம் சார்பில் கௌரீஸ்வரன் கலாநிதி ஜெஹான் பெரேரா ஆகியோரும் கருத்துக்களை தெரிவித்தனர்.

தமது முன் மொழிவுகளில் மலையக மக்களின் அபிலாஷைகளையும் உள்ளடக்குவதற்கு உறுதி தெரிவித்தனர்.

 


ஆயிரமும் அதற்கு பின்னான பிரச்சினைகளும்:

மலையகப் பெருந்தோட்டங்களை முன்நிறுத்திய பார்வை

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சமகால (2015-2020) கோரிக்கையாகக் காட்டப்பட்டுவந்த 1000/- அடிப்படை நாட்சம்பள கோரிக்கை தற்போது நிறைவுக்கு வந்ததான தோற்றப்பாடு எழுந்துள்ளது. அதாவது அரசாங்கம் சம்பள நிர்ணய முறைமையினூடாக பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை நாட்சம்பளத்தை 1000 ரூபாவாக (900 அடிப்படையும் 100 நாளாந்த மேலதிக கொடுப்பனவும்) வழங்கவேண்டும் என பெருந்தோட்ட கம்பனிகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.

எனினும் இந்த 1000 ரூபா நாளாந்த வேதனத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது தொடர்பில் இணக்கம் தெரிவித்த பெருந்தோட்ட கம்பனிகள் பின்வரும் நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது.

1. 1992 தனியார்மயமாக்கலுக்கு பின்னதாக 1998 முதல் நடைமுறையில் இருந்து வந்த கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் இருந்து விலகிக் கொள்ளுதல்

2. சம்பளநிர்ணய முறைமை ஏற்புடையதல்ல என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்திருத்தல் (வழக்கு நீதிமன்றத்தில் தொடர்கிறது)

3. தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ தேயிலை கட்டாயம் பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையின் அடிப்படையில் வேலை வழங்க முன்வருதல்

4. மாதம் ஒன்றுக்கு 13 நாட்கள் மாத்திரம் வேலை வழங்குதல்

இந்த நடவடிக்கைகள் காரணமாக தோட்டத் தொழிலாளர்களிடையே சுமார் ஐந்தாண்டு கால கோரிக்கையாக இருந்த ஆயிரம் ரூபா சம்பள உயர்வு கோரிக்கை மாற்று வடிவம் எடுத்திருக்கிறது என்பதனை அவதானிக்க முடிகிறது. அதுதான் நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோகிராம் கொழுந்து பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையை ஏற்க மறுத்தும் மாதமொன்றுக்கு 13 நாள் வேலை மட்டுமே வழங்கப்படுவதை எதிர்த்தும் ஆங்காங்கே போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்தப்போராட்டம் ஆயிரம் ரூபா போராட்டம் போல வீரியம் பெறுவற்கு தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அல்லாத மலையகம் மற்றும் மலையகம் சாசரா சமூகங்களின் தரப்பில் இருந்தும் தோழமை குரல்கள் எழும்புதல் வேண்டும். இப்போதைக்கு அப்படியான குரல்கள் குறைவாகவே எழும்புவதனையும் அவதானிக்க முடிகின்றது.

அதற்கான காரணம்,

1. கொவிட் 19 நோய்ப்பரவல் சூழல் 2021 ஏப்பிரல், மே மாதங்களில் உயர்வான அளவில் பரவலடைகின்றமை.

2. சும்பள நிர்ணய முறை தீர்மானங்கள், 20 கிலோ விவகாரம் 13 நாள் வேலை தொடர்பில் இன்னும் பரவலாக வெளி உலகம் அறியாமை.

ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டது என்ற அடிப்படையில் அரசாங்கமும் அதனோடு இணைந்திருக்கும் பெருந்தோட்டத்துறை சார்ந்த தொழிற்சங்கங்களும் (அரசியல் கட்சிகளும்) அறிக்கைகளை வெளியிட்டாலும் அந்தப்பிரச்சினை வடிவம் மாற்றம் அடைந்து மீண்டும் உருவெடுக்கிறது என்பதே உண்மையாகும்.

இந்த உண்மையை அரசாங்கம் விளங்கிக்கொள்ளத் தலைப்படாது. விளங்கியும் விளங்காததும்போல இருக்கும். ஏனெனில் அரசாங்கத்திடம் முன்வைக்கப்பட்ட பிரச்சினையும் அவர்கள் உறுதியளித்த விடயமும் நாள் ஒன்றுக்கு ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது என்பதுதான்.

இப்போது அதனை நிறைவேற்றியதாக பாசாங்கு செய்து சர்வதேச தொழிலாளர் தினத்தில் அரசாங்கம் தனது வெற்றிப்பட்டியலிலும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்தச் செயற்பாடுகளை நன்றி தெரிவித்து அங்கீகரிக்க வேண்டிய அரச ஆதரவு அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்புகள், எழுகின்ற 20 கிலோ , 13 நாள் வேலை போன்றவற்றை புதுப்பிரச்சினையாக கையாள்வதற்கே எத்தனிக்கிறது.

ஆனால், உண்மை என்னவெனில் ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை வடிவம் மாறி தொடர்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதேயாகும்.

அது எவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளது எனில்,

1. சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வழங்க அரசாங்கம் கம்பனிகள் மீது அழுத்தத்தை பிரயோகித்ததுடன் அவை ஏற்றுக்கொண்டன.

2. அதே நேரம் அரசாங்கத்தினால் சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக அழுத்தம் கொடுக்க முடியாத விடயங்களை தமக்கு சாதகமாக அமைத்துக்கொண்டன.

கம்பனிகளுக்கு சாதகமான அத்தகைய விடயங்களாக பின்வருவன அமைகின்றன

1. மாதத்தில் நாள் ஒன்றுக்கு வழங்கும் நாள் சம்பளத்தை 1000 ஆக வழங்க வேண்டும் என சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானித்தாலும் மாதம் ஒன்றுக்கு குறித்த நாட்களுக்கு வேலை வழங்க வேண்டும் என எந்த நிபந்தனையும் விதிக்கவில்லை. எனவே கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் 25 வேலை நாட்கள் குறைந்த பட்சம் மாதத்தில் வழங்க வேண்டும் (வருடத்தில் 300 வேலை நாட்கள் வழங்கப்படல் வேண்டும் என கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறப்பிடப்பட்டிருந்ததது. அதன்படி கம்பனிகள் நடைமுறையில் செயற்படாவிட்டாலும் ஒரு ஒப்பந்த கடப்பாடு இருந்தது) என்ற நிபந்தனையை மீறி கம்பனிகளால் செயற்பட முடிகிறது. இதனால் ஒரு தொழிலாளியின் சம்பளத்திற்காக செலவிடப்படும் மொத்தத் தொகையை மாற்றாமல் சம்பள நிர்ணய சபையின் உத்தரவையும் நிறைவேற்ற முடிகிறது.

நாட்சம்பளம் 750 ரூபாவாக இருந்தபோது 25 நாட்கள் வேலை செய்த ஒரு தொழிலாளிக்கு மாதம் (25x750) 18750 ரூபா செலவிட்டு இருக்கும். அதே 18750 ரூபாவையே குறித்த தொழிலாளிக்கு செலவிட நாள் ஒன்றின் சம்பளத்தை ஆயிரம் ஆக்குகின்றபோது வேலை நாட்களை 19 நாட்களாக குறைத்தால் கம்பனிக்கு சம்பள நிர்ணய சபை அழுத்தத்தால் எந்த விதமான பொருளாதார தாக்கமும் ஏற்படப்போவதில்லை.

ஆனால், 750 ரூபா சம்பளம் அடிப்படைச் சம்பளம் வழங்கிய காலத்தில் 700/- அடிப்படைக்கு ஊழியர் சேமலாப நிதியாக 12 வீதமும் ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியாக 3 வீதமும் செலுத்த 105 ரூபாவை மாதாந்தம் தனது கையில் கம்பனிகள் செலுத்த வேண்டி இருந்ததது. எனவே குறித்த தொழிலாளி 25 நாள் வேலை செய்திருந்தால் கம்பனி 2625 ரூபா செலுத்த வேண்டும்.

இப்போது 25 நாட்கள் வேலைக்கு 1000 ரூபாவுக்கு (900+100 இரண்டுக்குமாக ஊழியர் சேமலாப நிதி கணக்கிடப்படும் என சம்பள நிர்ணய சபையில் உடன்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளது) 3750 ரூபா செலவிடல் வேண்டும். இங்கே ஏற்படும் மேலதிக செலவினைக் குறைத்துக் கொள்ள மேலதிகமாக வேலை வழங்கும் நாட்களைக் கம்பனிகளை குறைத்துக்கொள்கிறது.

முன்பு 25 நாட்கள் என இருந்தாலும் 75 வீத நாட்கள் வேலைக்கு சமூகமளித்தால் வரவுக்கொடுப்பனவு ஒன்று வழங்கும் நடைமுறை இருந்தபோது அதனைப் பூர்த்தி செய்யும் நோக்கில் 19 நாட்கள் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்த நிலையில் தொடர்ச்சியாகாவும் 19 நாட்கள் குறைந்த பட்சம் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்ததது. இப்போது அந்த அவசியம் இல்லை . ஆகையால், இப்போது 19 நாட்கள் வேலைக்கான மாதாந்த சம்பளத்தொகையை தற்போதைய சம்பளத்தொகைக்கு ஏற்ப சரிசெய்து கொள்ளவும் அதற்கேற்ப ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதி என்பற்றை சரி செய்து கொள்ளவும் 13 அல்லது 14 நாட்கள் வேலை வழங்கினால் போதுமானது எனும் நிலைப்பாட்டை கம்பனிகள் எடுத்து இருக்கின்றன.

எனவே கம்பனிகள் சராசரியாக மாதம் ஒன்றுக்கு தொழிலாளி ஒருவருக்கு செலவிடும் மாதாந்த தொகை 14x1000 = 14000 உடன் அதற்கான ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியப் பங்களிப்பு 2100 உள்ளடங்களாக 16,100 ரூபா என்பதாக பேணிக்கொள்வதன் ஊடாக கூலிச்செலவாக (Wages Cost) பொருளதார சிக்கனத்தை (Economy) கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கைங்கரியத்தை கம்பனிகள் கையாள்கின்றன.

மறுபுறத்தில் தொழிலாளர்கள் முன்பு பெற்றுவந்த குறைந்த பட்ச வேலை நாள் எண்ணிக்கை 19 என்ற அடிப்படையில் 750 நாட்சம்பளம் என்ற அடிப்டையில் 14750 அதில் 700 ரூபாவுக்கான EPF /ETF 105 படி 1995 ரூபா எனப்பாரத்தால் 14750+1995 = 16745 என்ற தொகையை விட குறைந்த தொகையே (16100) நாளாந்தம் பெற நேர்கிறது.

எனவே கம்பனிகள் தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் செலவிடக் கூடியதான தனது பாதீடு (Budget) அடிப்படையில் சம்பளத்திட்டத்தை தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் 16,000 முதல் 17,000 என்ற அளவிற்குள் மாற்றமின்றி வைத்துக்கொண்டுள்ளன.

இதனைவிட கூடுதலான சம்பளச்சிட்டையை (Pay sheet) காட்டி கம்பனிகள் தமது தந்திரோபாயத்தை நியாயப்படுத்தலாம். அது மேலதிக கொழுந்து என்பதன் ஊடாக நிகழ்வது. அதனால் தான் 20 கிலோ விவகாரம் மேல் எழுகின்றது.

2. நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ கொழுந்து எழுக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனை

இந்த 20 கிலோ கோரிக்கை என்பது கம்பனிகள் ஏற்கனவே நடைமுறைப்படுத்த எண்ணி கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் ஒரு மாற்று முறையாக / முன்மொழிவாக செய்து வந்த வெளியகப்பயிரிடல் (அவுட்குரோவர்) முறைமையின் வெளிப்பாடு ஆகும். அதன்படி தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 20 கிலோ கெழுந்து பறித்தால் ஒரு கிலோவுக்காக விலை 50 ரூபா என்பதன் அடிப்படையில் (முன்பு மேலதிகமாக பறிக்கும் கொழுந்துக்கு 50 ரூபா வழங்கி வந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது) 50ரூபா x 20 கிலோ எனும் அடிப்படையில் நாட்சம்பளம் 1000 என்பதை சமன் செய்ய அல்லது சரிசெய்து கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும்.

இதன் படி ஒரு தொழிலாளி 20 கிலேவை சராசரியாக பறித்துக்கொடுத்தால் கம்பனிகள் நாட்கூலிக்காக செலவிடும் 1000 ரூபாவுக்கான உற்பத்தி அளவைப் பெற்றுக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும். இது உற்பத்தித்திறன் அடிப்படையிலான கம்பனிகளின் தந்திரோபாயம்.

இதனைத் தொழிலாளர்கள் மறுக்கும்போது அவர்களது உற்பத்தி பெறுமதி குறைவடையும். எனவே அவர்கள் எதிர்பார்த்த லாபத்தை அடைய முடியாது. எனவே நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு தொழிலாளியிடம் இருந்து இருபது கிலோவைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு ‘தொழிற்சங்கங்கள்’ மீது அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்கும் வகையில் கம்பனிகள் செயற்படுகின்றன.

தொழிற்சங்கங்கள் மீதான அழுத்தம்

கூட்டு ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்தபோது (அதற்கு முன்பிருந்தும்) புரிந்துணர்வு அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கத்துக்கான மாதாந்த சந்தா தொகையை நாட் சம்பளத்தில் கழித்து தொழிற்சங்கத்துக்கு அனுப்பும் வேலையை கம்பனிகள் செய்து வந்தன.

2021 ஏப்பிரல் மாதத்துடன் சில கம்பனிகள் அந்த நடைமுறையை கைவிட்டுள்ளன. இது தொழிற்சங்கங்களுக்கு நிர்வாக ரீதியான அழுத்தங்களைக் கொடுத்துள்ளன. இந்த அழுத்தம் 20 கிலோ நாளாந்தம் எனும் கோரிக்கையை தொழிற்சங்கங்கள் ஏற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். (இந்த சந்தா சேகரிப்பு முறைமை இதன் அரசியல் தாக்கம் குறித்து தனியாக பார்க்கலாம்.)

அரசாங்கம் மீதான கம்பனிகளின் அழுத்தம்

கம்பனிகள் மீது அரசாங்கம் அழுத்தம் கொடுத்து ஆயிரம் ரூபாவை கொடுக்கச் செய்ததுபோல கம்பனிகளும் அரசாங்கம் மீது அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் கைங்கரியங்களை ஆரம்பித்துள்ளன. குறிப்பாக தொழிலாளர்களின் சுகாதார துறையை தமது கட்டுப்பாட்டிலும் நிர்வாகத்திலும் வைத்திருக்கும் கம்பனிகள் அதற்கான நிதி ஒதுக்கீடுகளையும் ஆளணியினரையும் அவர்களுக்கான கொடுப்பனவுகளையும் குறைக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளன.

இது குறித்த பிரச்சினைகள் எதிர்வரும் காலங்களில் வெளிப்படும். கூடவே தொழிலாளர்களின் சேமநலன் விடயங்களுக்கு பொறுப்பான ‘ட்ரஸட்’நிறுவனத்துக்கு ஒதுக்கும் தொகையையும் அதற்கான கொடுப்பனவுகளையும் கம்பனிகள் குறைக்க வாய்ப்புகள் உள்ளது. இது அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்தை எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்கச் செய்யும் (இது குறித்தும் தனியான பார்வை அவசியம்)

எது எவ்வாறு எனினும் பெருந்தோட்ட முறைமையினை இல்லாமல் செய்யும் நீண்டகால நிகழ்ச்சி நிரலின் அம்சங்களே இவை என்பதை ஆய்வுகளின் ஊடாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனிடையே பெருந்தோட்டங்கள் இல்லாமல் ஆகும்போது அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வாதாரம், வாழிடம் குறித்த அரசியல் இந்த ‘ஆயிரம்’ பிரச்சினைகளின் ஆதாரமாகும்.

18.07.2021 அன்று ஞாயிறு வீகேசரி பத்திரிகையில் வெளியான கட்டுரை


இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

இந்திய சாகித்ய அக்கடெமி – சென்னை

கருத்தரங்கு தமிழில் புலம் பெயர்ந்தோர் சிறுகதைகள்

காலம் 08-07-2021 – களம்: இணைய வழி (Zoom, You Tube )

தலைமை  : பேராசிரியர்; பா.ஆனந்தகுமார்,

காந்திகிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம் - திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா.

உரை   -         மயில்வாகனம் திலகராஜா (மல்லியப்புசந்தி திலகர்)  மலையகம், இலங்கை.

 

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

  1. அறிமுகம்

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பற்றிய பார்வையை செலுத்துவதற்கு முன்பதாக இலங்கையில் 'மலையகம்எனும் சொல் குறித்து நிற்கும் அர்த்தம் பற்றிய அறிமுகம் அவசியமானது. புவியியல்சார் நிலவமைப்பு அடையாளத்தைச் சுட்டி நிற்கும் இந்த செல்லாடலுக்குள், தனக்கென ஒரு பண்பாட்டையும், மொழியையும், இன அடையாளத்தையும், பாரம்பரியத்தையும் கொண்ட ஒரு சமூக குழுமத்தின் அடையாளமே நிறைந்திருக்கிறது. எனவே புவியியல் அடையாளத்துக்கு வெளியே, 'மலையகம்' என்பது ஒரு சமூகத்தின் கலை, இலக்கிய, அரசியல், பண்பாட்டு உணர்வு வெளிப்பாட்டு அடையாளம் ஆகும்.

'இலங்கைத்தமிழ் வழக்கில் இன்று மலையகம் என்பது இலங்கையின் மலைப்பிரதேசங்களில் உள்ள பெருந்தோட்டங்களிலும் அவற்றைச்சார்ந்த நகரங்களிலும் வாழும் இந்திய வம்சாவளி தமிழரைக் குறிப்பதாகும். மலையகப் பகுதிகளைச்சாராத பகுதிகளிலுள்ள பெருந்தோட்டங்களில் அதாவது மேல், தென் மாகாணங்களைச் சார்ந்த இறப்பர் பெருந்தோட்டங்களில் வாழ்பவர்களையும் மலைசார் பகுதிகளில் இருந்து சென்று வடகிழக்கு பகுதியின் விவசாய பிரதேசங்களிலும் (கிளிநொச்சி, வவுனியா மாவட்டங்களில்) கொழும்பிலும் வாழ்பவர்களையும் கூட மலையகத்தமிழர் என்ற தொடர் கொண்டே சுட்டும் மரபு இன்று வழக்கில் உள்ளதுஎன்கிறார் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி ('இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1) பக்.11, 2003)

இலங்கை, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் பிரித்திhனிய காலனித்துவ ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த 19ஆம் நூற்றாண்டு காலப்பகுதியில்(1824), அவர்களால் இலங்கையில் நிறுவப்பட்ட பெருந்தோட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களாக அழைத்துவரப்பட்ட, தமிழ்நாட்டின் (குறிப்பாக தென் மாவட்டங்களின்) வம்சாவளியினரே இந்த 'மலையகத் தமிழர்' எனும் மக்கள் தொகுதியினர் ஆகின்றனர்

இலங்கையில் சிங்களவர்கள், இலங்கைத் தமிழர்கள், இலங்கை முஸ்லிம்கள், இந்தியத் தமிழர்கள்;, ஏனையோர் எனும் ஐந்து நிலை வகைப்படுத்தலில்  இனக்குழும நிலைநின்ற சனத்தொகை கணக்கெடுப்பே இன்றும் இடம்பெறுகிறது. இதில் சனத்தொகை அளவின் அடிப்படையில்  நான்காவது நிலையில் இருக்கும் இனக்குழுமமான 'இந்தியத் தமிழர்' எனும் இனமே தம்மை பண்பாட்டு அடிப்படையில் 'மலையகத் தமிழர்' என வளர்த்தெடுத்துக்கொண்டுள்ளனர், அழைத்துக்கொள்கின்றனர்.

இலங்கை சுதந்திரமடைவதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 1901 ஆம் ஆண்டு சனத்தொகை கணக்கெடுப்பின்போது சுமார் ஐந்து இலட்சமாக பதிவு பெறும் இவர்களது எண்ணிக்கை 1931 ஆம் ஆண்டு பூர்விக இலங்கைத் தமிழர்களைவிட உயர்வான புள்ளியையே பதிவு செய்துள்ளது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுத்திரத்ததுக்கு பின்னான 1960ஆம் ஆண்டு வரைக்குமே கூட அந்த அளவினையே பதிவு செய்த 'இந்தியத் தமிழர்' சனத்தொகை தமது அடையாளமான 'இந்தியர்' என்பதாலேயே இலங்கையில் (1948) குடியுரிமைப் பறிப்புக்கும், வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கும் உள்ளாகினர்.

1964 ஆம் ஆண்டு செய்துகொள்ளப்பட்ட இலங்கை - இந்திய அரசுகளின் உத்தியோகபூர்வ (சிறிமா- சாஸ்த்திரி) உடனபடிக்கையினால் லட்சக்கணக்கில் இந்தியாவுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் தாயகம் திரும்பியோர் எனும் பெயரில் தமிழ்நாட்டின் சிலோன் காலனிகளில் இப்போதும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

தற்போதைய நிலையில் மொத்தம் சுமார் பதினைந்து லட்சமாக மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்ந்தபோதும் கூட, அதனை இலங்கைத் தமிழர் ஆகவும் இந்தியத் தமிழராகவும் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பில் பதிவு செய்து கொள்வதால் தொடர்ந்தும் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் நான்காம் படிநிலையிலேயே உள்ளனர்.

இவர்களும், இவர்களுக்கு முன்னும்; பின்னும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் சனத்தொகையில் தனியான இனங்களாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களும், முஸ்லிம்களும் தமிழ் மொழியை தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் என்பது, இந்த மூன்று இனங்களினதும் பொதுப்புள்ளியாகும்.  'தமிழ் மொழி' தாய் மொழி என்பதுதவிர அபிலாசைகள், கலை, கலாசாரம், பண்பாட்டு, பாரம்பரியங்களிலே இவர்களுக்கு இடையே பாரிய வேறுபாடுகள் உண்டு. தமிழ் மொழியை உச்சரிப்பதிலும் கையாள்வதிலுமே கூட.

இப்போது பெருந்தோட்ட மக்கள் எனும்; எல்லைகள் விரிவடைந்து அதில் நேரடியாக தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கை மொத்தத்தில் பத்தில் ஒரு பங்காக அதாவது ஒன்றரை லட்சமாகக் குறைந்துவிட்ட போதும் கூட, அவர்கள் வாழும் அந்த பெருந்தோட்டப் பிராந்தியம் ஏற்றுமதிக்கென தேயிலை, ரப்பரை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு பொருளாதார வலயமாக, சுமார் பத்துலட்சம் மக்களின் வாழ்விட மையங்களாக, மலையகத் தமிழர் இனத்தின் வேர்ச் சமூகப் பிரதேசமாகவும் அவர்களின் கலாசாரத்தின் இருப்பிடமாகவும் உள்ளது.

  1. ஈழத்து இலக்கியமும் மலையக இலக்கியமும்

திணைக் கோட்பாட்டின் நிலை நின்று இந்த மலையகத் தமிழ் மக்களை குறிக்க முயன்றால் மலையும்  மலைசார்ந்த பகுதிகளிலும் வாழும் குறிஞ்சி நிலப்பண்புகள் இவர்களிடம் மேலோங்கி நிற்கும். இவர்களது கலைகளில் காமன் கூத்துபொன்னர்-சங்கர், அர்ச்சுணன் தபசு, மருதவீரன் கூத்து போன்ற தமிழ்நாட்டின் கூத்துக்கலைகளும் அதில் இருந்து வளர்ந்த நாடகக் கலையும் உழைக்கும் மக்களுக்கே உரிய நாட்டார் பாடல் வடிவங்களும் அதன் வழி வந்த தோட்டப்புறப் பாடல்களும் இவர்களுக்கே உரியவை, தனித்துவமானவை.

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் இலங்கைத் தமிழர்களோடும், இலங்கை முஸ்லிம்களோடும் இணைந்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் எனும் தனி மரபையும் கொண்டுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. 'மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் ஈழத்து இலக்கியத்துக்கு புது ரத்தம் பாய்ச்சுகிறது' என பேராசிரியர் .கைலாசபதி கூறியதாக பலரும் பதிவு செய்யக் கேட்கிறோம்.

'இலங்கையில் தமிழ் என்கிற நதி சிலவேளைகளில் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்ற சில வேளைகளில் சந்திக்காத பல நீரோடைகளின் சங்கமிப்பாக அமைகிறது. இதற்குள் யாழ்ப்பாணம்  வருகிறது, மட்டக்களப்பு வருகிறது, வன்னி வருகிறது, கொழும்பு வருகிறது, இஸ்லாமிய வாழ்க்கை வருகிறது, மலையக வாழ்க்கை வருகிறது. இந்த நீரோடைகளின் சலசலப்பான பாயச்சல் ஒன்றோடொன்று சேருகின்ற போதுதான், நான் நம்புகிறேன்; ஈழத்து இலக்கியம் என்கிற நதி ஓடும். என பேராசிரியர் காரத்திகேசு சிவத்தம்பி எனது 'மல்லியப்புசந்தி' (கட்டுரையாளர்) கவிதை நூலுக்கு வழங்கிய அறிமுகக் குறிப்பில் குரல் வழியாகவே (இறுவட்டு) பதிவு செய்துள்ளார்.

இதன்படி ஈழத்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியப் பிரவாகத்தின் ஒரு நீரோடையான மலையக இலக்கியப் பரப்பில் கவிதை, சிறுகதை, புதினம், கட்டுரை, இதழியல் என ஒரு நெடுமரபு செழிப்பாக தொடர்ந்து நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

 

  1. மலையகமும் மலையக இலக்கியமும்

'மலையகம்',  'மலையக இலக்கியமாக' வரும்போது, படைப்பிலக்கியம் சார்ந்தும், ஆய்விலக்கியம் சார்ந்தும் பின்வரும் வகுதியினரையும் 'மலையகம்என்ற தொடருக்குள் உள்ளடக்கிப்பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் எழுகிறது.

⦁              இலங்கை மலையகத்தில் இருந்து இந்தியாவுக்குச் சென்ற பின்னரும் 'தாயகம் திரும்பியோர்' என்ற அடையாளத்தோடு வாழும் மலையகத்தமிழர்கள். (தமிழ் நாட்டின் சிலோன்காரர்கள்)

⦁              மலையகத்தில் இருந்த புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம்: அவுஸ்திரேலியா மாத்தளை சோமு, இங்கிலாந்து - மு.நித்தியானந்தன்)

⦁              மலையக வாழ்வு சார்ந்து  எழுதும் முஸ்லிம் படைப்பாளிகள்

⦁              இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு பிரதேசத்தை பூர்விமாகக் கொண்ட தமது படைப்புகளில் மலையக வாழ்வியலைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம் : பெனடிக்ட் பாலன், தி.ஞானசேகரன்)

மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு மலையக மண்ணின் மைந்தர்களும், மண்ணின் மைந்தர் அல்லாதவர்களும் கூட பங்களிப்புச் செய்துள்ளார்கள் என்பதை மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் உள்வாங்கிக் கொண்டுள்ளது.

  1. இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

    4.1)         1930 முதல் 1960 வரை

இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் பற்றி பேசவந்தவிடத்து மலையக வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழர், வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றியும், ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தில் அதன் வகிபாகம் பற்றியும்  தொட்டுப் பேசி வரவேண்டிய தேவை வெறுமனே எழவில்லை.

இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டில் இருந்து பிழைப்புத் தேடி உடல் உழைப்பை வழங்கி வாழவந்த அல்லது ஆசை காட்டி அந்நியர்களால் அழைத்து வரப்பட்ட ஒரு சமூகப்பிரிவினர், இப்போது இலங்கையில் தம்மை ஒரு தேசிய இனமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிற பின்னணியில் அவர்கள்; சொல்வதற்கு எத்தனைக் கதைகள் இருக்கும், இருந்திருக்கும்? என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு, அந்த வரலாற்றை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை  வரலாற்று வழி நின்று நோக்குவதும் அவசியமாகும் என்பதனாலாகும்

'தமிழில் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றனவோ, ஈழத்தில் தமிழ்ச் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றவோ, அதேபோல மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் என்றதும் செந்தூரன், என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம், மாத்தளை சோமு என்னும்  சில பெயர்களே முதலில் மனத்தில் தோன்றும்' என குறிப்பிடும் தெளிவத்தை ஜோசப், 'இந்தப் பெயர்கள் 1960களுக்கு பின் எழுந்த பெயர்கள் என்றாலும், மலையகச் சிறுகதை இலக்கியம் ஓர் உத்வேகத்துடன் 1960 க்குப் பின்னர்தான் எழுந்தாலும் அதற்கான ஒரு தளம் அதற்கு முன்பு இருந்தே சிறுக சிறுக போடப்பட்டே வந்துள்ளது என்பது மனங்கொள்ளத்தக்கது' என்றும் குறிக்கின்றார். (மலையக சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000 பக்,1.)

'பரந்த அடிப்படையில் நாம் இதை நோக்கினால், தமிழ் நாட்டில் இருந்து எப்போது இந்த மக்கள் இலங்கையில் குடியேறினார்களோ அன்று தொட்டே தமிழ்க் கலை, கலாசாரம், இலக்கியம், ஆகியன இங்கு வளரத் தொடங்கின' என்கின்றார் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை. (புதுமை இலக்கியம், மாவலி, 1974)

1931 க்கு முன்னர் மலையகத்தில் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக பணம் வசதி படைத்தவரடகாள ஒரு பிரிவினர் இருந்தனர். பிரித்தானிய தோட்டத் துரைமார்கள் தொழிலாளர்களை வைத்திருந்த தூரத்தில் அல்லாது பெரியாங் கங்;காணிகள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக, நகர்ப்பகுதி பாடசாலைகளில் ஆங்கிலம் படிக்கும் வாய்ப்பு பெற்றவர்களாக இவர்கள் இருந்தனர். இவர்களுக்கு ஆங்கில பத்திரிகைகள் மட்டுமல்லாது இந்தியாவில் இருந்து லோகோபகாரி, அமிர்தகுணபோதினி, ஆனந்தபோதினி, போன்ற தமிழ் பத்திரிகைகளும் கூட கிடைக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

அந்த வாய்ப்பைப் பெற்றவர்களாக எழுதத் தொடங்கியவர்களே சி.சுப்பிரமணியம், ஆர்.ராமையா, பெரியாம்பிள்ளை கந்தசாமி போன்றவர்கள் என்றும் பதிவாகிறது. இத்தகைய தகவல்களையும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை தனது 'புதுமை இலக்கியம்' கட்டுரையில் பதிவு செய்கிறார்.

சி.சுப்பிரமணியம், சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் தாய்மாமன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சி.சுப்பிரமணியம் அவர்களின் தந்தையாரும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் தாத்தாவுமான குமரன் மடகொம்பரை தோட்டத்துப் பெரியாங்கங்காணி என்பது தகவல்.

இந்த வரிசையிலேயே பின்னாளில் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, கே.கணேஸ்; போன்றவர்கள் எழுத்து உலகிற்கு வருகின்றனர்.

1930 ஆம் ஆண்டு கோ.நடேசய்யர் தொழிற்சங்க அரசியல் பண்பாட்டுத் தளத்தை மலையகத்தில் தோற்றுவித்ததோடு பதிப்பக இயக்கத்தைத் தொடங்கியதும், இலங்கையில் வீரகேசரி எனும் தமிழ் தினசரி இந்திய இதழியல் பின்புலங்களோடு ஆரம்பமாவதும், மலையகம் தனக்கான எழுத்து இலக்கிய வடிவத்தை பரவாலாக்கத் தொடங்கிய காலம் எனலாம்.

இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை வந்த அனைவருமே தோட்டத் தொழிலாளர்கள் இல்லை. அவர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள் என்பதனால் தனிச் சமூகமாக நிலைத்தனர். ஆரம்பத்தில் ரயில்பாதை அமைப்புக்கும், துறைமுக அமைப்புப் பணிகளுக்கும் என்று கூட உடல் உழைப்பாளர்களாக ஒரு பகுதியினர் இலங்கை வந்தனர். வணிகர்களும் தொழில் முயற்சியாளர்களும் கூட வந்தனர். கொழும்பைத் தளமாகக் (சம்மாங்கோடு) கொண்டு 'தென் இந்திய வணிகர் சங்கம்' என்ற ஒன்று அந்த நாளில் செயற்பட்டுள்ளது.

தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூரில் 'இந்திய வியாபாரிகள் சங்கத்தின்' உறுப்பினராக இருந்த பத்திரிகையாளரான கோ.நடேசய்யர் 'வர்;;த்தக மித்திரன்' எனும் தான் பணியாற்றிய சஞ்சிகை சார்பாக இலங்கையில் செயற்பட்ட  'தென்னிந்திய வியாபாரிகள் சங்கம்' ஆண்டுவிழாவுக்கு முதலில் (1919) வருகை தந்துள்ளார்.

இரண்டாவது பயணத்தில் (1920 டிசம்பர்) கொழும்பு நகரில் ..குணசிங்க எனும் தொழிற்சங்கவாதியுடன் இணைந்து துறைமுகத்தொழிலாளர்கள் சாரந்து தொழிற்சங்க பணி செய்யத்; தொடங்கியுள்ளார்பின்னர் அவருடன் முரண்பட்டு மலைநாட்டுப் பகுதிகளுக்கு சென்று தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் தமது தொழிற்சங்க பணியை (1929) தொடங்கியள்ளார். (தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல்நாடன், 2008)

பத்திரிகையாளராக இலங்கை வந்து தொழிற்சங்கவாதியாக பரிணாமம் எடுத்த கோ.நடேசய்யரின்  தோட்ட தொழிலாளர்கள் மத்தியில் உருவாக்கப்பட்ட தொழிற்சங்க இயக்கம் அந்த மக்கள் சார்ந்து ஒரு வீச்சின் ஆரம்பம் எனலாம். அது இரண்டு வகையில் நிகழ்கிறது.

ஓன்று, அந்த தொழிற்சங்க கட்டமைப்பு அசியல் பரிமாணம் பெறுவது. இரண்டாவது, தொழிற்சங்கம் - அரசியல் சார்ந்த  செய்திப் தேவைகளுக்காகத் தொடங்கிய பிரசுர இயக்கம் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் பதிவு செய்யத் தொடங்குவது. இந்த இடத்தில் நடேசய்யரின்  துணைவியாரும் ஈழத்தின் முதல் பெண் கவிஞருமான மீனாட்சியம்மையின் எழுத்துப் பணிகளும் கூட நினைவு கூரத்தக்கன.

மலையகத்தின் ஹட்டன் நகரில் 'சகோதரி பிரஸ்' எனும் அச்சகத்தை தொடங்கிய நடேசய்யர் 1931 ஆம் ஆண்டில்  'தமிழ்நாட்டு வாலிபர்களை உறக்கத்தில் இருந்து தட்டி எழுப்பும் அருமையான நூல்' எனும் முன்னுரையுடன்  'நீ மயங்குவதேன்' எனும் நூலை வெளியிட்டுள்ளார்;. இந்த நூலில் இறுதியாக இருப்பது 'திரு ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்'.  'இந்த சரிதத்தின் முன்னுரையையும் பின்னுரையையும் அகற்றிவிட்டால் ஒரு முழுமைபெற்ற சிறுகதையாகவே திகழ்வதைக் காணலாம்'எனடகிறார் தெளிவத்தை ஜோசப். (மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000, பக்.17). எனவே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை எனும் இடத்தை 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' பெற்றுக்கொள்கிறது. ராமசாமி சேர்வை என்பவர் எவ்வாறு தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஏமாற்றப்பட்டு இலங்கைப் பெருந்தோட்டத்தில் கூலியாக்கபடுகிறார் என்பது சரிதத்தின் கதைச்சுருக்கம்.

தனியே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை என மட்டும் அதனை குறிப்பிட்டு விட்டுச் செல்லாமல் ஈழத்து சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு இன்னும் சில ஆய்வுக்குறிப்புகளையும்  பதிவு செய்கிறார்  தெளிவத்தை ஜோசப். தமிழ்நாட்டில் தமிழ்ச் சிறுகதை முன்னோடிகளாக அறியப்படும் .வே.சு அய்யர், பாரதி, மாதவைய்யா போன்றோரின் கதை வடிவங்களோடு நடேசய்யரின் கதையை ஒப்பீடு செய்கிறார். குறிப்பாக .வே.சு. அய்யரின் 'குளத்தங்கரை அரசமரம்' எனும் கதையோடு ஒப்பிடும்போது  கதை வடிவங்களின் படி 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' சிறுகதைதான் என உறுதி செய்;கிறார். மறுபுறமாக அந்த கதை வெளிவந்த  காலத்தில் (1931) ஈழத்தின் தமிழ்ச் சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு அந்த காலப்பகுதியில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பகுதிகளான வடக்கில், யாழ்ப்பாணத்தில்  எழுதிக்கொண்டிருந்த சிறுகதை ஆசிரியர்களான சம்பந்தன், வைத்திலிங்கம், இலங்கையர்கோன் ஆகியோருடன் ஒப்பிட்டு, ஈழத்தின் சிறுகதை முன்னோடிகளில் ஒருவராகவும் கோ.நடேசய்யரை முன்னிறுத்துகிறார்.

'இந்தியாவில் தமிழச்; சிறுகதைகளின் முன்னோடிகள் மூவர் என்பதற்காக இலங்கையிலும் அது மூவராகவே இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அது நால்வராகவும் இருக்கலாம்; நடேசய்யரையும் சேர்த்து' என தெளிவத்தை ஜோசப் முன்வைக்கும் வாதம் சுவாரஷ்யமானது.

ஆக மலையக சிறுகதைகளின் தொடக்கம் என்பது வடிவத்தில் தமிழ் நாட்டில் நிலவிய தமிழ் சிறுகதை வடிவத்தினையும்இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளில் எழுதியவர்களோடும் இணைந்தே ஆரம்பம் கொண்டது என்ற அடிப்படையிலும்தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைத் துறையானது  தன்னை அதன் வரலாற்றுத் தடத்திலேயே இணைத்துக் கொண்டுள்ளமை உறுதியாகிறது.

இந்த கட்டத்தில் இன்னுமொரு விடயத்தையும் நினைவு கூர்ந்து செல்வது மிகப்பொருத்தமானது. மலையகத் தமிழர்கள் இந்திய வம்சாவளியினர் என்ற அடிப்படையில் தமிழ்நாட்டு நிலை நின்றும் இந்த மக்கள் குறித்து எழுதப்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகள் என்ற ஒரு வகை உண்டு.

மலையகக் கவிதை வரலாற்றில் இணைத்துப்பார்க்கக் கூடிய பக்கங்களாக, சங்கீதச் சரபம்  சபாபதி முதலியார் தொகுத்த திரிசிரபுரம் ஜனாப்பாபுலவர், செந்தமிழ் சேகர யாஸீன்தாஸ் புலவர் இயற்றிய 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ) எனும் குஜிலிப் பாட்டுப்புத்தகங்களை (2017) (இந்த உரை நிகழ்வுக்கு தலைமை தாங்கும்) பேராசிரியர்; பா. ஆனந்தகுமார் (காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்) ஆய்வில்  பதிவு செய்திருப்பதைப்போல, சிறுகதை குறித்தும் ஒரு பதிவு இருக்கிறது.

நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் பிதாமகன்  என அறியப்படும் புதுமைப்பித்தனும் மலையக வாழ்வியலோடு இணைந்த சிறுகதை ஒன்றை எழுதி உள்ளார் என்பதுதான் அந்த தகவல். திருநெல்வேலி மாவட்ட கிராமம் ஒன்றில் இருந்து இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு சென்று கடும் இன்னல்களுக்கு உள்ளான 'மருதி' என்ற பெண்ணின் சோக வாழ்க்கை சித்திரிக்கும் கதையாகவே புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணி'அமைகிறது. இந்தப் பதிவு மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றுக்கு வலுசேர்க்கும் முக்கிய அம்சமாகிறது.

எனவே மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதைகள், தமிழ்ச்; சிறுகதை மரபோடும் ஈழத்துத் தமிழ்ச் வரலாற்றோடும் பின்னிப்பிணைந்ததாகவே வளர்ந்துவந்துள்ள ஒரு இலக்கிய செல்நெறி ஆகும்.

மலையகத் தமிழ் நாவல் இலக்கியம் எழுதத் தொடங்கப்பட்ட காலமாகவும் இதனையே கொள்ளலாம். எனவே தமிழ்ப் புனைகதை வரலாற்றிலும் இலங்கை மலையகத் தமிழ் புனைகதை வரலாறு இணைத்துப் பார்க்கப்பட வேண்டியதாகிறது. 1930களில் தொடங்கப்பட்ட வீரகேசரியின் ஸ்தாபக ஆசிரியரான எச்.நெல்லையா பின்னாளில் தான்  எழுதிய குறுநாவல் ஒன்றை 'ஒரு சிறுகதை' எழுதி உள்ளேன் என்றே குறிப்பிட்டு உள்ளார்.

மலையக சிறுகதை வடிவங்களில் இத்தகைய குறுநாவல் அளவுக்கு நீண்ட கதைகளும்ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் வைத்து எழுதப்படும் விபரிப்புகளும் (யுநெஉனழவநள) கூட, 'சிறுகதை' என்ற கோதாவுக்குள் வந்து விடுகின்றன. சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் டீழசn வழ டுயடிழரச என  ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் கதை  இந்த யுநெஉனழவநள வடிவத்துக்கு சிறந்த உதாரணம் ஆகும். பின்னாளில் மு.சிவலிங்கம் இந்த தொகுதியைத் தேயிலைத் தேசம் (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தலைப்பில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். கே.கோவிந்தராஜ் 'தோட்டத்துக் கதாநாயகர்கள்' (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தொகுதியை யுநெஉனழவநள வடிவத்தில் படைத்துள்ளார்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப் போல பெரிய வீட்டுப்பிள்ளைகளாக  கே.கணேஷ், சி.வி வேலுப்பிள்ளை ஆகியோர் கவிதைகள் ஊடாக எழுத்துப்பிரவேசம் செய்தவர்கள். இவர்கள் இருவரும் ஆங்கிலப்புலமை கொண்டவர்களாக உள்ளே வந்தபோது இரண்டு நிகழ்வுகள் நடந்தன எனலாம்.

ஓன்றுகே.கணேஷ் ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்ப்பு செய்து தமிழுக்கு பல நூல்களைக் கொண்டுவந்து அறிமுகம் செய்தார். இரண்டு, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆங்கிலத்திலேயே நேரடியாக எழுதி மலையக இலக்கியத்தை வேறு தளங்களுக்குக் கொண்டு சென்றார். இந்த இருவருமே எண்ணிக்கையில் அதிகமாக அல்லாதபோதும் மலையக சிறுகதைகளையும் எழுதியுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. சி.வி.வேலுப்;பிள்ளையின் 'உழைக்கப்பிறந்தவர்கள்' தொகுதிக்கு அப்பால் சென்று அவரது 'கதை' எனும் இலக்கிய இதழும், அவரால்  ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதப்பட்ட மலையக வாழ்வியல் நாவல்களும் கவிதைகளும் விரிவாக பேசுபொருளுக்கு உள்ளாகுபவை.

கே.கணேசின் 'சத்திய போதிமரம்' எனும் சிறுகதை (1936) தவிர்த்து முல்கராஜ் ஆனந்த், கே..அப்பாஸ், பிரேம்சந்த், ஹோசிமின், லூசுன், பார்பரா, குப்ரியானவ் என்று விரிந்த  அவரது மொழி பெயர்ப்பு பணிகளே தமிழ் இலக்கியத்துக்கு வளம் சேர்த்தன எனலாம்.

கே.கணேஷ், சி.வி. வேலுப்பிள்ளை ஆகிய இருவருமே இலங்கையில் பிரித்தானியர் ஆட்சி காலத்தையும், இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலத்தையும் ஊடறுத்து வந்த இலக்கியகர்த்தாக்கள் என்பதும் உலக இலக்கியத்துக்கும் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் மொழிவழி நின்று பாலம்  அமைத்தவர்கள் என்பதும் முக்கியமானது.

சுதந்திர இலங்கையில் (1948) மலையகத் தமிழருக்கு நடந்த பெருங்கொடுமை அவர்களின் இலங்கைக் குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டது ஆகும். இதனால் சுதந்திரத்துக்கு முன்னான நடேசய்யர் காலத்தில் அவரது வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களை தட்டி எழுப்பவதாக அல்லாமல், விழித்துக்கொண்ட மலையக இளைஞர்களை எழுச்சிக் கொள்ளச் செய்யும் தேவை எழுந்தது. அவர்கள் தமது நாட்டுரிமைப் போராட்டக் களமாக இலக்கியத்தை எடுத்தாளத் தொடங்கினர் எனலாம். அதுவரை இந்திய வம்சாவளியினராக, பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களாக தம்மை அடையாளப்படுத்திவந்த அவர்கள் தமது இலங்கை நாட்டு  உரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு தாம் வாழும் பூமியை 'மலைநாடு' என விளித்து எழத்தொடங்கினர், எழுதத் தொடங்கினர்.

மாத்தளை அருணேசர், டீ.எம்.பீர் முஹம்மது, .எஸ்.வடிவேலு, ரபேல், பொ.கிருஸ்ணசாமி  என ஓர் எழுத்தாளர் வரிசை 1950களில் சிறுகதைகள் எழுதியள்ளார்கள்;. இவர்களுள் எம்... அப்பாஸ் போன்று தமிழ் நாட்டில் இருந்து இலங்கையில் வந்த தங்கியிருந்த எழுத்தாளர்களும் அடக்கம். இவரது 'கள்ளத்தோணி'கதை பிரபலமான கதை.; 'கள்ளத்தோணி'என்ற வார்த்தை ஒருபக்கம் அருவருப்புக்கும் மறுபக்கமாக கோபத்துக்கும் உள்ளாக்கியிருந்த காலம் அது.

குடியுரிமை பறிக்கப்பட்ட மக்கள் இந்தியாவில் இருந்து கள்ளத்தோணியில் இருந்து வந்தவர்கள் என ஏளனம் செய்த காலம் அது. இதனை மறுத்து 'கடலையே காணாத எங்களை கள்ளத்தோணி எனகிறார்கள்' என்றும், 'கள்ளத்தோணியில் அல்லவடா நாங்கள் நல்லத்தேணியில் வந்தோமடா' என அந்த கால மலையகப் பாவலர்கள் எழுதிய பல பாடல்களைக் கூட இங்கே நினைவுப்படுத்தலாம்.

  • 4.2) 1960 முதல் 1980 வரை

1960களில் எழுந்த எழுச்சியே மலையகத்தின் சிறுகதை மறுமலர்ச்சிக் காலம் என அடையாளப்படுத்தலாம். தமது குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு இலங்கையை விட்டு வெளியேறி இந்தியா திரும்ப வேண்டும் என இலங்கை அரசு இந்திய அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்ட அந்த காலத்தில்கோபத்தில் எழுந்த  'ஆத்திர பரம்பரையினர்' இவர்கள் என இலக்கிய உலகில் இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படும் எழுச்சிக் காலம்  அது.

நூறாண்டு காலத்திற்கு மேல் ஒரு நாட்டை பொருளாதார ரீதியில் வளமாக்கிய மக்கள் கூட்டத்தை, 'நீங்கள் அந்நியர்கள்' என்று குடியுரிமையைப் பறித்து.. 'நீங்கள் இந்தியர்கள்.. உங்கள் நாட்டுக்கே போய்விடுங்கள்' என திருப்பி அனுப்பினால் ஆத்திரம் வராமல் இருக்குமா என்ன?

இத்தகைய அவலநிலையை அதற்கு முந்திய தலைமுறையைச் சேர்ந்த சி.வி.வேலுப்பிள்ளை 'நாடுமில்லை நாயுமில்லை' (ழே ளவயவந ழே னழபஎன ஒரு சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அழகான சிறுகதையாக சொல்லி வைக்கஅடுத்து வந்த  ஆத்திர பரம்பரையினைச் சேர்ந்த செந்தூரனோ  'உரிமை எங்கே?' என எழுப்பிய கேள்வி எழுப்பினார். செந்தூரன் என்றதுமே என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம்;, மாத்தளை சோமு, என்னும்  பெயர்கள் சில இப்போதும் வரிசையாக வந்து நிற்கும். இவர்களும் இவர்களோடு இணைந்து வந்த இன்னும் பலரும் ஆத்திர பரம்பரையில் வந்த மலையக சிறுகதையாசிரியர்கள் என்ற பட்டியலுக்குள் அடங்குகின்றார்கள்.

1961இல் செந்தூரனின் உரிமை எங்கே தமிழ்நாட்டின் 'கல்கி' இதழிலும், என்.எஸ்.எம். இராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து', தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'படிப்..பூ', செந்தூரனின் 'நடுக்கடலில்' போன்ற கதைகள் வாரப் பத்திரிகைளில் பிரசுரமாகின.

இதனைத் தொடர்ந்து வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் இடம்பெற்ற மலையக சிறுகதைப் போட்டிகள் பல சிறுகதையாளர்களை அறிமுகஞ் செய்துள்ளது.

வீரகேசிரி தோட்ட மஞ்சரி பகுதியை நடாத்திய மலையக பத்திரிகையாளரான எஸ்.எம். கார்மேகத்தின் அர்ப்பணிப்பு இங்கு சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. (இவர் பின்னாளில் தமிழகம் வந்து தினமணி ஆசிரியப்பீடத்திலும் கடமையாற்றினார்). அதேபோல இந்த முயற்சிக்கு அனுசரணை வழங்கிய பெரி.கந்தசாமி போன்ற மலையக சமூக ஆர்லர்களும் மனங்கொள்ளத் தக்கவர்கள்.

1963இல் வீரகேசரி நடாத்திய மலையக சிறுகதை போட்டிக்கு 150 பேர் வரை எழுதியதாக சிறுகதை வரலாற்றில் பதிவாகின்றன. அந்த போட்டியில் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'பாட்டி சொன்ன கதை', சாரல் நாடனின் 'காலஓட்டம்', தங்கபிரகாஸின் 'காயம்' முறையே முதல் மூன்று இடங்களில் தெரிவாகியுள்ளன. போட்டிக்கான பரிசளிப்பு விழா பதுளையில் நடைபெற அன்றே 'மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்றமும்' கருக்கொண்டுள்ளது.

1964இல் நடைபெற்ற இரண்டாவது மலையகச் சிறுகதை போட்டியில் எம்.வாமதேவன், முருகேசு போன்றவர்களும் இரண்டாம் மூன்றாம் இடங்களைப் பெற்று புது வரவுகளைப் பதிவு செய்துள்ளனர். பின்னர் மலையகச் சிறுகதைகள் மாத்திரமின்றி அதற்கான விமர்சன களத்தையும் வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் தொடங்கி வைத்துள்ளார் எஸ்.எம்.கார்மேகம். பி.மரியதாஸ், எம்.வாமதேவன் போன்றவர்களின் விமர்சன கட்டுரைகள் கவனிப்பு பெற்ற கட்டுரைகளாகியுள்ளன.

தோட்ட மஞ்சரி என பிரத்தியேகப் பக்கத்தில் இருந்த மலையகத் தமிழச் சிறுகதைகள்,  'இவ்வாரச் சிறுகதைஎனும் இலங்கைச் சிறுகதைகளைப் பிரசுரிக்கும் பொதுப்பக்கத்திலும் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. மு.சிவலிங்கம், எம்.வாமதேவன், அல்-அசூமத். மு.நித்தியானந்தன், ராம.சுப்பிரமணியம், முருகேசு (குன்றவன்), தமிழோவியன், மல்லிகைக்காதலன், ஜீவரத்தினம், பூரணி, மகேஸ்வரி கிருஸ்ணன், ஈழகாந்தன், எஸ்.சண்முகநாதன் என சிறுகதை ஆசிரியர்கள் அளவிலும்; அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

மறுபக்கமாக மலையக சிறுகதை போட்டி 3, 4 என தொடர்ந்து கொண்டிருந்திருக்கிறது. மூன்றாவது போட்டியில் மு.சிவலிங்கத்தின் (இதுவும் ஒரு கதை), பரிபூரணின் (பிரசவக்காசு), சி.பன்னீர் செல்வத்தின் (இலவு காத்த கிளி) முதல் மூன்று இடங்களையும் பெற்றுள்ளன. சி.பன்னீர் செல்வம், தொ. சிக்கன் ராஜூ போன்றவர்கள் தாயக் திரும்பியவர்களாக தமிழ்நாடு வந்த பின்னரும் பல படைப்புகளைத் தந்தவர்கள். சி.பன்னீர் செல்வம் தற்போதும் மதுரையில் வாழ்ந்து வருகிறார்நான்காவது போட்டியில் மாத்தளை வடிவேலன், சொலமன்ராஜ் என பட்டியல் நீள்கிறது.

பரிச பெற்ற பன்னிரண்டு கதைகளையும் சேர்த்து அதே வீரகேசரி பத்திரிகையின் பிரசுரமாக 'கதைக்கனிகள்' நூல்; (1971) வெளியானது. (ஏற்கனவே இந்தியாவில் 'தமிழ் எழுத்தாளர் மன்றம்' தொகுத்த 'ஈழத்து பரிசு சிறுகதைகள்' (1963 ) நூலில் செந்தூரனின் 'உரிமை எங்கே' இடம்பெற்றுள்ளது.)  1971 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'கதைக்கனிகள்' நூல் பற்றி 1973 இல் 'தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம்' எனும் நூலை எழுதிய பேராசிரியர் இரா.தண்டாயுதம் ஓர் அத்தியாயமே எழுதி இருக்கிறார் என்றும் அதில் மலேசிய சிறுகதை எழுத்தாளரான சி.வடிவேலின் இருண்ட உலகம் நூல் பற்றியும் ஆராய்ந்துள்ளார் எனறும் தெளிவத்தை ஜோசப் மலையக சிறுகதைக வரலாறு நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

இன்றுபோல் அன்றும் மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் மலையகத் தமிழ்  இலக்கியத்தையும் இணைத்து பார்க்கும் மரபு இருந்திருக்கிறது போலும். (இன்று மலேசிய எழுத்தாளர் செய்யது பீர் முஹம்மது இந்த அரங்கில் உரையாற்றுகிறார்)

'கதைக்கனிகள்' மலையகத் தமிழ் சிறுகதைகளின் முதல் தொகுதியாக வீரகேசரியில் வந்த அதேநேரம் மு.நித்தியானந்தனின் வைகறைப் பதிப்பகத்தின் ஊடாக வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப்பின்  'நாமிருக்கும் நாடே'(1979)  இரண்டாவது மலையக சிறுகதை நூல், முதலாவது தனிநபர் தொகுதி எனும் சிறப்பைப் பெற்றது. இந்த நூலுக்கு  இலங்கை அரச சாஹித்திய விருதும் கிடைத்தது முக்கியமாக பதிவு செய்;யப்பட வேண்டியது. மலையகச் சிறுகதை நூல் ஒன்று இத்தகைய விருதைப்பெற்ற முதல் சந்தர்ப்பம் இது.

அதனைத் தொடர்ந்து என்.எஸ்.எம்.ராமமையாவின் சிறுகதைகள் அடங்கிய முதலாவது தொகுப்பான  'ஒரு கூடைக் கொழுந்து'(1980), சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் 'வீடற்றவன்' நாவல்(1980) போன்றனவற்றையும் வெளியிட்ட வைகறைப் பதிப்பகத்தின்; பணி  வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

1979 'நாமிருக்கும் நாடே' வெளிவந்த அதே ஆண்டு சென்னையில் ஒரு தமிழ் இலக்கிய மாநாடு நடைபெற்றுள்ளது. அதில் கலந்துகொண்ட ஒருவரின் குறிப்பு இவ்வாறு அமைகிறது.

'தமிழகத்தின் தலைநகரான சென்னை மாநகரில் 1979ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் ஒரு நாள், அண்ணாசாலையில் உள்ள சென்னை மாவட்ட மத்திய நூலகக் கேட்போர் கூடத்தில்  ஓர் இலக்கியக்கூட்டம், நானும் 'மக்கள் மலர்' எனும் என்ற நாளிதழின் உதவி ஆசிரியர் என்ற முறையில் போயிருந்தேன். அந்தக் கூட்டத்தில் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி பற்றியும் தமிழ் சிறுகதைகள் நாவல்கள் பற்றியும் பேசினார்கள். பேச்சில் இலங்கையின் வட கிழக்கு பகுதி தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் படைப்புகள் யாவும் வெளிவந்தன. மலேசிய நாட்டு தொழிலாளர்களையும் அவர்களின் கலை இலக்கியங்கள் சிறுகதைகள், நாவல்கள் ஆகியவற்றையும் எடுத்துச் சொன்னார்கள். இலங்கையில் பரம்பரை பரம்பரையாக உழைக்கின்ற மலைநாட்டு மக்களின் கலை, இலக்கியங்கள், சிறுகதைகள் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை'

1980 ஆம் ஆண்டு வெளியான 'தோட்டக்காட்டினிலே...' எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தொகுப்புரையில் இருந்தே மேற்படி மேற்கோளைக் காட்டியுள்ளேன்.

(இந்த மேற்கோளுக்குச் சொந்தக்காரர்இன்றைய அமர்வில் அவுஸ்திரேலிய புலம் பெயர் தமிழ்ச் சிறுகதை பற்றி பேசிய மாத்தளை சோமு என்பது எத்தனை நெகிழ்வான செய்தி. நான் இலங்கையில் இருந்து மலையகத் தமிழ்ச்  சிறுகதைகள் பற்றி அவருடன் இணைந்த சபையில் இந்திய சாகித்திய அக்கதெமி ஒழுங்கு செய்யும் கருத்தரங்கம் ஒன்றில் பேசுகின்றேன் என்பது எத்தனை மகிழ்வான செய்தி. இதே அரங்கில் எங்களோடு மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகள் பற்றி மூத்தவர் செய்ட் பீர் முஹம்மதுவும்  இணைந்து பேசுவது எத்தனை இனிப்பான செய்தி. இதுவே வரலாறு. இதுவே மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கத்தில் ஏற்பட்ட முகிழ்ப்பின் வெற்றி எனலாம்.)

ஆதங்கத்தோடு நின்று விடாமல் அவரது இலக்கிய சகாக்களான மாத்தளை மலரன்பன், மாத்தளை வடிவேலன் ஆகியோருடன் இணைந்து மாத்தளை சோமு தனது கதைகளையும் எழுதி தொகுத்து வெளியிட்ட நூல் 'தோட்டக்காட்டினிலே..'.

மாத்தளைத் தமிழ் எழத்தாளர் ஒன்றியத்தால் 1980 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட 'தோட்டக்காட்டினிலே..'  சிறுகதைத் தொகுதி மலையகத்தின் மூன்றாவது சிறுகதை நூல்.

இந்த  நூலுக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கும் பேராசிரியர் கே.கைலாசபதி, 'இக்கதைகளின் தர்மாவேசமும் மனிதாபிமானமும் எதிர்கால நம்பிக்கையும் வெவ்வேறு அளவில் கலந்து ஓடுகின்றன... ஓரளவு தோய்ந்து காணப்படும் இன்றைய இலங்கை சிறுகதை உலகில் இத்தொகுதியின் நம்பிக்கையும், நல்லுறுதியும் பாய்ச்சும் என எதிர்பார்க்கலாம்' என குறிப்பிடுகின்றார்.

பேராசிரியர் .கைலாசபதி குறிப்பிடுவதைப்போல இலங்கை சிறுகதை உலகம் ஓரளவு தோய்ந்திருந்தது என்பதே அந்த காலத்தில் இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் சிலிர்த்து எழுந்தன என்பதன் அடையாளந்தான். அதன் அடையாளமாக கூறக்கூடியது மலையகச் சிறுகதை துறையில் ஏற்பட்ட வேகம்மாத்தளை சோமுவின் வேகம் அடுத்தடுத்து இரண்டு தனித்தொகுதிகளான 'நமக்கென்றொரு பூமி' (1984) 'அவன் ஒருவனல்ல' (1989) வெளிக் கொணர ஏதுவாகியுள்ளது. கூடவே நயீமா சித்திக்கின் 'வாழ்க்கைச் சுவடுகள்' (1987), மொழிவரதனின் 'மேகமலையின் ராகங்கள்' (1988) மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' (1989) எனத் தனித்தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின.

1979-1989 எனும் பத்தண்டு கால இடைவெளியில் மொத்தமாக ஒன்பது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை நூல்கள் வெளிவந்தன என்பதும் அதில் மூன்று நூல்கள் சிறுகதைக்கான இலங்கை அரச சாகித்திய விருதினைப் பெற்றன என்பதுவும் அதன் வளர்ச்சியைக் காட்டி நிற்கின்றன. தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே' தொகுதிக்கடுத்து என்.எஸ்.எம.ராமையாவின் 'ஒரு கூடை கொழுந்து' மாத்தளை மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' என்பன அந்த நூல்களின் வரிசையாகும்

குடியுரிமைப் பறிப்பு, பிராஜாவுரிமைப் போராட்டம், சிறிமா சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்திற்கான எதிர்நிலை என்பன 1980 வரையான  மலையக சிறுகதைகளின் பேசுபொருள் எனலாம். தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே', மாத்தளை சோமுவின் 'நமக்கொன்று ஒரு பூமி', மு.சிவலிங்கத்தின் 'பேப்பர் பிரஜைகள்', 'மலைகளின மக்கள்' பொன்ற தலைப்பிலான சிறுகதைகள் இதற்கு உதாரணங்களாகின்றன. இதனோடு மலையக மக்களின் அந்த கால வாழ்வியலும் இந்த சிறுகதைகளில் பதிவு பெற்றுள்ளன. மல்லýpகை.சி.குமார் போன்ற சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் வருகை அதனை மேலும் செழுமையாக்கியது எனலாம்.

  • 4.3)         1980கள் முதல் 2000 ஆம் ஆண்டு வரை

1980களுக்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட அரசியல் செல்நெறி மாற்றம் இலங்கையில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கான சூழ்நிலைகளை உருhக்கின. இழந்த குடியுரிமை சிறுகச்சிறுக கிடைக்க ஆரம்பித்த போது மலையகம் எனும் தொடரை மலையக தேசமாக கட்டமைக்கும் இலக்கியப்போக்கு உருவான காலம் இது எனலாம். இந்த காலப்பகுதி இளைஞர்களின் பங்களிப்புடன் உருவான  'தீர்த்தக்கரை' கலை இலக்கிய இயக்கமும் 'தீர்த்தக்கரை' சஞ்சிகையும் இதற்கு சான்று பகர்வன.

எல்.சாந்திகுமாரை ஆசிரியராகவும் எஸ்.நோபட், எம்.தியாகராம், எல்.ஜோதிகுமார், ஆகியோரை ஆசிரியர் குழுவாகவும் பி.சுதந்திரராஜ், எம.பாக்கியநாதன், எஸ்.சிவப்பிரகாசம், எம்.சிவராம், பி.பாலேந்திரன், ஆகியோரை ஆலோசராகவும கொண்டு இயங்கிய இலக்கிய ஏடு இது.

'மனித சமூகத்தின் சிகரத்தை எட்டிப்பிடிக்கத்தக்கதான கடின உழைப்பை மேற்கொள்ளும் இலக்கியவாதிகளின் அழகும் வீச்சும் மிக்க படைப்புகள் உருவாக   களம் அமைப்போம்' என பிரகடனம் செய்து கொண்டு வந்த தீர்த்தக் கரை இதழில் வெளியான சிறுகதைகள் பின்னர் 'தீர்த்தக்கiர் கதைகள்' எனும் தொகுதியாக பல சிறுகதையாசிரியர்களின் கதைகளைக்கொண்டு 1995ஆம் ஆண்டு வெளிவந்ததது. 1980-முதல் 1994 வரையான மலையக சிறுகதை இலக்கியத்தின் செழிப்பான செல்நெறியை உருவாக்கியது. இதே சமகாலப்பகுதியில் பல தனித் தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின. அவற்றை பட்டியலிடும் பணி இலகுவானது என்றாலும், மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் குறித்தான குறிப்பிடத்தக்க சில கூட்டு முயற்சிகளையும் தொகுதிகளையும் இந்த உரையிலே சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமானது என நினைக்கிறேன்

இந்த நூற்றாண்டின் ஈழத்துச் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்று, தொகுதி இரண்டு என   இரண்டு தொகுதிகளை 1993,1994 என அறிமுகம் செய்தவர் ஈழத்து எழுத்தாளரும் பதிப்பாளருமான செ.யோகநாதன்.

ஈழத்துத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரிசையில் தொகுதி ஒன்றில் ரபேல், ஆப்தீன், தெளிவத்தை ஜோசப்,   சி.பன்னீர்செல்வம், அல் அஸுமத் ஆகியோரது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும், இரண்டாவது தொகுதியில் என்.எஸ்.எம்.ராமையா, சாரல் நாடன், நயீமா சித்திக், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம் மொழிவரதன், மாத்தளை வடிவேலன், கே.கோவிந்தராஜ்பாலரஞ்சனி சர்மா ஆகியோரது கதைகளையும் சேர்த்துள்ளார் தொகுப்பாசிரியர் செ.யோகநாதன்தவிரவும் முதலாவது தொகுதியை பேராசிரியர் .கைலாசபதி, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆகியோருக்கு சமர்ப்பணம் செய்துள்ளார்.

முதலாவது தொகுதியின் தலைப்பாக ஈழத்து சிறுகதை மூலவர்களில் ஒருவரான இலங்கையர்கோனின் 'வெள்ளிப்பாதசரம்' எனும் கதையின்; தலைப்பைத் தெரிவு செய்தவர், இரண்டாவது தொகுதிக்கு என் .எஸ்.எம். ராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து' என்பதைத் தெரிவு செய்திருந்தார் என்பதும் முக்கியமானது. மலையகத்தின் ஒரு கூடைக் கொழுந்துக்குள் ஈழத்;துத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைச் சேர்த்தமை எத்தனைச் சிறப்பு!

1979 இல் மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கமும் அவரது தோட்டக்காட்டினிலே.. நூலில் .கைலாசபதி காட்டிய எதிர்பார்ப்பும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை ஈழத்துச் சிறுகதை செல்நெறியோடு சமநிலையில் இணைத்துப்பார்த்ததன் அடையாளத்தினை 1993,1994 காலத்தில்  செ.யோகநாதனின் தொகுப்பில் பிரதிபலித்ததைப் பார்க்கலாம்இந்த நூல்களின் தொகுப்புரையில் 'ஈழத்து இலக்கியத்தினைச் செழுமைப்படுத்தும் பிரதான ஆற்றலை இன்று மலையகம் பெற்றுள்ளது' என செ.யோகநாதன் குறிப்பிடுவது அதனை உறுதி செய்வதாகவுமுள்ளது.

1994ஆம் ஆண்டு மலையகப் பத்திரிகை முன்னோடிகளில் ஒருவரான 'கலைஒளி முத்தையாப்பிள்ளை' நினைவாக நடாத்தப்பட்ட போட்டியில் வெற்றிபெற்ற கதைகளைத் தொகுத்து 'மலையகப் பரிசுக் கதைகள்' எனும் ஒரு தொகுதியை வெளியிட்டு பின்னாளில் வந்த மலையகச் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பலரையும் அங்கீகாரம் செய்துவெத்துள்ளார்;,  'வைகறைப் பதிப்பகம்' மூலம் 1970 களின் இறுதியில் மலையக நூல்களை வெளியிட்ட மு.நித்தியானந்தன். இவர் கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளையின் மகனாவார். இப்போது லண்டனில் வாழ்கிறார். இலக்கிய செயற்பாட்டிலும் தீவரமாக உள்ள இவர் 'கூலித்தமிழ்' (க்ரியா பதிப்பகம், 2014) எனும் மலையக ஆய்வு நூலை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

1997 ஆம் ஆண்டு வெளியான துரைவி பதிப்பகத்தின் முதல் நூலான 'மலையகச் சிறுகதைகள்' மிக முக்கியமானது. அதன் பதிப்பாளரான துரை.விஸ்வநாதன் மலையக பதிப்பக முயற்சிகளில் மறக்க முடியாத மனிதர். இந்த நூலின பதிப்புரையில் இவ்வாறு குறிக்கிறார். 'மலையகததின் தொடக்க கால எழுத்தாளர்களில் இருந்து இன்றைய எழுத்தாளர்களையும் இணைத்து ஒரு சிறுகதைத் தொகுதியை வெளியிட  வேண்டும் என்ற யோசனை நானும் மாத்தளை கார்த்திகேசுவும், மாத்தளை சோமுவும் சந்தித்தபோது உருவானது'.

இந்த எண்ணம் அவ்வாறே நிறைவேறி 1997 ஆம் ஆண்டு நூலுருப் பெற்றது. இந்த தொகுதியில் முதல் கதையாக  1931இல் வெளியான கோ.நடேசய்யரின் 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதத்துடன் ஆரம்பமாகி 33 மலையக எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் கால ஒழுங்கில் 1980கள் வரையாக இதில் இடம்பெறுகின்றன. அதே 1997 ஆம் ஆண்டு இதன் இரண்டாம் பாகமாக மலையக மண்ணின் மைந்தர்களினதும் மலையகம் சாரா பிற எழுத்தாளர்களினதும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் பெறுமதியான தொகுதிiயும் துரைவி வெளியிட்டது. இந்தத் தொகுதியில் 55 எழுத்தாளர்களின் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்  அடங்கியுள்ளன. புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணியும்' இந்தத் தொகுதியில் இடம்பெறுவது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றினை நினைவுபடுத்துவது. இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதியைப்  பூர்விகமாகக் கொண்ட தமிழ் எழுத்தாளர்களான யோ.பெனடிக்ட் பாலன், செ.யோகநாதன், .செ.முருகானந்தன், செ.கணேசலிங்கன் உள்ளிட்ட பலரின் மலையகம்சார் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும் இந்தத் தொகுதி கொண்டுள்ளமை சிறப்பாகும்.

துரைவி பதிப்பகம்  தினகரன் வாரமஞ்சரி பத்திரிகையுடன் இணைந்து நடாத்திய இன்னுமொரு  மலையகச் சிறுகதைக் போட்டியின் வெளிப்பாடாக 1998 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'துரைவி தினகரன் பரிசு சிறுகதைகள்' முதல் இரண்டு தொகுதிகளினதும் தொடர்ச்சி போல அமைந்து மேலும் பதினைந்து மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைளை வெளிக்கொண்டுவந்தது. இதில் நான்கு கதைகளை எழுதியவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதற்கு பின்னதாக கூட்டுத்தொகுப்பு நூல்களாக மலையகச் சிறுகதைத் தொகுதிகள் வராதபோதும் தனித் தொகுதிகளாக சடகோபன் ராமையா, பதுளை சேனாதிராஜா, சிவனு மனோகரன், பிரமிளா பிரதீபன் உள்ளடங்களான பலரின் தொகுதிகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டு இருக்கின்றன. பலரும் பத்திரிகைகள் சஞ்சிகைகளில் எழுதிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்.

நயீமா சித்திக், புசல்லாவ இஸ்மாலிக்கா, பாலரஞ்சனி சர்மா, சாந்தா ராஜ், நளாயினி சுப்பையா, ரோஹிணி முத்தையா, சுகந்தி வெள்ளையன், எக்னஸ் சவரிமுத்து , பிரமிளா பிரதீபன் என ஒரு பெண்கள் பரம்பரையும் மலையகச் சிறுகதை ஆசிரியர் பட்டியலில் தவிர்க்க முடியாத இடம் வகிக்கின்றனர்.

  • 4.4)         2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப்பின்

2000ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னான மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைப்  போக்கினையும் வரலாற்றையும் ஆராயும் தேவை பலமாக உள்ளது. அறுபதுகளில், எண்பதுகளில் ஏற்பட்ட இலங்கை சமூக, அரசியல் மாற்றங்கள், அது மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் சிறுகதைகளில் எவ்வாறு பதிவு பெற்றனவோ அல்லது பிரதி பலித்தனவோஅவ்வாறே 2000க்கு பின்னர் எவ்வாறு மாற்றம் கண்டுள்ளன என்பதை ஆராய்வது  இந்த உரையின் இரண்டாம் பாகமாக அமையலாம்.

அத்தகைய ஒரு ஆய்வுக்கான தேவையை அல்லது ஆரம்பத்தை 2000 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப் பின்  'மலையக சிறுகதை வரலாறு' எனும் நூல் முன்னுதாரணமாக நின்று வழிகாட்டுகிறது எனலாம். மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாறு பற்றி பேசும், எழுதும் இனிவரப்போகும்  யாருக்கும் அந்த வரலாற்றுக்க  அடி எடுத்துக்கொடுக்கும் நூலாக இது அமையும் தகைமையைக் கொண்டுள்ளது. தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு யாழ். இலக்கிய குவியத்தின் (ஈழத்துச் சிறுகதை முன்னோடி சம்பந்தன் நினைவாக) 'சம்பந்தன் விருதினை' சொந்தமாக்கிய ஆய்வுநூல் இது.

கதை மாந்தர்களது பெயரைக் கொண்டோ மலையகப் பேச்சுவழக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதைக் கொண்டோ ஒரு கதை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிட முடியாது என்பதைப் போலவே எழுத்தாளரின் முகவரியைக் கொண்டும் அது நிர்ணயம் பெறுவதில்லை என இர.சிவலிங்கம் எழுதிய 'மலையக சிறுகதைகள்: ஒரு மதிப்பீடு' எனும் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல மலையகத்தில் இருந்து எழுதி விடுவதனால் மட்டுமே அது மலையத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிடவும் முடியாது.

1960களில் எழுதத் தொடங்கிய தெளிவத்தை N;ஜாசப், மு.சிவலிங்கம், மலரன்பன், வடிவேலன், அல்அசுமத் போன்றவர்கள் இன்னும் மலையகத் தமிழச்; சிறுகதை உலகில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருப்பது அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பலமாகும். 2013, 2015 காலப்பகுதிகளில் கூட சிறுகதைக்காக தேசிய சாகித்திய பரிசினை தமதாக்கி மு.சிவலிங்கம், தெளிவத்தை ஜோசப், மலரன்பன் போன்றவர்கள் அந்த செல்நெறியை இலங்கைத் தமிழ்ச்சிறுகதை  செல்நெறியோடு உயிர்ப்புடன் இணைத்து வைத்துள்ளனர்.

தமிழக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் சிறுகதைகளைத் தொகுத்து 'மீன்கள்' எனும் தொகுதியாக (நற்றிணைப் பதிப்பகம், 2013) கொண்டு வருவது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றுள்ளன1979இல் தமிழ் நாட்டில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருந்த இலங்கை மலையகத் தமிழ் இலக்கியப்பக்கம், தனது கால்களை பலமாக ஊன்றி நிலைபெற்றுக் கொண்டுள்ளது என்பதன் சான்றாகவே இவை அமைகிறது. அதேபோல பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவமாணி பட்டத்திற்காகவும் அவரது சிறுகதைகள் ஆய்வுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இன்னும் பல மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் கதைகள் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஆய்வுகளுக்கு உட்பட்டுள்ள நிலையில் அவை வெளிவராத பிரதிகளாக உள்ளன என அறியக்கிடைக்கிறது.

மலையகத் தமிழ் இலக்கிய செயற்பாட்டாளர்கள், ஆய்வறிஞர்கள் இந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் அவசியம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இந்திய சாகித்ய அக்கெடமி (சென்னை அலுவலகம்) இன்று ஒழுங்க செய்திருக்கக்கூடிய இலக்கிய கருத்தரங்கில் எனது இந்த உரையானது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் ஒரு பகுதியாகவே கருதுகின்றேன். என்னை அழைத்து வாய்ப்பு வழங்கிய, உரை நிகழ்வுக்கு தலைமையும்  வகித்த பேராசிரியர் பா.ஆனந்தகுமார் அவர்களுக்கும் இந்திய சாகித்திய அக்கடெமி நிர்வாகத்தினருக்கும் நன்றி கூறி உரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

நன்றி வணக்கம்                                                                                       08-07-2021

உசாத்துணை நூல்கள்

  1. கதைக்கனிகள், வீரகேசரி பிரசுரம், கொழும்பு, 1971
  2. புதுமை இலக்கியம்,சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, மாவலி, ஹட்டன், 1974.
  3. நாமிருக்கும நாடே, தெளிவத்தை ஜோசப், வைகறைப்பதிப்பகம், யாழ்ப்பாணம், 1979.
  4. 'இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1)- பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி (பதிப்பாசிரியர்), உதயம் பவுன்டேசன் வெளியீடு, கொழும்பு, 1993.
  5. மலையகப் பரிசு சிறுகதைகள், கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளை நினைவகம்,பதுளை 1994
  6. தீர்த்தகரை கதைகள், நந்தலாலா, ஹட்டன், 1995
  7. மலையகச் சிறுகதைகள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  8. உழைக்கப்பிறந்தவர்கள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  9. பரிசு பெற்ற கதைகள் 1998 துரைவி தினகரன், துரைவி பதிப்பகம், 1998.
  10. மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, தெளிவத்தை ஜோசப், துரைவி பதிப்பகம், 2000.
  11. சி.வியின் தேயிலைத் தேசம் - மொழியாக்கம் மு.சிவலிங்கம், துரைவி பதிப்பகம், 2002.
  12. மல்லியப்புசந்தி, திலகர், பாக்யா பதிப்பகம், ஹட்டன் 2007
  13. தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல் நாடன், குமரன் புத்தக இல்லம், 2008
  14. 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ), பா.ஆனந்தகுமார், காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்- திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா. 2017.
  15. இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப்பிழைப்பு நாடகம் - கோ.நடேசய்யர் (பதிப்பாசிரியர் - அந்தனி ஜீவா) குமரன் புத்தக இல்லம், 2018

 

 


பிரதேச செயலகங்களை அதிகரித்துக் கொள்வது கனவல்ல; அர்ப்பணிப்பு

- மயில்வாகனம் திலகராஜ் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்

நுவரெலிய மாவட்டத்தில் பிரதேச செயலகங்களை ஐந்தில் இருந்து பத்தாக உயர்த்திக் கொள்வது தொடர்பில் உள்ள தாமதம் அல்லது அக்கறையின்மைக் குறித்த கேள்வியை எழுப்பி கடந்த வாரம் வீரகேசரி ஞாயிறு வாரவெளியீட்டில் ஊடகவியலாளர் சிவலிங்கம் சிவகுமாரன் எழுதிய கட்டுரையில், குறித்த பிரேரணையை நாடாளுமன்றில் முன்வைத்தவன் என்ற வகையில் எனது பெயரையும் பிரேரணைப் பிரதியையும் பிரஸ்தாபித்திருந்தார். அதனடிப்படையில் பத்து பிரதேச செயலகங்களைச் சாத்தியமாக்குவது குறித்து என்ன செய்யலாம் என்பது தொடர்பான பதிவாக இந்தக் கட்டுரை அமைகிறது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் பிரதேச செயலகங்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதற்கான காரணம் என்ன?

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் சனத்தொகை இன அடிப்படையில் மலையகத் ( இந்திய வம்சாவளி) தமிழ் மக்களை அதிகளவாகக் கொண்ட பிரதேசம் என்பதும், மொத்த சனத்தொகையில் 52 % அளவு தமிழர்களாக உள்ளனர் என்பதும் புள்ளிவிபரம். இந்த மக்கள் இலங்கை சுதந்திரமடைந்தது முதல் குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்டு அரச பொது நிர்வாக முறைமையில் இணைக்கப்படாமல் இருந்ததன் காரணமாக அந்த நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பான ‘பிரதேச செயலகங்களின்’ தேவைப்பாடு அதிகம் இருக்கவில்லை. 'கிராம சேவகர் பிரிவுகளின்’ தேவையும் அதிகம் எழவில்லை. இவை இரண்டுமே அடிப்படை அரச பொது நிர்வாக சேவைகளை அடிமட்டத்தில் உறுதி செய்கின்ற அரச நிர்வாக அமைப்புகள்.

இவை ஆற்றியிருக்க வேண்டிய பணியினை தோட்டப்பகுதி மக்களுக்கு ‘தோட்ட நிர்வாகங்களே’ வழங்கின. தோட்ட மக்களின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை தோட்டங்களில் உள்ள ‘செக்ரோல்’ மூலமாகவே பதிவுகள் இடம்பெற்று வந்தன. தோட்டத்தில் வதியும் தொழிலாளர் அல்லாத விபரங்கள் கூட ‘செக்ரோலில்’ இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. தோட்டங்களை 1972 ஆம் ஆண்டுவரை நிர்வகித்த பிரித்தானிய கம்பனிகளும், அதன்பின்னர் 1992 வரை அவற்றை நிர்வகித்த அரச கூட்டுத்தாபனங்களும் இந்த செக்ரோல் நடைமுறைகளை முறையாகப் பேணி வந்தன. ( நுவரெலியா - மஸ்கெலியா பெரும் சனத்தொகை- வாக்காளர் கொண்ட தொகுதியாக இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுவதன் காரணம் கூட சுவாரஷ்யமானது.அதனைப் பிரிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்க்கலாம்).

கிராம சேவகர் பிரிவுகளுக்குள் உள்வாங்கப்படுதல்.

காலப்போக்கில் பிரஜாவுரிமை எனும் பெயரில் வாக்குரிமைப் படிப்படியாக கிடைக்கப் பெற்ற அதே நேரம் அரச கூட்டுத்தாபனங்கள் வசமிருந்த தோட்டங்கள் தனியார் மயப்படுத்தப்பட்டதும், கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் கீழ் தோட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டமையும் அரச பொதுநிர்வாகத்திற்குள் தோட்டப்பகுதி மக்களை உள்வாங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை ஏற்படுத்தின. 90 களில் மாற்றம் கண்ட இந்த நடைமுறை 2000 ஆம் ஆண்டு ஆகும்போது அதிகளவில் இடம்பெறத் தொடங்கியது. இதனால் ஏற்கனவே செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த பிரதேச செயலகங்களைக் கொண்டு நிர்வாகத்தை முன்னெடுப்பது என்பது சிக்கலான பணியானது. அம்பகமுவ, நுவரெலியா ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் மாத்திரம் தலா இரண்டுலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களின் நிர்வாகத்தை ஏற்க நேர்ந்தது. அதேபோல வலப்பனை, கொத்மலை ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் தலா ஒரு லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களையும் ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகம் சுமார் எண்பதினாயிரம் அளவான சனத்தோகையினரின் நிர்வாகத்தையும் ஏற்க நேர்ந்தது. தோட்டங்களில் இருந்த 'செக்ரோல்' நடைமுறைகளில் தொழிலாளர் மாத்திரம் அதுவும் தொழில் விபரங்கள் மாத்திரம் பதியும் நிலை மாறியது. பிறப்பு சான்றிதழ் முதலான விடயங்களைப் பதிவு செய்வதில் இருந்து தோட்ட நிர்வாகம் விடுபட தொடங்கியது. ஒரு கிராம சேவகர் பிரிவின் கீழ் ‘ஒரு தோட்டம் ஒரு அலகாக’ பார்க்கப்பட்ட நிலை மாறி அந்த ஒரு அலகினுள் ( unit) வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜையையும் கிராம அதிகாரி பதிவு செய்யும் நிலை எழுந்தது. இந்த நிலைமைகள் கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் தேவையை அதிகரிக்க 1994 சந்திரிக்கா அரசாங்கத்தில் அதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன. போதுமான அளவில் அவை இடம்பெறாதபோதும் ‘கிராம சேவகர் முறைமை’க்குள் தோட்டங்களின் உள்வாங்கல் ஆரம்பமானது.

வலுப்பெற்ற கோரிக்கை

2000 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தே பிரதேச செயலகங்களின் அதிகரிப்புக்கான கோரிக்கை வலுப்பெறத் தொடங்கியது. சிவில் சமூக அமைப்புகள் அஇது குறித்து அதிகம் பேச ஆரம்பித்தன. ஆங்காங்கே கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின.அப்போது மாவட்ட மட்ட கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. இதில் நடந்த நன்மை என்னவெனில் தமது பணிச் சுமை தாங்காது மாவட்டச் செயலாளர்களும், பிரதேச செயலாளர்களும் கூட இந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றமையாகும்.

ஆனாலும் மாவட்ட காரியாலயத்தில் அரசியல் பிரதிந்திகளுடன் நடைபெற்ற கூட்டங்களில் இனவாதப் பூனைகள் எட்டிப்பார்த்தன. அதனால் நியாயமான அடிப்படையில் 12-13 ஆகப் பிரிக்கப்படக்கூடிய பிரதேச செயலகங்களின் எண்ணிக்கையை பத்தாக மாத்திரம் அதிகரிக்க மாவட்ட செயலகம் அறிக்கை தயார் செய்தது. உள்நாட்டலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பப்பட்ட அந்த அறிக்கையின்படி இப்போதைய ஐந்து பிரதேச செயலகங்களையும் இவ்விரண்டாக பிரிப்பதான அந்த அறிக்கை நாளை அளவிலும் நியாயம் அற்றது என்பதே உண்மை.

ஏனெனில் 2 லட்சத்து 30 ஆயிரம் அளவான சனத்தொகை கொண்ட அம்பகமுவ பிரதேச செயலகமும் இரண்டாக பிரிக்கப்பட 86 ஆயிரம் சடத்தொகைக் கொண்ட ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகமும் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட முன்மொழிவு செய்யப்பட்டது. அப்படி பார்த்தால் இப்போதைய அம்பகமுவை பிரதேச செயலகத்தை மாத்திரம் ஐந்தாக பிரிக்கலாம்.

பாராளுமன்ற பிரேரணை

இந்த நிலையிலேயே 2016 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் ஒட்டுமொத்தமாக நுவரெலிய மாவட்டத்தில் 15 பிரதேச செயலகங்கள் அமையப் பெறுவதற்கான போதுமான விஞ்ஞான பூர்வமான நியாயங்களை முன்வைத்து சபை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை ஒன்றை முன்வைத்தேன். அந்த உரையின் போது அப்போது மாவட்ட செயலாளரால் உள்நாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்ட முன்மொழிவில் பத்து பிரதேச செயலகங்கள் கோரப்பட்டு இருப்பதனையும் சுட்டிக் காட்டி, இது மாவட்ட பொது மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரம் அல்ல அதிகாரிகளும் இதனைக் கோரி நிற்கின்றனர் எனும் எனது வாதத்தை முன்வைத்தேன்.

எனது பிரேரணைக்கு ஆதரவாக அப்போது நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த கே. கே. பியதாச வும் உரையாற்றியிருந்தார். இதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரமல்ல மாவட்டத்தின் சிங்கள மக்களதும் பிரச்சினை என்பதும் வெளிப்பட்டது. பிரேரணைக்கு பதில் வழங்கி உரையாற்றிய விடயத்துக்கு பொறுப்பாகவிருந்த அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன 10 பிரதேச செயலகங்களை ( மேலதிக 5) தற்போதைக்கு நிறுவ முடியும் என்றும் அதற்கு மேலதிகமான கோரிக்கைகளை எல்லை மீள் நிர்ணயத்தின் பின்னரே தீர்மானிக்க முடியும் எனவும் பதில் அளித்தார்.

அமைச்சர்கள் இவ்வாறு பதில் அளிப்பது பாராளுமன்ற சம்பிரதாயங்களுக்காவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. ஆனாலும் அந்த அமைச்சரைக் காணும் போதெல்லாம் இதனைச் செய்யுமாறு வலியுறுத்துவது ( குறிப்பாக வேண்டுமென்றே அமைச்சருடன் மின்தூக்கி யில் பயணித்து நச்சரிப்பது ) பாராளுமன்றத்தில் அவரது அறைப்பக்கம் சென்று பேசுவது இப்படி இரண்டு வருடங்கள் ஓடியது. ஒரு முறை தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி உயர்பீட கூட்டத்தில் இதனை பிரஸ்தாபித்து 'எமது அமைச்சர்களும்' அமைச்சர்கள் என்ற வகையில் அவருக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும் என விடுத்த வேண்டுகோளின் பேரில் ஒரு முறை அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன அலுவலகத்துக்கு சென்று கோவையைக் கொடுத்து படத்தைப் பிடித்து 'அழுத்தத்தை' கொடுத்து விட்டு வந்தோம். பாராளுமன்ற பிரேரணைகளுக்கு மேலதிகமாக இந்தப் 'படப்பிடிப்பு அழுத்தங்களும்' அரசியலில் வேண்டப்படுவது உண்டு. அமைச்சில் நடைபெற்ற அனைத்திலங்கை மாவட்ட செயலாளர்கள் கூட்டத்திலும் கூட அப்போது எங்களை ( ஏதேட்சையாக) அமரவைத்து அமைச்சர் ஒரு காட்சி நடாத்தினார்.

இத்தகைய வேண்டுகோள்களுக்கு அப்பால் மாவட்டத்தின் அனைத்துக்கட்சி உறுப்பினர்களை, ( பாராளுமன்றில் அங்கம் வகிக்கும் ) மாவட்ட அரச அதிகாரிகளைக் கொண்ட கூட்டம் ஒன்றும் அமைச்சரின் பாராளுமன்ற அறையில் 'இட நெருக்கடியுடன்' நடைபெற்றது. அதன்போதும் இந்த அமைச்சரவைப் பத்திரத்தை ( குறைந்த பட்சம் புதிதான 5 செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்வது ) சாத்தியமாக்கிக் கொள்ள உரையாடல்களில் எனது ஆளுமையைப் பயன்படுத்தி இருந்தேன். ( அதில் கலந்து கொண்ட மாற்றுக்கட்சி உறுப்பினர்கள், அதிகாரிகள் இதனை அறிவார்கள்)

அமைச்சரவைப் பத்திரமும் வர்த்தமானியும்

ஒருவாறு அமைச்சரவைக்கு இந்த விடயம் அமைச்சரவைக்கு வந்தபோதுதான் அதுவரையான தாமதத்திற்கு காரணம் தெரிந்தது. அமைச்சர் காலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது பங்கிற்கு காலி மாவட்டத்திற்கும் சில பிரதேச செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்ளும் அரசியல் ராஜதந்திரத்தை அவர் மேற்கொண்டு அதனையும் இந்த பத்திரத்தோடு சேர்த்து சமர்ப்பித்து விட்டார்.

எப்படியோ நுவரெலிய மாவட்ட மட்டத்தில் இருந்த கோரிக்கை, பாராளுமன்ற உறுதிப்பாடு ( ஹன்சாட்), அமைச்சரவை அனுமதி ( பத்திரம்) என ஆவணவாக்கம் பெற்றது. இவை எல்லாம் உயர்பீட அனுமதிகள் மாத்திரமே. இதனை நடைமுறைப்படுத்த இன்னுமொரு முக்கியமான ஆவணம் தான் அந்த தீர்மானங்களை 'பிரகடனம்' செய்யும் 'வர்த்தமானி'. அதனைச் செய்யுமாறும் கோரி அடிக்கடி அமைச்சருடன் 'மின்தூக்கி' பயணம் செய்து இருக்கிறேன். ( சபையில் இருக்கும் அமைச்சர் வெளியேறும் போது நாமும் வெளியேறி அவருடன் பேச்சு கொடுப்பது. இது ஒரு நச்சரிப்பு உபாயம்)

இப்படியான இன்னொரன்ன நச்சரிப்புகளின் பேரில் 2019 ஒக்டோபர் மாதம் ஜனாதிபதி தேர்தல் நடைபற்றுக் கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியில் வர்த்தமானி வெளிவந்தது. ( அடுத்து ஆளும் கட்சியில் இருக்க மாட்டோம் என தெளிவாக தெரிந்த நிலையில் எனது வலியுறுத்தலை இறுக்கமாக்கத் தொடங்கி இருந்தேன். அமைச்சரும் அதனை உணர்ந்தவராக வர்த்தமானியை வெளியிட்டார்)

மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு கூட்டங்கள்

அடுத்த நவம்பர் மாதம் நாங்கள் எதிரணியில் இருந்தோம். ஆனாலும் நுவரெலிய மாவட்ட ஒருங்கிணைப்புக் குழு கூட்டங்களில் தவறாமல் கலந்து கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்த நான், வர்த்தமானி பிரகடனம் வெளிவந்து விட்டதால் அதனை அமைக்கும் பணியை துரிதமாக்குமாறு தொடர்ச்சியாக வலியுறுத்தினேன். வாடகைக் கட்டடங்களில் பணியை ஆரம்பிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறு மாவட்ட செயலாளரை வலியுறுத்தினேன். ( இதற்கான ஆதாரங்களை கூட்டக் குறிப்புகளில் பெறலாம்). இதன்படி 2020 மார்ச் முதலாம் திகதி ஐந்து புதிய பிரதேச செயலகங்களை ஆரம்பிப்பது என தீர்மானிக்கப்பட்டு நடவடிக்கைக்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அடுத்த நாள் பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது.

எனினும் புதிதாக பதவிக்கு வந்த அரசாங்கம் அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் என உறுதி கூறப்பட்டது. வலப்பனை புதிய பிரதேச செயலகத்தை ராகலை நகரில் அல்லாது இப்போது அமையப் பெற்றுள்ள வலப்பனை நில்தண்டஹேன பகுதியில் அதனை அமைப்பது தொடர்பில் எதிர்ப்பு தெரிவித்து மக்கள் போராட்டங்களும் எழுந்திருந்தன.

இப்போது ராகலையில் மட்டுமல்ல நுவரெலிய மாவட்டத்தில் எங்குமே எந்த புதிய செயலகம் பற்றிய பேச்சையும் காணவில்லை.இந்த பத்து பிரிக்கப்பட்டுள்ள முறைமை தொடர்பில் கடுமையான விமர்சனங்கள் உண்டு . எனினும் இப்போதைக்கு இதனை நிறுவிக்கொண்டால் அடுத்து வரும் காலங்களில் அவற்றை மேலும் பிரிப்பது தொடர்பில் புதிதான கோரிக்கைகளை எழுப்பலாம். ஏனெனில், இந்த மட்டத்துக்கு இதனைக் கொண்டுவருவதில் இருந்த சிக்கல் நிலைமைகளை இங்கே பதிவு செய்து வைப்பதன் நோக்கம் அதுதான்.

"இல்லை நாங்கள் பதினைந்து கொண்டு வரப்போகிறோம் நமது மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலே அதனை அமைக்கப் போகிறோம்" என யாராவது கிளம்பினால், இந்த நடைமுறைகள் அனைத்தையும் கடந்து வரவேண்டும் என்பதை 2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு பின்னரான சிவில் சமூக, மாவட்ட செயலக கலந்துரையாடல்கள், பாராளுமன்ற பிரேரணை முன்வைப்பு, அமைச்சர்களுடனான தொடர்பாடல், மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு உபதலைவர் முதலான விடயங்களிலும் பங்கு கொண்டவன் என்ற அனுபங்களின் அடிப்படையில் இதனை பொது வெளியில் பதிவு செய்வது கடமை என எண்ணுகிறேன்.

சிலநேரம் இப்போதைய மேலதிக ஐந்து புதிய செயலகங்களை அமைத்துக் கொண்டாலும் கூட அவற்றை மேலும் பிரிப்பதற்கு அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் தேவை எழும். அதற்கும் இந்த அனுபவம் அவசியப்படும்.

முடிவாக,

இது நுவரெலிய மாவட்டம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை மாத்திரமல்ல. அனைத்து மக்களுக்குமான பிரசரசனை என்பதையும் , பொது நிர்வாக அணுகலை இலகு செய்கின்ற அரச அதிகாரிகளுக்கு உதவுகின்ற திட்டம் என்பதை புரிந்து கொண்டு அந்த நோக்கத்தில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினையாகும். இது ஒரு 'கனவு' திட்டம் கிடையாது. காத்திரமாக அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படக் கூடிய தலைமத்துவ ஆற்றல் கொண்டவர்களால் சாத்தியப்படுத்தக்கூடிய திட்டமே.

நன்றி : வீரகேசரி வாரவெளியீடு (20/06/2021)


சுவாரஷ்யம் குன்றாத 'சொல்லத்தவறிய கதைகள்'

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ‘சொல்ல மறந்த கதைகள்’ பல இருக்கும். ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பலவும் இருக்கும். ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ கூட பல இருக்கும். இந்த மூன்று வகை கதைகளையும் ஒருவர் சொல்ல முனைந்துள்ளார். அவற்றைச் சொன்னது மட்டுமல்லாது , எழுத்தினாலான அந்தக் கதைகளைத் தொகுத்து நூல்களாக்கியுமுள்ளார். அதில் ஒரு நூல்தான் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’.

சொல்லத்தவறிய கதைகளின் சொந்தக்காரர் லெ.முருகபூபதி. தமிழ் இலக்கியபரப்பில் நன்கறிந்த பெயர். அவரது எழுத்தும் வாழ்வும் இலங்கையைக் கடந்து புலம் பெயர்ந்தும் செல்வது. நீர்கொழும்பை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இந்திய வம்சாவளி தமிழரான லெ.முருகபூபதி அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளர்.

ஆனால், அதனைத் தனியே ஒரு தொழிலாக மாத்திரம் கொள்ளாது அதனையே வாழ்வாக்கிக் கொண்டவர். அந்த வாழ்வில் ஒர் அரசியல் அணிசார்ந்தும், ஓர் இலக்கிய முகாம் சார்ந்தும் தன்னை அடையாளப்படுத்தி அமைப்பாக்கச் செயற்பாடுகளிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவாறே பத்திரிகை துறையில் பணியாற்றியவர்.

பத்திரிகையாளரான நான் நடுநிலைமையில் செயற்படுபவன் என போலியாக பக்கம் சாயாது, இலங்கை இடது சாரி அரசியல் இயக்கச் செயற்பாடுகளிலும் இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் செயற்பாடுகளிலும் தன்னைப் பக்கம் சாய்த்து பத்திரிகை பணி செய்தவர். வீரகேசரி பத்திரிகையில் நீண்டகாலமாக பணியாற்றியவர். முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கிறார். ஆனால் இப்போதும் இலங்கைக் கள நிலவரங்களை மிகுந்த அவதானத்துடன் கவனித்து வருபவர். எழுதியும் வருபவர்.

இவரது எழுத்தில் எப்போதுமே மாறாத ஒன்று அதன் சுவாரஷ்யமும் பலபரிமாணமும். சொல்லத்தவறிய கதைகள் நூலிலும் அந்த இரண்டுக்கும் குறைவில்லை. 2019 ஆம் ஆண்டு மகிழ்(கிளிநொச்சி) பதிப்பக வெளியீடாக வந்த ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ நூல்அவரது கைகளினாலேயே அந்த ஆண்டின் இறுதியில் கிடைக்கப் பெற்றது. அப்போது முதல் இப்போது வரை ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பல என்னிடம் இருந்தால், முருகபூபதியின் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ பற்றி இங்கே இப்போது சொல்லலாம் என எழுதுகிறேன்.

இந்த நூலில் இருப்பது இருபது கட்டுரைகள்.அந்த இருபதும் கதைகள். இவை கதைகளா? கட்டுரைகளா? எனக்கேட்டால், கட்டுரைகளாக எழுதப்பட்டுள்ள கதைகள் எனலாம். தன் வாழ்வில் தான் சந்திக்க நேர்ந்த மனிதர்கள் பற்றி, சம்பவங்கள் பற்றி கதைகதையாக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்த நூல். இந்த நூலை வாசிக்கும் ஒருவருக்கு முருகபூபதியின் ‘சொல்லமறந்த கதைகள்’ நூலையும் ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ நூலையும் வாசிக்க தூண்டுதல் ஏற்படுவது நிச்சயம்.

‘அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும்’ - பிள்ளைகளை அடித்து வளர்ப்பது முதல் கணவன் மனைவியை அடிப்பது மனைவி கணவனை அடிப்பது என அடி உதை கதைகள் என்றாலும் அதனை இலங்கையில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என விபரிக்கும் கதை. ‘மறைந்தவர்களின் தொலைபேசி எண்கள்’ எனது டயறியில் குறித்து வைத்துள்ள தொலைபேசிய எண்கள் ஊடாக தான் ஊடாடிய உறவுகளை நட்புகளை மீட்டுப்பார்க்கும் கதைகள். கைத்தொலைபேசி பாவனைகள் வந்தபிறகு இந்த கட்டுரைக் கதை பல நினைவுகளை எம்முன் நிறுத்துகிறது.

‘பத்துவயதில் ஆடிய கரகாட்டம்’ பால்ய கால அவரது கரகாட்டத்தையும் அதுபோல ஆடி இருக்கக் கூடிய பலரதும் நினைவுகளை மீட்பது. ‘கலவரங்களும் கண்துடைப்புகளும்’ அரசியல் பேசுவது. ‘சிங்கள இலக்கியங்களை தமிழுக்குத்தந்த முஸ்லிம் சகோதர்ர்கள்’ இலக்கியம் பேசுவது. ‘ புத்தகங்கள் என்ன குற்றம் செய்தன’ யாழ்.நூலக எரிப்புடன் கூடியதாக புத்தகம் பற்றி பேசுவது. ‘சொடக்கு மேல சொடக்குப்போடும் தாத்தாமார்’ உறவுகள் பற்றி பேசுவது. ‘அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்’ யார் யாருக்கு சொல்லலாம் என சொல்லும் கதை.

‘எழுத்துலகில் சனிபகவான்’ பத்திரிகையில் பணியாற்றும் ஒப்புநோக்குனர்கள் பற்றிய கதை. சிரிக்கச் சிரிக்க வாசிக்க பல குறுங்கதைகள் இங்கே உண்டு. ‘சனிக்கிழமையன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ எனும் தலைப்பை எழுத்துக்கள் குறைவால் ( Letter press அச்சுக்கோர்ப்பு காலத்தில் ) ‘சனியன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ என கோர்ப்பதற்கு தீர்மானித்து இறுதியில் ‘று ‘ எழுத்தை தவறவிட்டு பத்திரிகையில் அச்சிட்ட கதை.

இப்படி புகையிலை, புகையிலைச் சுருட்டு, சுருட்டு கடைகள் பற்றிய கதைகள், தேங்காய் கதை, திரையரங்குகளின் கதை, பாதணிகள் கதை என பல கதைகள். இவை எல்லாவற்றிலும் தனது வாழ்வனுபவங்களையும் அந்த காலத்து அரசியல் பின்புலங்களையும், அரசியல் பிரபலங்களையும் இணைத்துச் சொல்வதில்தான் கதைகளின் சுவாரஷ்யம் கூடுகிறது. ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் எனும் அரசியல்வாதியின் கழுத்தில் விழுந்த பலநூறு பெறுமதியான் பூமாலைகளுக்கு என்ன ஆனது என எழுதிய அதேநேரம், பல ஆயிரம் பெறுமதியான தங்கமாலைக்கு என்ன ஆனது என எழுதாமலே விடுவது சுவாரஷ்யத்முக்கு இன்னுமோர் உதாரணம்.

‘கங்கை மகள்’ எனும் தனது சிறுகதை பற்றிய கதை, சிங்கள இராணுவத்தால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட ஜேவிபி இயக்கப் பெண்மணியான பிரேமாவதி மனம்பேரியின் கதை. அவளை கதிர்காமத்தில் நிர்வாணமாக வீதி வழியே இராணுவம் இழுத்து வந்த போது கத்தரகம முருகா என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் எனும் கேள்வி; எள்ளல்.

எழுத்தாளர் பிரமிள் பற்றிய தகவல்களும் எண்கணித சாத்திரக் கதையும் எனக்குப் புதிது. பிரமிள் படைப்புகளை அறிந்துருந்தும் பிரமிளை இன்னும் அறிய வைத்த கதை இது. ‘திசை மாறிய ஒரு பறவையின் வாக்குமூலம்’ எனது வாக்குமூலத்தை ஒத்ததாகவே இருந்தது.

“நீங்கள் எப்படி இப்படி சரளமாக சிங்களம் பேசுகிறீர்கள்” எனும் கேள்வியை எதிர்கொண்ட, “ஏன் என்று தெரியாது விசாரணை செய்கிறோம்” என்ற பதிலையும் பெற்ற நான்றிந்த இன்னொருவராக முருகபூபதியும் இருந்துள்ளார் என்பதை உறுதி செய்த கதை.

“இந்தச் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ ஒரு வகையில் வரலாற்றின் சாயல் கொண்டவை. இன்னொரு வகையில் சமூகவியலின் பாற்பட்டவை. இன்னொரு கோணத்தில் எம்மைச் சுற்றியும் நிகழ்ந்தவற்றின் கதைகள் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாம் கவனித்தேயாக வேண்டிய கதைகள்” எனும் கவிஞர் கருணாகரனின் பதிப்புரையின் வரிகள் நிதர்சனமிக்கவை.

 

கொரொனா முடக்க காலத்தைக் கடத்த சுவாரஷ்யம் குன்றாத ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ வாசிக்கலாம்.