பிரதேச செயலகங்களை அதிகரித்துக் கொள்வது கனவல்ல; அர்ப்பணிப்பு

- மயில்வாகனம் திலகராஜ் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்

நுவரெலிய மாவட்டத்தில் பிரதேச செயலகங்களை ஐந்தில் இருந்து பத்தாக உயர்த்திக் கொள்வது தொடர்பில் உள்ள தாமதம் அல்லது அக்கறையின்மைக் குறித்த கேள்வியை எழுப்பி கடந்த வாரம் வீரகேசரி ஞாயிறு வாரவெளியீட்டில் ஊடகவியலாளர் சிவலிங்கம் சிவகுமாரன் எழுதிய கட்டுரையில், குறித்த பிரேரணையை நாடாளுமன்றில் முன்வைத்தவன் என்ற வகையில் எனது பெயரையும் பிரேரணைப் பிரதியையும் பிரஸ்தாபித்திருந்தார். அதனடிப்படையில் பத்து பிரதேச செயலகங்களைச் சாத்தியமாக்குவது குறித்து என்ன செய்யலாம் என்பது தொடர்பான பதிவாக இந்தக் கட்டுரை அமைகிறது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் பிரதேச செயலகங்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதற்கான காரணம் என்ன?

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் சனத்தொகை இன அடிப்படையில் மலையகத் ( இந்திய வம்சாவளி) தமிழ் மக்களை அதிகளவாகக் கொண்ட பிரதேசம் என்பதும், மொத்த சனத்தொகையில் 52 % அளவு தமிழர்களாக உள்ளனர் என்பதும் புள்ளிவிபரம். இந்த மக்கள் இலங்கை சுதந்திரமடைந்தது முதல் குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்டு அரச பொது நிர்வாக முறைமையில் இணைக்கப்படாமல் இருந்ததன் காரணமாக அந்த நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பான ‘பிரதேச செயலகங்களின்’ தேவைப்பாடு அதிகம் இருக்கவில்லை. 'கிராம சேவகர் பிரிவுகளின்’ தேவையும் அதிகம் எழவில்லை. இவை இரண்டுமே அடிப்படை அரச பொது நிர்வாக சேவைகளை அடிமட்டத்தில் உறுதி செய்கின்ற அரச நிர்வாக அமைப்புகள்.

இவை ஆற்றியிருக்க வேண்டிய பணியினை தோட்டப்பகுதி மக்களுக்கு ‘தோட்ட நிர்வாகங்களே’ வழங்கின. தோட்ட மக்களின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை தோட்டங்களில் உள்ள ‘செக்ரோல்’ மூலமாகவே பதிவுகள் இடம்பெற்று வந்தன. தோட்டத்தில் வதியும் தொழிலாளர் அல்லாத விபரங்கள் கூட ‘செக்ரோலில்’ இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. தோட்டங்களை 1972 ஆம் ஆண்டுவரை நிர்வகித்த பிரித்தானிய கம்பனிகளும், அதன்பின்னர் 1992 வரை அவற்றை நிர்வகித்த அரச கூட்டுத்தாபனங்களும் இந்த செக்ரோல் நடைமுறைகளை முறையாகப் பேணி வந்தன. ( நுவரெலியா - மஸ்கெலியா பெரும் சனத்தொகை- வாக்காளர் கொண்ட தொகுதியாக இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுவதன் காரணம் கூட சுவாரஷ்யமானது.அதனைப் பிரிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்க்கலாம்).

கிராம சேவகர் பிரிவுகளுக்குள் உள்வாங்கப்படுதல்.

காலப்போக்கில் பிரஜாவுரிமை எனும் பெயரில் வாக்குரிமைப் படிப்படியாக கிடைக்கப் பெற்ற அதே நேரம் அரச கூட்டுத்தாபனங்கள் வசமிருந்த தோட்டங்கள் தனியார் மயப்படுத்தப்பட்டதும், கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் கீழ் தோட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டமையும் அரச பொதுநிர்வாகத்திற்குள் தோட்டப்பகுதி மக்களை உள்வாங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை ஏற்படுத்தின. 90 களில் மாற்றம் கண்ட இந்த நடைமுறை 2000 ஆம் ஆண்டு ஆகும்போது அதிகளவில் இடம்பெறத் தொடங்கியது. இதனால் ஏற்கனவே செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த பிரதேச செயலகங்களைக் கொண்டு நிர்வாகத்தை முன்னெடுப்பது என்பது சிக்கலான பணியானது. அம்பகமுவ, நுவரெலியா ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் மாத்திரம் தலா இரண்டுலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களின் நிர்வாகத்தை ஏற்க நேர்ந்தது. அதேபோல வலப்பனை, கொத்மலை ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் தலா ஒரு லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களையும் ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகம் சுமார் எண்பதினாயிரம் அளவான சனத்தோகையினரின் நிர்வாகத்தையும் ஏற்க நேர்ந்தது. தோட்டங்களில் இருந்த 'செக்ரோல்' நடைமுறைகளில் தொழிலாளர் மாத்திரம் அதுவும் தொழில் விபரங்கள் மாத்திரம் பதியும் நிலை மாறியது. பிறப்பு சான்றிதழ் முதலான விடயங்களைப் பதிவு செய்வதில் இருந்து தோட்ட நிர்வாகம் விடுபட தொடங்கியது. ஒரு கிராம சேவகர் பிரிவின் கீழ் ‘ஒரு தோட்டம் ஒரு அலகாக’ பார்க்கப்பட்ட நிலை மாறி அந்த ஒரு அலகினுள் ( unit) வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜையையும் கிராம அதிகாரி பதிவு செய்யும் நிலை எழுந்தது. இந்த நிலைமைகள் கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் தேவையை அதிகரிக்க 1994 சந்திரிக்கா அரசாங்கத்தில் அதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன. போதுமான அளவில் அவை இடம்பெறாதபோதும் ‘கிராம சேவகர் முறைமை’க்குள் தோட்டங்களின் உள்வாங்கல் ஆரம்பமானது.

வலுப்பெற்ற கோரிக்கை

2000 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தே பிரதேச செயலகங்களின் அதிகரிப்புக்கான கோரிக்கை வலுப்பெறத் தொடங்கியது. சிவில் சமூக அமைப்புகள் அஇது குறித்து அதிகம் பேச ஆரம்பித்தன. ஆங்காங்கே கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின.அப்போது மாவட்ட மட்ட கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. இதில் நடந்த நன்மை என்னவெனில் தமது பணிச் சுமை தாங்காது மாவட்டச் செயலாளர்களும், பிரதேச செயலாளர்களும் கூட இந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றமையாகும்.

ஆனாலும் மாவட்ட காரியாலயத்தில் அரசியல் பிரதிந்திகளுடன் நடைபெற்ற கூட்டங்களில் இனவாதப் பூனைகள் எட்டிப்பார்த்தன. அதனால் நியாயமான அடிப்படையில் 12-13 ஆகப் பிரிக்கப்படக்கூடிய பிரதேச செயலகங்களின் எண்ணிக்கையை பத்தாக மாத்திரம் அதிகரிக்க மாவட்ட செயலகம் அறிக்கை தயார் செய்தது. உள்நாட்டலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பப்பட்ட அந்த அறிக்கையின்படி இப்போதைய ஐந்து பிரதேச செயலகங்களையும் இவ்விரண்டாக பிரிப்பதான அந்த அறிக்கை நாளை அளவிலும் நியாயம் அற்றது என்பதே உண்மை.

ஏனெனில் 2 லட்சத்து 30 ஆயிரம் அளவான சனத்தொகை கொண்ட அம்பகமுவ பிரதேச செயலகமும் இரண்டாக பிரிக்கப்பட 86 ஆயிரம் சடத்தொகைக் கொண்ட ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகமும் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட முன்மொழிவு செய்யப்பட்டது. அப்படி பார்த்தால் இப்போதைய அம்பகமுவை பிரதேச செயலகத்தை மாத்திரம் ஐந்தாக பிரிக்கலாம்.

பாராளுமன்ற பிரேரணை

இந்த நிலையிலேயே 2016 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் ஒட்டுமொத்தமாக நுவரெலிய மாவட்டத்தில் 15 பிரதேச செயலகங்கள் அமையப் பெறுவதற்கான போதுமான விஞ்ஞான பூர்வமான நியாயங்களை முன்வைத்து சபை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை ஒன்றை முன்வைத்தேன். அந்த உரையின் போது அப்போது மாவட்ட செயலாளரால் உள்நாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்ட முன்மொழிவில் பத்து பிரதேச செயலகங்கள் கோரப்பட்டு இருப்பதனையும் சுட்டிக் காட்டி, இது மாவட்ட பொது மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரம் அல்ல அதிகாரிகளும் இதனைக் கோரி நிற்கின்றனர் எனும் எனது வாதத்தை முன்வைத்தேன்.

எனது பிரேரணைக்கு ஆதரவாக அப்போது நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த கே. கே. பியதாச வும் உரையாற்றியிருந்தார். இதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரமல்ல மாவட்டத்தின் சிங்கள மக்களதும் பிரச்சினை என்பதும் வெளிப்பட்டது. பிரேரணைக்கு பதில் வழங்கி உரையாற்றிய விடயத்துக்கு பொறுப்பாகவிருந்த அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன 10 பிரதேச செயலகங்களை ( மேலதிக 5) தற்போதைக்கு நிறுவ முடியும் என்றும் அதற்கு மேலதிகமான கோரிக்கைகளை எல்லை மீள் நிர்ணயத்தின் பின்னரே தீர்மானிக்க முடியும் எனவும் பதில் அளித்தார்.

அமைச்சர்கள் இவ்வாறு பதில் அளிப்பது பாராளுமன்ற சம்பிரதாயங்களுக்காவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. ஆனாலும் அந்த அமைச்சரைக் காணும் போதெல்லாம் இதனைச் செய்யுமாறு வலியுறுத்துவது ( குறிப்பாக வேண்டுமென்றே அமைச்சருடன் மின்தூக்கி யில் பயணித்து நச்சரிப்பது ) பாராளுமன்றத்தில் அவரது அறைப்பக்கம் சென்று பேசுவது இப்படி இரண்டு வருடங்கள் ஓடியது. ஒரு முறை தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி உயர்பீட கூட்டத்தில் இதனை பிரஸ்தாபித்து 'எமது அமைச்சர்களும்' அமைச்சர்கள் என்ற வகையில் அவருக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும் என விடுத்த வேண்டுகோளின் பேரில் ஒரு முறை அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன அலுவலகத்துக்கு சென்று கோவையைக் கொடுத்து படத்தைப் பிடித்து 'அழுத்தத்தை' கொடுத்து விட்டு வந்தோம். பாராளுமன்ற பிரேரணைகளுக்கு மேலதிகமாக இந்தப் 'படப்பிடிப்பு அழுத்தங்களும்' அரசியலில் வேண்டப்படுவது உண்டு. அமைச்சில் நடைபெற்ற அனைத்திலங்கை மாவட்ட செயலாளர்கள் கூட்டத்திலும் கூட அப்போது எங்களை ( ஏதேட்சையாக) அமரவைத்து அமைச்சர் ஒரு காட்சி நடாத்தினார்.

இத்தகைய வேண்டுகோள்களுக்கு அப்பால் மாவட்டத்தின் அனைத்துக்கட்சி உறுப்பினர்களை, ( பாராளுமன்றில் அங்கம் வகிக்கும் ) மாவட்ட அரச அதிகாரிகளைக் கொண்ட கூட்டம் ஒன்றும் அமைச்சரின் பாராளுமன்ற அறையில் 'இட நெருக்கடியுடன்' நடைபெற்றது. அதன்போதும் இந்த அமைச்சரவைப் பத்திரத்தை ( குறைந்த பட்சம் புதிதான 5 செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்வது ) சாத்தியமாக்கிக் கொள்ள உரையாடல்களில் எனது ஆளுமையைப் பயன்படுத்தி இருந்தேன். ( அதில் கலந்து கொண்ட மாற்றுக்கட்சி உறுப்பினர்கள், அதிகாரிகள் இதனை அறிவார்கள்)

அமைச்சரவைப் பத்திரமும் வர்த்தமானியும்

ஒருவாறு அமைச்சரவைக்கு இந்த விடயம் அமைச்சரவைக்கு வந்தபோதுதான் அதுவரையான தாமதத்திற்கு காரணம் தெரிந்தது. அமைச்சர் காலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது பங்கிற்கு காலி மாவட்டத்திற்கும் சில பிரதேச செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்ளும் அரசியல் ராஜதந்திரத்தை அவர் மேற்கொண்டு அதனையும் இந்த பத்திரத்தோடு சேர்த்து சமர்ப்பித்து விட்டார்.

எப்படியோ நுவரெலிய மாவட்ட மட்டத்தில் இருந்த கோரிக்கை, பாராளுமன்ற உறுதிப்பாடு ( ஹன்சாட்), அமைச்சரவை அனுமதி ( பத்திரம்) என ஆவணவாக்கம் பெற்றது. இவை எல்லாம் உயர்பீட அனுமதிகள் மாத்திரமே. இதனை நடைமுறைப்படுத்த இன்னுமொரு முக்கியமான ஆவணம் தான் அந்த தீர்மானங்களை 'பிரகடனம்' செய்யும் 'வர்த்தமானி'. அதனைச் செய்யுமாறும் கோரி அடிக்கடி அமைச்சருடன் 'மின்தூக்கி' பயணம் செய்து இருக்கிறேன். ( சபையில் இருக்கும் அமைச்சர் வெளியேறும் போது நாமும் வெளியேறி அவருடன் பேச்சு கொடுப்பது. இது ஒரு நச்சரிப்பு உபாயம்)

இப்படியான இன்னொரன்ன நச்சரிப்புகளின் பேரில் 2019 ஒக்டோபர் மாதம் ஜனாதிபதி தேர்தல் நடைபற்றுக் கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியில் வர்த்தமானி வெளிவந்தது. ( அடுத்து ஆளும் கட்சியில் இருக்க மாட்டோம் என தெளிவாக தெரிந்த நிலையில் எனது வலியுறுத்தலை இறுக்கமாக்கத் தொடங்கி இருந்தேன். அமைச்சரும் அதனை உணர்ந்தவராக வர்த்தமானியை வெளியிட்டார்)

மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு கூட்டங்கள்

அடுத்த நவம்பர் மாதம் நாங்கள் எதிரணியில் இருந்தோம். ஆனாலும் நுவரெலிய மாவட்ட ஒருங்கிணைப்புக் குழு கூட்டங்களில் தவறாமல் கலந்து கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்த நான், வர்த்தமானி பிரகடனம் வெளிவந்து விட்டதால் அதனை அமைக்கும் பணியை துரிதமாக்குமாறு தொடர்ச்சியாக வலியுறுத்தினேன். வாடகைக் கட்டடங்களில் பணியை ஆரம்பிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறு மாவட்ட செயலாளரை வலியுறுத்தினேன். ( இதற்கான ஆதாரங்களை கூட்டக் குறிப்புகளில் பெறலாம்). இதன்படி 2020 மார்ச் முதலாம் திகதி ஐந்து புதிய பிரதேச செயலகங்களை ஆரம்பிப்பது என தீர்மானிக்கப்பட்டு நடவடிக்கைக்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அடுத்த நாள் பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது.

எனினும் புதிதாக பதவிக்கு வந்த அரசாங்கம் அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் என உறுதி கூறப்பட்டது. வலப்பனை புதிய பிரதேச செயலகத்தை ராகலை நகரில் அல்லாது இப்போது அமையப் பெற்றுள்ள வலப்பனை நில்தண்டஹேன பகுதியில் அதனை அமைப்பது தொடர்பில் எதிர்ப்பு தெரிவித்து மக்கள் போராட்டங்களும் எழுந்திருந்தன.

இப்போது ராகலையில் மட்டுமல்ல நுவரெலிய மாவட்டத்தில் எங்குமே எந்த புதிய செயலகம் பற்றிய பேச்சையும் காணவில்லை.இந்த பத்து பிரிக்கப்பட்டுள்ள முறைமை தொடர்பில் கடுமையான விமர்சனங்கள் உண்டு . எனினும் இப்போதைக்கு இதனை நிறுவிக்கொண்டால் அடுத்து வரும் காலங்களில் அவற்றை மேலும் பிரிப்பது தொடர்பில் புதிதான கோரிக்கைகளை எழுப்பலாம். ஏனெனில், இந்த மட்டத்துக்கு இதனைக் கொண்டுவருவதில் இருந்த சிக்கல் நிலைமைகளை இங்கே பதிவு செய்து வைப்பதன் நோக்கம் அதுதான்.

"இல்லை நாங்கள் பதினைந்து கொண்டு வரப்போகிறோம் நமது மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலே அதனை அமைக்கப் போகிறோம்" என யாராவது கிளம்பினால், இந்த நடைமுறைகள் அனைத்தையும் கடந்து வரவேண்டும் என்பதை 2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு பின்னரான சிவில் சமூக, மாவட்ட செயலக கலந்துரையாடல்கள், பாராளுமன்ற பிரேரணை முன்வைப்பு, அமைச்சர்களுடனான தொடர்பாடல், மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு உபதலைவர் முதலான விடயங்களிலும் பங்கு கொண்டவன் என்ற அனுபங்களின் அடிப்படையில் இதனை பொது வெளியில் பதிவு செய்வது கடமை என எண்ணுகிறேன்.

சிலநேரம் இப்போதைய மேலதிக ஐந்து புதிய செயலகங்களை அமைத்துக் கொண்டாலும் கூட அவற்றை மேலும் பிரிப்பதற்கு அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் தேவை எழும். அதற்கும் இந்த அனுபவம் அவசியப்படும்.

முடிவாக,

இது நுவரெலிய மாவட்டம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை மாத்திரமல்ல. அனைத்து மக்களுக்குமான பிரசரசனை என்பதையும் , பொது நிர்வாக அணுகலை இலகு செய்கின்ற அரச அதிகாரிகளுக்கு உதவுகின்ற திட்டம் என்பதை புரிந்து கொண்டு அந்த நோக்கத்தில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினையாகும். இது ஒரு 'கனவு' திட்டம் கிடையாது. காத்திரமாக அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படக் கூடிய தலைமத்துவ ஆற்றல் கொண்டவர்களால் சாத்தியப்படுத்தக்கூடிய திட்டமே.

நன்றி : வீரகேசரி வாரவெளியீடு (20/06/2021)


சுவாரஷ்யம் குன்றாத 'சொல்லத்தவறிய கதைகள்'

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ‘சொல்ல மறந்த கதைகள்’ பல இருக்கும். ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பலவும் இருக்கும். ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ கூட பல இருக்கும். இந்த மூன்று வகை கதைகளையும் ஒருவர் சொல்ல முனைந்துள்ளார். அவற்றைச் சொன்னது மட்டுமல்லாது , எழுத்தினாலான அந்தக் கதைகளைத் தொகுத்து நூல்களாக்கியுமுள்ளார். அதில் ஒரு நூல்தான் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’.

சொல்லத்தவறிய கதைகளின் சொந்தக்காரர் லெ.முருகபூபதி. தமிழ் இலக்கியபரப்பில் நன்கறிந்த பெயர். அவரது எழுத்தும் வாழ்வும் இலங்கையைக் கடந்து புலம் பெயர்ந்தும் செல்வது. நீர்கொழும்பை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இந்திய வம்சாவளி தமிழரான லெ.முருகபூபதி அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளர்.

ஆனால், அதனைத் தனியே ஒரு தொழிலாக மாத்திரம் கொள்ளாது அதனையே வாழ்வாக்கிக் கொண்டவர். அந்த வாழ்வில் ஒர் அரசியல் அணிசார்ந்தும், ஓர் இலக்கிய முகாம் சார்ந்தும் தன்னை அடையாளப்படுத்தி அமைப்பாக்கச் செயற்பாடுகளிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவாறே பத்திரிகை துறையில் பணியாற்றியவர்.

பத்திரிகையாளரான நான் நடுநிலைமையில் செயற்படுபவன் என போலியாக பக்கம் சாயாது, இலங்கை இடது சாரி அரசியல் இயக்கச் செயற்பாடுகளிலும் இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் செயற்பாடுகளிலும் தன்னைப் பக்கம் சாய்த்து பத்திரிகை பணி செய்தவர். வீரகேசரி பத்திரிகையில் நீண்டகாலமாக பணியாற்றியவர். முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கிறார். ஆனால் இப்போதும் இலங்கைக் கள நிலவரங்களை மிகுந்த அவதானத்துடன் கவனித்து வருபவர். எழுதியும் வருபவர்.

இவரது எழுத்தில் எப்போதுமே மாறாத ஒன்று அதன் சுவாரஷ்யமும் பலபரிமாணமும். சொல்லத்தவறிய கதைகள் நூலிலும் அந்த இரண்டுக்கும் குறைவில்லை. 2019 ஆம் ஆண்டு மகிழ்(கிளிநொச்சி) பதிப்பக வெளியீடாக வந்த ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ நூல்அவரது கைகளினாலேயே அந்த ஆண்டின் இறுதியில் கிடைக்கப் பெற்றது. அப்போது முதல் இப்போது வரை ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பல என்னிடம் இருந்தால், முருகபூபதியின் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ பற்றி இங்கே இப்போது சொல்லலாம் என எழுதுகிறேன்.

இந்த நூலில் இருப்பது இருபது கட்டுரைகள்.அந்த இருபதும் கதைகள். இவை கதைகளா? கட்டுரைகளா? எனக்கேட்டால், கட்டுரைகளாக எழுதப்பட்டுள்ள கதைகள் எனலாம். தன் வாழ்வில் தான் சந்திக்க நேர்ந்த மனிதர்கள் பற்றி, சம்பவங்கள் பற்றி கதைகதையாக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்த நூல். இந்த நூலை வாசிக்கும் ஒருவருக்கு முருகபூபதியின் ‘சொல்லமறந்த கதைகள்’ நூலையும் ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ நூலையும் வாசிக்க தூண்டுதல் ஏற்படுவது நிச்சயம்.

‘அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும்’ - பிள்ளைகளை அடித்து வளர்ப்பது முதல் கணவன் மனைவியை அடிப்பது மனைவி கணவனை அடிப்பது என அடி உதை கதைகள் என்றாலும் அதனை இலங்கையில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என விபரிக்கும் கதை. ‘மறைந்தவர்களின் தொலைபேசி எண்கள்’ எனது டயறியில் குறித்து வைத்துள்ள தொலைபேசிய எண்கள் ஊடாக தான் ஊடாடிய உறவுகளை நட்புகளை மீட்டுப்பார்க்கும் கதைகள். கைத்தொலைபேசி பாவனைகள் வந்தபிறகு இந்த கட்டுரைக் கதை பல நினைவுகளை எம்முன் நிறுத்துகிறது.

‘பத்துவயதில் ஆடிய கரகாட்டம்’ பால்ய கால அவரது கரகாட்டத்தையும் அதுபோல ஆடி இருக்கக் கூடிய பலரதும் நினைவுகளை மீட்பது. ‘கலவரங்களும் கண்துடைப்புகளும்’ அரசியல் பேசுவது. ‘சிங்கள இலக்கியங்களை தமிழுக்குத்தந்த முஸ்லிம் சகோதர்ர்கள்’ இலக்கியம் பேசுவது. ‘ புத்தகங்கள் என்ன குற்றம் செய்தன’ யாழ்.நூலக எரிப்புடன் கூடியதாக புத்தகம் பற்றி பேசுவது. ‘சொடக்கு மேல சொடக்குப்போடும் தாத்தாமார்’ உறவுகள் பற்றி பேசுவது. ‘அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்’ யார் யாருக்கு சொல்லலாம் என சொல்லும் கதை.

‘எழுத்துலகில் சனிபகவான்’ பத்திரிகையில் பணியாற்றும் ஒப்புநோக்குனர்கள் பற்றிய கதை. சிரிக்கச் சிரிக்க வாசிக்க பல குறுங்கதைகள் இங்கே உண்டு. ‘சனிக்கிழமையன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ எனும் தலைப்பை எழுத்துக்கள் குறைவால் ( Letter press அச்சுக்கோர்ப்பு காலத்தில் ) ‘சனியன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ என கோர்ப்பதற்கு தீர்மானித்து இறுதியில் ‘று ‘ எழுத்தை தவறவிட்டு பத்திரிகையில் அச்சிட்ட கதை.

இப்படி புகையிலை, புகையிலைச் சுருட்டு, சுருட்டு கடைகள் பற்றிய கதைகள், தேங்காய் கதை, திரையரங்குகளின் கதை, பாதணிகள் கதை என பல கதைகள். இவை எல்லாவற்றிலும் தனது வாழ்வனுபவங்களையும் அந்த காலத்து அரசியல் பின்புலங்களையும், அரசியல் பிரபலங்களையும் இணைத்துச் சொல்வதில்தான் கதைகளின் சுவாரஷ்யம் கூடுகிறது. ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் எனும் அரசியல்வாதியின் கழுத்தில் விழுந்த பலநூறு பெறுமதியான் பூமாலைகளுக்கு என்ன ஆனது என எழுதிய அதேநேரம், பல ஆயிரம் பெறுமதியான தங்கமாலைக்கு என்ன ஆனது என எழுதாமலே விடுவது சுவாரஷ்யத்முக்கு இன்னுமோர் உதாரணம்.

‘கங்கை மகள்’ எனும் தனது சிறுகதை பற்றிய கதை, சிங்கள இராணுவத்தால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட ஜேவிபி இயக்கப் பெண்மணியான பிரேமாவதி மனம்பேரியின் கதை. அவளை கதிர்காமத்தில் நிர்வாணமாக வீதி வழியே இராணுவம் இழுத்து வந்த போது கத்தரகம முருகா என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் எனும் கேள்வி; எள்ளல்.

எழுத்தாளர் பிரமிள் பற்றிய தகவல்களும் எண்கணித சாத்திரக் கதையும் எனக்குப் புதிது. பிரமிள் படைப்புகளை அறிந்துருந்தும் பிரமிளை இன்னும் அறிய வைத்த கதை இது. ‘திசை மாறிய ஒரு பறவையின் வாக்குமூலம்’ எனது வாக்குமூலத்தை ஒத்ததாகவே இருந்தது.

“நீங்கள் எப்படி இப்படி சரளமாக சிங்களம் பேசுகிறீர்கள்” எனும் கேள்வியை எதிர்கொண்ட, “ஏன் என்று தெரியாது விசாரணை செய்கிறோம்” என்ற பதிலையும் பெற்ற நான்றிந்த இன்னொருவராக முருகபூபதியும் இருந்துள்ளார் என்பதை உறுதி செய்த கதை.

“இந்தச் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ ஒரு வகையில் வரலாற்றின் சாயல் கொண்டவை. இன்னொரு வகையில் சமூகவியலின் பாற்பட்டவை. இன்னொரு கோணத்தில் எம்மைச் சுற்றியும் நிகழ்ந்தவற்றின் கதைகள் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாம் கவனித்தேயாக வேண்டிய கதைகள்” எனும் கவிஞர் கருணாகரனின் பதிப்புரையின் வரிகள் நிதர்சனமிக்கவை.

 

கொரொனா முடக்க காலத்தைக் கடத்த சுவாரஷ்யம் குன்றாத ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ வாசிக்கலாம்.


‘மரப்பாலம்’ - வாசிக்க வேண்டிய வரலாற்று புதினம்

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இன்றைய கொரொனா பேரழிவுகளைக் கடந்தும் உலகம் எஞ்சும். எதிர்காலத்தில் இந்த பேரழிவுகளை உலகம் வரலாறாக வாசிக்கும். அந்த வரலாற்றை ஆய்வுக் கட்டுரையாகவோ அல்லது நாவலாகவோ யாரோ எழுதவும் கூடும். எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அப்படித்தான்  இந்த கொரொனா யுகம் கடத்தப்படும். அப்போது சுவாசத்துக்காக ஒக்சிஜன் விலைக்கு வாங்கத் தொடங்கிய காலம் 2021 என பதிவு பெறலாம். இன்று நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதனை மூன்றாம் உலகமகாயுத்தம் எனவும் எதிர்காலம் பெயரிடலாம்.

அப்படியாயின் இரண்டாம் உங்க யுத்தம் எந்த காலகட்டத்தில் நடந்தது? எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அதில் எம்மவர்கள் எவ்வாறு பாதிப்புக்கு உள்ளானார்கள் என்பது பற்றிய வரலாற்றை பதிவு செய்யும் தமிழ் நூல்கள் உள்ளனவா எனக்கேட்டால் பரிந்துரைக்கக் கூடிய நூல்தான் 'மரப்பாலம்'.

இந்தியத் தமிழகத் தளத்தில் இருந்து இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னணியில் நடந்த சம்பவங்களின் கோர்வையாக, ஆய்வாகவும் புனைவாகவும் கலந்து தந்திருக்கிறார் நாவலாசிரியர் கரன் கார்க்கி.

எழுத்து சினமா இரண்டிலும் இயங்கும் கரன் கார்க்கி படைக்கும் காட்சிப் படிமங்கள் மனதில் நிற்பன. நிலைப்பன.

தமிழ் நாட்டில் இருந்து பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தில் கொத்துக் கொத்தாக மக்களை அயல் நாடுகளுக்கு அழைத்துச்சென்றது ஏன் என இலங்கையர்கள் இலகுவாக புரிந்து கொள்ள 'மலையகத் தமிழர்களே' இன்றும் காட்சி தருகிறார்கள். சாட்சி பகர்கிறார்கள். இவ்வாறு மலேசிய தமிழர்கள், பர்மா தமிழர்கள், சிங்கப்பூர் தமிழர்கள் என சிதறுண்டு கிடக்கும் மக்கள் கூட்டம் சிதைந்த  பதிவே 'மரப்பாலம்' நாவலின் மையம் எனலாம்.

ஹிட்லரின் பேராசையால் ஜேர்மனியில் ஆரம்பித்த  இரண்டாம் உலக  மகாயுத்தம் எப்படி இந்தியாவின் கிராமத்து தமிழர்களையும் பலிக்கடாவாக்கியது என்பதை மரப்பாலம் விபரித்துச் செல்கிறது.

இலங்கை மலையகத்தில் தேயிலை உற்பத்திக்கு முன்பதாகவே கோப்பி காலத்தில் புகையிரத பாதைகள் அமைக்க அழைத்துவரப்பட்ட மக்கள் எவ்வாறு செத்து மடிந்திருப்பார்கள் என்பதை 'மரப்பாலம்' அமைக்க போன தமிழர்களின் நிலையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் அங்கே அழைத்து போனவர்கள் , இந்திய தேச விடுதலையின் பேரில் என்பதுவும் அங்கே அவர்களை கொடுமைபடுத்தியவர்கள் ஜப்பானியர்கள் என்பதும் விரிவாக விபரிக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவை கைப்பற்றி ஆட்சி செய்த பிரித்தானியர் பர்மாவில், சிங்கப்பூரில் தமிழர்களோடு சேர்ந்து செத்து மடிந்த கதையும் ஹிட்லருடன் சேர்ந்து இட்ட திட்டத்தில் இந்தியாவைக் கைப்பற்ற  இந்தியர்களைக் கொண்டே ஜப்பானியர்கள் பாலம் அமைத்தார்கள் என்பதையும் 'மரப்பாலம்' விபரிக்கின்றது.

தமிழ் நாட்டு கிராமம் ஒன்றில் பிறக்கும் குழந்தை ஒருவன் தாயை இழந்தபின்னர் தந்தையினால் பாதிரியார் ஒருவரிடம் ஒப்படைக்க அவர் அவனை ஆங்கிலம் தெரிந்த ஜோர்ஜ் ஆக வளர்த்தெடுக்கவும் கிறார். அதனால் பிரித்தானிய காலத்தில் சென்னையில் ஏற்றுமதி வர்த்தகம் செய்த ஒரு இங்கிலாந்து காரரிடம் உதவியாளராக சேர்கிறான். அவன் நண்பனைப் போன்று பழகுவதுடன் தனது தொழில் காலம் முடிய இங்கிலாந்து செல்லும்போது ஜோர்ஜையும் அழைத்துச்செல்ல எண்ணுகிறான். ஜோர்ஜ் கற்பனையில் மிதக்கிறான்.

இங்கிலாந்தில் இருந்து வரும் கடிதம் ஒன்று  தனது முதலாளி நண்பனான லூயிஸின் பயணத்தை திசை திருப்ப சிங்கப்பூர் நோக்கி கப்பலில் பயணத்தை ஆரம்பித்து சிங்கப்பூரில் இறங்கியதில் இருந்து திசைமாறிய பறவைகளாகும் நண்பர்களான ஜோர்ஜையும்  லூயிசையும்  இரண்டாம் உலக யுத்தம் எவ்வாறு சின்னாபின்னமாக்கி  இணைக்கிறது என்பது கதை சுருக்கம். அதற்குள் நடக்கும் அத்தனை அட்டூழியங்களும் வரலாறாக வருகிறது. இந்திய தேசிய இராணுவத்தைக் கட்டமைத்த சுபாஷ் சந்திரபோஸின் அரசியலும் பேசப்படுகிறது. அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பதும் எழுதப்படுகிறது. இந்த காட்சிகளில் இலங்கை உள்நாட்டுப்போரின் காட்சிகளையும் அரசியலையும் கூட இணைத்துப் பார்க்கும் அரசியல் வாசிப்பு எமக்குள் நிகழ்கிறது.

"இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் வாழ்க்கையின் அவலங்களையும் குரூரங்களையும் சித்திரித்த பிறிதொரு நாவல் தமிழில் எழுதப்படவில்லை.வரலாற்றின் கோர முகத்தை போரின் கொடூரங்களை மனம் நடுங்க இந்த நாவல் சித்திரிக்கிறது.உலகத் தரத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் நாவல் இது என நெஞ்சு நிமிர்த்தி உரைப்பேன். பல நூல்களை வாசிக்காமல் மரப்பாலம் சாத்தியமில்லை.ஜப்பானிய போர் விமானங்களின் உறுமல்களும் வன்முறைகளும் நெஞ்சை நிலைகுலைய வைக்கின்றன. கரன் கார்க்கி தன் எழுத்தாலும் உழைப்பாலும் தமிழ் மொழிக்குப் பெருமை சேர்த்துள்ளார்"

என பேராசிரியர் பா. ரவிக்குமார் எழுதியிருக்கும் மதிப்புரை நிச்சயமான உண்மை என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

உயிர்மை பதிப்பகம் (2019. 'மரப்பாலம்' வாசிக்கவும் வைத்துப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய நூல்.

Tamilan ilakkiya sangamam

 


தட்டப்பாறை- வெளிகளைத் திறந்துவிடும் புதினம்

முன்பின் அறியாத முகநூல் நண்பர் முஹம்மது யூசுப். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர். இப்போது மத்திய கிழக்கு நாட்டில் தொழில் புரிவதாக கூறினார். என்ன தொழில் என்று எங்கும் எழுதவில்லை ஆயினும் இவர் எந்த தொழிலும் செய்யக்கூடிய ஒருவராக இருப்பார் என ஊகிக்க முடிகிறது. பழங்குடிகளின் வரலாறு, மதங்கள் பற்றிய மதிப்பீடு, பூகோளவியல், புவியியல், தொல்லியல், தொல்பொருளியல், மானுடவியல், சமூகவியல், அறிவியல், மொழியியல் என பல தளங்களில் நின்று ஒரு புதினத்தை தருவதற்கு முயற்சித்துள்ளார்; முஹம்மது யூசுப். அதுவே தட்டப்பாறை.

இலங்கையில் இருந்து தாயகம் திரும்பியவர்களாக தமிழ்நாடு சென்ற ஒரு குடும்பத்தில் தந்தையும் தாயும் ஒரு மகனும். அந்த மகன் இலங்கையை விட்டுப் போகும்போது 12 வயது. இலங்கையில் ஜெயசீலனாக பிறந்த அந்த சிறுவன் இந்தியாவில் தேவசகாயம் ஆகிறான். ஆனாலும் அவனது கையில் ‘சீலன்’ என பச்சைக் குத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த சீலன், ஜெயசீலன் என்பதை மட்டுமல்ல அவன் ‘சிலோன்’ காரன் என்பதை நினைவுறுத்தியபடி நிலைக்கிறது.
சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம் பிரகாரம் இந்தியா திரும்பிய சீலன் குடும்பம் நுவரெலியா லபுக்கலை கொண்டகலை பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதாக கதையின் இறுதிப்பாகத்தில் தெரியவருகிறது. அப்போது சீலனுக்கு திருமண வயதில் ஒரு மகளும் ( ஜெசிபா)கூட இருக்கிறார்.
ஆக தாயகம் திரும்பிய உறவுகளின் இரண்டு தலைமுறைகளை இணைத்துப் பார்க்கும் புதினம் இது. முதல் தலைமுறை ஆளாக மேரி என்பவரும் உலா வருகிறார். அவர் இலங்கையைவிட்டுப் போகும் அவலம் 1983 ஆண்டு இனக்கலவரத்தின் பின் நிகழ்வதாக காட்டப்படுகிறது. அந்த மேரி இலங்கையில் இன வன்முறைகளின் போது மட்டுமல்ல இந்தியாவில் வன்முறையாகவும் பாலியல் பலவந்தம் செய்யப்படுவதாக சுட்டிக்காட்டுகிறது புதினம்.
இதற்கிடையே டேனியல் எனும் கதாபாத்திரம் நாவல் முழுதும் உலாவருகிறது. அவர்தான் நாவலாசிரியர் எனும் கற்பனை வாசகனில் எழுகிறது. ஆனால்,டேனியலும் இலங்கையில் இருந்து இந்தியா சென்றவராகவே காட்டப்படுகிறது. இவர் சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம் ஊடாகவா அல்லது 1990 களுக்குப் பின் அகதியாகவா இந்தியா சென்றார் என்ற தெளிவு இல்லை. நாவலாசிரியருக்கும் தமிழகத்தில் பலரைப் போன்று இவர்களை வேறுபடுத்தி அறிவதில் சிக்கல் இருப்பதாக தெரிகிறது.
ஆனால் டேனியல் இலங்கையிலிருந்து இந்தியா சென்ற இலங்கை மலையகத் தமிழர் என்பது மட்டும் உறுதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் டேனியல் அங்கிருந்து ஐரோப்பிய நாடான பிரான்ஸ்க்குச் செல்லும் வாய்ப்பைப் பெற்று விடுகிறார். ஆவணப்பட அல்லது வெப்சீரியல் ஆர்வலரான டேனியல் பிரான்ஸில் இருந்து தமிழகம் வந்து பின்னர் இலங்கை வந்து தனது பூர்விகத்தைத் தேட முயற்சிக்கிறார். அப்போது மேரி அம்மாவையும் கூட அழைத்து வருகிறார். அப்போது தேவசகாயமும் ( முன்னாள் ஜெயசீலன்) கூட இலங்கை வந்திருப்பதான ஒரு கற்பிதம் நிகழ்கிறது.
இப்படி தேவசகாயம், மேரி, டேனியல் எனும் இலங்கை மலையக கதாப்பாத்திரங்களை வைத்துக் கொண்டு, தூத்துக்குடி மாவட்ட ‘தட்டப்பாறை’ எனும் ஊரின் பெயரில் உருவாகியுள்ள புதினம் பல திசைகளில் பயணிக்கிறது. பிரதான பாத்திரங்களான இந்த மூவரும் கிறித்தவர்களாக இருப்பது அல்லது மாற்றம் பெறுவது தற்செயல் அல்ல. கிறித்தவ நிர்வாக முறைமை இந்த மூவருக்கும் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வாழ்வளிக்கிறது அல்லது அநாதையாகி நின்ற அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறது, ஆளாக்குகிறது. எனவே நாவலில் மூன்று கிறித்தவ பாதிரிகளும் வந்து போகிறார்கள்.
இடையில் தேவசகாயத்தின் நண்பராக இருளன் எனும் மலையாள இடதுசாரி தோழரும் இணைக்கப்படுகிறார். இவர் நாவல் முழுவதும் கம்யூனிசப் பார்வையில் இந்தியாவை , மானுடத்தை விளக்கிச் செல்பவராக வருகிறார். இவரது பார்வையில் சாதிமத கட்டமைப்புக்கு முந்திய பழங்குடிகள் நிலையில் நின்று சமூகங்களையும் அவர்தம் கலாசாரத்தையும் ஆராய விழைகிறது நாவல். ஒரு வகையில் இந்த புதினம் பழங்குடிகள் அல்லது பூர்விகம் குறித்த தேடலின் அவசியத்தை வலியுறுத்தி நிற்கிறது எனலாம்.
இப்படி ஆதியை ஆராய முனையும்போது மறுபுறமாக தேவசகாயத்தின் சாதி என்னவென்று தேடும் கல்லூரி சூழல், அவனது மனைவியை இழக்கநேரும் அரசியல் சூழல் தமிழ் நாட்டுக்கே உரிய அசல் தன்மையோடு விபரிக்கப்படுகிறது. இடையே டேனியலின் நண்பனாக வரும் கடக்கரை அஜித் எனும் பாத்திரமும் கூட அதற்கு சாட்சி சொல்லி நிற்கிறது.
தேவசகாயத்தின் மகளின் வயதை ஒத்த அபு எனும் இஸ்லாமிய இளைஞன், அவரோடு நட்பாகி பின்னர் காதலியாகும் சௌம்யா அவளது தோழி செல்வி என இளந்தலைமுறையினரான இணையவழி தலைமுறையையும் இணைத்துக் கொள்கிறது நாவல்.கணிணியுக ஆய்வுகள், அதில் உள்ள நெளிவு சுழிவுகள், பல்தேசிய கம்பனிகளின, அறிவியல் அதன் அரசியல் என அவர்களையும் உலாவ விட்டு இறுதியில் புதினத்தின் மையச்சரடுடன் இணைத்து விடுகிறார் நாவலாசிரியர்.
டேனியல் எனும் பாத்திரத்தின் ஆய்வு நோக்கத்தை முன்னிறுத்தி பேச முனையும் புவியியல், கலாசார தொடர்புகள், ஆரிய - திராவிட- அரேபிய மொழியியல் ஆய்வுகள் சமயத்தில் சலிப்படையச் செய்தாலும் சிந்திக்க வேண்டிய கோணம் ஒன்றை வாசகர்களுக்குத் தருகிறது.
தமிழ்நாட்டின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை பயணங்கள் ஊடாக புவியியல் தோற்றப்பட்டு அடிப்படையில் பூகோள பிராந்தியத்தை ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும் முயற்சி, அல்பிரட் வெக்னரின் கண்ட நகர்வு கொள்கைவரை யான பார்வைகள் சில சமயங்களில் புனைவு நாவல் அல்லாத அபுனைவு ஆய்வு நூலை அல்லது பாடப்புத்தகம் ஒன்றை வாசிப்பது போன்ற உணர்வையும் ஏற்படுத்தாமல் இல்லை. ஆனால் அடுத்த அத்தியாயத்தை வெகு சாதாரண உரையாடல்கள் சம்பவங்கள் ஊடாக புதினத்தின் இயல்புக்கு கொண்டு வந்து அதனைச் சரி செய்து விடுகிறார் நாவலாசிரியர்.
“வாழ்வின் மீதான தீவிரத் தேடல் உள்ள ஒருவனுக்கு இதில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் அனைத்தும் அவனுடைய நிலத்தின் ஆதாரம். மேம்போக்கான ஆட்களுக்கு அவை சலிப்பூட்டும் வெற்றுத் தகவல்கள்.
கன்னி, கொடி, மொளை, பள்ளை, செம்போரை என ஆட்டின் வகைகளையும் தர்ப்பைப் புல்லையும் இடையனையும் தேடி அலைந்ததில் என் உடல் முழுக்க ஆட்டாம்புழுக்கை வாசம்.
தட்டப்பாறை நாவல் என்பது இதுவல்ல. இதை வாசித்ததும் நீங்கள் தேடப்போகும் உங்களின் உள்மன விசாலமான எண்ணங்கள்தான் உண்மையான ‘தட்டப்பாறை’ நாவல்” என தனது முயற்சிக்குரிய மதிப்புரையைத் தானே பின்னட்டையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் நாவலாசிரியர்.
முஹம்மது யூசுப் எனும் இந்த இளைஞனுக்குள் இத்தனைத் தேடல்களா? என பலமுறை புருவம் உயர்த்தி வாசித்த புதினம் ‘தட்டப்பாறை’. நாவல் என்பது எழுதுவது அல்ல உழைப்பது என ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்படுவதுண்டு. ( working on a novel). தட்டப்பாறை நாவலைக் கொண்டுவர நாவலாசிரியர் முஹம்மது யூசுப் கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார் என்பதனை அந்த நூல் காட்டும் வெளிகளும் அது பேசும் பொருள்களும் பேசும் திசைகளும் காட்டும் மாந்தர்களும் சாட்சி சொல்வன.
தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கப்பட்டபோது சிறப்பு விருந்தினராக வருகை தந்திருந்த திரைப்பட இயக்குனர் பாலா உரையாற்றும்போது, ‘பரதேசி’ படத்தை இயக்குவதற்கு முன்பதாக தான் இலங்கைக்கு பயணித்து நுவரெலியா தேயிலைத் தோட்டப் பகுதிகளை பார்வையிட்டதாக குறிப்பிட்டார்.பரதேசி திரைப்படம் இலங்கை மலையகத் தமிழர்களைப் பற்றிப் பேசவில்லையாயினும் அந்த கதையின் நாயகனாக மலையகத்தவன் ஒருவன் தன்னை உணரும் தன்மையைக் கொண்டிருக்கும்.
அதுபோல ஒரு டேனியலாக, தேவசகாயமாக மலையக வாசகனை இணைத்துப் பார்த்து நாவல் வாசிப்பை நகர்த்திப் போகும் சூழலை தனது எழுத்தின் ஊடாக பதிவு செய்கிறார் முஹம்மது யூசுப். அவர் இலங்கைவந்து சுற்றித்திரிந்ததற்கான பல ஆதாரங்கள் நாவலில் தெரிகின்றன. இலங்கையரான நாம் காணாத பலாங்கொடை ஜெய்லானி மலையையும் இரத்தினபுரி நகரத்தின் இரத்தினக்கல் பட்டைத் தீட்டும் பக்கம் ஒன்றையும் கூட அவரால் படைக்க முடிந்துள்ளது. இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டங்களின் பெயர்ப் பட்டியலொன்றை நாவலில் சேர்த்து எம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறார்.
“எல்லோரும் வாசிக்கும் புத்தகங்களை மட்டுமே நீங்களும் வாசித்தால் எல்லோரும் சிந்திப்பதுபோல மட்டுமே உங்களாலும் சிந்திக்க இயலும்” என ஹாருகி முரகாமியில் கூற்றை எழுதி தனது முன்னுரையை ஆரம்பித்திருக்கும் நாவலாசிரியர், “உலகெங்கும் உள்ள இலங்கைச் சார்ந்த மலைவாழ் இந்தியத் தமிழர்களுக்கும், என தமிழ் சொந்தங்களுக்கும் இந்த நூல் சமர்ப்பணம்” என நிறைவு செய்துள்ளார்.
இலங்கை மலையகத் தமிழர்கள் குறித்து இந்தியத் தமிழக உறவுகள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இலங்கை மலையகத்தில் அதிகமே உள்ள நிலையில் அதற்கான எத்தனிப்பை ஏதேனும் ஒரு வகையில் செய்வதற்கு முனைந்த, தமிழ்மகன் எழுதிய ‘வனசாட்சி’ புதினத்தைப் போன்று ‘தட்டப்பாறை’ புதினத்துக்கும் தனியான ஓர் இடம் உண்டு.
வாசிக்கவும் வாங்கிப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய நூல் தட்டப்பாறை (530 பக்கங்கள்). ‘யாவரும் பதிப்பகம்’ சென்னை. முதலாம் பதிப்பு 2021 சனவரி

இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்

 மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை மலையக வரலாற்றில் கோ.நடேசய்யருக்கு என்று தனித்துவமான இடமுண்டு. 1920 களிலேயேமலையகப் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர் மக்களிடையே தொழிற்சங்க கட்டமைப்பை உருவாக்கி அவர்களைஅமைப்பாக்கம் செய்தவர். அத்தகைய அமைப்பாக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அந்த மக்கள் அரசியல் மயப்படுத்தப்பட்டனர்.

அதன்விளைவாக அப்போதைய நாடாளும் சபையான அரச பேரவையிலும் அந்தமக்களின் பிரிதிநிதியாக அங்கம் வகித்தார். இந்த அமைப்பாக்கத்தை அரசியல், தொழிற்சங்கசெயற்பாட்டுக்குள் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளரான நடேசய்யர்தனது பத்திரிகைப் பணியையும் தொடர்ந்தார்.

அவர் ‘தேசநேசன்’, ‘தேசபக்தன்’,’உரிமைப்போர்’, ‘ The Citizen’, ‘ The Forward’, உட்பட 11 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டவர். அந்தப் பத்திரிகை ஒன்றில் அவர்எழுதிய ‘ ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்’ என்ற கதை மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதையாகவும் பதிவாகிறது.

இவ்வாறு தொழிற்சங்க, அரசியல், ஊடகவியல், இலக்கியம் ( சிறுகதை), வரிசையில் நாடகத்துறையிலும்ஈடுபட்டுள்ள இவர் நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டதன் மூலம் ஒரு பதிப்பாளராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்தியமலையக நிர்மாண சிற்பி கோ.நடேசய்யர்.

தனதுபதிப்பு முயற்சிபள் மூலம் ‘வெற்றியுனதே’, ‘நீ மயங்குவதேன்’, ‘ புபேந்திரன் சிங்கன் அல்லதுநரேந்திரபதியின் நகர வாழ்க்கை’, ‘ இந்தியா - இலங்கை ஒப்பந்தம்’, ‘ தொழிலாளர் சட்ட புஸ்த்தகம்’, ‘ The Planter Raj’, ‘The Ceylon & Indian Critics’ ‘கணக்குப்பதிவு நூல்’, ‘ கணக்குப் பரிசோதனை’, ‘ ஆபில் எஞ்சின்’, போன்ற நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டவர்.

 

 

அந்த வரிசையில் 1937 ஆம் அவர் வெளியிட்ட நூல்களில் ஒன்று ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’. இந்த நாடகத்தில் வரும் பாடல்களை எழுதியவர் ஶ்ரீமதி கோ.ந.மீனாட்சிம்மாள்என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த நூலினை கோ.நடேசய்யர் யாருக்கு உரிமையாக்கியுள்ளார் என்பதுஉணர்ச்சிகரமானது.

“அந்நியர் லாபம் பெற அந்திய நாட்டில் நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் வீழ உழைத்துப் போதிய ஊதியமும் பெறாதுஉழலும் எனது இந்திய சகோதர சகோதரிகளுக்கு இந்தூல் உரிமையாக்கப்பெற்றது” எனக்குறிக்கின்றார்கோ.நடேசய்யர். இந்த நாடக நூல் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் வரலாற்று ஆவணம் என்றவகையில் இதனை 2018 ஆண்டு மறுபதிப்பு செய்துள்ளார் பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளருமான அந்தனிஜீவா.

1937 ஆம் ஆண்டுகொழும்பு கமலா அச்சகத்தில் முதற்பதிப்பாக அச்சிடப்பட்டுள்ள இந்த நூலை கொழும்பு, குமரன் பதிப்பகம் ( புத்தக இல்லம்) மறுபதிப்பு செய்துள்ளது.

இலக்கியப் பயணியான ( Literary Traveler) அந்தனிஜீவா இந்தியா சென்றிருந்த சமயம் சென்னையில்நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் சென்னை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம் பற்றிய சிறப்பிதழாகவெளிவந்திருந்த ‘மாற்றுவெளி’ இதழில் ஆங்கில விரிவுரையாளரும் நாடக செயற்பாட்டாளருமானதிருமதி.அ.மங்கை எழுதியிருந்த கட்டுரையில் இந்த நடேசய்யரின் நாடக நூலைப் படித்ததாககுறிப்பிட்டிருந்ததை அறிந்து, ரோஜா முத்தையா நூலகத்துக்குச் சென்று அந்தப் பிரதியினைப் பெற்று இந்தமறுபதிப்பைக் கொண்டுவந்துள்ளார்.

அத்துடன் அ.மங்கை எழுதிய ‘மாற்றுவெளி’ ( 2010) கட்டுரையையும் இந்தநூலில் இணைத்துள்ளார். அதில் ‘நான் அறிந்தவரையில் தமிழில் அரசியல் அரங்கம் குறித்த வரலாற்றைஎழுதுகையில் தொழிற்சங்கவாதியாகவும் அரசியலில் தீவிரமாகவும் பணியாற்றிய ஒருவரின் நாடக முயற்சியாகஇந்நாடகத்தைக் காணலாம்’ என அ.மங்கை பதிவு செய்துள்ளமைக் குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் 2011 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘கேசரி தகவல் களஞ்சியத்தில்’ ஆய்வறிஞர் மு.நித்தியானந்தன்எழுதியுள்ள கட்டுரையை இந்த நூலுக்கான முன்னுரையாகவும் இணைத்துள்ளார் பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா.

அந்த கட்டுரையில் அற்புதமான பல தகவல்களைத் தரும் அது.நித்தியானந்தன் இறுதியாக இவ்வாறு நிறைவுசெய்கிறார்:

‘இந்த நாடகத்திற்கு நடேசய்யர் எழுதியிருக்கும் முகவுரை இலங்கையில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்களின்நிலைமை பற்றிய அரசியல் பிரகடனமாகும்.இந்தியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வரும் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் ஆசைவார்த்தை காட்டி ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்பட்டுவருபவர்கள்தானே தவிர, தமதுசுயவிருப்பின் தெரிவில் வருபவர்கள் அல்லர் என்பதை நடேசய்யர் இந்நாடகநூலில் ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகிறார். இந்தத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான்நடேசய்யர் இந்நூலில் உணர்த்த விரும்பும் உண்மையாகும்’.

இந்த மறுபதிப்பு நூலின் வெளியீட்டினை 2017 செப்தெம்பரில் பிரான்சில் இடம்பெற்ற உலகத்தமிழ் நாடகவிழாவில் நடாத்த பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா எண்ணியிருந்தாலும் அது சாத்தியமற்றுப் போகவே, அதே ஆண்டுதமிழ்நாடு திண்டுக்கல் காந்தி கிராம் கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பெற்ற மலையக இலக்கியஆய்வரங்கில் கட்டுரையாளரால் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தினருக்கு வெளியிட்டு வைக்கப்பட்டது.

அதனை அடுத்து 2018 ஆம் ஆண்டுகொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் அறிமுகவிழாவினை நடாத்தி இருந்தார்.

இதன்போது கிழக்குப்பல்கலைக்கழகத்தின் ஓய்வுநிலைப் பேராசிரியர் செ.யோகராசா ‘ஈழத்தின் முதலாவது அரசியல் நாடக நூல்’ கோ.நடேசய்யரின் ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’ எனஆதாரபூர்வமாக உரையாற்றி இருந்தார். இந்த நாடகம் எவ்வாறு மேடையேற்றப்பட வேண்டும் என்பதனை மிகுந்த கரிசணையுடன் நூலில் குறிப்பிடுகிறார் கோ.நடேசய்யர்.

இந்த மறுபதிப்பைச் செய்து வெளியிட்ட அந்தனிஜீவா அனைவரதும் பாராட்டுக்குரியவர். அதேநேரம் இந்தநூலின் பிரதிகளை வாங்கி வாசித்து இந்த நாடகத்தை மேடையேற்றுவதே பதிப்பாசிரியருக்கும் நூலாசிரியர் கோ.நடேசய்யருக்கும் வழங்கும் கௌரவமாகும்.


மலைநாட்டுத் தமிழர்கள்

தோட்டத் தமிழர்கள், இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள், மலைநாட்டுத் தமிழர்கள், நாடற்றவர்கள் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் எனும் பல பெயர்களில் இலங்கையின் பெருந்தோட்டங்களில், தேயிலை ரப்பர் தொழில்துறைகளில் அடிமைகள் போன்று தலைமுறை தலைமுறையாக வாழவைக்கப்பட்டிருக்கும் ‘ஒரு தமிழ்ச்சமூகம்’ பற்றிய தனது புரிதலாக, உமா மகேஸ்வரன் தலைமையில் இயங்கிய தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் வெளியீடாக கொண்டு வந்திருக்கக் கூடியதே THE UPCOUNTRY TAMILS - The Wretched of the Earth (மலைநாட்டுத் தமிழர்கள் உலகில் மோசமாக பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினர் ) எனும் இந்த ஆங்கில நூல்.

இந்த நூல் குறித்த பார்வைக்கு வருவதற்கு முன் நடைமுறை அரசியலுடன் தொடர்புபடுத்திய விடயம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு வருவது பொருத்தமானது.

கடந்தவாரம் (23/01/2021)ஒரு வானொலி நிகழ்ச்சி. அதில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற எம்.ஏ.சுமந்திரன் நேர்காணல் செய்யப்படுகிறார். அவரிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி, தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரம் தொடர்பில் உங்கள் கருத்து நிலைப்பாடு என்ன? என்பதாக இருந்தது.அதற்கான அவரது பதில்; அதற்கு ‘கூட்டு ஒப்பந்தம்’ மூலமாக தீர்வு காண்பதே சரியானதாகும். அங்கே தோட்டங்கள் தனியார் கம்பனிகளிடமே வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனவே அவர்களோடு பேரம்பேசி கூட்டு ஒப்பந்தம் மூலம் தீர்வு காண்பதே சரி என நினைக்கிறேன்.அரசாங்கம் தலையீடு செய்வதில் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்பதாக அமைந்தது.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் சட்டத்தரணியுமான எம்.ஏ.சுமந்திரன் கூறிய எந்த பதில் ஒரு சட்டத்தரணியின் பதிலாக, சரியானதாகவும் இருந்ததுவே அன்றி அரசியல்வாதியுடைய பதிலாக இருக்கவில்லை. அதுவும் ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின்’ பேச்சாளராக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த பதில் ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சிக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. இலங்கை சுதந்திரமடைந்ததோடு உருவான அந்த கட்சிக்கு 70 ஆண்டுகால வரலாறு உண்டு. அந்த வரலாற்றின் ஆரம்பமே மலைநாட்டுத் தமிழர் தொடர்பானது என்பதுதான் இங்கே குறித்துரைக்கத்தக்கது.

சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது பாராளுமன்றத்தில் முதல் பத்து மாதங்களுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டச் சட்டம் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் ( மலைநாட்டுத் தமிழர் உள்ளடங்களாக) இலங்கைக் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம். இதற்கு ஆதரவாக எதிராக வாக்களிப்பது தொடர்பில் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளே ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம், எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ஆகியோரிடையே கருத்து முரண்பாடு ஏற்படவே, எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ( தந்தை செல்வா) பிரிந்து சென்று ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி’ யை உருவாக்கினார் என்பது தொடக்க வரலாறு. அதற்குப் பின் அந்த கட்சிக்கு இற்றைவரையான நீண்ட வரலாறு இருக்கலாம்.

இது நடந்தது 1948, 1949 களில். அப்போதிருந்து 20 ஆண்டுகள் கழித்து இன்னுமொரு அரசியல் நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது. அதுதான் ‘தமிழர் கூட்டணியின்’ உருவாக்கம். இந்தக் கூட்டணியில் அன்று பிரிந்து சென்ற அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசும், இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியும் இணைந்ததோடு, தாம் எதற்காகப் பிரிந்தார்களோ, அதாவது மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்காக சண்டையிட்டுப் பிரிந்து கொண்டவர்கள் அதே மக்களின் அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்பான இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸையும் இந்த தமிழர் கூட்டணியில் இணைத்துக் கொண்டார்கள்.

சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானையும் சேர்த்து மூன்று தலைவர்களுமே கூட்டணியின் இணைத் தலைவர்களாகவும் இருந்தார்கள். 1976 ஆம் ஆண்டு இந்தக் கூட்டணி தமிழர் ( ஐக்கிய ) விடுதலைக் கூட்டணியாக உருப்பெற்றதோடு, வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூட்டி தனித் தமிழ் ஈழம் ஒன்றே தமிழர் விடுதலைக்கு தீர்வு என ‘வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம்” நிறைவேற்றினார்கள். எனினும் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ், இந்த கூட்டணியில் இருந்தும் அந்தத் தீர்மானத்தில் இருந்தும் தம்மை விலக்கிக் கொண்டது. அது சரியான முடிவும் கூட.

இந்த 1950 க்கும் 1970 ஆம் ஆண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியானது ‘ இலங்கைத் தொழிலாளர் கழகம்’ என்ற தொழிற்சங்கத்தை 1962 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கி மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தது.

இவ்வாறு தமது கட்சியின் உருவாக்கத்திற்கான அடிப்படையாகவும், தாம் உருவாக்கிய கூட்டணியில் பங்காளியாகவும் மலையகத் தமிழர்களை தம்மோடு இணைத்துக் கொண்டதோடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு என தொழிற்சங்க இயக்கமும் நடாத்திய இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி இப்போது தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத் தலையீடு அவசியமற்றது என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்குமானால் அதுவே இங்கு விசித்திரமான விடயமாக உள்ளது.

இந்த நிலையிலேயே 1976 க்குப் பின் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர் விடுதலைக்காகத் தோற்றம் பெற்ற இளைஞர் (விடுதலை) இயக்கங்கள், மலையகத் தமிழர்கள் தொடர்பாக எத்தகைய நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தன என்பது பற்றிய பார்வை அவசியமாகிறது. அவற்றுள் ஈரோஸ் இயக்கம் தமது ‘ஈழம்’ சிந்தனைக்குள் மலையகத்தையும் சேர்த்து வரைந்திருந்தார்கள் ( Sketch ). நாம் ஈழவர், நமது மொழி தமிழ், நம்நாடு ஈழம் என்பது அவர்களது கோஷமாக இருந்தது. இது குறித்த நூல்களும் உள்ளன.

1989 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ( புளோட்), அப்போது இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறியிருந்த பெரியசாமி சந்திரசேகரனையும் ( பின்னரே மலையக மக்கள் முன்னணியின் ஸ்தாபகத் தலைவரானார்) இணைத்துக் கொண்டு களம் இறங்கி இருந்தது. அந்த ‘புளோட்’ ( தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம்) மலையகத் தமிழர் தொடர்பில் எத்தகைய நிலைப் பாட்டைக் கொண்டிருந்தது என்பதை விளக்குவதே இந்த நூல்.

26 பக்கங்பளைக் கொண்ட இந்தச் சிறிய ஆங்கில நூல் அந்த அமைப்பின் பெயரிலேயே தொகுக்கப்பட்டு வெளிவந்துள்ளது. அதுவும் இந்தியாவில் ( சென்னையில்) வெளிவந்துள்ளது என்பது அவதானத்துக்கு உரியது. வெளிவந்த ஆண்டு குறித்த தெளிவான பதிவு ஒன்று இல்லாதபோதும் 1983, 1985 ஆம் ஆண்டுகளில் அமைப்பின் தலைவர் உமா மகேஷ்வரன் கூறியதான இரண்டு கருத்துகள் ( Messages) நூலில் ஆண்டுகளுடன் குறிப்பிடப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது. எனவே இந்த நூல் வெளிவந்திருக்கக் கூடிய ஆண்டு 1986 ஆக இருக்கலாம்.

இந்த நூலில் உமா மகேஷ்வரன் கூறும் இரண்டு கருத்துக்களை இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லாம்.

“வவுனியா, கிளிநொச்சி, மலையகத்தில் வாழும் தொழிலாளர்கள்( Workers), விவசாயத் தொழிலாளர்களுடன் ( Peasants) மட்டக்களப்பில் வாழும் மீனவர் சமூகமும் பாதுகாப்பும் அரணும் வேண்டி நிற்கிறார்கள்” (1983 - உரை - அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்).

“ தோழர்களே நாம் மொழியாலும் பௌதிகமாகவும் பிரிந்து நின்றாலும் நம்மை ஒடுக்கும் ஏகாதிபத்தியம் ஒன்றுதான். அந்த எதிரியை எதிர்கொள்ள கரம் கோர்ப்பொம்” ( 1985 மேதினச் செய்தியில் சிங்கள மக்களை நோக்கி)

இவை எல்லாம் நடைமுறைச் சாத்தியம் கண்டனவா என்பதற்கு அப்பால் மலையகத் தமிழர் சமூகம் குறித்த புளோட் டின் வாசிப்பு எப்படியானதாக இருந்தது என்பதற்கு இந்த நூல் நல்ல ஆதாரமாக உள்ளது.

மலையகத் தமிழர்களின் வரலாற்றை 1842 இல் இருந்தே அணுகுவது
1947 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மலையகத் தமிழர்கள் ஏழு நாடாளுமன்ற உறுப்புரிமையைப் பெற்றதோடு அவர்கள் மேலதிக 13 தொகுதிகளின் உறுப்புரிமையை அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக உருவாக்கியமை
1930 களில் இருந்து மலையகத் தமிழர் எதிர்ப்பு சிங்களத் தரப்பில் தலை தூக்கியமை
1948 ஆம் ஆண்டு வடக்குத் தமிழர் தரப்பு மலையகத் தமிழரின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த துரதிஷ்ட்டம்.

1964 ஆம் ஆண்டு மலையகத் தமிழர்களை நாடு கடத்துவதற்கு இலங்கை - இந்திய அரசுகள் செய்து கொண்ட ‘சிறிமா சாஸ்த்திரி’ ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றோடு இணைத்து அவர்களின் வரலாற்றை அணுகி நோக்கி இருக்கிறது. மறுபுறமாக இலங்கையில் மலையகத் தமிழர்களது,
வீடமைப்பு
நாட்கூலி
கல்வி
சுகாதாரம்
முதலான விடயங்களையும் ஆராய்ந்து தமது பார்வையை ஆழப்படுத்திக் கொண்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

150 வருடகாலமாக மலையகத்தமிழர்களுக்காக உள்ள வீடமைப்பு முறைமையில் உள்ள ‘லைன்’ வீட்டு அமைப்பு முறை தொடர்பிலும் அங்கு இருக்கக் கூடிய மலசலகூட வாய்ப்புகள் ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் எண்ணங்களின் வெளிப்பாடுகள் என்பனவும் பதிவு பெற்றிருக்கின்றன.இதன்போது இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக இருந்த என்.சண்முகதாசனின் நூலில் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் அவர்களது எதிர்காலமும் எனும் அத்தியாயம் பற்றியும் மேற்கோள் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

நாட்கூலி தொடர்பில் ஆராயும்போது 1984 ஆம் ஆண்டு வில்மட் பெரேரா ஆணைக்குழுவின் பரிந்முரைப்பான ஒரு நாளைக்கு 5 ரூபா 20 சதம் எனவும் மாதாந்தம் அது 135/= ஆக அமைய வேண்டும் என்ற பரிந்துரைப்பையும் சுட்டிக்காட்டி அதில் இருந்து மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்காக வழங்கப்படும் நாட்கூலி தொடர்பிலும் அது ஏனைய தொழிலாளர்களிடத்மில் இருந்து எவ்வாறெல்லாம் வேறுபடுகின்றது என்பதாகவும் ஆய்வு செய்துள்ளது.

Master plan for Tea என அப்போது மேற்கொண்ட மாதிரி கணக்கெடுப்பு ஆய்வு ஒன்றில், ஊழியர் சேமலாப நிதியம், ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியம் உள்ளடங்களாக மாதச்சம்பளமாக சராசரியாக 200/= வழங்கபடுதல் வேண்டும் என்ற சராசரி பரிந்துரைப்புப் பற்றியும் கூட பதிவு செய்கிறது. அந்த காலத்தில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களும் ஆய்வறிக்கைகள் குறித்தும் கூட கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.

கல்வி நிலை குறித்த ஆய்வுகளின் போது ஐந்தாம் வகுப்பு வரை மாத்திரமே கொண்ட தோட்டப் பாடசாலை முறைமை தொடர்பாக விவாதிக்கப்படுவதுடன், அப்போதைய Economic Review சஞ்சிகையில் அது குறித்து வெளிவந்த ஆய்வுக் கட்டுரையும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.

சுகாதாரம் தொடர்பாக கருத்துரைக்கும் போது, அங்குள்ள குறைந்த மட்ட கூலி வழங்குதலை வெளிப்படுத்தும் ‘நிலைக் கண்ணாடியாக’ அங்குள்ள சுகாதார நிலை நிலவுவதாக கருத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் மிக முக்கிய தகவலாக ஒரு விடயம் பதிவாகி உள்ளது. அதாவது நாடு முழுவதும் இலவச சுகாதார சேவை நடைமுறையில் உள்ளபோது தோட்டத் தொழலாளர்கள் அந்தச் சேவையைப் பெற்றுக் கொள்ள தோட்ட நிர்வாகம் வருடாந்தம் ஒரு தொழிலாளிக்கு 3 ரூபா 50 சதம் வீதம் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்த வேண்டும். அதனைச் செலுத்தாமல் விடுவதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குத் தேவையான சுகாதார சேவையைப் பெற்றுக்கொள்ள அரச மருத்துவ மனைகளுக்கு தோட்ட நிர்வாகம் தொழிலாளர்களை அனுப்புவதில்லை. தாம் நடாத்தும் தோட்ட வைத்திய நிலையங்களில் ஏதாவது ஒரு மருந்தைக் கொடுத்து சமாளித்து விடுவார்கள்.

அப்படியே தோட்ட நிர்வாகம் அரசுக்கு ஆண்டுதோறும் 3 ரூபா ஐம்பது சதம் செலுத்துவதாக இருந்தாலும் அவை தொழிலாளியின் உழைப்பில் இருந்தே கழிக்கப்பட்டு செலுத்தப்படும். எனவே எல்லோருக்கும் இலவச சுகாதார சேவை என இந்த நாட்டில் இருக்க தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மாத்திரம் (தோட்ட நிர்வாகம் ஊடாக ) பணம் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை.

இந்த முறைமை அவர்களது நாட்கூலியைக் குறைக்கும் என்பதையும் அதாவது இதனை அரசாங்கத்துக்கு செலுத்தும் தோட்ட நிர்வாகம் அதனை தொழிலாளிக்கான சேவையின் ஒரு பகுதியாக சேர்ப்பதனால் நாட் கூலியை உயர்த்த தயங்கிவருகின்றன.

இந்த நூல் 1980 களின் நடுப்பகுதியில் வெளிவந்த போது இருந்த நிலைமையே இப்போதும் தொடர்வது எத்தனை துரதிஷ்டமானது. கடந்த 2021-01-20 ஆம் திகதி Daily Mirror ஊடகத்துக்கு கருத்துத் தெரிவித்து இருக்கும் முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் ரொஷான் ராஜதுரை இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் முதல் சுகாதார சேவை அரசாங்கம் பெற்றுக் கொடுப்பதில்லை. தோட்டக் கம்பனிகளே பெற்றுக் கொடுக்கின்றன. அந்த தொழில் துறையின் பலம் பலவீனத்தை அதனை செய்பவர்களே அறிவோம். உண்மையில் அரசாங்கம் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் தலையிடக்கூடாது” ( ரொஷான ராஜதுரை - முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் -

“The Government does not provide for these workers. From salaries to medical facilities, it is the tea companies that are looking after these plantation workers. First of all, the government really should not get involved in wage setting because it is only those who are in the business know the strengths and weaknesses of the sector. Anyone can give political promises. But, when practically speaking, fulfilling such promises is not possible at the moment,” Mr. Rajadurai said.( Daily Mirror 20-01.2021)

இந்தக் கருத்து தோட்டப் பகுதி சுகாதார துறையில் அரசாங்கம் ஈடுபடவில்லை என்பதைக் காரணம் காட்டி எவ்வாறு கூலி உயர்வு மறுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மிகப் பெரிய சான்றாகும்.எனவே கூலி உயர்வு விடயத்தில் அரசாங்கம் தலையிடக் கூடாது என முதலாளிமார் சம்மேளனம் கேட்பது போலவே, இந்த மக்களும் இலங்கை நாட்டின் பிரஜைகள் எங்களுக்கு அரச சுகாதார சேவையை வழங்கு, அதற்காக தோட்டக் கம்பனிகள் கழித்துக் கொள்ளும் தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தின் ஒரு பகுதியை நட்கூலியில் சேர்த்துக் கொடுத்தல் அவர்களது சம்பளமும் கூடும் கம்பனிகளிடம் அடிமையாக வாழும் நிலைமையும் மாறும் என்பதற்காகவே அரசாங்கத்தின் தலையீடு வேண்டப்படுகிறது என்பதனை அரசியல்வாதிகள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆனாலும் இன்றைய நிலையில் கம்பனிகளின் பிரதிநிதிகளைப் போலவே அரசியல் பிரதிநிதிகளும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத்தின் தலையீடு அவசியமில்லை என்ற மனப்பாங்கைக் கொண்டிருப்பது துரதிஷ்டவசமானது.

எம்.ராமலிங்கம் ( ராகலை) - ஈரோஸ் சார்பாக மலையகத்துக்கு என தேசிய பட்டியல் நிமனம் பெற்றவர்.

இந்த நூலைப் பொறுத்தவரை புளோட் இயக்கத்தின் பிரசார ஏடாக மலையகத் தமிழர்களை தமது அமைப்பு சார்ந்து கவர்வதற்கான அதுவும் இந்திய வம்சாவளியினரான அவர்கள் பற்றி இந்தியாவில் வெளியிட்ட நூல் என்பதன் அடிப்படையிலேயே நோக்க வேண்டி இருக்கிறது. இந்த நூலில் மலையகத் தமிழர்களுக்கு இரண்டு தெரிவுகளைச் சுட்டுக்காட்டும் புளோட் அமைப்பு ஒன்றில் அவர்கள் மலையகத்தில் தொடர்ந்து வாழலாம் அன்றில் வடக்கில் வன்னியில் வந்து குடியேறலாம் அதற்கு தாம் உறுதுணையாக இருப்போம் என்பதாக தெரிவித்துள்ளது. அத்தகைய தெரிவை மேற்கொண்ட மலையகத் தமிழர்களின் வன்னி, கிளிநொச்சி வாழ்க்கை அவலம் குறித்து தனியாக ஒரு நூல் எழுதலாம்.

ஆனாலும் மலையகத் தமிழர்கள் குறித்த அரசியல் உரையாடலைச் செய்வதற்கு அந்த மக்கள் குறித்த வரலாற்று பூர்வமானதும் தத்துவார்த்த ரீதியுமான ஆய்வுகள் அவசியம் என்பதற்கு இந்த நூல் ஆதாரமான ஒரு சான்றாக அமைந்துள்ளது எனலாம்.

(முற்றும்)


ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சியாக அஷேரா

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்
1990 களில்தான் ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இலங்கையர் ஒருவர் இலங்கை வந்திருந்தபோது முதன் முறையாக புலம்பெயர்ந்த ஒருவரை சந்தித்த அல்லது பார்த்ததாக நினைவு. அப்போது அவரை வெளிநாட்டில் இருந்து வந்திருக்கிறார் என்றுதான் அழைத்தோம். புலம்பெயர்ந்தவர் என்ற சொல்லே அப்போது தெரியாது. அவர் அழகாக இருந்தார். அவர் ஆங்கிலம் பேசும் அழகே தனியாக இருந்தது. அவரது நடை, உடை பாவனை, இலங்கை குறித்த பார்வை ( ஏளனமாக என்றுகூட கொள்ளலாம்) புலம்பெயர்ந்தவர்கள் ஒரு வசதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள், அவர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தான் இருப்பார்கள் எனும் ஒரு எண்ணத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது என்னவோ உண்மைதான்.

2010 க்குப்பிறகு சந்திக்க்கிடைத்த அந்த ‘வெளிநாட்டுக்காரர்களில்’ வேறு விதமானவர்களும் இருக்கிறார்கள் எனப் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு பலருடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அப்படியானவர்கள் பலரைப் பார்த்து, பழகியபின் 90 களின் பார்வை மாறியதும் உண்மையே.

ஆனால் 2018 ல் சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் சந்திக்கக் கிடைத்த அல்லது பார்க்கக் கிடைத்த புலம் பெயர்ந்த ஒருவரைப் போல அதற்கு முன்னரோ அல்லது பின்னர் இலங்கையிலோ வெளிநாட்டிலோ காணக்கிடைக்கவில்லை. சயந்தனின் ‘அஷேரா’ வில் வரும் அற்புதம் எனக்கு அந்த ‘பேர்ன்’ ஈழத்தமிழர் போலவே தெரிந்தார்.

முதல் தடவையும் மூன்றாவது தடவையும் சுவிஸ் சென்றிருந்த பொழுதுகளில் சுவிஸ் மலைகளைத் தரிசிக்க என்னை அழைத்துப் போயிருந்தார் சயந்தன். அவர்தான் அஷேரா எனும் இந்த நாவலின் ஆசிரியர். அந்த மலைகள் பற்றி அல்லது ஏரிகள் பற்றி எனக்கு விளக்கிச் சொல்வார் சயந்தன். அந்த வரலாறுகள் பெரிதாக புரியாதபோதும் சாராம்சத்தைப் புரிந்து கொள்வேன்.அப்படித்தான் அஷேரா என்ற பாத்திரப் பெயர் பற்றிய புரிதல் எனக்குள் நிகழ்ந்திருக்கிறது எனலாம். ஆனால் அந்த பின்னணியில் தமிழீழ போராட்ட அரசியலை முன்வைத்து முன்னகரும் நாவலின் பிரதான பாத்திரமாக வரும் அருள்குமரன் சயந்தனைப் போல தோற்றம் கொண்ட ஒருவராகவே வாசிப்பின்போது என்னோடு உலாவந்தார்.

இரண்டாவது சுவிஸ்பயணத்தில் அந்த அற்புதம் போன்ற ஈழத்தமிழரைச் சந்தித்த காசு மாற்றும் கடையின, (Exchange ) கவுண்டரில் உட்காரந்திருந்த பெண் பெயர் அபர்ணாவாக இருக்குமோ என எண்ணினேன். நாவலில் வரும் அபர்ணா அப்படித்தான் கொழும்பில் இருந்து புலம்பெயர்ந்த யாழ்ப்பாண பெண். ஈழப்பிரச்சினையை கொழும்பில் இருந்து பத்தரிகையில் பார்த்தே பிரச்சினையாகி சுவிஸ் அகதியாகியிருந்தார். அருள்குமரனும், அபர்ணாவும் நடந்து திரியும் வீதிகள் நானும் சயந்தனும் நடந்து திரிந்த வீதிகளாக அந்நியமின்றி இருந்தன.

‘கந்தன் கருணைப் படுகொலை’ என்றால் என்னவெற தெரிந்தாலும், அது எப்படி நடந்தது என அண்மையில் ஒரு முகநூல் பதிவில் வாசிக்க கிடைத்தது. அந்தப் பதிவு அதில் இருந்து தப்பிய ஒரு தைரியமான ஒருவரால் வழங்கப்பட்ட வாக்குமூலமாக பதிவாகி இருந்தது. அது அற்புதமெனும் எனும் பின்னாளில் தைரியம் குன்றிப்போன ஒருவரின் வாக்குமூலமாக அஷேராவில் பதிவாக்கம்பெறுகிறது. கந்தன் கருணைப் படுகொலைக்கு அகப்பட்டவர்களில் 80 களில் உயர்தர விஞ்ஞான பிரிவில் கல்விகற்று சித்திபெற்ற மருத்துவ பீடத்துக்கு தெரிவான மலையக இளைஞர்கள் ஓரிருவரும் இருந்தனர் என மிக அண்மையில் உறுதியான தகவல்கள் கிடைத்திருந்தன. புலிகள் அவர்களைக் கொல்லும் காட்சிகள் காட்டுமிராண்டித்தனத்தின் உச்சம்.

சுவிஸ் ரவி எழுதிய ‘குமிழி’ நாவலில் வரும் ‘புளோட்’ கதைகள் பல அஷேராவிலும் வருகின்றன. அந்த தமிழகப் பண்ணையார் வீட்டுக்குத் தப்பிப்போன நிலையில் வந்த காட்சிகளை குமிழியிலும் வாசித்த போதும் அஷேராவில் பண்ணையாரையும் சுட்டுக் கொன்ற போது, இந்த ஈழப்போர் இந்தியாவில் ராஜீவ் காந்தியை மட்டும் கொல்லவில்லை எனும் எண்ணத்தைத் தந்தது. தனது சொந்தங்களையே உப்புக்கண்டம் போடும் அளவுக்கு கொடூரமான பயிற்சி பாசறைகள் தமிழ் இயக்கங்களில் இருந்தன என்பதை எத்தனை பேர் நம்புவார்கள்.குமிழி, அஷேரா போன்ற நாவல்கள் இதனைப் பதிவு செய்கின்றன.

 அஜித் போயகொட வின் ‘நீண்ட காத்திருப்பு’ எனும் நினைவுப் பதிகையை அண்மையில்தான் வாசிக்க கிடைத்தது. இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் ஈடுபட்ட இராணுவத்தரப்பின் அட்டூழியங்களையே படிக்கும் தமிழர்தரப்பு வாசிக்க வேண்டிய நூல் அது.அந்த அஜித் எனும் கப்டன் புலிகளால் கைது செய்யப்பட்டிருந்த சூழலின் ஒரு பாத்திரமாக அஷேராவில் வந்து போகிறார். அந்தச் சூழலில் அவரது சிங்களத்தை தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் அவந்தி சிங்களத் தாய்க்கும் மலையகத்தமிழ் தந்தைக்கும் பிறந்தவள். அவள் பின்னாளில் வாழும் ஒருகொடவத்தை சேரி, தக்‌ஷிலா சுவர்ணமாலி எழுதியுள்ள ‘பொட்டு’ சிறுகதைச் சூழலில் வரும் சேரியை மனதுக்குள் கொண்டு வருகிறது. கொழும்பு 7 குண்டுவெடிப்புகளுக்கு அப்பாவிகளின் சேரிகளை அபகரித்துக் கொண்ட அரசியலை ‘பொட்டு’ போலவே அஷேராவும் பேசுகிறது. அதேபோல மருதானை பொலீஸ் நிலையம் அருகே நிகழ்ந்த குண்டு வெடிப்பும், அருகே சென்ற வாகனத்தில் பயணித்த பாலர் பள்ளி சிறுவர்களின் கதறல்களும் அப்போது கொழும்பில் வாழ்ந்த என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அந்நியமாகத் தெரியவில்லை.

கொழும்பு நூலக ஆவணவாக்கல் சபை பகுதியில் ஏதோ ஆவணங்களைத் தேடச் சென்ற வேளை வாசிக்க கிடைத்த கட்டுரை, வி.டி.தர்மலிங்கம் எழுதிய ‘மலையகம் எழுகிறது’ எனும் நூலுக்காக இர.சிவலிங்கம் எழுதிய முன்னுரை. வெளிவராத அந்த நூலின் முன்னுரை நூலினை வெளியிடத் தூண்டியது. அந்தப் பணியை சயந்தன் உள்ளிட்ட ‘எழுநா’ நண்பர்கள் சில காலத்தில் செய்து இருந்தார்கள். அதன் பிரதிகளைப் பெற்றுக் கொள்ள தமிழகம் சென்ற போது பதிப்பக பொறுப்பாளர் வேடியப்பன் இதனையும் கொடுக்கச் சொன்னார் கொடுத்த ஒரு பிரதி ‘ஆறாவடு’.

ஆறாவடு சயந்தனின் முதல் நாவல். கொடைக்கானல் தொடங்கி ஊட்டி போகும் பஸ் பயணத்தில் வாசித்து முடித்த அதே வேகத்தில் என்னால் அஷேராவையும் வாசிக்க முடிந்தது. இடையில் வெளியான ‘ஆதிரை’ இந்த வேகத்தில் செல்லவில்லைதான். ஆனாலும் பல விமானப் பயணங்களில் வாசிக்க முடிந்தது. ஆதிரை வன்னி வாழ் மலையகத் தமிழர்களையும் இணைத்த புதினம். அஷேராவிலும்கூட ‘தமிழ்நாட்டின் சிலோன்காரர்களை’ நினைவுபடுத்திச் செல்கிறார் சயந்தன்; அருள்குமரன் ஊடாக.
ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சியாக அஷேராவைப் பார்க்கவும் முடிகிறது. ஈழப்பிரச்சினையோடு

அகதிகளாக ஐரோப்பாவில் தஞ்சம் கோரி நிற்கும் ஏனைய நாட்டினரையும் குறிப்பாக ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டவரையும் அஷேராவில் வாசிக்க முடிகிறது. ஆறாவடு இத்ரிஸ் கிழவனையும் நினைவுறுத்தியபடி.

நாவல் கூறும் நுட்பத்தில் புதுமை செய்யும் சயந்தனின் அஷேரா, நாடக காடசிகள் போல மாறி மாறி வருகிறது. வாசகன் நிதானித்து காட்சிகளை கட்டமைத்துக் கொள்ளவும் முன்பின் அத்தியாயங்களைத் தொகுத்துக் கொள்ளவும் வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.ஆதிரையில் சயந்தனுக்கு வர மறுத்த தூஷண வார்த்தைகளை அஷேராவில் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வரும் சயந்தனில் (அந்த விடயத்தில்) தடுமாற்றமே தெரிகிறது. ஆனால் காமத்தை பேச முனைவதில் அவருக்கு இருந்த தயக்கத்தை உடைத்துக் கொண்டு வர முயற்சிக்கிறார். இது காலத்தால் வந்த மாற்றம் என்கிறார் சயந்தன்.

ஒவ்வொரு நாவலும் எழுதப்பட்ட கால இடைவெளிகளுக்குள்ளும் இலக்கியம், வாழ்க்கை, அரசியல் பற்றிய புரிதல்களில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு வந்திருக்கின்றன. என்னால் (தன்னால்) உணரக்கூடிய பெரிய மாற்றம் என்பது, ஆதிரை நாவலை எழுதும் போது, இனத்தின் கதையை,சமூகத்தின் கதையை, நியாயத்தைச் சொல்லவேண்டும் என்ற உந்துதல் அதிகம் இருந்தது. இன்று தனிமனிதர்களின் கதையை, நியாயத்தைச் சொல்வதில் கரிசனை’ என்பது சயந்தனின் முன்வைப்ப அல்லது வாக்குமூலம்.

இந்த மாற்றத்துக்கு சயந்தனுக்குள் நடந்திருப்பது வாசிப்பு. அது தனிநபர் உளவியல், சமூவியல், சமூக உளவியல் என பலதரப்பட்ட தாக்கத்தை சயந்தனுக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்தத் தனிமனிதக் கரிசனையில் காம உணர்வுகளின் பக்கம் கவனம் அதிகம் போனது அல்லது எல்லா பாத்திரத்திலும் அதனைப் பொருத்திப் பார்க்க முனைவது சில இடங்களில் அபத்தமாகவும் தெரிகிறது.

அற்புதத்தின் உளவியலைச் சொல்வதில் வரும் பரிவு அருள்குமரனில் மாறுபட்டு நிற்கிறது. பெண்களின் பாலியல் சார் உளவியலைச் சொல்லவரும்போதும் ஆண்மனது எட்டிப்பார்க்கிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக, ஈழப்போராட்டம் எனப்புறப்பட்டவர்களினதும் அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களினதும் தனிமனித உளவியல், சமூக உளவியல் தாக்கங்களின் ஊடே ஈழப்போராட்டத்தின் சமூகவியலைப் பதிவு செய்ய முனைகிறது அஷேரா. அருள்குமரன்தான் கதை முழுதும் வந்தாலும் அவருடன் கூடவே வரும் அற்புதம் மனதில் ஒட்டிக் கொள்கிறார்.

அந்த அற்புதம் சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் காசு மாற்றும் கடையில் கண்ட ஒருவரின் உருவத்தை நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார். அவர் 90 களில் கண்ட வெளிநாட்டுத் தமிழரைப் போல ஆடம்பரமாக இல்லை. ஆங்கிலத்திலும் பேசவில்லை. தமிழில்தான் தானாக பேசிக் கொண்டு திரிந்தார் . ஆடைகளில் ஏதேதோ லேபல்களை ஒட்டியிருந்தார். அதில் ஈழ வரைபடமும் இருந்தது.தாடி வளர்த்து இருந்தார்.கையில் ஒரு கொடியை தோளில் சாய்த்தபடி வைத்து இருந்தார். முதிய தோற்றமும் வேறு. எப்போதோ ஒரு இயக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் இப்படி தலைவிரிகோலமாய் சுயநினைவிழந்து சுற்றித்திரிவதை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக இருந்தது.அவரை நான் பரிதாபமாக பார்ப்பதை நக்கலாகப் பார்த்த அபர்ணா போன்ற தோற்றத்துடன் கவுண்டரில் அமர்ந்திருந்த அந்த இளவயது ஈழ அகதியான சுவிஸ் ஈழப்பெண் அற்புத்த்தையும் கூட அப்படியே பார்த்தாள்.

அஷேரா - ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சி என சொல்வது நாவலின் தொடர்ச்சி என்ற பொருளில் மட்டுமல்ல. வாசிக்க வேண்டிய நாவல் அஷேரா. 2021 சனவரியில் ஆதிரை பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ள ‘அஷேரா’ இலங்கையில் பரவலாக கிடைக்கிறது.

 


நாடற்ற - நிலமற்ற - அதிகாரமற்ற இலங்கை பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் காணி உரிமையும் வீட்டு உரிமையும்

மல்லியப்புசந்தி திலகர்
நிலம், சமூக பொருளாதார இருப்புக்கான அடிப்படையாக அங்கீகரிக்கப்படும் நிலைமை அதிகரித்துவரும் நிலையில் இலங்கையில் நிலம் தொடரான ஒரு பிரச்சினையாகவே இருந்துவருகிறது. குடும்ப மட்டத்தில் மாத்திரமல்லாது சமூக மட்டத்திலும் நிலம் பிரச்சினைக்குரிய ஒரு விடயமாகவே அமைந்துள்ளது. அது உணர்வுபூர்வமானதும் அரசியல் சார்ந்தமுமான பிரச்சினையாகவும் கூட இருக்கிறது. அரசாளுவோர் தங்களின் அதிகாரத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் கருவியாகவும் இதனைக் கையாள்கின்றனர்.
நிலமானது வீடு, வேலை, உணவு உள்ளிட்ட இன்னும் பல மனித உரிமைகளுடன் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு விடயமும் ஆகும். நிலத்தைக்கான உரிமை என்பது, ஒரு குழுவினரின் அடையாளமாக, வாழ்வாதாரமாக, ஏன் பிழைத்துவாழ்தலுக்கான அடிப்படையாகக்கூட அமைகிறது. ஏனைய மனித உரிமையை அனுபவிப்பதற்கான முன் நிபந்தனையாக நிலவுரிமை அமைதல் வேண்டும்.ஆனாலும் நிலவுரிமை சம்பந்தமான பிரச்சினைகள் உள்ளூரிலும், உள்நாட்டிலும் , சர்வதேசத்திலுமே போதியளவு பேசுபொருளாவதில்லை. ஏனெனில் நிலம் சார் பிரச்சினைகள் சிக்கலானவையானதாகும்.
மேற்படி குறிப்பினை பின்னட்டையில் தாங்கியவாறு இலங்கை மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் காணிப் பிரச்சினைகளையும் அதனோடுனைந்த வீட்டுப்பிரச்சினையையும் உள்நாட்டு , சர்வேச சட்டங்கள், மனித உரிமை வாசகங்கள், ஐ.நா பொது உடன்மாடுகள் என பலகோணங்களில் நின்று ஆராயும் ஆய்வறிக்கை ‘நாடற்ற - நிலமற்ற - அதிகாரமற்ற இலங்கை பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் காணி உரிமையும் வீட்டு உரிமையும்’ ( Stateless,Landless, Powerless - Land & Housing Rights of Plantation Community in Sri Lanka )
கண்டி, மனித அபிவிருத்தித் தாபனம் 2012 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டுள்ள இந்த ஆய்வறிக்கை இன்றைய திகதிக்கும் கூட பொருத்தமானதே. நிறுவனத்தின் தலைவர் பி.பி.சிவப்பிரகாசம் எழுதியுள்ள இந்த ஆய்வறிக்கை அறுபது பக்க சிறு நூலாக நான்கு அத்தியாயங்களைக் கொண்டதாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
முதலாவது அத்தியாயத்தில் அறிமுக குறிப்பாக காணி உரிமையும் மனித உரிமையும், உள்நாட்டு - சர்வதேச காணிச் சட்டங்கள், காணி உரிமைகள்தொடர்பான சர்வதேச சட்ட கட்டமைப்புகள், வீட்டுக்கான உரிமை, பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் காணி உரிமை, வீட்டுரிமை பிரச்சினைகள், இந்த கற்கைக்கான அடிப்படைகள், நோக்கங்கள், முறைமை தொடர்பாக விபரிக்கப்படுகிறது.
இரண்டாவது அத்தியாயம் இலங்கைப் பெருந்தோட்டத் துறையின் திகில்நிலையும் எழுவினாக்களும், இலங்கைப் பெருந்தோட்டச் சமூகம், காணிப்பிரச்சினைகள், நிலநீக்கஞ்செய்யப்பட்ட பெருந்தோட்ட சமூகம், பெண்கள்- காணி- வீட்டு உரிமைகள், பிரஜாவுரிமையும் காணி மறுசீரமைப்பும், பெருந்தோட்டங்களின் தனியார் மயமாக்கம், பெருந்தோட்ட சமூகமும் காணி சார்ந்த பிரச்சினைகளும் முதலான விடயங்கள் ஆராயப்படுகின்றன.
மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் சமகால பெருந்தோட்ட காணி பிரச்சினைகள், காணியும் அபிவிருத்தியும் தொடர்பான பிரச்சினைகள், மேல்கொத்மலை நீர்மின் திட்டம், பிரதேச சபைகளின் சேவைகள், கானல்நீராகிப் போயுள்ள காணியும் அபிவிருத்தியும் போன்ற விடயங்கள் ஆராயப்படுகின்றது.
நான்காம் அத்தியாயம் எதிர்காலத்திட்டம் பற்றியும் பரிந்துரைபளையும் வழங்குகிறது. இந்த ஆய்வினைப் பொருத்தவரையில் நான்காம் அத்தியாயம் முக்கியமான அம்சங்களைத் தாங்கி வந்துள்ளது எனலாம்.இலங்கை சர்வதேச மனித உரிமை சமவாயங்களில் கையெழுத்திட்டுள்ள CERD ( இனப்பாகுபாட்டை ஒழித்தல்), ICCPR ( சர்வதேச அரசியல் குடியியல் உரிமை), ICESCR ( சர்வதேச சமூக பொருளாதார கலாசார பண்பாட்டு உரிமைகள்) CRC ( குந்தை நல உரிமைகள்), MWC ( புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள்) CEDAW ( பெண்களுக்கு எதிரான பேதப்படுத்தலுத்தலை ஒழித்தல்) முதலான சமவாயங்களின்படி மலையகப் பெருந்தோட்ட காணி - வீட்டு உரிமைகளை அணுகும் மூலோபாயங்களை முன்வைக்கிறது.
இதற்கு தற்போதைய தொழிற்சங்க - அரசியல் தளத்திற்கு அப்பால் சென்ற மக்கள் நோக்கிய அரசியல் முன்வைப்பு ஒன்றையும் வேண்டி நிற்கிறது. சமூக பொருளாதார அரசியல் அதிகாரங்கள் மக்களுக்கு கிடைக்கத்தக்கதான பணிகளை நோக்கியதாக அரசியல், தொழிறசங்க, சிவில் சமூக, அரச்சார்பற்ற நிறுவனங்களின் இயக்கம் அமைதல் வேண்டும். பெருந்தோட்ட சமூகமானது சமத்துவமான சமூகநீதி மிக்க நிலைபேறான அபிவிருத்தியை அடையும் இலக்கினைக் கொள்ளுதல் வேண்டும்.
இந்த ஆய்வறிக்கையானது பின்வரும் பரிந்துரைகளையும் முன்வைக்கிறது.
  • இலங்கை அரசும் அரசாங்கமும் காணி, காணி பயன்பாடு தொடர்பில் பொதுக் கொள்கை ஒன்றை வகுத்தல் வேண்டும்.அரச காணிகள் மாத்திரமின்றி தனியார் காணிகள் தொடர்பிலும் உள்ளூர், மாகாண, தேசிய மட்ட கலந்துரையாடல்கள் அவசியமானது.

  • இலங்கை அரசானது சுயாதீன காணி ஆணைக்குழு ( காணி மறுசீரமைப்பு ஆணைக்குழுவுக்கு அப்பால்) ஒன்றை அமைப்பதுடன் அதன் மாகாண கிளைக் காரியாலயங்களும் அமைக்கப்பட்டு வினைத்திறனான காணிப் பயன்பாடும் கொள்கையும் நிகழ்ச்சிநிரலும் கொண்டதாக மக்களின் காணி உரிமை உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும்.

  • காணி தொடர்பிலான மக்களிடையே சமூகங்களிடையே ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய முரண்பாடுகளுக்கு தீர்வு காணக்கூடிய மூலோபாய திட்டங்கள் வகுக்கப்படுதல் வேண்டும்.

  • காணி தொடர்பான கொள்கையாக்கம்,காணி வரைபு, காணி அளவீடு, காணிப்பகிர்வு காணி குறித்தான தகவல்கள் உள்ளூர்,மாகாண,தேசிய மட்டத்தில் சமுதாய சிவில் சமூக கலந்துரையாடல் ஊடாக வெளிப்படைத் தன்மையுடன் பகிரப்படுதல் வேண்டும்.

  • பொதுவசதிகள் உடனான வீடமைப்புக்கும் மேலதிக வருமான மீட்டலுக்கும் ஏற்றதாக பெருந்தோட்ட சமூகத்தினருக்காக உருவாக்கப்படுதல் வேண்டும்.

  • தற்போதைய காலங்கடந்த லயன் வாழ்க்கை முறை மாற்றப்பட்டு அரச, பெருந்தோட்ட,தனியார்தோட்டங்களில் வதியும் அனைத்து குடும்பங்களுக்கும் வீடமைப்பு காணிகளாக 20 பேர்ச்சர்ஸ் வழங்கப்படுதல் வேண்டும்.

  • ஒவ்வொரு பெருந்தோட்ட குடும்பம் ஒன்றுக்கும் இரண்டு ஏக்கர் காணி வாழ்வாதார தேவைக்காக வழங்கப்படுதல் வேண்டும்.

இத்தகைய பரிந்துரைகளைச் செய்யும் அதேவேளை அதற்கான நியாயப்பாடுகளையும் அறிக்கை ஆதாரபூர்வமான தகவல்களுடன் முன்வைக்கிறது.
மலையகத் தமிழர் சமூகமானது தேசிய நீரோட்டத்தில் இருந்து நீண்டகாலமாகவே விலக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளது. அடிமைக்கூலி முறைமை போன்று வைக்கப்பட்டுள்ள இந்த மக்கள் காணி முதல் பல்வேறுபட்ட விதங்களில் அந்நியமாக்கப்பட்டுள்ளார்கள். 2009/2010 கணக்கெடுப்புகளின்படி 1.1 மில்லியன் சனத்தொகை சராசரி 4.3 குடும்ப உறுப்பினர் எண்ணிக்கையில் அண்ணளவாக 255813 குடும்பங்கள் பெருந்தோட்டப் பகுதியில் வாழ்கின்றனர்.
அரச, பெருந்தோட்ட பிராந்திய கம்பனிகள் வசம் சுமார் 250320 ஹெக்டேயர் காணிகள் காணப்படும் அதேவேளை 178092 ஹெக்டேயர் காணிகளே பயிர் பயன்பாட்டில் உள்ளது. ஏறக்குறைய 70000 ஹெக்டேயர் காணிகள் பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளன. அவை பிராந்திய கம்பனிகள் மட்டத்தில் 57442, ஜனவசம 6000, அரச பெருந்தோட்ட யாக்கங்கள் 5000 ஹெக்டேயர்கள் என ஏறக்குறைய மொத்த பயிர் காணிகளில் 25 சதவீதம் பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளது.
பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ள காணிகளை பகிர்நதளிக்கப்பட உள்ளதாக தொடர்ச்சியாக ஆட்சிக்கு வரும் அரசாங்கங்கள் அறிவிக்கின்ற போதும் அவை பெருந்தோட்ட சமூகம் சார்ந்து நடைமுறைக்கு வரவில்லை. இரண்டுலட்சம் குடும்பங்கள் என சராசரியாக்க் கொண்டு தலா குடும்பத்துக்கு 20 பேர்ச்சஸ் எனக் கொண்டாலும் அது 40 லட்சம் பேர்ச்சஸ் ஆக அமையும். அதாவது சுமார் 10 ஆயிரம் ஹெக்டேயர்களே ஆகும்.. எனவே சுமார் 70 ஆயிரம் ஹெக்டேயர் பயன்படுத்தப்படாத நிலத்தில் ஏழில் ஒரு பங்கு நிலத்தைப் பகிர்ந்து அளித்தாலே தலா ஒரு குடும்பத்துக்கு 20 பேர்ச்சஸ் காணி என்ற அடிப்படையில் வீடமைப்புக்காக ஒதுக்க முடியும்.
இருநூற்றாண்டு காலமாக உழைக்கும் வர்க்கமாக நிலமற்ற சமூகமாக வாழும் மலையகப் பெருந்தொட்ட சமூகத்திற்கு காணி அல்லது நிலம் ஏன் அடிப்படை உரிமையாக அமைதல் வேண்டும் என்பதனை மனித உரிமை கண்ணோட்டத்துடன் முன்வைக்கும் இந்த நூல் அரசியல் கொள்கை வகுப்பாளர்கள், அரசியல் சமூக ஆர்வல்களின் வாசிப்புக்கு உள்ளாவது அவசியம்.

சிந்தனா மொழியை எழுத்துப்பிரதிகளாக்க முனையும் 'மந்திரிக்கப்பட்ட சொற்கள்'

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனக்கான சிந்தனா மொழி ஒன்றை கொண்டே இயங்குகின்றனர். அதனை, தான் கற்றுக் கொள்ளும் மொழிகளால் வெளிப்படுத்துகின்றனர். தனது தாய்மொழியே பெரும்பாலும் சிந்தனா மொழியாக அமைவதுண்டு. அல்லது சிறு வயதுமுதலே தாய்மொழி அல்லாத வேறு மொழியில் பரிச்சயம் பெறும் ஒருவர் அதே மொழியிலேயே சிந்திக்கவும் கூடும். சிந்தனா மொழியில் இருந்து தான் கற்றுக்கொண்டுள்ள வேறு மொழியில் பேசும்போது தனக்குள்ளேயே ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இடம்பெறுகின்றது.

அந்த மொழி பெயர்ப்பின் திறமையே சரளமாக ( fluent) பேசுவதன் அளவிடையாகிறது. சில சந்தர்ப்பங்களில் தான் சிந்திக்கும் தாய்மொழியையே தாய்மொழியிலேயே மொழிபெயர்ப்பு செய்து மற்றைவர்களுக்கு புரியும் படியாக எழுதும்போது அல்லது பேசும்போது அதனை புனைவு அல்லது அபுனைவு எனலாம். புனைவு அல்லது அபுனைவு அல்லாது தான் சிந்திக்கிற அதே மொழிதலை அப்படியே எழுத்துரு ஆக்கி, வெளியே அடுத்தவர் வாசிக்க வெளியீடாக ( Out put ) தர முடியுமெனில் அத்தகைய எழுத்துப்பிரதிகள் மிகவும் வித்தியாசமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கும். அத்தகைய வித்தியாசமான ஒரு பிரதியே இமாம் அத்னான் எழுதி இருக்கும் ‘மந்திரிக்கப்பட்ட சொற்கள்’.

அப்படியான ஒரு தொகுப்பொன்று ஈழத்திலிருந்து தமிழ்ச்சூழலுக்கு வருவதையிட்டு சந்மோஷமாக உள்ளது என இந்த நூலிக்கான பின்னுரையை எழுதி இருக்கும் கவிஞர் ரியாஸ் குரானா குறிப்பிடுகிறார்.

சில பிரதிகளுக்கான குறிப்புகளை முன்னீடுகளாக அல்லாது பின்னீடுகளாக எழுதவேண்டும்.குறிப்புகள் வாசகனை பிரதி நோக்கி ஆற்றுப்படுத்துபவனவாக அல்லாமல் வாசித்த பின்னர் அல்லது நுகர்ந்த பின்னர் வாசகனுடனான அனுபவத்தை கலந்துரையாடுவதாக இருக்க வேண்டும் என குறிப்பிட்டுள்ளார் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி ( மல்லியப்புசந்தி - (2007) பின்னுரை). அவ்வாறு வாசகனுடனான கலந்துரையாடலாக அமையும் ரியாஸ் குரானாவின் பின்னுரையுடனேயே இந்தப் பிரதி நூலாக்கம் பெற்றிருப்பது இன்னுமொரு சிறப்பு. உண்மையில் இந்த நூலை வாசித்து முடிக்கும் வாசகனுடன் ஒரு கலந்துரையாடல் இடம்பெறுவதை பின்னுரை உறுதி செய்கிறது.

மொத்தமாக 88 பக்கங்களில் வெளிவந்திருக்கும் இந்த நூல் ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கிய சூழலில் புதுவரவுதான். 2018 ஆம் வெளிவந்த இந்த நூல் குறித்து பொதுவெளியில் உரையாடப்பட்ட அளவு குறைவாக இருக்கலாம். இந்த நூல் குறித்து உரையாட முனையும்போதும் அந்த உரையாடல் மொழியும் கூட சிந்தனாமுறை வெளிப்படுத்தும் தன்மை கொண்டதாக அமைதல் வேண்டும் அல்லது அமைந்து விடும்.

ஏனெனில் இவை கதைகள்,சிறுகதைகள், குறுங்கதைகள், கவிதை என மரபுசார்ந்த அமைப்பு வடிவங்களில் இருந்து வேறுபட்டு நிற்கின்றன. கதைபோல தெரியும் ஒரு பிரதி கவிதையாகவும் பார்க்கப்படும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது. உரையாடல்மொழியில் மட்டுமே அல்லது விவரண வடிவில் மட்டுமே அவை முழுமையான ஒரு கதை நிகழ்வாக அல்லது கவிதை நிகழ்வாக அமையப் பெறுகின்றன. சுருங்கச் சொன்னால் தனது சிந்தனா மொழியை அவ்வாறே எழுத்தில் பதிவு செய்யவும் அதனை தமிழில் தருவதற்கும் முயற்சித்துள்ளார் நூலாசிரியர்.

நூலாசிரியர் இமாம் அத்னான் உடன் உரையாடும்போது இந்த உணர்வைப் பெற முடியும். அவர் உரையாற்றும்போது கூட அதனை உணர முடியும். உரையாற்றும்போது அத்னான் உட்கார்ந்திருக்கிறார் என புறநிலையில் அவதானிக்கும ஒருவர் அவரது உரையின் உண்மையான சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள எத்தனித்தால் அத்னான் உட்கார்ந்துகொண்னு மட்டும்இல்லை அவர் நடக்கவும் செய்கிறார் என்கிற உணர்வை அவதானிப்பார்.

இளம்பருவ சிந்தனையாளராக, எழுத்தாளராக எனக்குள் ( கட்டுரையாளர்) இந்த ஆச்சர்யத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியவர் அத்னான். நிந்தவூரில் நடைபெற்ற ஒரு இலக்கிய உரையாடலிலேயே (2017) இந்த நிகழ்வு நடந்தது. அப்போதே அத்னான் ஒரு நூலை எழுதினால் எப்படி இருக்கும் என எண்ணிப்பார்த்ததுண்டு.

அந்த விடயம் 2018 ல் நடந்தேறி 2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெற இருந்த வெளியீட்டு நிகழ்வில் நூல் குறித்து உரையாற்ற அழைத்துருந்தாலும் ஏனோ அந்த நிகழ்வு இடம்பெறாத நிலையில் 2021 ல் நடந்த நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வொன்றில் சந்தித்த இமாம் அத்னான் தந்த மந்திரிக்கப்பட்ட சொற்கள் குறித்து இன்று உங்களோடு உரையாட வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது.

கிழக்கிலங்கையப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர் இமாம் அத்னான். புனைவின் புதுவகைச் சாத்தியங்களை பரிசோதித்தல், பிரதிகள் மீதான மாறுபட்ட வாசிப்புகளை முன்னெடுத்தல், இலக்கிய கலந்துரையாடல் நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைத்தல், பொதுப்போக்கினை இடையீடு செய்தல் என்பதாக இயங்கி வருபவர். சமூகப் பணி கற்கையில் இளமாணிப் பட்டம் பெற்றிருக்கும் இவரது இரண்டாவது நூல் ‘மந்திக்கப்பட்ட சொற்கள் . ஏற்கனவே  மொழியின் மீது சத்தியமாக (2017) எனும் கவிதைத் தொகுதியை வெளியிட்டு உள்ளதாகவும் அறிமுகக் குறிப்பில் அறியமுடிகிறது.

மந்திரிக்கப்பட்ட சொற்களாக முப்பது தலைப்புகளில் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யும் அத்னான் அதற்கு நிச்சயமான வடிவங்கள் எதனையும் திட்டமிட்டு திணிக்காமல் அதனை அப்படியே பதிவு செய்ய எத்தனிக்கிறார்.மூன்றாம், பதினோறாம் நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்ய முனைகையில் தான் அதற்கான தலைப்பை உணராதபோது அதனை அப்படியே விடுகிறார். அந்த பதினோறாவது கதை இவ்வாறு முடிவுறுகிறது:

கழுகுகளை அன்பாக வளர்ப்பது எப்படி என்பதை வழிகாட்டக்கூடிய புத்தகங்களோ பாடத்திட்டங்களோ நம்மிடமில்லை என்பது பெரும் அவலம் என விம்மி முழங்கிய அறிஞர் பெருந்தகையோடு பலரும் வாஞ்சையுடன் கைலாகு செய்து பாராட்ட தயாகிறார்கள்.

மூன்றாவது பதிவின் இறுதி வரிகள் இவ்வாறு அமைகின்றன: புனையப்பட்ட கதைகள் தங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள குருவிகளை ராட்சத நச்சுயிர்களாக பரிணமிக்க செய்து விடுகின்றன.

இந்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் ‘கழுகுகளை அன்பாக வளர்ப்பது ‘, ‘குருவிகளை ராட்சத நச்சுயிர்களாக’ பரணமிக்கச் செய்வது போன்றன குறித்து வாசகர் தனக்குள் கலந்நதுரையாட முனைந்தால் சிந்தனா மொழியின் பதிவுப் பிரதிகள் குறித்த பிரக்ஞையைப் பெறலாம்.

ஏனைய 29 நிகழ்வுகளுக்கும் தலைப்பிடும் அத்னான் தனது சிந்தனையில் வந்தவாறே எழுத்தில் தருகிறார் எனலாம். ஜெமோசுவின் அடையாளம், ஒற்றைத் தாளில் ஆகாயம் தொடும் தொழுவங்கள், சூறத்துல் நானும் என் எதிர்த்தலும், Always Yes for Mona Lisa, அவளுக்கான காதல் கடிதம், புனைவில் பன்மித்து மிதக்கும் மதுப்புட்டிகள், அப்போதும் எஞ்சியிருக்கும் சொற்களில் அடங்கும் முயல், சூறத்துல் நானும் என் எதிர்த்தலும்-2, அறிவிப்பாளரின் தடங்கலுக்கு வருந்துகிறோம், பல்பக்லி, ஆ.Terms and conditions of the novel, ஏக பிரம்மையைப் பேயோட்டுதல், பெரும் கதை, திருமண மேடையில் பெற்றோர்கள் கைது...!  பெற்றோரை விடுவிக்கக் கோரி மாணவர்கள் ஆர்ம்பாட்டம், மூஸாவின் கோல்கள், வேண்டுவதெல்லாம், நாக்கோட்டி நயத்தல், ஆதிப்புனைவு, மூத்தம்மாவின் விரல்கள், கற்களின் வழியாய், பெருகிக் கொதுகொதுப்பது, கதகதப்பு, மரி என்னும் இன்னொரு பெண், நூலறுந்து சாத்மியமாகும் ஜாலங்கள், ஜனாஸா அறிவித்தலொன்று, சொல்லிப்பார்த்தல், வரைபடத்தில் ஒரு யுவதி, ஆசிரியர் வராதபோது என எழுதிச் செல்கிறார்.

இந்தப் பிரதிகளை இலக்கிய குடும்பத்திற்குள் இதுவரை அடையாளப்படுத்தும் எந்தப் பெயரைக் குறித்து அழைப்பது ? என ஒரு கேள்வியை முன்வைத்து விவாதிக்கிறார் பின்னுரையில் ர்ரியாஸ் குரானா.

இவை இந்த புனை பிரதியின் தொடர்பில் மேலோட்டமாக கூறக்கூடிய விசயங்கள் மாத்திரமே. ஆனால், எப்படியான அம்சங்களைத் தன்னுள்ளே கொண்டிருக்கிறது, அது எப்படி புனை பிரதியாக உருப்பெறுகிறது, அதற்குக் கையாளப்பட்டிருக்கும் புனைவுத்திகள் எவை, என்று விரிவாக பேச நமக்கு அதிக வாய்ப்பை இந்தப் பிரதிகள் கொண்டிருக்கின்றன  எனும் கவிஞர் ரியாஸ் குரானாவின் பின்னுரைக் குறிப்பு உணர்த்தும் உண்மையை, மந்திரிக்கப்பட்ட சொற்களை வாசிப்பதனால் மட்டுமே உறுதிப்படுத்த முடியும் அல்லது விவாதிக்க முடியும்.


Bitter Berry Bondage (கசக்கும் பழங்களும் கொத்தடிமைகளும்)

-இரு நூற்றாண்டு கால மலையகத்தின் முதல் நூற்றாண்டின் வரலாறு -

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

2023 ஆ ம் ஆண்டு ஆகுகையில் இலங்கை மலையகத் தமிழர் இந்தியாவில் இருந்து அழைத்துவரப்பட்டு இலங்கையில் குடியேற்றப்பட்டதன் இருநூறு ஆண்டுகால நிறைவை அனுஷ்டிக்க உள்ளனர். இந்த நிலையில் இந்த இருநூறு ஆண்டுகாலங்கள் இலங்கையில் அவர்கள் வாழ்ந்தனர், வாழவைக்கப்பட்டனர் அல்லது வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர் என்பதை மீட்டுப் பார்க்கும் தேவை எழுகிறது.

அந்த வகையில் மலையகத்தமிழர் வாழ்ந்து மடிந்த முதல் நூறு ஆண்டுகளான 19ம் நூற்றாண்டு வாழ்வை படம்பிடித்துக் காட்டும் ஆங்கில நூல் ‘Bitter Berry Bondage - The Nineteenth Century Coffee Workers of Sri Lanka’. ‘பத்தொன்பதாவது நூற்றாண்டின் இலங்கையின் கோப்பித் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை’ வரலாற்றை பதிவு செய்வதற்கு நூலாசிரியர் டொனவன் மொல்ரிச் ( Donovan Moldrich) தெரிவு செய்திருக்கும் தலைப்பே சான்று பகர்கிறது. Bitter Berry Bondage என்பதை ‘கசக்கும் பழங்களும் கொத்தடிமைகளும்’ என பொருள் கொள்ளலாம்.

1823 முதல் 1923 வரை வெளியுலகம் அறியாதவகையில் கொத்தடிமைகளாக வைக்கப்பட்டிருந்த மக்கள் கூட்டம் பற்றிய தகவல்களை தேடி எடுப்பது என்பது இலகுவான காரியமல்ல. ஆனாலும் பத்திரிகையாளரான டொனவன் மொல்ரிச் இன் கடின உழைப்பும் தேடலும் இதனை சாத்தியமாக்கி இருக்கிறது. இந்த நூலுக்கு அவர் எழுதி இருக்கும் அறிமுகக் குறிப்பில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

"இந்த நூல் பொதுவான வாசகர்களுக்காகவும் புலமைத்துவ வாசகர்களுக்குமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அதனாலேயே அடிக்குறிப்புகளும் உசாத்துணைவுகளும் நூல்தரவுப்பட்டியல்களும் பின்னிணைப்பாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அடிக்குறிப்புகளே வரலாற்றின் விதைகள். ஆயிரம் பூக்கள் மலரட்டும்"

அடிக்குறிப்புகளை வரலாற்றின் விதைகளாக கருதும் நூலாசிரியர் மிகக் கவனமாக ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்குமாக தனது தகவல்களுக்கான ஆதாரங்களை அடிக்குறிப்புகளாகக் குறிப்பிட்டுள்ளதுடன் தான் தகவல்களைப் பெற்றுக் கொண்ட சான்றாதாரங்களையும் குறிப்பிட்டு இந்த நூலின் விஞ்ஞானபூர்வ தன்மையை உறுதி செய்கிறார்.

1950 களில் Times of Ceylon எனும் ஆங்கில பத்திரிகையில் தொழில்சார் நிருபராக ( Labour Reporter ) பணியாற்றியவர் டொனவன் மொல்ரிச். இத்தகைய ஒரு நூலை எழுதும் தேவை எவ்வாறு எழுந்தது என அவர் பின்வருமாறு விபரித்துச் செல்கிறார்.

1950 களில் இலங்கை இந்திய காங்கிரசின் தொழிற்சங்க கிளையான இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் இலங்கைப் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்தது. அப்போதைய நாவலப்பிட்டிய தொகுதி நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான கே.ராஜலிங்கம் இந்த இரண்டு அமைப்புகளுக்கும் தலைவராக இருந்தார்.

1954 ஆம் ஆண்டு இந்த அமைப்பு இரண்டாக பிளவடைந்ததுடன் ( ஜனநாயக தொழிலாளர் கால்கிரஸ்) பின்னர் தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் என்றும் உருவாகி மூன்றானது. இருந்தாலும் 1950 களில் இருந்தே இந்த தொழிற்சங்கங்களில் இருந்த துடிப்பான தொழிற்சங்கவாதிகளுடன் எனக்கு நல்ல நட்பு நிலவியது. அவர்களுள் வி.கே.வெள்ளையன், சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆகிய இருவரும் முக்கியமானவர்கள். பின்னாளில் இவர்களே தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தைத் தொடங்கினர்.

சி.வி.வேலுப்பிள்ளை பிரபல அரசியல்வாதி மட்டுமல்ல சிறந்த கவிஞரும் கூட. அவரது ஆழமான, கறுத்த, உயிரோட்டமும் நிறைந்த கண்களும் தெளிவான பார்வையும் ஆயிரம் சொற்களுக்கும் மேலானவை. அவரது ‘உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்’ (Born to Labour) எனக்கு கண்ணீரை வரவழைத்தது. அவை கண்களை ஈரமாக்குவதுடன் இரத்தத்தை கூச்சமடையச் செய்வன.

'வெள்ஸ்' என செல்லமாக அழைக்கப்படும் வி.கே.வெள்ள்ளையன் மேற்கிந்திய கிரிக்கெட் வீரர்களை நினைவுபடுத்தும் தோற்றம் கொண்டவர். அவரது வேண்டுகோளின் பேரில் அவருடன் ஹட்டனில் ஒரு விடுமுறையைக் கழிக்கச் சென்று இருந்தேன். அப்போது அவருடன் அண்மித்த தோட்டங்களுக்குச் செல்லக் கிடைத்தது. அங்கே ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் அவர்களது தொழிற்சங்க தலைவருக்கு கொடுத்த மரியாதையை கண்டுள்ளேன்.

நான் எழுதிய பல கட்டுரைகளில் வந்துபோன ஒரு மில்லியன் தோட்டத் தொழிலாளர்களை நேரடியாக கண்ட உணர்வைப் பெற்றேன். அப்போது குடியுரிமைப் பறிப்புக்கு எதிராக அவர்கள் போராடிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்களது மூதாதையர்கள் இந்தியாவில் இருந்து வந்து இலங்கைக்காக உழைத்தவர்கள். பின்னாளில் அவர்கள் இந்தியா செல்ல நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டபொழுது ‘இந்தியாவில் சாவதற்காய் இலங்கையில் பிறந்தவர்கள்’ ( Born in Ceylon to Die in India) என எழுதினேன். அவர்களது வேர்கள் பற்றி தேட ஆரம்பித்த போது ஆரம்ப கால கோப்பித் தோட்டங்களுக்கு அவர்கள் இந்தியாவில் இருந்து அழைத்துவரப்பட்டார்கள் என்பதும் அவர்கள் இங்கே மாண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதும் தெளிவானது. அதனை ‘இலங்கையில் சாவதற்காக இந்தியாவில் பிறந்தவர்கள்’ ( Born in India to Die in Ceylon) என்று எழுதினேன்.

அந்த கோப்பிகால தொழிலாளர்கள் பற்றிய ஆய்வுத் தேடலே இந்த நூல். இந்த நூலை எழுத அத்திவாரமிட்ட வேலுப்பிள்ளை, வெள்ளையன் ஆகிய இருவரினதும் அர்ப்பணிப்பு மிக்க தொழிலாளர் வர்க்க பணிகளை நினைவுகூர்வதாக அமையும்.

நூலாசிரியர் டொனவன் மொல்ரிச் சின் இந்த அறிமுகம் இன்றைய தொழிற்சங்க வாதிகளுக்கு மாத்திரமல்ல பத்திரிகையாளர்களுக்கும் கூட பல படிப்பினைகளைத் தரவல்லது.

பதினான்கு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட இந்தநூலினை தனக்கு உந்துதலாக இருந்த இவர்களோடு நூலாசிரியர் நன்றி தெரிவிக்கும் பெயர்பட்டியல் இந்த நூலின் கனதியை எடுத்துச் சொல்கிறது. கலாநிதி G.C. மென்டிஸ், பேராசிரியர் ஜஸ்டின் லெப்ரோய், கலாநிதி K.M. டி.சில்வா, கலாநிதி மைக்கல் ரொபர்ட்ஸ், கிங்ஸ்லி டி சில்வா, பேராதனைப் பல்கலைக் கழக நூலகர் H.A.I. குணத்திலக்க என நீளும் பெயர்பட்டியலுடன் பதினைந்து நிறுவனங்கள் அமைப்புகளையும் நினைவு கூர்கிறார்.

Times of Ceylon பத்திரிகையின் செய்தி ஆசிரியராக பணியாற்றிய காலத்தில் தனக்கு ஏற்பட்ட தொடர்புகளைக் கொண்டு இந்த நூலுக்குத் தேவையான அனைத்துத் தகவல்களையும் ஆதாரங்களுடன் பதிவு செய்கிறார்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களினதும் தலைப்பு இலக்கிய ரசணையுடனும் அடிக்குறிப்பாக அதன் உள்ளடக்கத்தை விளக்குவதுமாக அமைவது அவர் கூறுவதுபோல் பொதுவான வாசகர்களுக்கும் புலமைத்துவ வாசகர்களுக்குமானது என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

முதலாவது அத்தியாயம், கோப்பி மன்னன் கண்டியை ஆட்சி செய்தபோது என தலைப்பிடப்படிருக்கும் அதேவேளை அடிக்குறிப்பாக கொப்பிக் கைத்தொழிலின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் என தரப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு உள்ளூர் சோம்பேறிகளின் புராணம் (ஏன் வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்டார்கள்), சீனக்காரனுக்கு ஒரு பாட்டு பாடுதல் ( இலங்கைக்கு சீன தொழிலாளர்களை இறக்குமதி செய்வதற்கான முயற்சி) இழுக்கும் காரணிகளும் தள்ளும் காரணிகளும் ( ஏன் லட்சக்கணக்கான இந்தியத் தொழிலாளர்கள் இலங்கை வந்தார்கள்), வெள்ளிக் கீற்றின் மரணத் தண்டுகள் ( கடலில் ஏற்பட்ட அனர்த்தங்கள்), மெல்லிய பாம்புகளும் பசித்த சிறுத்தைகளும் ( தோட்டங்களை நோக்கிய 150 மைல் தொலைவு நடைபயணத்தின் ஆபத்துகள்), மனிதர்களிடையே முதலாளிகளும் தொழிலாளிகளும் ( கோப்பிக்கால தொழில் சட்டங்கள்), மகிழ்ச்சி, மகிழ்ச்சி ஆறு பென்ஸ்களும் சோறும் கறியும் (கோப்பி கால கூலி கட்டமைவு), எனது சாட்டையை எடு (கோப்பி கால அடக்குமுறையும் எதிர்ப்பும்), பெண்கள் இல்லாத ஆண்கள் ( இரத்தம் சிந்தும் புள்ளிவிபரங்கள்), பெருந்தோட்டங்களும் சமூக வாழ்வும் ( உணவு, வீடு, கல்வி, மதம், சாதி), மண்டைஓட்டு வண்டிகள் ( கோப்பிக் கைத்தொழில் வளர்ச்சி பெற்ற காலத்தில் மரணவீதம்), காரணம் தெரியாத மரணங்கள் ( கோப்பி உச்சம் பெற்ற காலத்தின் மரணங்கள்), மரணிப்பதற்காக வைத்தியசாலைக்கு ( கோப்பியின் அந்திம காலத்தில் மரணவீதம்) இவ்வாறு இலக்கிய முகத்துடன் தரவுகளையும் தகவல்களையும் பதிவு செய்யும் 14 தலைப்புகளும், முடிவுரை, உசாத்துணைவுகள், நூல்தரவு, குறியீடுகள் என எல்லாம் 306 பக்கங்களும் முன்னுரைப்பக்கத்தில் 36 பக்கங்களும் என 342 பக்கங்களைக் கொண்டது இந்த நூல்.

இந்த நூலைப் பதிப்பாக்கி வெளியீடு செய்வதில் கண்டு சத்யோதய நிறுவனத்தின் நிறுவுனர் அருட்பணி போல் கஷ்பர்ஸ் அவர்களின் அர்ப்பணிப்பும் உழைப்பும் போற்றுதற்கு உரியது. 1989 ஆம் ஆண்டு முதற்பதிப்பைக் கண்ட இந்த நூல் இரண்டாம் பதிப்பின் இரண்டாம் வெளியீட்டை 2021 இல் கண்டுள்ளது. நப்டியுன் பப்ளிஷர்ஸ் எனும் பதிப்பகம் இந்த நூலை இப்போது வெளியீடு செய்துள்ளது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் கொத்தடிமை வாழ்க்கையை விபரிக்கும் விதத்தில் இருபத்தோராம் நூற்றாண்டிலும் அந்த கொத்தடிமை வாழ்க்கையை விபரிக்கும் விதத்தில் இருபத்தோராம் நூற்றாண்டிலும் அந்த கொத்தடிமை வாழ்க்கை முறைமையில் வைக்கப்பட்டுள்ள அதில் இருந்து வெளியே வருவதற்கு போராடிக் கொண்டிருக்கும் சமூகமும் அந்த சமூகத்தின்பால் அக்கறை கொண்ட தரப்பினரும் வாசிக்கவும் வைத்துப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய வரலாற்று நூல் இது.

இந்த நூலைத் தழுவியதாக சட்டத்தரணியும் எழுத்தாளருமான இரா.சடகோபன் கண்டிச் சீமையிலே எனும் நூலைத் தமிழில் தந்துள்ளபோதும், இந்த நூலின் விஞ்ஞானபூர்வ தன்மை மாறாது தமிழாக்கம் செய்யப்பட வேண்டிய தேவையுமுள்ளது.