'அந்திம காலத்தின் இறுதி நேசம்' எல்லா காலத்திலுமான சமூகத்திற்கான மொழிபெயர்ப்பு

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

நாவலாக ஜனித்த ஆதிரை இன்று பதிப்பகமாக வளர்ந்து நிற்கிறது. சிறுகதை களில் ஆரம்பித்து நாவலுக்குள் வந்து தமிழ் வாசிப்பு வாசகர்களிடையே தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்ட எழுத்தாளர் சயந்தன். தனது இரண்டாவது நாவலான ஆதிரை யின் பெயரிலேயே ஒரு பதிப்பகத்தையும் ஆரம்பித்துள்ள சயந்தன் இவ்வாறு எழுதுகிறார்.

 

நூலாக்கப் பணி ஓர் அலாதியான அனுபவம். கடந்த ஐந்தாறு மாதங்களாக ஆதிரை வெளியீட்டின் புத்தகங்களான, என்ட அல்லாஹ், திருமதி பெரேரா, அஷேரா, அந்திமகாலத்தின் இறுதி நேசம் ஆகியவற்றின் தயாரிப்புக்களில் இணைந்திருந்தேன். தினமும் காலையில் நான்கு நான்கரையிலிருந்து, மூலப்பிரதிகளைப் படிப்பது, அவற்றில் திளைப்பதில் தொடங்கி, வடிவமைப்பில் எழுத்துப் பிழைகளைச் சரிசெய்து இறுதியாக்குவது வரை என இரண்டு மணி நேர உற்சாகமான பொழுதுகள்..

சயந்தனின் உற்சாகமான பொழுதுகளின் பணியாக உருப்பெற்றிருக்கும் அந்திம காலத்தின் இறுதி நேசம்  மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை தொகுப்பினை அவரே தபாலில் சேர்த்திருந்தார். ஒரு பயணப் பொழுதில் வாசித்து முடிந்த அந்த அந்திம கால நேசம் பற்றிய கதைகள் எல்லா காலத்திற்குமான மொழி பெயர்ப்பு கதைகளாக மனதுக்குள் நுழைந்து ஊடுருவிக் கொண்டுள்ளது.

ரிஷான் ஷரீப் பின் மொழிபெயர்ப்பு மொழிபெயர்ப்பல்லாத மூலப்பிரதியான உணர்வைத்தருகின்றன. ஆனாலும் நூல் முழுவதுமே மொழிபெயர்ப்பாளர் ரிஷான் தலைகாட்டாது கதையாசிரியர் தக்‌ஷிலா ஸ்வர்ணமாலி உலாவருவது மொழிபெயர்ப்பின் வெற்றி. கதைச் சொல்லும் பாங்கில் தக்‌ஷிலா காட்டும் நுட்பம் மாறாது தமிழில் தந்திருக்கும் ரிஷான் ஷரீப் பாராட்டுக்குரியவர்.

கதைமாந்தர்கள், கதைக்களம், கதை நகர்வின் ஊடாக ஒரு காட்சி படிமத்தை வாசகர்களிடம் விரித்துவிடுவதில் தக்‌ஷிலா வெற்றிபெறுகிறார். தக்‌ஷிலா ஒரு சமூகவியல் முதுமாணி பட்டதாரி யாகவும் பள்ளி ஆசிரியராகவும் இருந்து கதை கூறுவது கதைகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு வலு சேர்க்கிறது. கதையின் ஒரு பாத்திரமாக நூலாசிரியர் எழுதிச் செல்வது வாசகரை கைபிடித்து அழைத்துப் போவதான ஓர் உணர்வு.

கிராமங்களின் குறுக்கு வீதிகளும் கொழும்புத் தலைநகரின் சேரிகளும் பெருவீதிகளும், ஆள் அரவம் குறைந்த ரப்பர் மரக்காடுகளும் என கதை உலாவும் இடங்களெங்கும் வாசகனால் பயணிக்க முடிகிறது. எந்தக் கதையும் கற்பனையாகத் தெரியவில்லை. எந்தப் பாத்திரங்களும் விலகி நிற்கவில்லை.

வறிய மற்றும் மத்தியதர வகுப்பினரின் வாழ்க்கை பலவித அழுத்தங்களைக் கொண்டிருக்கும்.வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது பளபளப்பாகத் தென்படும் மத்தியதரப்பினரின் ஜீவிதங்கள் எப்போதும் மெல்லிய பதற்றத்தோடுதான் கழிந்து கொண்டிருக்கும்.பலவித காரணங்களால் அவை காயம்பட்டிருக்கும்.அவ்வாறான காயங்கள் எவற்றால் ஏற்பட்டிருக்கும் என ஆராய்ந்து பார்க்க அந்தத் தரப்பினருக்குள் வாழ்க்கை நடத்த மிகவும் பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் நபர்களின் ஆத்ம பாஷை மிகவும் உபயோகமாகும்.

அவ்வாறான வறிய மற்றும் மத்தியதர குடும்பங்களைச் சேர்ந்த ஒருவர் வழமைக்கு மாறாக தனது சமூக அந்தஸ்த்தையோ அடுத்தவர் என்ன நினைப்பார் என்பதைப் பற்றியோ சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் தனக்கு பிடித்தவர் மீது காட்டும் பாசத்தை, அவர்களது ஆத்ம பாஷையில் தக்‌ஷிலா இக் கதைகளில் எடுத்துக்கூறி இருக்கிறார் என கதைகளை மொழிபெயர்த்திருக்கும் எழுத்தாளர் ரிஷான் ஷரீப் அறிமுக குறிப்பில் எழுதி இருப்பது நிதர்சனம். வாழ்க்கை என்பதற்கு சிங்களத்தில் ‘ஜீவித்தய’ என்று பொருள். அதனைத் தமிழில் ஜீவிதம் என எழுதி அண்மிக்கிறார் ரிஷான்.

‘தெருவழியே’ எனும் முதலாவது கதையை வாசிக்கும்போதே இந்த உணர்வை வாசகர்களால் பெற்றுவிடமுடிகிறது. கிராமத்தில் இருந்து நகர்நோக்கிவந்து மத்தியர தட்டுக்குள் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள பிரயத்தனப்படும் அதேநேரம் தனது கிராமத்திற்கு செல்வதில் உள்ள அவஷ்த்தையை, நகர வாழ்வின் போலிகளை கிராமத்துக்குச் சுமந்து செல்வதில் உள்ள மனக்குழப்பங்கள் பதிவு பெறுகின்றன.

‘மாங்காய்ப்பருவத்தில், அருண் தனித்திருந்த மேலுமொருநாள் தொடங்கியது’ எனும் கதையில் திருமண வாழ்வின் எதிர்பார்ப்புகளும் அதன் பின்னதான எதிர்பார்ப்புகளும் மானுடவியல் கண்ணோட்டத்தில் உரையாடல் மொழியாகத் தொடர்கிறது.

அன்றைக்குப் பிறகு அவன்,அவளருகே வரவேயில்லை எனும் கதை அலுவலகத்தின் தன்னுடன் வேலை செய்யும் பெண் ஒருவரது வீட்டைத் தேடிச் செல்லும் ஆண் ஒருவன் ஊடாக வாசகர்களை கிராமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. முச்சக்கரவண்டி குலுங்கிக் குலுங்கிச் சென்றது.கீழே விழுவதைப் போல உணரச் செய்தன குழிகள்.

இங்கே இன்னும் அபிவிருத்தி வரவில்லைப் போல  என சமிலுக்குத் தோன்றியது. என அந்த கிராமத்துக்கான பயணத்தை விபரிக்கும் கதையாசிரியர்  இங்கே இன்னும் அபிவிருத்தி வரவில்லைப் போல எனும் வார்த்தைகளுக்குக் இட்டிருக்கும் மேற்கோள்கள் ஊடாக முன்வைக்கும் அரசியல் ஏறக்குறைய எல்லாக்கதைகளிலும் வியாபகம் பெறுகின்றன.

ஒருவர் மரணித்த பிறகு அஞ்சலியுரையில், அனுதாபச் செய்தியில் வெளிக்காட்டப்படும் போலிப்புகழாரங்களை அடித்து நொறுக்குகிறது அந்திம காலத்தின் இறுதி நேசம்.

எப்போதும் மேரி நினைவில் வருகிறாள்’ எனும் கதையில் வரும் மேரி எனும் இளமைக் காலங்களும் அந்திம காலங்களும் அதற்கான காரணங்களும் சமூகம் மீதான பல கேள்வியை எழுப்புவன. இந்தக் கதையை வாசிக்கும்போது பல மேரி கள் எமது நினைவில் வருகிறார்கள்.

‘நந்தியாவட்டைப் பூக்கள்’ பூக்கள் கதையில் வரும் பெரியம்மா கூட அத்தகைய ஒரு ஆள்தான், கதைமாந்தர்தான்.

பொட்டு  எனும் தலைப்பு சிங்கள மொழி கதாசிரியரின் தலைப்பாக வரும்போது வாசிக்கும் ஆர்வத்தை அதிகரிக்கிறது. தெளிவத்தை ஜோசப் எழுதிய ‘பொட்டு’ எனும் சிறுகதை யில் பொட்டு என்பதன் குறியீட்டில் இருந்து ஸ்வர்ணமாலியின் குறியீடு வேறுபட்டு நிறகிறது.

தெளிவத்தை ஜோசப்பின் கதையில் வரும் தமிழ்ப்பெண் வைக்கத் தயங்கும், வைப்பதனால் வரக்கூடிய பிரச்சினைகளைப் பேசுகிறது. ஆனால், ஸ்வர்ணமாலி யின் பொட்டு சிங்களப் பெண் ஒருவர் வைக்கலாமா என ஏக்கம் கொள்ளும் பொட்டு பற்றியது. கதையின் இறுதிப்பாகம் வாசகனை உலுக்கிப் போடுகிறது. இனக்குழுமச் சண்டையில் எந்தவொரு நியாயமான காரணமுமில்லாது மரணித்துப் போன சிங்கள சாதாரண மக்கள் பற்றிய கவனத்தை வேண்டி நிற்கிறது. பெண்மன உணர்வுகள் மெல்லியதாக பதிவு பெறுகின்றன.

விவாகரத்துப் பெற்ற தம்பதியர் இடையே இடம்பெறும் உரையாடல் ஊடாக விரியும் கதை இப்போதும் இருவரும் இடைக்கிடையே சந்தித்துக் கொள்கிறோம். மாங்காய்ப்பருவத்தில், அருண் தனித்திருந்த மேலுமொருநாள் தொடங்கியது’ எனும் கதையில் திருமண வாழ்வின் எதிர்பார்ப்புகளும் அதன் பின்னதான எதிர்பார்ப்புகளும் இந்த கதையிலும் இன்னுமொரு கண்ணோட்டத்தில் உரையாடல் மொழியாகத் தொடர்கிறது.

ஒரே திடல் போன்ற கதைகளை எழுதுவதற்கு கடினமான உழைப்புத் தேவை. நிச்சயமாக ஸ்வர்ணமாலி இந்தக் காட்சிகளை நிஜத்தில் கண்டிருக்கிறார் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. இத்தகைய கற்பனைகளை இலகுவாகக் கண்டடைந்துவிடமுடியாது. இந்தக் கதையில் வரும் சித்தப்பா எப்போதும் வாசகர் இடத்தில் வாழ்வார்.

காணாமல் போனவர்களைக் கண்டுபிடிக்க அலையும் அவலம் தமிழ்ச்சூழலில் மட்டுமல்ல சிங்கள சமூகச் சூழலிலும் கூட நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பவைதான் என்பதை நினைவுபடுத்திச் செல்லும் கதை ‘தங்கையைத் தேடித்தேடி அவன் அலைந்தான்’. அதிகார வர்க்கம் தமது நலன்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள இன,மத,மொழி பேதங்களைக் கடந்து பயணிக்கும். அதிகார மோகத்தின் முன்னே அவை எல்லாம் வெறி மட்டுமே என்பதை எழுதிச் செல்லும் கதை இது.

தனிமனித உணர்வுகளின் ஊடே சமூகவியல் பதிவுகளை இயல்பான மொழி நடை காட்சிப்படிமங்கள் ஊடாக எழுதி எம்மை வியக்கவைக்கிறார் தக்‌ஷிலா ஸ்வர்ணமாலி.களனி பல்கலைக் கழகத்தில் சமூகவியல்துறையில் கலாநிதிப் பட்டம் பெற்றுள்ள ஆசிரியையான இவர் இலக்கிய உலகில் கவிதை, சிறுகதை, நாவல் எனும் படைப்புகள் வழியே அறியப்படுபவர். இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பு கூட ஒரு நாவலை வாசிப்பதுபோன்ற ஒரே வகையான சமூகச் சூழலின் மனிதர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

“நீங்களும் நானும் மண்ணில் பிறந்து, மண்ணில் வாழ்ந்து மண்ணிலேயே மரணித்துக் கொள்கிறோம்.இந்த மண்ணில்தான் சந்தித்து இருக்கிறோம்.இப்போதும் இந்த மண்ணை நேசிக்கிறோம். எம்மைச் சூழவும் கட்டி எழுப்பப்பட்டுள்ள வர்த்தக வாணிபக் கொண்டாட்டங்கள், எமது பிள்ளைகளை இந்த மண்ணில் மூடி மறைக்கப்பட்டுள்ள உண்மைகளைவிட்டுத் தொலைவாகியுள்ளன....

எப்போதும் தமிழ் எழுத்துக்களைக் காண்கையில் அவற்றுள், இம்மண்ணில் கலைந்துபோன விடுதலையின் கனவு தவிர்க்கவே முடியாமல் எனக்குத் தென்படுகிறது.தமிழ் எழுத்துக்களை வாசிக்கும,எழுதும், தமிழ் மொழியால் சிந்திக்கும் உங்கள் அனைவரையும் நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்... எந்த மொழியைப் பேசுபவராகிலும் துயருற்ற மக்களுக்காகப் போரிட்ட அனைத்துத் தோழர்களையும் சகோதரர்களையும் நான் மிகவும் மதிப்பதையும் எழுதி வைக்கிறேன்” என தனது முன்குறிப்பில் எழுதி வைக்கிறார் நூலாசிரியர் ஸ்வர்ணமாலி.

இனம்,மதம்,மொழிகடந்து மானுட வாழ்வை தரிசித்து சிறுகதைகள் ஊடாக அதனை சமூகத்திடம் முன்வைத்து பரஸ்ப்பர புரிந்துணர்வை உருவாக்க முனையும் ஸ்வர்ணமாலி போன்ற உள்ளங்கள் வாசிக்கப்பட வேண்டியது. வாய்ப்பினை உருவாக்கிய ரிஷான், சயந்தன் உள்ளிட்ட இலக்கிய உள்ளங்களின் உழைப்பும் நினைப்பும் போற்றுதற்குரியது.

 


‘புகைமூட்டத்துக்குள்ளே...’ களப்பணியாளர்களின் கற்பனையற்ற கதைகூறல்

  ’நான் முதன் முதலாக சுசிலாவையும் இஸ்ராவையும் சந்தித்த பொழுது அவர்கள் இருவரும் முதுநிலை சமூகப் பணி மாணவிகளாக இருந்தனர். வரம்புக்குட்பட்ட வளங்களுடன் இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்து கல்வி கற்பதற்கு நிறைய துணிச்சல் வேண்டி இருந்தது. இவர்களின் அறிவுத்தாகம் என்னை வியப்புறச் செய்தது' என்று இந்த நூலின் பின்னட்டைக் குறிப்பில் எழுதுகிறார் பிந்து நாயர்.

யார் இந்த பிந்து நாயர்? என்பதற்கு முன்னதாக யார் இந்த சுசிலாவும் இஸ்ராவும் என்றால் அவர்கள் இருவரும்தான் இந்த 'புகைமூட்டத்துக்குள்ளே...' எனும் நூலின் தொகுப்பாசிரியர்கள். அவர்கள் பணியாற்றிய 'ஆரோ' ( AROH - Giving Hope) நிறுவனத்தின் முகாமையாளர்தான் இந்த பிந்து நாயர். பெயரைக் கொண்டு நோக்குகையில் அவர் ஒரு மலையாளியாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த பிந்து நாயர் அறிமுகஞ் செய்யும் இரண்டு பெண்களான சுசிலா - இஸ்ரா இருவரையும் நான் (கட்டுரையாளர்) அறிமுகஞ் செய்திருந்தால்கூட இப்படித்தான் அறிமுகஞ் செய்திருப்பேன்.
இலங்கையின் மூத்த எழுத்தாளர் சாகித்யரத்ன தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு பிரபல இந்திய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தலைமையில் இயங்கும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய அமைப்பு 'விஷ்ணுபுரம்' விருதை அறிவித்தது. அதனைப் பெற்றுக்கொள்ள தெளிவத்தை தம்பதியரை கோயம்புத்தூருக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தேன். விருதுவிழா முடிந்த உடனேயே மேடையில் இருந்து கீழே இறங்கிவிட முடியாத அளவுக்கு வாசகர்கள் தெளிவத்தையாரை சூழத் தொடங்கிவிட்டனர். அவரிடம் கையெழுத்துப் பெறவும், நிற்படம் எடுக்கவும் என. விருதினை வழங்கி வைத்தவர்களில் எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி மேடையிலேயே பாதுகாப்பாக அமர்ந்துவிட்டார். 
திரை இயக்குனர் பாலா மேடையில் இருந்து இறங்கிச் சென்றார். சினமாகாரரான அவரைச் சூழ்ந்துகொள்ளாத கூட்டம் தெளிவத்தையாரைச் சூழ்ந்து கொண்டது. சூழ்ந்த கூட்டத்தினரிடம் இருந்து தெளிவத்தையாரை பாதுகாப்பாக மீட்கவேண்டியிருந்தது. ஏனெனில் அப்போதுதான் அவரது இருதயகோளாறுக்கான அறுவை சிகிச்சை செய்து ஆறுமாதங்களாகி இருந்தது. எனவே அவருக்கு அரணாக இருந்து முண்டியடிப்பவர்களிடம் இருந்து பாதுகாப்பாக மேடையில் இருந்து கீழே அழைத்து வருகிறேன்.
சபையில் அமர்ந்திருந்த எழுத்தாளர் கோவை ஞானியிடம் பேசுவதற்கு தெளிவத்தையார் ஆவல் கொண்டார். அப்போதும் கூட்டத்தினர் விடுவதாக இல்லை. இந்தக் கூட்டத்தினரிடையே இருந்து சிங்களத்தில் ஒரு குரல். முதலில் சாதாரணமாக உணர்ந்த எனக்கு இரண்டாவது முறையும் ஒலிக்கவே அந்த சிங்கள மொழிக்குரல் அசாதாரணமாக பட்டது. ஏனெனில் நான் நிற்பது இந்தியாவில், தமிழ்நாட்டில், கோயம்புத்தூரில்.
ஆச்சரியத்துடன் அதனை உணர்ந்தவனாக சிங்களக்குரல் வந்த திசையில் பார்க்கிறேன். அங்கே ஸ்ரீலங்கா முகத்துடன் இரண்டு இளம் பெண்கள். இப்போது இன்னும் கவனமாக சிங்களத்தில் என்னை நோக்கிப் பேசுகிறார்கள். 'தெளிவத்தை அய்யாவைப் பார்க்க தொலைவில் இருந்து வந்து இருக்கிறோம். நாங்கள் இலங்கை மலையகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இங்கே முதுமாணி படிக்கிறோம். எங்களை அனுமதியுங்கள்'என மூச்சுவிடாமல் தூரத்தில் இருந்தே தகவல் தருகிறார் அந்த முக்காடு (ஹிஜாப் ) அணிந்த  பெண். 
 
ஆம் என்ற தொனியில்  தலையசைத்து ஆமோதிக்கிறார் அருகே நின்ற அசல் மலையகப் பெண். முதலில் சிரித்துவிட்டேன். 'என்ன ஒரு ராஜதந்திரம்' என்றெண்ணி. பிறகு சிங்களத்திலேயே பதில் சொன்னேன். கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்கள் ஏற்பாடு செய்கிறேன் என.
எழுத்தாளர் கோவை ஞானி கண்பார்வை குறைந்த நிலையில் இருந்தார். அதன் காரணமாகவும் மரியாதை கருதியும் அவருடன் தெளிவத்தையார் உரையாடிய பொழுதில் கூட்ட முண்டியடிப்பு குறைந்திருந்தது. அந்த இடைவெளியில் சிங்களத்தில் அழைத்தேன். ஓடிவந்து தெளிவத்தையாரை வாழ்த்திவிட்டு எனக்கும் நன்றி சொன்னார்கள் அந்த இரண்டு இளம் பெண்களும்.
 
அந்த இரு மலையக இளம் பெண்களையும்தான் மலையாள பிந்து நாயர் இவ்வாறு எழுதி அறிமுகம் செய்கிறார்: 
'வரம்புக்குட்பட்ட வளங்களுடன் இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்து கல்வி கற்பதற்கு நிறைய துணிச்சல் வேண்டி இருந்தது'. உண்மையாகவே இந்த இரண்டு பெண்களும் துணிச்சல் மிக்கவர்கள் என்பதற்கு என்னோடு அறிமுகமான காட்சியே சாட்சி. இந்தநூல் இரண்டாவது சாட்சி.
 
தாஹிர் நூருல் இஸ்ரா எனும் ஹிஜாப் அணிந்த இஸ்லாமிய பெண் அசல் மலையகத்தவர். அதனைச் சொல்வதற்கும் அஞ்சாதவர். மலையகத்தின் முதல் கவிஞன் அருள்வாகி அப்துல் காதிருப் புலவர் வாழ்ந்த கலஹா, தெல்தோட்டைப் பகுதி தேயிலைத் தோட்டப் பெண் இஸ்ரா. சுசிலா யோகராஜன் தலவாக்கலை பகுதி தேயிலைத் தோட்டத்தில் பிறந்து வளர்ந்த பெண்.
 
இருவருமே பேராதனைப் பல்கலைக்கழக கலைத்துறை பட்டதாரிகள். பிந்து நாயர் சொல்வதுபோல வரம்புக்குட்பட்ட வளங்களுடன் இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்து கல்வி கற்பதற்கு  துணிந்த இளம் பெண்மணிகள். இந்திய பல்கலைக்கழகமொன்றில் சமூக சேவை துறையில் தத்துவமாணிப் பட்டப்படிப்புக்காக (MPhil) தங்கியிருந்த போதே எங்களையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.
வரம்புக்குட்பட்ட வளங்களுடன் இன்னொரு நாட்டுக்கு வந்து கல்வி கற்பதற்கு நிறைய துணிச்சல் தேவைப்பட்ட இவர்களுக்கு பொருளாதாரமும் தேவைப்பட்டிருக்கிறது என்பது ஆச்சரியமில்லை.  படிப்பு நேரம்போக பகுதி நேரமாக தொண்டு நிறுவனங்களில் தொழில் செய்து இருக்கிறார்கள். அதுவும் அவர்களது முதுத்தத்துவமாணி பட்டப்படிப்போடு இணைந்த சமூக சேவைத் துறையில் இயங்கும் தொண்டு நிறுவனத்தில். அந்தத் தொண்டு நிறுவனந்தான் 'ஆரோ' ( AROH -Giving Hope). அதன் முகாமையாளர்தான் பிந்து நாயர்.
 
இந்த 'ஆரோ' நிறுவனம் புற்றுநோயினால் அவதிப்படும் குழந்தைகளுக்கு நம்பிக்கைதரும், அவர்களுக்கு உதவும் நிறுவனம். இஸ்ரா - சுசிலா இருவரும் இந்த தொண்டு நிறுவனத்தில் வேலை செய்த காலத்தில் சந்தித்த அனுபவங்களை கதைகளாக சொல்கிறார்கள்.
'ஒரு ரூபாயில் ஓர் உயிர்', 'ம்ம்...ம்ம.... பொம்மை கார்', 'அப்புச்சவுக்கு நல்ல இரண்டு செருப்பு', 'அக்கிணியில் அடைக்கலம்', 'இலைகள் துளிர்க்கத் தொடங்கின', 'கொத்தடிமை', 'இம்முட்டுப் பெரிய கேக்கா', 'என்பையன் காலேஜுக்குப் போகணும்', 'பேசுற நேரம் பேசிக்கோங்க', 'அம்மா நீ போ', என்பன இவர்கள் சொல்லும் கதைகளுக்கான தலைப்புகள். இவை சிறு கதைகள் அல்ல. பெருங்கதைகள்.
 
புற்றுநோய் வந்துவிட்ட ஒரு குழந்தைக்காய் ஓடாய்த் தேயும் குடும்பங்களின் பெருங்கதைகள். அந்த பெருங்கதைகளில் வரும் போராட்டங்களை, இழப்புகளை, சோதனைகளை, நம்பிக்கைகளை, நம்பிக்கையீனங்களை, ஏக்கங்களை, எதிர்பார்ப்புகளை எல்லா கோணங்களில் இருந்தும் கூறும் கதைகள் இவை. எல்லாமே உண்மைக் கதைகள். இந்தக் கதைகளின் கருவாக, கருகிப்போவதற்காகவே மலர்ந்த மொட்டுகளைப் போன்ற குழந்தைகளாக அமைவது கொடுமை. அந்தப் மொட்டுக்களைச் சுற்றி இலைகளாக, கிளைகளாக, மரமாக, செடியாக ஏன் முள்ளாகக் கூட கதை மாந்தர்கள்.
 
பெரும்பாலான கதைமாந்தர்கள் கரிசல் காட்டு கதாபாத்திரங்களாக விபரிக்கப்படுகின்றன. கதைத் தலைப்புக்களைத் தெரிவு செய்வதில் மிகுந்த கவனம், வெளிப்படையாகச் சொல்வதில் தயக்கமின்மை என்பன இந்த இஸ்ரா - சுசிலா ஆகிய இரண்டு கதைச் சொல்லிகளையும் பார்த்து எம்மை வியப்படையச் செய்கின்றன.
'எங்களுக்கு சிறுநீர் கழிக்கும் தேவை எழுந்தது சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு பொறுமை காத்துக் கொண்டு கிராமத்தை அடைந்தோம்' என தங்களது களப்பணி அனுபவங்களை எழுத்தில் பதியும் துணிச்சல் இந்த இளம் பெண்களுக்கு இருக்கிறது.
 
'ஒரு வயதில் வாங்கிய சட்டையைத் தான் அவன் மூன்று வயதாகியும் போட்டிருந்தான். அவனது தொப்பை வயிறுக்கு மேலாகவே அது இருந்தது. சிப் ( Zip) இல்லாத  அவனது காற்சட்டைக்கு வெளியில் அவனது பிறப்புறுப்பு சற்று வெளியே எட்டிப் பார்த்தது'. என கூறும் இயல்பான கதை கூறல்.
 
குழந்தைகளின் உயிரைக்காக்க போராடும் அம்மா, அப்பாக்களுக்கு மத்தியில் அப்படியான ஒரு குழந்தையைப் பராமரிப்பதில் அக்கறை கொள்ளாமல் தன்னை தினமும் திருமணவீட்டுக்கு போவதுபோல அலங்கரித்துக் கொள்ளும் ஒரு அம்மாவையும் இந்த கதைச் சொல்லிகள் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
 
ஒவ்வொரு கதையும் ஒரு Case Study ஆக உள்ளதை உள்ளபடியே ஆராய்கிறது.அதனை அப்படியே எடுத்தும் சொல்கிறது. இதனை ஏன் சொல்லவந்தோம் என தங்களது 'எமதுரையில்' சொல்கிறார்கள் இந்த இளம் பெண்கள்.
 
'இவ்வாறான நோயாளர்களைத் தொட்டால் பாவம் என்று எட்டடிக்கு அப்பால் விட்டென பறக்கும் மனிதர்களின் அறிமைக் கண்களைத் திறப்பது, சமூகத்தில் காணப்படும் சில மூட நம்பிக்கைகளையும் தவறான மனப்பாங்குகளையும் படம் பிடித்துக் காட்டுவது,
சாதாரண மக்கள் மத்தியில் அவர்களுக்கு புரியும் பாணியில் ஒரு வித்தியாசமான மொழிக்கூடாக சிறுவர் புற்று நோய் பற்றிய பரந்த அறிவைக் கொண்டு செல்வதனூடாக புற்று நோயால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது போன்றவற்றை  முதல் நோக்கமாகவும்,
 
ஒரு சமூகப் பணியாளனின் வகிபாகத்தை வெளிக்காட்டுவதும் அதனுடன் இணைந்ததாக ஒரு சாதாரண மனிதனின் சமூகப் பொறுப்பை அதிகிரிக்க வைப்பதனையும் இன்னொரு நோக்கமாகவும் கொண்டு எழுதப்பட்டது என்கிறார்கள்.
 உண்மையில் இவர்களது இரண்டாவது நோக்கம் வெற்றிபெற வேண்டுமெனில் இந்த நூல் பரவலாக வாசிக்கப்பட வேண்டும்.
'புற்றுநோய் தொற்று நோய் அல்ல' என இவர்கள் வலியுறுத்தி வருகிறார்கள். முன்னுரை எழுதி இருக்கும் மருத்துவரும் இலக்கியவாதியுமான எம்.கே. முருகானந்தனும் அதனை உறுதி செய்கிறார். 
 
அதே நேரம் ஒரே சமகாலத்தில் எனது (கட்டுரையாளர்) நண்பனுக்கும் அவரது மனைவிக்கும் புற்றுநோய் வந்து ஒரே சமயத்தில் அவர்கள் இருவரும் மஹரகம அபேக்ஷா மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அந்த நாழிகைகளை நினைக்கையில் என் மனது புற்று நோய் தொற்று நோய் அல்ல என ஏற்க மறுக்கவே செய்கிறது. எனினும் இது போன்ற களப்பணியாளர்களின் கற்பனையற்ற கதைகூறல்கள் எனக்கு நேர்ந்ததுபோல அசாதாரண அனுபவங்களையும் பதிவு செய்ய வேண்டும் எனும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுவனவாக உள்ளன.
 
அத்தகைய அனுபவங்களை அதீத வர்ணனைகள் இன்றி இயல்பான போக்கில் எழுதி புனைவுப் பிரதிகளின் பாங்கான வடிவில் தந்திருப்பதாக கவிஞர் மேமன்கவி தனது கருத்துரையில் பதிவு செய்வது உண்மையான கூற்றாகிறது.
 
மொத்ததில் கற்பனைக் கதைகள் எழுதுவதில் இருந்து களப்பணியாளர்களின் எழுத்து என்பது வேறுபட்டது என்பதற்கு சாட்சியான அனுபவப் பதிவுகளாக அமைகின்றன.
எழுத்தாளர்கள் நூல்களை எழுதும்போது நூலாசரியர்கள் என அழைக்கப்படுவது அவர்கள் பாடங்களைக் கற்றுத் தருகிறார்கள் என்பதே. நிச்சயமாக இந்த இரண்டு நூலாசிரியர்களும் ஆசரியர்கள் என தகுதி பெறுகிறார்கள்.
இந்த கதைகளை தமிழ்- சிங்களம் - ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் பதிப்பித்து வெளியிட்டு இருக்கும் கொடகே பதிப்பகமும் பாராட்டுக்குரியது.
 
இரண்டு இளம் பெண் ஆளுமைகள் தங்களது முதல் படைப்பையே மூன்று மொழிகளிலும் வெளியீடு செய்யும் தகைமையும் துணிச்சலும் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதே நாளைய மகளிர் தினத்தில் நம்பிக்கை தரும் செய்தியாக பதிவு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

'குன்றிலிருந்து கோட்டைக்கு' -இளையவர்களுக்கான ஆற்றுப்படுத்தல் ஆவணம் 

மலையகக் கல்வியாளரும் உயர் அரச பதவிகளை வகித்து ஓய்வு நிலையில் இருப்பவருமான எம்.வாமதேவன் தனது தன்வரலாற்று நினைவுப் பகிர்வாக எழுதி இருக்கும் நூல், குன்றிலிருந்து கோட்டைக்கு

மலையகமான குன்றில் இருந்து பயணத்தை ஆரம்பித்து கோட்டை என அழைக்கப்படும் கொழும்புத் தலைநகரில் அரச நிர்வாகப்பணியில் அளப்பரிய சாதனைகளுடன் பணியாற்றி தற்போது ஓய்வு நிலையில் இருக்கும் எம். வாமதேவன், தான் கடந்து வந்த பாதையை சுவாரஷ்யமாக இந்த நூலிலே பதிவு செய்துள்ளார்.

இத்தகைய தனது  அனுபவங்களை நூலாக்க வேண்டும் என தன்னிடம் வேண்டுகோள் விடுத்ததாக எனது பெயரை ( கட்டுரையாளர்) எம்.வாமதேவன் இந்த நூலிலே குறிப்பிட்டு உள்ளார். அதற்கான காரணத்தை இங்கே பதிவு செய்வது அவசியம் என எண்ணுகிறேன்.

எனது பாடசாலை காலம். உயர்தர வகுப்பில் ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரியில் கற்றபோது இலங்கை மத்தியவங்கி தமது ஆண்டு நிறைவு கொண்டாட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக பாடசாலை மாணவர்களுக்கு விளக்கமளிக்கும் கருத்தரங்குகளை ஏற்பாடு செய்திருந்தது.

ஹட்டன் பிரதேச தமிழ், சிங்கள பாடசாலைகளின் உயர்தர மாணவர்கள் பங்கு கொண்டிருந்தோம். நிகழ்ச்சி முடிவடையும் வேளை மாணவர்கள் தரப்பில் இருந்து நன்றி உரை வழங்க அழைத்தார்கள். ஒரு சிங்கள மாணவர் நன்றி கூறிய பின்னர் தமிழில் உரையாற்ற எனலனை சைகை காட்டினார் எங்களை அழைத்துப் போன ஆசரியர். நான் நன்றியுரையோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் சுவாரஷ்யத்துக்காக ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னேன்.

மத்திய வங்கி மக்களோடு தொடர்புகளைப் பேணாது. வங்கிகளுடனேயே பேணும் என்றே படித்து இருகலகிறோம். ஆனால் இன்று இலங்கை மத்திய வங்கி மக்களாகிய எங்களோடு நேரடியாக தொடர்பு கொண்டுள்ளது. அதற்காக நன்றிகள் என்றேன். சபையில் ஒரு சலசலப்பும் கைதட்டலும். நிகழ்ச்சி  முடிந்தது. அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வளவாளராக வந்திருந்த ஒருவர் என்னை அழைத்து எந்தப் பாடசாலை? ஹைலன்ஸ் கல்லூரியா ? எனக் கேட்டார். ஆம் என்றேன். நானும் ஹைலன்ஸ்தான். இப்படி முன்வந்து பேசுவது முக்கிய பண்பு. நல்ல பேச்சு என பாராட்டிவிட்டு கொழும்பு வந்தால் என்னை வந்து சந்திக்கலாம் என தனது விசிட்டிங் கார்ட்டைத் தந்தார். அதில்  எம். வாமதேவன் மேலதிகப் பணிப்பாளர் நிதி திட்டமிடல் திணைக்களம்  என்று இருந்தது.

இப்படியாக அவருடனான அறிமுகத்தை அடுத்து உயர்தரம் முடிய கொழும்பு வந்த நாள் ஒன்றில் இப்போதைய ஜனாதிபதி செயலகத்தில் இருந்த அவரது அலுவலகத்தில் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன். அதனையும் பாராட்டிய அவர் அடுத்து வீட்டுக்கு வருமாறு முகவரி கூறினார். முதலாவது சந்திப்பிலேயே எனக்கு விருந்தளித்தார். ஊக்கமூட்டினார் இவ்வாறு எனக்கும் அவருக்குமான நட்பு இறுக்கமானது. 2000 ஆம் ஆண்டு நான் நடாத்திய கல்வியக பரிசளிப்பு விழாவுக்கு இவரையே பிரதம விருந்தினராக அழைத்து மாணவர்கள் மத்தியில் பேச வைத்தேன். இவ்வாறு நட்பு பலவாறாக தொடர்ந்தது.

2014 ஆம் ஆண்டு எனது பாக்யா பதிப்பகத்தின் ஊடாக  வாமதேவன் அவர்கள் எழுதிய மலையகம்  சமத்துவ அபிவிருத்தியை நோக்கி எனும் நூலை  வெளியிடும் முயற்சிகளில் இருந்த காலத்தில் மீரியபெத்தை மண்சரிவு இடம் பெற்றது.

அதன்போது எல்லோரும் நிவாரணப் பணியில் இறங்கியபோது நாங்கள் அங்கே பெற்றோரை இழந்த மாணவர்களுக்கு ஆற்றுப்படுத்தல் நிகழ்ச்சிகளைச் செய்தோம். அதன்போது இத்தகைய அனுபவத்தை தன் இளமைக் காலத்தில் அனுபவிக்க நேர்ந்த வாமதேவன் அவர்களை உதாரணம் காட்டி நீங்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேறலாம் என்று அந்த மாணவர்களை ஆற்றுப்படுத்த முடிந்தது. அதற்கு வெளியிடுவதற்கு தயாராக இருந்த அவரது நூல் பெரும் துணையாக இருந்தது.

எனினும், அவரது வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் அந்த நூலில் இல்லை. அதனை உடனடியாக பாதிக்கப்பட்ட மாணவர்களுக்குத் தெரியச் செய்வதற்காக கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கம் நடாத்தும் அற்றைத் திங்கள் நிகழ்வில் அவரது அனுபவப் பகிர்வு ஒன்றை ஒழுங்கு செய்தேன்.  கூடவே வசந்தம் தொலைக்கா ட்சியில் தூவானம் எனும் இலக்கிய   நிகழ்ச்சியில் அந்த நூலை முன்னிறுத்தி அவரைப் பேச வைப்பதற்கான முயற்சி ஒன்றையும் ஒழுங்கு செய்தேன்.

அதில் அவர் பகிர்ந்து கொண்ட நினைவுகளைத் தொகுப்பாக்கி பத்திரிகைகளுக்கு எழுதியதுடன் இந்த அனுபவங்கள் நூல் உருப்பெறவேண்டும் என்ற எனது அவாவையும் முன்வைத்தேன். இன்று ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து அந்த அவா நிறைவேறி இருக்கிறது.

இந்தப் பின்னணிகளை இங்கே எழுதக் காரணம் எம். வாமதேவன் இளைஞர்களை வழிநாடத்தக் கூடிய பண்புகளைக் கொண்டுள்ளமையைச் சுட்டிகள் காட்டவும், இந்த  நூல் பலரை ஆற்றுப்படுத்தும் பண்புகளைக் கொண்டது என்பதைக் எடுத்து காட்டுவதற்குமாகவே.

தான் பிறந்த கொட்டகலை பகுதியில் ஆரம்பித்து உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் தான் கல்வி கற்ற விதம் குறித்தும் அதற்காக அவர் எதிர் கொண்ட சவால்கள் குறித்தும் விரிவாக எழுதி உள்ளார். அத்துடன் தனது மாணவர் காலத்தில் தன்னை வழிநடத்திய ஆசரியர்கள் தொடர்பில் எழுதி உள்ளார்.

ஒரு நீரோடை பொல ஏறும் அவரது நினைவுகள் சீராக வாசகர்கள் இதயத்தைச் சென்றடைகிறது. ஆடம்பரமில்லாத எடுத்தியம்பும் முறைமை இயல்பாக அவரது அனுபவங்களை வாசகருக்கு சென்று சேர்க்கின்றன. பல இடங்களில் மனதைத் தொடும் சோகம் இழையோடும் அதேவேளை வாய்விட்டுச் சிரிக்க நல்ல சுவையான சம்பவங்களையும் நிகழ்வுகளையும் பதிவு செய்துள்ளார்.

தனது சாதனைகளை மாத்திரம் பட்டியல் இடாமல் தான் சந்தித்த சவால்களை அடைந்த தோல்விகளை பதிவு செய்கிறார்.

ஐம்பதாண்டுகால தன்வரலாற்று அனுபவங்களை அந்தந்த கால கட்ட அரசியல், தொழிற்சங்க, கல்விப்பின்புல, கலை இலக்கிய ஆளுமகளையும் சம்பவங்களையும் கூட தொட்டுக் காட்டிக் கொண்டே செல்வதனால் தன்வரலாறாக மட்டுமன்றி ஒரு கால கட்ட மலையக வரலாற்றுப் பதிவாகவும் கூட அனையாளப்படுத்த முடிகிறது.

தமது கல்லூரியின் மாணவர் சங்கமான தமிழ்ச் சங்கத்தில் செயலாளராக செயற்பட்ட காலத்தில் கவிஞர் சக்தீ பால அய்யா அவர்களை அழைத்து அவரது தலைமையில் கவியரங்கம்  ஒன்றை நடாத்தினோம். இன்று எத்தனை மலையகப் பாடசாலைகள் இத்தகைய நிகழ்வுகளை ஒழுங்கு செய்கின்றன எனும் கேள்வியை எமக்குள் எழுப்புகிறது. தொழிற்சங் கவாதி  வி.கே. வெள்ளையன் அவர்களின் ரஷ்ய பயணத்தின் பின்னதாக அவரை பாடசாலைக்கு அழைத்து அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளச் செய்தோம் என பதிவு செய்கிறார்.

இன்று அவ்வாறு பயணம் மேற்கொண்ட ஒரு தொழிற்சங்க தலைவரை அழைத்துப் பேசவைக்க மலையகப் பாடசாலைகளால் முடியுமா ? அல்லது அத்தகைய தொழிற்சங்க தலைவர்கள்தான் உள்ளனரா என்ற கேள்வியையும் இந்தப் பதிவுகள் ஏற்படுத்துகின்றன.

அதேபோல ஐக்கிய தேசிய கட்சி அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகித்த அமைச்சரான தமிழரசு கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் மலையக மக்களை வடக்கில் வந்து குடியேறுமாறு அழைப்பு விடுத்தபோது, அதற்கடுத்து மாணவராக உரையாற்றிய எம். வாமதேவன், அமைச்சரின் கருத்தை மறுதலித்ததுடன் மலையகம் எங்கள் மண்.

எங்கள் தாயகம். அதனை விட்டு நாங்கள் வெளியேற முடியாது' எனும் பொருள்பட பேசி பாராட்டைப் பெற்றுள்ளார். இவ்வாறு மாணவர்களை அமைச்சர்களுடன் விவாதம் செய்யும் வகையிலாக உரையாற்றச் செய்யும் நிலைமைகள் இன்றைய மலையக பாடசாலை சூழலில் காணப்படுகின்றனவா?என்ப ன போன்ற நினைவலைகளை உருவாக்கி விடும் நூலாக இது உள்ளது.

தமிழ் மொழி மூலம் கற்கும் மாணவர்கள்  வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று ஆங்கில மொழி மூலத்தில் கல்வி கற்பதில் இருக்கக்கூடிய தயக்கத்தை தனது அனுபவங்கள் ஊடாக தகர்த்தெரிவதையும் அவதானிக்க முடிகிறது.

February/ 28/2021

மலையகத் தமிழர் சமூகம் அமைச்சு செயலாளர்  எனும் உயர் அரச பதவியை அடைவது சாதாரணமானதல்ல. ஏனெனில் இலங்கை பிரஜை அந்தஸ்த்தில் இருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்ட மலையகத் தமிழர் சமூகம் அரசாங்க பாடசாலை கல்வி மறுக்கப்பட்டு தோட்டப் பாடசாலைகளில் கற்று அரச பணிகளில் சேர்வதே சிம்ம சொப்பனமாக இருந்த நிலையில், அந்தச் சூழலில் இருந்து வந்து அத்தகைய அரச உயர் பதவியைப் பெற்ற இரண்டாமவராக எம். வாமதேவன் திகழ்கிறார்.

மற்றையவர் பிரதாப் ராமானுஜம்- முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ராமானுஜம் அவர்களின் புதல்வர் ). அந்தப் பயணம் நோக்கிய அனுபவங்கள் இளைய மலையகத்தவர் மத்தியில் ஒரு உந்ததுதலைத் தரவல்லது.

இதற்கும் அப்பால் தனது இலக்கிய முயற்சிகள், விளையாட்டுத் துறை ஈடுபாடுகள் என அனைத்தையும் பதிவாக்கி உள்ளார். இந்தப் பதிவுகள் தனியே எழுத்துக்களால் மட்டுமன்றி படங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. அத்தகைய படங்கள் சொல்லும் செய்திகள் இன்னுமொரு வரலாற்றுக் காட்சிப்படுத்தலை வாசகர் இடையே நிகழ்த்துகிறது.

இவ்வாறு இந்த தன்வரலாற்று நூல் ஒன்றை எழுதத் தூண்டுதலாக இருந்தும், படங்களையும் சேர்த்து வெளியிட பரிந்துரை செய்தும், அட்டைப் படத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள எம்.வாமதேவன் அவர்களது அழகிய புகைப்படத்தை எடுத்தும் பங்களிப்பு செய்யக் கிடைத்தமை எனக்குள் உள்ளூற மகிழ்ச்சி தருகிறது.

குமரன் பதிப்பக வெளியீடாக 251 பக்கங்களினாலான இந்த நூல் இளைய சமூகத்தினரால் வாசிக்கப்பட வேண்டியது.


ஆயிரம் ; தொகையல்ல குறியீடு 

-மல்லியப்புசந்தி திலகர்

தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு அடிப்படை நாட்சம்பளமாக ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வழங்குவதற்கு அமைச்சரவைத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி சரியாக ஒரு வருடம் கடந்துள்ள நிலையிலும், தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆயிரம் ரூபா வரையான நாட்சம்பளம் வழங்கப்படும் என வரவு செலவுத்திட்டத்தில் அறிவித்த நிலையிலும் 2021 ஜனவரி 15 ல  அதற்கான பதிலாக கிடைத்திருப்பது 1105/= நாட்சம்பளம் என்ற முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் முன்மொழிவு .

 

கபடக்கணக்கு

அடடே ... ஆயிரம் ரூபா கேட்டவர்களுக்கு அதற்கும் மேலதிகமாக 105/= சேர்த்து கொடுத்துவிட்டோம் என கணக்கு விடும் கம்பனிகளின் கபடத்தனமே இது.
இந்த 1105/= ரூபா எவவாறு கணக்கிடப்படுகிறது என்பதில் இருந்து இதனைப் புரிந்து கொள்ளலாம். முதலில் 105/= ரூபாவை எடுத்துக்கொள்வோம்.

105/- எப்படி வருகிறது ?

தொழிலாளி ஒருவரின் அடிப்படை நாட்சம்பளத்தில் 12 % ஐ தொழில் வழங்குனர் மாதாந்தம் ஊழியர் சேமலாப நிதியத்துக்கு ( EPF) செலுத்த வேண்டும் என்பது ஊழியர் சேமலாப நிதிய நியதிச் சட்டம். இந்த நிதியத்துக்கு தொழிலாளர்களும் தமது பங்கிற்கு 10% செலுத்த வேண்டும் என்பதும் சட்டத்தில் உள்ளது. மேலதிகமாக 3 % ஐ ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியத்துக்காக தொழில் வழங்குனர் வழங்குதல் வேண்டும் என்பதுவும் தனியான நியதிச் சட்டம்.

இதன் பிரகாரம் தொழிலாளர்களின் அடிப்படைச் சம்பளத்தில் 15 % தொழில் வழங்குனரும் 10 % வீதம் தொழிலாளர்களும் நிதியத்துக்கு செலுத்திவைக்க வேண்டியது, அவர்கள் வயோதிப காலத்தில் வேலையை விட்டு விலகிச்செல்லும்போது அதற்குப் பின்னான வாழ்க்கைக்கான சமூக பாதுகாப்புத் தொகையாகும். இது ஒரு வகையில் சேமிப்பு ஆகிறது. இதனை தொழிலாளி ஒருவர் 55 முதல் 60 வயதுக்கு இடைப்பட்ட காலப்பகுதியில் வேலையைவிட்டு நீங்கியபிறகு வட்டியுடன் மீளப்பெற்றுக்கொள்ளக்கூடியது.

ஆனால், தற்போது கம்பனிகள் முன்வைத்துள்ள முன்மொழிவில் தாம் நிதியத்துக்கு செலுத்தும் 15% ஐயும் ( EPF 12%+ETF3%) கணக்கிட்டு நாள் சம்பளத்தில் சேர்க்கின்றன. அதாவது இன்றைய நாள்சம்பளத்தை 25-30 வருடங்கள் கழித்து தொழிலாளி பெறவேண்டும் என்கிற புதுவிதமான ஒரு (அ)நியாயம்.

இப்போது இவர்களின் 1105/= ரூபா தொகையில் இந்த 105/= இப்படித்தான் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. எனவே அடிப்படைச்சம்பளம் நாள் ஒன்றுக்கு 700/= தான் என்பது உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றது. 12+3/100x700 = 105 என்பதே அந்தக் கணிப்பீடு.

 

தொழில் வழங்குனரின் பங்களிப்பை நாள் சம்பளத்துடன் கூட்டிப் பார்த்தால் தொழிலாளர்களின் பங்களிப்பை கழித்துப் பார்க்க வேண்டுமே என ஒரு வாதத்திற்கு இப்படி ஒரு கணிப்பீடு செய்தால்,  அதாவது தொழிலாளியின் பங்களிப்பு 10 சதவீதமும் இப்போது அவர்களது கைக்கு கிடைப்பதில்லை. எனவே 10/100x 700 = 70 எனப்பார்த்தால் அடிப்படைச் சம்பளமாக தொழிலாளி கைக்கு கிடைப்பது 630/- மட்டுமே

 

எனவே அமைச்சரவை பத்திரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட 1000/= அடிப்படைச்சம்பளம், ‘தைப்பிறந்தால் வழிபிறக்கும்’ என்ற தத்துவம் எல்லாமே தவிடுபொடியாகியுள்ளது.

விலைசகாய படி நீக்கம்

கூடவே 700/= அடிப்படைக்கு மேலதிகமாக இப்போது நடைமுறையில் உள்ள விலை சகாயப்படி (PSS - Price Share Supplement) 50/= முற்றாக புதிய முன்மொழிவில் நீக்கப்பட்டுள்ளது. இது 700/= அடிப்படைக்கு மேலதிகமாக நிரந்தரமாக கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளும் கொடுக்கப்பட்டு வந்தது.

 

வரவுக் கொடுப்பனவு 150/-

இதற்கு மாற்றமாக இனி வரவுக் கொடுப்பனவு 150/= எனும் முன்மொழிவைப் பார்ப்போம். மாதம் ஒன்றில் கம்பனிகள் வழங்கும் வேலை 25 நாட்களாக இருந்தால் (வருடாந்தம் வழங்கப்படும் வேலைநாட்கள் 300 ஆக இருக்க வேண்டும் என மூல கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் ஒரு சரத்து உண்டு. ஆனால், அதனை நடைமுறைப்படுத்துவது இல்லை) அதில் 19 (18.75) நாட்கள் வேலைக்குச் சென்றிருந்தால் மாத்திரமே ஒரு நாளைக்கு 150/= வீதம் 19 நாட்களுக்கும் கிடைக்கும். தற்செயலாக 18 நாட்கள்தான் ஒரு தொழிலாளி சமூகமளித்திருந்தால் ஒட்டுமொத்த 18 நாட்களுக்குமான அந்த 150/= கிடைக்காது. எனவே 19 நாள் வேலைசெய்தால் 19x150=2850/= கிடைக்கும்.

18 நாட்கள் அல்லது அதற்கு குறைவாக வேலை செய்திருந்தால் 18x0=0 வரவுக் கொடுப்பனவு அறவே கிடைக்காது. எனவே மாத த்தில் வேலை செய்ய நாட்கள் முழுவதற்குமாக நாளுக்கான அடிப்படைச் சம்பளம் 700/= மட்டுமே கிடைக்கும். மழையும் குளிரும் நிறைந்த காலநிலையில் மலையேறி, குளிரில் நடுங்கி வேலை செய்யும் தொழிலாளி சுகவீனத்தினாலோ அல்லது வேறு காரணத்திற்காகவோ வழங்கும் வேலை நாட்களில் 75 சதவீமான அளவுக்கு குறைவாக சமுமளித்திருந்தால் இந்த சம்பளம் அவர்களைச் சென்றடையாது. எனவே நிபந்தனை அடிப்படையிலான இந்த வரவுக் கொடுப்பனவு முறைமையை நாட்சம்பள அதிகரிப்பாகக் கருத முடியாது.

உற்பத்தித்திறன் கொடுப்பனவு 150/- 

உற்பத்தித் திறன் கொடுப்பனவு 150/= என்பதும் இதேபோன்ற ஒரு நிபந்தனைத் தொகைதான். ஒரு நாளைக்கு 20 கிலோ கொழுந்துக்கு மேலதிகமாக எடுத்தால்தான்( இந்த கிலோ அளவு மாறுபடலாம். இரப்பருக்பும் ஒரு அளவு உண்டு ) இந்த 150/= கிடைக்கும். தேயிலை உற்பத்தி வறட்சியினால் வீழ்ச்சி அடைந்தால் அல்லது ஒரு தொழிலாளி தனது சாதாரண உழைப்பால் அதனை அடைய முடியாது போனால் இந்தத் தொகைக் கிடைக்காது.

எப்போதாவது ஒரிரு தொழிலாளிகள்  எடுத்த இந்த நிறையளவைக் காரணம் காட்டி கம்பனிகள் இதனை ஒரு கணக்காக் காட்டுகின்றன. ஆனால் ஒரு நாளைக்கு 14 கிலோ கொழுந்து தான் சாதாரண உழைப்பாளி ஒருவரால் எடுக்க முடியும் என்பதே இதுவரையான சராசரி ஓர் ஆய்வு அளவாகும்.

இந்த சுமையை அவர்கள் சுமந்தபடி நிலுவை செய்யும் மத்திய இடத்திற்கு வரவேண்டும். அதிலும் தண்ணீர் சேர்த்த பாரம் என்றும், தட்டுப்பாரம் ( தராசில் தேயிலையைக் கொட்டும் தட்டு) என்றும், தரக்குறைப்புக்கான கழிவு என்றும் மொத்த கிலோவில் 2 முதல் 3 கிலோ கணக்கில் சேர்ப்பதில்லை. இப்படியாக இந்த உற்பத்தித் திறன் கொடுப்பனவு தொழிலாளிக்கு சென்று சேராமல் இருப்பதற்கான ஏற்பாடுகளே அதிகம்.


மேலும் இவை இரண்டும் புத்தம் புதிய முன்மொழிவுகளும் கூட இல்லை. இந்த இரண்டு நடைமுறைகளும் ஏற்கனவே பல சந்தர்ப்பங்களில் கூட்டு ஒப்பந்த சரத்துகளாகச் சேர்க்கப்பட்டு பிறகு சிக்கல்களை உணர்ந்து அகற்றப்பட்ட முறைமைகள்தான்.

இப்படியாகக் கபடத்தனமான கணக்கு காட்டுதல் மூலமாக 1105/= நாட்சம்பளம் என முன்மொழிவில் காட்டப்பட்டாலும் 700/= மட்டுமே நிரந்தரமானது. இருந்த நிரந்தர 50/= தொகையும் இல்லாமல் ஆக்கப்படுகிறது.

தோல்வியடைந்த முறைமை

தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள இங்கே உள்ள பிரச்சினை 1000/= அல்ல. ஆயிரம் என்பது ஒரு குறியீடு எனக் கொள்ளுதல் வேண்டும். அது இப்போது நடைமுறையில் உள்ள குறைபாடு என கொள்ளுதல் வேண்டும். கடந்த 25 வருடங்களாக நடைமுறையில் இருக்கும் இந்தத் முறைமை ‘தோல்வி’ கரமான ஒரு முறைமை என்பதன் குறிகாட்டியாக பின்வருவனவற்றைக் கொள்ளலாம்.
தொடர்ச்சியாக கோரிக்கை விடுத்தும் 1000/= அடிப்படை சம்பளம் என்பதை பெற்றுக் கொள்ள முடியாத தொழிலாளர்கள் பக்கமும் தோல்வி
தொடர்ச்சியாக தாம் நட்டத்தில் இயங்குவதாகக் கூறும தோட்டக் கம்பனிகளால் ‘நட்டம்’ என்ற சொல்லினால் உணர்த்தப்படுவது தோல்வி. ஏனெனில் 25 ஆண்டுகளில் பயிர்ச்செய்கை பரப்பளவு நிலம் வெகுவாக குறைந்துள்ளது. தொழிலாளர் எண்ணிக்கை வெகுவாக குறைந்துள்ளது. உற்பத்தி அளவு குறைவடைந்துள்ளது. ஏற்றமதி வருமானம் ‘ பெருந்தோட்டத்துறையில்’ இருந்து குறைவடைந்துள்ளது.எனவே தொழில் தருனர் பக்கத்திலும் தோல்வி.

கடந்த நல்லாட்சி அரசாங்கம் அரச மானியமாக நாளாந்தம் 50/ பெற்றுக் கொடுக்க பெருந்தோட்டக் கைத்தொழில் அமைச்சு (ஒன்றுக்கு இரண்டு தடவைகள் ) பெறுக் கொடுக்க எடுத்த முயற்சிகள் தோல்வி.

தற்போதைய அரசாங்கம் ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளம் பெறுக் கொடுக்க 2020 ஜனவரியில் அனுமதித்த அமைச்சலவைப் பத்திரம் தோல்வி.அதுவும் ‘நிறைவேற்றதிகார ஜனாதிபதி’ சமர்ப்பித்த அமைச்சரவைப் பத்திரம் தோல்வி.
தற்போதைய அரசாங்கம் 2021 ஜனவரி முதல் ஆயிரம் ரூபா நாள் சம்பளம் வழங்குவதாக வரவுசெலவுத்திட்டத்தில், அதுவும் நாட்டின் பிரதமரே அறிவித்த தொகை தோல்வி.

இவ்வாறு தொழிலாளர் - தொழில் வழங்குனர் - பெருந்தோட்டக் கைத்தொழில் அமைச்சு- பிரதமர் ( வரவு செலவுத்திட்டம் , பாராளுமன்றம்) - நிறைவேற்றதிகார ஜனாதிபதி, அமைச்சரவை என எல்லாத்தரப்பு முயற்சிகளும் தோல்வி அடைந்த ஒரு தோல்வி முறைமையே இப்போது பெருந்தோட்டப் பொருளாதாரத்தில் நடைமுறையில் உள்ளது என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டி உள்ளது.

 

அரசாங்கம் தோட்டங்களைப் பொறுப்பேற்றால்... ?

இதற்கான மாற்று வழிகளாக அரசாங்கம் தோட்டங்களைப் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும் என்பதில் எந்த முன்னேற்றமும் நிகழப்போவதில்லை. ஏற்கனவே 200 வருட கால பெருந்தோட்ட வரலாற்றில் பத்துசதவீதமான காலப்பகுதியில் ( 1972 முதல் 1992 வரையான இருபது ஆண்டுகள்) மட்டுமே அரசாங்கம் பொறுப்பேற்று நடாத்தியது. அப்போது தாம் நட்டமடைந்ததாக கூறியே, 1992 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ( உள்நாட்டு) தனியாருக்கு ஒப்படைத்தார்கள். எனவே அரசாங்கம் ஏற்று நடாத்தினாலும் தோல்வி.

ஆனால், அரசு வெற்றிபெற்ற புள்ளியும் இங்கேதான் இருக்கிறது. 1972 ஆண்டு காணி சுவீகரிப்பு சட்டத்தின் கீழ் பிரித்தானிய கம்பனிகளிடம் இருந்து பெருந்தோட்டங்களைப் பொறுப்பேற்ற அரசு, 1992 ஆம் ஆண்டு மீளவும் உள்நாட்டு தனியாருக்கு தோட்டங்களை முகாமிக்க பகிரந்தளித்தபோது மேல்நிலைத் தேயிலையின் ( High grown tea) 98 சதவீதப் பகுதியையும் , மத்திய நிலத் தேயிலையின் ( Mid grown tea ) 25 சதவீத பகுதியையும், தாழ்நிலத் தேயிலையின் ( low grown) 5 சதவீதப் பகுதியையும் வழங்கியது. மறுபக்கமாக சொன்னால் தாழ்நிலத்தேயிலையின் 95 சதவீதமான பகுதியை அங்கு வாழும் மக்களுக்கு பகிரந்தளித்துவிட்டது. மத்திய நிலத்தேயிலையின் 75 சதவீத்த்தை அங்கு வாழும் மக்களுக்குப் பகிரந்தளித்து விட்டது. எஞ்சிய உயர்நிலத் தேயிலையின் 98 சதவீத்தை தனியார் பிராந்திய கம்பனிகளுக்கும் ( RPC) ஏனைய 2 சதவீத்த்தை அரசும் நடாத்தி நட்டத்தில் இயங்க வைத்துள்ளது.

தேயிலை வகையும் ஏற்றுமதி நிலையும்

இப்போதைய புள்ளிவிபரங்களின்படி மக்களுக்கு பகிரந்தளிக்கப்பட்ட தாழ்நில, மத்திநில ( lowgrown and mid grown) தேயிலை உற்பத்தியில் இருந்தே 72 சதவீதமான ஏற்றுமதி இடம்பெறுகிறது. எனவே வெற்றிபெற்ற முறைமை என்பது மக்களிடம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட பகுதியில் இருந்தே கிடைந்துள்ளது. இத்தனைக்கும் அங்கு மொத்த தேயிலை உற்பத்தி நிலத்தின் 30 சதவீதமான பகுதியே உள்ளது. அவை மக்களின் ( சிறு தோட்ட )உடமையாக உள்ளது. அதில் இருந்து 72 சதவீதமான ஏற்றுமதி கிடைக்கிறது. அந்த மக்கள் ஆயிரம் ரூபா வேண்டும் என கோஷம் எழுப்புவதில்லை. தேயிலை ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் 98 சதவீத ஆய்வுகள் சிறு தோட்டங்களை முன்னேற்றும் நோக்கம் கொண்டன.


மாறாக மொத்த தேயிலை உற்பத்தி நிலத்தில் 70 சதவீத்த்தை உயர் தேயிலை நிலங்கள் ( high grown ) கொண்டுருக்கின்றன. அவை கம்பனிகள், அரச கூட்டுத்தாபனங்கள் வசமே உள்ளன. 28 சதவீத ஏற்றுமதியையே செய்கின்றன. நட்டத்தில் இயங்குவதாகவும் சொல்கின்றன. நிலத்தை மக்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கத் தயங்குகின்றன.அவர்களை சிறுதோட்ட உடமையாளர்களாக்குவதற்கு பதிலாக ‘அவுட்குரோவர் முறைமை’ ( உற்பத்தித் திறன் முறை என்பது இதுதான்) என கம்பனிகளே அரசின் நிலத்தை வைத்துக் கொண்டு தொழிலாளர்களை அதில் கூலிகளாக வைப்பதற்கே முயற்சிக்கின்றன.

( இந்த முறைமை முழுமையாக அமுல்படுத்தப்பட்டால் EPF / ETF முற்றாக இல்லாமல் செய்யப்படும் அபாயம் உள்ளது) தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்தும் 1000/= என கோரிக்கை வைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றனர்.

 

இந்தக் கதைத் தொடரின் முக்கிய திருப்பம் இனித்தான் வரப்போகிறது. உயர்நிலத் தேயிலை உற்பத்தியில் 99.9 சதவீதம் "தமிழ் தொழிலாளர்களும்", மத்திய மற்றும் தாழ் நிலத்தேயிலையில் 99சதவீதம் "சிங்கள  சிறுதோட்ட உடமையாளர்களும் " உள்ளனர்.

 

1000 தொகையல்ல குறியீடு

எனவே 1000 என்பது தொகை அல்ல ஒரு குறியீடு என்பது இப்போது புரிந்திருக்கும். இங்கே சிங்கள மக்களை குறை சொல்வதற்கு இல்லை. அவர்கள் சிறுதோட்ட உடமையாளர்களாக இருப்பதில் எமக்கு ஆட்சேபனையும் இல்லை. ஆனால் அந்த உரிமையை தமிழ் தொழிலாளர்களுக்கு ( அல்லது மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு ) வழங்க முடியாது என்கிற 'தத்துவார்த்தமே' இந்த 1000/- பிரச்சினையின் அடிப்படையாகும்.

இலங்கை அரசு ( அது எந்த அரசாங்கமாக இருந்தபோதும்)  மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு காணியைப் பெற்றுக் கொடுக்க திறந்த மனதோடு முன்வரவில்லை என்பதே இந்த பிரச்சினையின் பிரதான மையப் புள்ளி ஆகும்.

இந்த நிலைப்பாட்டை இலங்கை அரசு எடுக்க இலங்கையை பௌத்த தேசமாக நிறுவுவதற்கு தத்துவார்த்தத்தை வழங்கிய அநகாரிக்க தர்மபாலவின் கருத்து நிலை ஆழ வேரூன்றி உள்ளது. பிரித்தானியருக்கு எதிரான கருத்து நிலையில்  இலங்கை மண்ணை மீட்டு பௌத்த அரசை நிறுவும் அவரது கோட்பாட்டில், அந்த பிரத்தானியரால் அழைத்து வரப்பட்ட இந்தியத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள்களுக்கு இலஙலகையில் இடம் இருக்கவில்லை. எனவேதான்

1. 1948 ல் அவர்களுக்கு பிரித்தானிய அரசு வழங்கியிருந்த குடியுரிமை சுதேச அரசினால் பறிக்கப்பட்டது
2. 1964 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவுடன் ஒப்பந்தம் செய்து நாடு கடத்தப்பட்டது
3. பிரஜாவுரிமை என்ற பெயரில் வாக்குரிமை மாத்திரம் வழங்கப்பட்டது
4.1972-  1992 காலப்பகுதியில் சிங்கள மக்கள் சிறுதோட்ட உடமையாளர்களாக மாற்றப்படும்போது தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்தும் கூலகளாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.
5. குறைந்தபட்சம் அவர்களின் வீடமைப்புக்கான 7 பேர்ச் காணி கூட கொள்கை அடிப்படை அல்லாது தற்காலிகமான அமைச்சரவைப் பத்திரங்களால் அவ்வப்போது அனுமதிக்கப்படுகிறது. அதுவும் தற்போதைய தொழிலாளர்க்கு மாத்திரம்.

6. தோட்டங்களை நிர்வகிக்கும் கம்பனிகளே தோட்ட மக்களின் சேம நலன்களை கவனிக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு தொடர்கிறது ( பிரித்தானியர் காலத்தில் அந்தக் கம்பனிகளும், 72-92 காலப்பகுதியில் அரசின் சார்பாக நிர்வகித்த கூட்டுத்தாபனஙலகளும், 1992 க்குப் பின்னர் தனியார் கம்பனிகளின் பங்களிப்பில் நாடத்தப்படும் PHDT (TRUST ) நிறுவனமும் அதற்கு பொறுப்பாக இருந்தன / இருக்கின்றன.

இதன் உச்சகட்டமாக "தோட்ட மக்களின் சுகாதாரம் முதல் சகல சேமநலன்களையும் நாங்களே கவனிக்கிறோம். அவர்களின் சம்பளவிடயத்தில் தலையிடும் அதிகாரம் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை " என முதலாளிமார் சம்மேளன பேச்சாளர் ரொஷான் ராஜதுரை ஊடகங்களுக்கு (20-01-2021 Daily mirror) தெரிவிக்கும் அளவுக்கு மலையகத் தமிழ் மக்கள் இலங்கை அரசில் இருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டுள்ளார்கள்.

தலைவர்கள் நிலை

எனவே, மலையகத் தமிழ் மக்களை காணி உரிமையுடன்  கூடிய அர்த்தமுள்ள குடிகளாக, அரச சேவைகளைப் பெற உரித்துடுவர்களாக ஆக்கும் வரை 1000/- 2000/- என ஆண்டுகள் மாறி கோரிக்கைகள் தொடரும். அவை 1105/- போன்றதொகைகளால் கபடத்தனமாகக் கண்க்குக் காட்டப்பட்டு நகர்த்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும்.

எனவே 1000/- ஒரு தொழிற்சங்க பிரச்சினை இல்லை. அது கம்பனிகளுடன் நடாத்தும் பேச்சுவார்த்தையில் / கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் தீர்க்கப்படும் பிரசரசனையுமில்லை. அதனை ஆஜானுபாகுவாக தீர்த்துவைக்கும் அரசியல் தொழிற்சங்க தலைவர்களும் இல்லை .

இது ஒரு தலைமுறை சார்ந்த பிரச்சினை.

மலையகத்தின் முதலாம் தலைமுறை கொத்தடிமை நிலையில் இருந்தது. இரண்டாம் தலைமுறை அந்த சமூகத்தை அரசியல் மயப்படுத்தி  நாடாளும் சபைக்கு வந்தது, அதனைத் தடுக்க குடியுரிமையைப் பறித்த போது மூன்றாந்தலைமுறை அதனை போராடி மீளவும் பெற்றது. மீளப்பெற்ற வாக்குரிமையைக் கொண்டு மீண்டும் நாடாளுமன்றம் வந்த நான்காம் தலைமுறை அபிவிருத்தி அரசியலை கையில் எடுத்தது. அதுவரை இருந்த உரிமை அரசியலை கைவிட்டது. அந்தப் பாரமே இப்போது ஐந்தாம் தலைமுறையினரின் கைக்கு வந்துள்ளது.

நீண்டதூர அரசியல் பார்வையும் வரலாற்று ஆய்வுப்புலமும் கொண்ட அரசியல் செயற்பாட்டினால் மட்டுமே மலையகத் தமிழர் அர்த்தமுள்ள குடிகளாக இலஙலகை மண்ணில் வாழ வழி சமைக்க முடியும். அதனையே அடுத்த மலையகத் தலைமுறையினர் தமது அரசியல் செயற்பாடாக கொள்ள வேண்டும்.


மலைநாட்டுத் தமிழர்கள்- புளொட் அமைப்பின் அரசியற் பார்வை

 -மல்லியப்புசந்தி திலகர் 

தோட்டத் தமிழரகள், இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள், மலைநாட்டுத் தமிழர்கள், நாடற்றவர்கள் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் எனும் பல பெயர்களில் இலங்கையின் பெருந்தோட்டங்களில், தேயிலை ரப்பர் தொழில்துறைகளில் அடிமைகள் போன்று தலைமுறை தலைமுறையாக வாழவைக்கப்பட்டிருக்கும் ‘ஒரு தமிழ்ச்சமூகம்’ பற்றிய தனது புரிதலாக, உமா மகேஸ்வரன் தலைமையில் இயங்கிய தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் வெளியீடாக கொண்டு வந்திருக்கக் கூடியதே THE UPCOUNTRY TAMILS - The Wretched of the Earth (மலைநாட்டுத் தமிழர்கள் உலகின் மோசமான பக்கத்தினர்) எனும் இந்த ஆங்கில நூல்.

இந்த நூல் குறித்த பார்வைக்கு வருவதற்கு முன் நடைமுறை அரசியலுடன் தொடர்புபடுத்திய விடயம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு வருவது பொருத்தமானது.

கடந்தவாரம் (23/01/2021)ஒரு வானொலி நிகழ்ச்சி. அதில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற எம்.ஏ.சுமந்திரன் நேர்காணல் செய்யப்படுகிறார். அவரிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி, தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரம் தொடர்பில் உங்கள் கருத்து நிலைப்பாடு என்ன? என்பதாக இருந்தது.அதற்கான அவரது பதில்; அதற்கு ‘கூட்டு ஒப்பந்தம்’ மூலமாக தீர்வு காண்பதே சரியானதாகும். அங்கே தோட்டங்கள் தனியார் கம்பனிகளிடமே வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனவே அவர்களோடு பேரம்பேசி கூட்டு ஒப்பந்தம் மூலம் தீர்வு காண்பதே சரி என நினைக்கிறேன்.அரசாங்கம் தலையீடு செய்வதில் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்பதாக அமைந்தது.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் சட்டத்தரணியுமான எம்.ஏ.சுமந்திரன் கூறிய எந்த பதில் ஒரு சட்டத்தரணியின் பதிலாக, சரியானதாகவும் இருந்ததுவே அன்றி அரசியல்வாதியுடைய பதிலாக இருக்கவில்லை. அதுவும் ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின்’ பேச்சாளராக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த பதில் ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சிக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. இலங்கை சுதந்திரமடைந்ததோடு உருவான அந்த கட்சிக்கு 70 ஆண்டுகால வரலாறு உண்டு. அந்த வரலாற்றின் ஆரம்பமே மலைநாட்டுத் தமிழர் தொடர்பானது என்பதுதான் இங்கே குறித்துரைக்கத்தக்கது.

சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது பாராளுமன்றத்தில் முதல் பத்து மாதங்களுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டச் சட்டம் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் ( மலைநாட்டுத் தமிழர் உள்ளடங்களாக) இலங்கைக் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம். இதற்கு ஆதரவாக எதிராக வாக்களிப்பது தொடர்பில் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளே ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம், எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ஆகியோரிடையே கருத்து முரண்பாடு ஏற்படவே, எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ( தந்தை செல்வா) பிரிந்து சென்று ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி’ யை உருவாக்கினார் என்பது தொடக்க வரலாறு. அதற்குப் பின் அந்த கட்சிக்கு இற்றைவரையான நீண்ட வரலாறு இருக்கலாம்.

இது நடந்தது 1948, 1949 களில். அப்போதிருந்து 20 ஆண்டுகள் கழித்து இன்னுமொரு அரசியல் நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது. அதுதான் ‘தமிழர் கூட்டணியின்’ உருவாக்கம். இந்தக் கூட்டணியில் அன்று பிரிந்து சென்ற அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசும், இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியும் இணைந்ததோடு, தாம் எதற்காகப் பிரிந்தார்களோ, அதாவது மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்காக சண்டையிட்டுப் பிரிந்து கொண்டவர்கள் அதே மக்களின் அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்பான இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸையும் இந்த தமிழர் கூட்டணியில் இணைத்துக் கொண்டார்கள்.

சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானையும் சேர்த்து மூன்று தலைவர்களுமே கூட்டணியின் இணைத் தலைவர்களாகவும் இருந்தார்கள். 1976 ஆம் ஆண்டு இந்தக் கூட்டணி தமிழர் ( ஐக்கிய ) விடுதலைக் கூட்டணியாக உருப்பெற்றதோடு, வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூட்டி தனித் தமிழ் ஈழம் ஒன்றே தமிழர் விடுதலைக்கு தீர்வு என ‘வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம்” நிறைவேற்றினார்கள். எனினும் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ், இந்த கூட்டணியில் இருந்தும் அந்தத் தீர்மானத்தில் இருந்தும் தம்மை விலக்கிக் கொண்டது. அது சரியான முடிவும் கூட.

இந்த 1950 க்கும் 1970 ஆம் ஆண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியானது ‘ இலங்கைத் தொழிலாளர் கழகம்’ என்ற தொழிற்சங்கத்தை 1962 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கி மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தது.

இவ்வாறு தமது கட்சியின் உருவாக்கத்திற்கான அடிப்படையாகவும், தாம் உருவாக்கிய கூட்டணியில் பங்காளியாகவும் மலையகத் தமிழர்களை தம்மோடு இணைத்துக் கொண்டதோடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு என தொழிற்சங்க இயக்கமும் நடாத்திய இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி இப்போது தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத் தலையீடு அவசியமற்றது என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்குமானால் அதுவே இங்கு விசித்திரமான விடயமாக உள்ளது.

இந்த நிலையிலேயே 1976 க்குப் பின் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர் விடுதலைக்காகத் தோற்றம் பெற்ற இளைஞர் (விடுதலை) இயக்கங்கள், மலையகத் தமிழர்கள் தொடர்பாக எத்தகைய நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தன என்பது பற்றிய பார்வை அவசியமாகிறது. அவற்றுள் ஈரோஸ் இயக்கம் தமது ‘ஈழம்’ சிந்தனைக்குள் மலையகத்தையும் சேர்த்து வரைந்திருந்தார்கள் ( Sketch ). நாம் ஈழவர், நமது மொழி தமிழ், நம்நாடு ஈழம் என்பது அவர்களது கோஷமாக இருந்தது. இது குறித்த நூல்களும் உள்ளன.

இதேபோல ‘புளோட்’ ( தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம்) எத்தகைய நிலைப் பாட்டைக் கொண்டிருந்தது என்பதை விளக்குவதே இந்த நூல்.

26 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்தச் சிறிய ஆங்கில நூல் அந்த அமைப்பின் பெயரிலேயே தொகுக்கப்பட்டு வெளிவந்துள்ளது. அதுவும் இந்தியாவில் ( சென்னையில்) வெளிவந்துள்ளது என்பது அவதானத்துக்கு உரியது. வெளிவந்த ஆண்டு குறித்த தெளிவான பதிவு ஒன்று இல்லாதபோதும் 1983, 1985 ஆம் ஆண்டுகளில் அமைப்பின் தலைவர் உமா மகேஷ்வரன் கூறியதான இரண்டு கருத்துகள் ( Messages) நூலில் ஆண்டுகள்ளுடன் குறிப்பிடப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது. எனவே இந்த நூல் வெளிவந்திருக்கக் கூடிய ஆண்டு 1986 ஆக இருக்கலாம்.

1988 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற முதலாவது மாகாண சபைத் தேர்தலில் வடகிழக்கு மாகாணத்தில் மாத்திரமின்றி, மலையகத்தில் மத்திய மாகாண சபைத் தேர்தலில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ( புளோட்), அப்போது இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறிய பெரியசாமி சந்திரசேகரனையும் ( பின்னரே மலையக மக்கள் முன்னணியின் ஸ்தாபகத் தலைவரானார்) இணைத்துக் கொண்டு களம் இறங்கி இருந்தது.

இந்த நூலில் உமா மகேஷ்வரன் கூறும் இரண்டு கருத்துக்களை இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லாம். “வவுனியா, கிளிநொச்சி, மலையகத்தில் வாழும் தொழிலாளர்கள்( Workers), விவசாயத் தொழிலாளர்களுடன் ( Peasants) மட்டக்களப்பில் வாழும் மீனவர் சமூகமும் பாதுகாப்பும் அரணும் வேண்டி நிற்கிறார்கள்” (1983 - உரை - அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்).

“ தோழர்களே நாம் மொழியாலும் பௌதிகமாகவும் பிரிந்து நின்றாலும் நம்மை ஒடுக்கும் ஏகாதிபத்தியம் ஒன்றுதான். அந்த எதிரியை எதிர்கொள்ள கரம் கோர்ப்பொம்” ( 1985 மேதினச் செய்தியில் சிங்கள மக்களை நோக்கி)

இவை எல்லாம் நடைமுறைச் சாத்தியம் கண்டனவா என்பதற்கு அப்பால் மலையகத் தமிழர் சமூகம் குறித்த புளோட் டின் வாசிப்பு எப்படியானதாக இருந்தது என்பதற்கு இந்த நூல் நல்ல ஆதாரமாக உள்ளது.

மலையகத் தமிழர்களின் வரலாற்றை 1842 இல் இருந்தே அணுகுவது
1947 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மலையகத் தமிழர்கள் ஏழு நாடாளுமன்ற உறுப்புரிமையைப் பெற்றதோடு அவர்கள் மேலதிக 13 தொகுதிகளின் உறுப்புரிமையை அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக உருவாக்கியமை

1930 களில் இருந்து மலையகத் தமிழர் எதிர்ப்பு சிங்களத் தரப்பில் தலை தூக்கியமை
1948 ஆம் ஆண்டு வடக்குத் தமிழர் தரப்பு மலையகத் தமிழரின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த துரதிஷ்ட்டம்.

1964 ஆம் ஆண்டு மலையகத் தமிழர்களை நாடு கடத்துவதற்கு இலங்கை - இந்திய அரசுகள் செய்து கொண்ட ‘சிறிமா சாஸ்த்திரி’ ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றோடு இணைத்து அவர்களின் வரலாற்றை அணுகி நோக்கி இருக்கிறது. மறுபுறமாக இலங்கையில் மலையகத் தமிழர்களது,

i. வீடமைப்பு
ii. நாட்கூலி
iii. கல்வி
iv. சுகாதாரம்

முதலான விடயங்களையும் ஆராய்ந்து தமது பார்வையை ஆழப்படுத்திக் கொண்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

150 வருடகாலமாக மலையகத்தமிழர்களுக்காக உள்ள வீடமைப்பு முறைமையில் உள்ள ‘லைன்’ வீட்டு அமைப்பு முறை தொடர்பிலும் அங்கு இருக்கக் கூடிய மலசலகூட வாய்ப்புகள் ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் எண்ணங்களின் வெளிப்பாடுகள் என்பனவும் பதிவு பெற்றிருக்கின்றன.இதன்போது இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக இருந்த என்.சண்முகதாசனின் நூலில் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் அவர்களது எதிர்காலமும் எனும் அத்தியாயம் பற்றியும் மேற்கோள் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

நாட்கூலி தொடர்பில் ஆராயும்போது 1984 ஆம் ஆண்டு வில்மட் பெரேரா ஆணைக்குழுவின் பரிந்முரைப்பான ஒரு நாளைக்கு 5 ரூபா 20 சதம் எனவும் மாதாந்தம் அது 135/= ஆக அமைய வேண்டும் என்ற பரிந்துரைப்பையும் சுட்டிக்காட்டி அதில் இருந்து மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்காக வழங்கப்படும் நாட்கூலி தொடர்பிலும் அது ஏனைய தொழிலாளர்களிடத்மில் இருந்து எவ்வாறெல்லாம் வேறுபடுகின்றது என்பதாகவும் ஆய்வு செய்துள்ளது.

Master plan for Tea என அப்போது மேற்கொண்ட மாதிரி கணக்கெடுப்பு ஆய்வு ஒன்றில், ஊழியர் சேமலாப நிதியம், ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியம் உள்ளடங்களாக மாதச்சம்பளமாக சராசரியாக 200/= வழங்கபடுதல் வேண்டும் என்ற சராசரி பரிந்துரைப்புப் பற்றியும் கூட பதிவு செய்கிறது. அந்த காலத்தில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களும் ஆய்வறிக்கைகள் குறித்தும் கூட கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.

கல்வி நிலை குறித்த ஆய்வுகளின் போது ஐந்தாம் வகுப்பு வரை மாத்திரமே கொண்ட தோட்டப் பாடசாலை முறைமை தொடர்பாக விவாதிக்கப்படுவதுடன், அப்போதைய Economic Review சஞ்சிகையில் அது குறித்து வெளிவந்த ஆய்வுக் கட்டுரையும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.

சுகாதாரம் தொடர்பாக கருத்துரைக்கும் போது, அங்குள்ள குறைந்த மட்ட கூலி வழங்குதலை வெளிப்படுத்தும் ‘நிலைக் கண்ணாடியாக’ அங்குள்ள சுகாதார நிலை நிலவுவதாக கருத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் மிக முக்கிய தகவலாக ஒரு விடயம் பதிவாகி உள்ளது. அதாவது நாடு முழுவதும் இலவச சுகாதார சேவை நடைமுறையில் உள்ளபோது தோட்டத் தொழலாளர்கள் அந்தச் சேவையைப் பெற்றுக் கொள்ள தோட்ட நிர்வாகம் வருடாந்தம் ஒரு தொழிலாளிக்கு 3 ரூபா 50 சதம் வீதம் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்த வேண்டும்.

அதனைச் செலுத்தாமல் விடுவதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குத் தேவையான சுகாதார சேவையைப் பெற்றுக்கொள்ள அரச மருத்துவ மனைகளுக்கு தோட்ட நிர்வாகம் தொழிலாளர்களை அனுப்புவதில்லை. தாம் நடாத்தும் தோட்ட வைத்திய நிலையங்களில் ஏதாவது ஒரு மருந்தைக் கொடுத்து சமாளித்து விடுவார்கள்.

அப்படியே தோட்ட நிர்வாகம் அரசுக்கு ஆண்டுதோறும் 3 ரூபா ஐம்பது சதம் செலுத்துவதாக இருந்தாலும் அவை தொழிலாளியின் உழைப்பில் இருந்தே கழிக்கப்பட்டு செலுத்தப்படும். எனவே எல்லோருக்கும் இலவச சுகாதார சேவை என இந்த நாட்டில் இருக்க தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மாத்திரம் (தோட்ட நிர்வாகம் ஊடாக ) பணம் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை.

இந்த முறைமை அவர்களது நாட்கூலியைக் குறைக்கும் என்பதையும் அதாவது இதனை அரசாங்கத்துக்கு செலுத்தும் தோட்ட நிர்வாகம் அதனை தொழிலாளிக்கான சேவையின் ஒரு பகுதியாக சேர்ப்பதனால் நாட் கூலியை உயர்த்த தயங்கிவருகின்றன.

இந்த நூல் 1980 களின் நடுப்பகுதியில் வெளிவந்த போது இருந்த நிலைமையே இப்போதும் தொடர்வது எத்தனை துரதிஷ்டமானது. கடந்த 2021-01-20 ஆம் திகதி Daily Mirror ஊடகத்துக்கு கருத்துத் தெரிவித்து இருக்கும் முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் ரொஷான் ராஜதுரை இவ்வாறு கூறுகிறார்:
“தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் முதல் சுகாதார சேவை அரசாங்கம் பெற்றுக் கொடுப்பதில்லை. தோட்டக் கம்பனிகளே பெற்றுக் கொடுக்கின்றன. அந்த தொழில் துறையின் பலம் பலவீனத்தை அதனை செய்பவர்களே அறிவோம். உண்மையில் அரசாங்கம் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் தலையிடக்கூடாது” ( ரொஷான ராஜதுரை - முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் -

“The Government does not provide for these workers. From salaries to medical facilities, it is the tea companies that are looking after these plantation workers. First of all, the government really should not get involved in wage setting because it is only those who are in the business know the strengths and weaknesses of the sector. Anyone can give political promises. But, when practically speaking, fulfilling such promises is not possible at the moment,” Mr. Rajadurai said.( Daily Mirror 20-01.2021)

இந்தக் கருத்து தோட்டப் பகுதி சுகாதார துறையில் அரசாங்கம் ஈடுபடவில்லை என்பதைக் காரணம் காட்டி எவ்வாறு கூலி உயர்வு மறுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மிகப் பெரிய சான்றாகும்.எனவே கூலி உயர்வு விடயத்தில் அரசாங்கம் தலையிடக் கூடாது என முதலாளிமார் சம்மேளனம் கேட்பது போலவே, இந்த மக்களும் இலங்கை நாட்டின் பிரஜைகள் எங்களுக்கு அரச சுகாதார சேவையை வழங்கு, அதற்காக தோட்டக் கம்பனிகள் கழித்துக் கொள்ளும் தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தின் ஒரு பகுதியை நட்கூலியில் சேர்த்துக் கொடுத்தல் அவர்களது சம்பளமும் கூடும் கம்பனிகளிடம் அடிமையாக வாழும் நிலைமையும் மாறும் என்பதற்காகவே அரசாங்கத்தின் தலையீடு வேண்டப்படுகிறது என்பதனை அரசியல்வாதிகள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆனாலும் இன்றைய நிலையில் கம்பனிகளின் பிரதிநிதிகளைப் போலவே அரசியல் பிரதிநிதிகளும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத்தின் தலையீடு அவசியமில்லை என்ற மனப்பாங்கைக் கொண்டிருப்பது துரதிஷ்டவசமானது.

இந்த நூலைப் பொறுத்தவரை புளோட் இயக்கத்தின் பிரசார ஏடாக மலையகத் தமிழர்களை தமது அமைப்பு சார்ந்து கவர்வதற்கான அதுவும் இந்திய வம்சாவளியினரான அவர்கள் பற்றி இந்தியாவில் வெளியிட்ட நூல் என்பதன் அடிப்படையிலேயே நோக்க வேண்டி இருக்கிறது. இந்த நூலில் மலையகத் தமிழர்களுக்கு இரண்டு தெரிவுகளைச் சுட்டுக்காட்டும் புளோட் அமைப்பு ஒன்றில் அவர்கள் மலையகத்தில் தொடர்ந்து வாழலாம் அன்றில் வடக்கில் வன்னியில் வந்து குடியேறலாம் அதற்கு தாம் உறுதுணையாக இருப்போம் என்பதாக தெரிவித்துள்ளது. அத்தகைய தெரிவை மேற்கொண்ட மலையகத் தமிழர்களின் வன்னி, கிளிநொச்சி வாழ்க்கை அவலம் குறித்து தனியாக ஒரு நூல் எழுதலாம்.

ஆனாலும் மலையகத் தமிழர்கள் குறித்த அரசியல் உரையாடலைச் செய்வதற்கு அந்த மக்கள் குறித்த வரலாற்று பூர்வமானதும் தத்துவார்த்த ரீதியுமான ஆய்வுகள் அவசியம் என்பதற்கு இந்த நூல் ஆதாரமான ஒரு சான்றாக அமைந்துள்ளது எனலாம்.


தரவுப் புத்தகம்- இலங்கையின் ஆட்சிமுறை மீதான பிரஜைகளின் நம்பிக்கைக் கணக்கெடுப்பு

ஆட்சி முறை என்பது காலத்துக்கு காலம் மாறி வந்திருக்கிறது. மன்னராட்சி முறைமையில் இருந்த இலங்கை காலனித்துவ ஆட்சியில் இருந்து சுதந்திரத்துக்குப் பின் இப்போது ஜனாநாயக ஆட்சிமுறையைத் தெரிவு செய்து கொண்டுள்ளனர்.

இந்த ஜனநாயக ஆட்சி முறை என்பது மக்கள் தமது வாக்களிப்பு மூலம் தெரிவு செய்து கொள்கிற ஒரு முறை. அதனால்தான் ஜன ( சனம் - மக்கள்) நாயகம் ( தலைமை) எனப் பொருள்பட அழைக்கிறோம்.

இந்த ஜனாநாயகம் குறித்த விமர்சனபூர்வமான கேள்விகள், சந்தேகங்கள் அவ்வப்போது எழுந்து வருகிறது. உலகளாவிய ரீதியில் ஒரு பிரதான பேசு பொருளாகக் கூட அது மாறியிருக்கிறது. அண்மைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் மக்கள் வாக்களித்து ஆட்சி மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய பின்னரும் கூட ஆட்சியில் இருந்த ஜனாதிபதி தான் அந்த முடிவை ஏற்கப் போவதில்லை என வழக்குத் தொடர்ந்தமை, அவரது ஆதரவாளர்கள் நாடாளுமன்றத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டமை போன்றன ‘ஜனநாயகம்’ மீதான விமர்சனங்களை வலுப்படுத்துவதாகவே உள்ளது.

இலங்கையிலும் கூட சிவில் நிர்வாக முறைமைக்குள் இராணுவத்தினர் ஈடுபடுத்தப்படுவது நாளாந்த நிகழ்வாகிவிட்ட நிலையில், இது போன்ற தருணங்களில் மக்களின் மனநிலையை அளவிடக்கூடி யதான ஏமேனும் வழிமுறைகள் உள்ளனவா என்ற சிந்தனை பலருக்கும் எழும்புவதுண்டு.

மக்களிடையே இடம்பெறும் பொதுவான உரையாடல்கள், கருத்தாடல்களில் இதனை அவதானிக்க முடிந்தாலும் ஒரு விஞ்ஞான ரீதியான முறைமையில் அந்தக் கருத்துக் கணிப்பை முன்னெடுப்பது ஒரு கலை. ஒரு படிப்பு.

அத்தகைய ஒரு விஞ்ஞான பூர்வமான முயற்சியாக இலங்கையின் ஆட்சிமுறை மீதான பிரஜைகளின் நம்பிக்கைக் கணக்கெடுப்பினைத் தரும் நூல் ‘தரவுப் புத்தகம்’ ( Data Book)

பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தின் அரசியல் விஞ்ஞான பிரிவு ‘ பொதுக் கொள்கைகளும் ஆட்சிமுறையும்’ எனும் நிகழ்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ் ஆய்வு செய்து பிரசுரித்திருக்கும் இந்த நூல் பல ஆய்வுக்குரிய ஆரம்பத் தரவுகளைத் தருகின்றது.

ஜி.டி.ஆர்.யு. அபேரத்ன, எம்.டபிள்யு.ஏ.ஜி. வித்தானவசம், டி.ஐ.ஜே.சமரநாயக்க ஆகியோரினால் தொகுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நூலுக்கு அதனையுந்தாண்டிய பலரது பங்களிப்பு இருந்துள்ளது. அவர்களின் பட்டியலையும் கூட இந்த நூல் தந்துள்ளது.

பொதுவான பார்வையில் புத்தகம் முழுவதும் அட்டவணைகளாக அமைந்த ஒரு தோற்றப்பாடு தெரிந்தாலும், அந்த அட்டவணை தரும் புள்ளிவிபரங்கள் எதனை அடிப்படையாக கொண்டன, எவ்வாறு அந்த புள்ளிவிபரக் கணிப்பீடுகள் பெறப்பட்டுள்ளன என்கிற கோணத்தில் இருந்து பார்க்குமிடத்து பல சுவாரஷ்யமான முடிவுகள் கிடைக்கப்பெறுகின்றன.

இந்த நூலின் உள்ளடக்கத்தை விளங்கிக் கொள்வதற்காக இரண்டு அனுபவங்களையும் அதனோடிணைந்த தகவல்களையும் பகிரந்து கொள்வது உகந்தது.

2017 ஆம் ஆண்டு சார்க் நாடுகளின் ஒன்றான பூட்டான் நாட்டிற்கு சென்றிருந்தபோது கிடைக்கப்பெற்ற தகவல்தான் அந்த நாட்டில் மொத்த தேசிய வருமானத்தின் ( Gross National Income ) மூலமாக அல்லாது மொத்த தேசிய மகிழ்ச்சி (Gross National Happiness) ஊடாகவே மக்களின் திருப்தி மதிப்பீடு அல்லது கணக்கெடுப்பு செய்யப்படுகிறது என்பது. இந்த தகவலை அடுத்து மனதில் எழக்கூடிய முதல் கேள்வி, மகிழ்ச்சியை அளவீடு செய்ய முடியுமா ? என்பது, இரண்டாவது கேள்வி அப்படியே மகிழ்ச்சியை அளவீடு செய்யும் வழிமுறைகளைக் கையாண்டாலும் அதனை தேசிய மட்டத்தில் அளவீடு செய்வதற்கும் அமிவிருத்திக் குறிகாட்டியாக கொள்வதற்கும் அரசாங்கம் தயாராகுமா ? என்பது. இவை இரண்டும் பூட்டான் நாட்டில் சாத்தியமாகியிருக்கிறது என்பதுதான் சத்தியம்.

எப்படி அந்த மகிழ்ச்சியை அளவீடு செய்கிறீர்கள் ? எனக் கேட்டபோது கிடைத்த இன்னுமோர் ஆச்சரியந்தான் அந்த நாட்டில் அதற்கென ஓர் ஆணைக குழுவே உள்ளது. அதுதான ‘தேசிய மகிழ்ச்சி ஆணைக்குழு’ ( National Happiness Commission ). இந்த ஆணைக்குழு ஆண்டுதோறும் மக்களிடையே கணக்கெடுப்புச் செய்கிறார்கள். அந்தக் கணக்கெடுப்பில் அரசு மக்களுக்கு வழங்கும் சேவைகள் தொடர்பில் மக்கள் திருப்தி கொள்கிறார்களா ? அதன் மூலம் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்களா ? என கேட்டு அறிகிறார்கள்.

உதாரணமாக, அரசு உங்களுக்கு பெற்றுக்கொடுக்கும் கல்வி வாய்ப்புகள் உங்களுக்கு திருப்தி அளிக்கிறதா என ஒரு கேள்வியை மக்களிடம் முன்வைத்து அதற்கு விடையளிக்க ஆம், இல்லை, ஓரளவு, திருப்தி, மிக திருப்தி, திருப்தி இல்லை என்பதுபோன்ற பதில்களைப் பெற்று திருப்தி குறைவாக இருப்பதற்கான காரணங்களைக் கேட்டறிந்து, அதனை மதிப்பாய்வு ( Evaluation ) செய்து அடுத்துவரும் ஆண்டுகளில் பொது கொள்கை வகுப்பு, திட்டமிடல் திணைக்களங்களுக்கு தரவுகளாகத் தருகிறார்கள். அதற்கேற்ப கொள்கை வகுப்பாளர்கள் ( Policy makers ) அடுத்தடுத்த ஆண்டுத் திட்டங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்து மக்களை மகிழ்ச்சிபடுத்துவதை இலக்காக் கொண்டு செயற்பட முனைகிறார்கள். இதுபோன்ற மக்களின் தேவைகள் என உணரும் சுகாதாரம், போக்குவரத்து, வீடு என பல தரப்பட்ட விடயங்கள் தொடர்பாகவும் கேள்விகளை எழுப்பி கணக்கெடுப்புகளைச் செய்து அபிவிருத்திக் கொள்கை வகுப்புக்கும் மக்களுக்கான ஜனநாயகத்தைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்கும் பூட்டான் நாடு முயற்சி மேற்கொள்கிறது. பூட்டானின் இந்த முன்மாதிரி திட்டத்தை பல மேலைத்தேய நாடுகள் கூட பின்பற்றத் தொடங்கியுள்ளன.

இரண்டாவது அனுபவப் பகிர்வுக்கு முன் இந்த ‘தரவுப் புத்தகம்’ எனும் நூல் தர முனையும் விடயங்களைப் பார்த்துவிட்டு வரலாம். இலங்கையின் ஒன்பது மாகாணங்களில் மேல்மாகாணம் தவிர்ந்த ஏனைய மாகாணங்களில் இருந்து குறைந்தது ஒரு மாவட்டம் எனும் அடிப்படையில் 12 மாவட்டங்களைத் தெரிவு செய்து மக்களை இன, மத,வயது,பால்நிலை, அடிப்படையில் இனங்கண்டு அவர்களிடம் பல விதமான கேள்விகளைக் கேட்டு அதற்கான பதிற்குறியைப் பெற்றுத் தொகுத்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கேள்விகளுக்காக கிடைக்கப்பெற்ற பதில்களே அட்டவணைகளாக புத்தகத்தை நிறைத்திருக்கிறது. அதனைக் கொண்டு ஆய்வுகளையும் அர்த்தப்படுத்தல்களைச் செய்து கொள்வதும் அதனை கொள்கை வகுப்புக்கு அடிப்படையாக எடுத்துக் கொள்வதும் அடுத்த கட்டம்.

ஆனால், இந்த ஆய்வின் உப தலைப்பான ‘இலங்கையின் ஆட்சிமுறை மீதான பிரஜைகளின் நம்பிக்கைக் கணக்கெடுப்பு’ என்பதுவும் அதனை அளவீடு செய்வதற்காக மக்களிடம் முன்வைத்த கேள்விகளும் இங்கே முன்வைக்கப்படும் கேள்விகளும் முக்கியத்துவமானது.

மூன்று பாகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு தொகுக்கப்பட்டுள்ள இந்த நூலின் முதலாம் பாகத்தில. (Part A ) ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டோர் அல்லது பதிலளித்தோர் பற்றிய விபரங்களைத் தருகிறது. அவர்களது பால், வயது, இனம், மதம், பிறந்த இடம், தற்போதைய வசிப்பிடம், வதிவிட மாகாணம், கல்விமட்டம், தொழில் நிலை, தொழில்துறை, குடும்ப உறுப்பினர் விபரம், மாதாந்த வருமான பங்கீடு, சிவில் சமூக அங்கத்துவம்- பங்குபற்றல், மத நம்பிக்கைகள் முதலான விடயங்களின் அடிப்படையிலேயே தரவுகள் திரட்டப்பட்டு இருக்கின்றன.

இரண்டாவது பாகத்தில் ( Part B) ‘திருப்தி’ எனும் அடிப்படையில் அவர்களிடம் முன்வைக்கப்பட்ட கேள்விகள் அல்லது விடயங்கள் குறித்தான பதிற்குறிகளைத் தொகுத்துத் தருகின்றது. உதாரணமாக அரசியல், சமூக, பொருளாதார குடும்ப நிலைகளில் நீங்கள் அடைந்து இருக்கக்கூடிய திருப்தி, தற்போதைய ஆட்சி முறை மீதான திருப்தி, அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஆட்சி முறையில் எதிர்பார்க்கும் மாற்றம், இலங்கையில் ஜனநாயகத்தின் அபிவிருத்தி குறித்த திருப்தி, அதிகாரப் பிரயோகங்கள் மீதான மனப்பாங்கு ( பெற்றோர் - அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள்- குடும்பப் பின்னணிகள்) போன்ற விடயங்களில் இருந்து கிடைக்கப்பெற்ற தரவுகள் இதில் அடங்குகின்றன.

மூன்றாவது பாகத்தில் ( Part C) பொது நிறுவனங்கள், சமூக நிறுவனங்கள் மீதான பிரஜைகளின் நம்பிக்கை எவ்வாறு உள்ளது என்பதனை அறியும் கேள்விகளும் அதற்கான பதிற்குறிகளும் தரவுகளாக தொகுப்பட்டுள்ளன. இதன் கீழ் பாராளுமன்றம், மத்திய அரசு, உள்ளூராட்சி சபைகள், சிவில் சேவைகள், அரசியல் கட்சிகள், உச்ச நீதிமன்றம், பொலீஸ், இராணுவம், அரச்சார்பற்ற நிறுவனங்கள், தொழிற்சங்கங்கள், மாணவர் சங்கங்கள், பாடசாலைகள், கல்லூரிகள் பல்கலைக்கழகங்கள், தேர்தல் ஆணைக்குழு, மனித உரிமை ஆணைக்குழு, ஊழல் எதிர்ப்பு ஆணைக்குழு, மாவட்ட செயலகங்கள், பிரதேச செயலகங்கள், கிராம சேவகர்கள், வேறு நிறுவனங்கள் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை எவ்வாறு உள்ளன என்பதை ஆய்வு செய்து தரவுகளைத் தருவதாக உள்ளது.

மேலும் தொழிலாண்மை அல்லது உத்தியோகம் குறித்த அபிப்பிராயம் எவ்வாறு உள்ளது என்பதும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் கீழ் அரச ஊழியர்கள், மத்திய அரசியல்வாதிகள், உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள்,பொலிஸார்,நீதிபதி, வைத்தியர்,தாதி, சுற்றாடல், இராணுவ அதிகாரிகள், மாணவர்கள், அரச சார்பற்ற நிறுவன செயற்பாடுகள், வர்த்தகர்கள் ,தனியார்துறை நிறுவனங்கள்,பாடசாலை ஆசிரியர்கள், பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர்கள், சட்டத்தரணிகள், ஊடகவியலாளர்கள், பிற உத்தியோகத்தில் உள்ளோர் தொடர்பில் மக்களின் எண்ணம் எவ்வாறு உள்ளது என தரவுகள் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அதேபோல பொறுப்புக்கூறல் ( Accountability ) விடயத்தில் தேசிய அரசாங்கம், மாகாண அரசாங்கம்,உள்ளூராட்சி அரசாங்கம்,மாவட்ட செயலகம்,பிரதேச செயலகம்,கிராம உத்தோயுகத்தர் பிரிவுகள்,பொலீஸ்,அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள்,தனியார் துறை, வங்கி போன்றன எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என்பதும், ‘வெளிப்படைத்தன்மை’ ( Transparency) . சட்டத்தின் ஆட்சி ( Rule of Law), பிரஜைகளின் பங்குபற்றுதல் ( Citizens’ Participation) முதலான விடயங்களில் இந்த அமைப்புகள் எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என்பதும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்யப்பட்டு தரவுகள் தொகுக்கப்படுகின்றன.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழக வெளியீடாக வந்திருக்கக்கூடிய இந்த நூல் 2015 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் வெளிவந்த நூலாக இருப்பதற்கான சான்றுகள் அதன் உள்ளடக்கத்தில் தெரிகிறது. ஆனால் எந்த இடத்திலும் வெளிவந்த ஆண்டு குறித்த நிச்யமான பதிவு இல்லாமல் இருப்பது ஒரு குறைபாடு ஆகும்.இந்த ஆய்வின் நிறைவேற்றுச் சுருக்கத்தை எழுதியிருக்கும் மாலினி பாலமயூரன் எழுதி உள்ளார். அவரது குறிப்பின் இறுதியில் 29 நவம்பர் எனக்குறுப்பிட்டு 201 என்று மட்டுமே உள்ளது. எனவே வெளிவந்த ஆண்டு குறித்த சரியான தகவலை 978-955-589-245-2 என்ற ISBN இலக்கத்தைக் கொண்டே அறியமுடியும். இந்தத் திகதி அல்லது ஆண்டு குறித்து இங்கே வலியுறுத்த காரணம் இந்த நூலின் நோக்கம் ஒரு காலகட்டத்தின் தரவுகளையும், மக்கள் அபிப்பிராயங்களையும் பதிவு செய்வதாக இருப்பதனாலாகும்.

மாலினி பாலமயூரனின் நிறைவேற்றுச் சுருக்கத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள தகவல்கள் முக்கியமானவை. 2009 ஆம் ஆண்டு புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட்டதன் பின்னர் 2015 ஆம் ஆண்டு அமையப் பெற்ற நல்லாட்சி அரசாங்கம் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை குறிப்பாக 1978 ஆம் ஆண்டு அரசியல் அமைப்பின் 19 வது திருத்தம் காரணமாக அதிகரித்திருந்தமையை சுட்டிக் காட்டுவதாக தரவுகள் அமைந்துள்ளனவாக விளக்குகிறார்.

எனினும. முப்பது ஆண்டுகால உள்நாட்டு யுத்தத்தின் பின்னர் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பொலிஸாரை விட இராணுவத்தினர் மீது ஏற்பட்டிருப்பதாகவும் தமிழ் மக்களிடத்தில் அவர்களுக்கு எதிரான மனநிலை இருப்பதாகவும் தரவுகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதையும் குறித்துரைக்கிறார்.

இதுபோல பல விடயங்கள் தொடர்பிலும் தரவுகளைத் தரும் 89 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூல் ஆய்வாளர்களுக்கும், கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் சிறந்த கைநூலாக அமைகிறது. அதேநேரம் காலத்துக்குக் காலம் இந்தத் தரவுகளும் மனநிலைகளும் மாற்றமுறும் நிலையில் ஆண்டுதோறும் இத்தகைய ஆய்வுகளை இன்னும் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவில் மேற்கொள்ளும் ஒரு தேவைக்கான அடிப்படையை இந்த நூல் தருகிறது. நேபாள நாட்டில் செய்யப்பட்ட ஆய்வு முறையின் அடிப்படையில் நோர்வே நாட்டின் ‘நொரெட்’ அமைப்பின் நிதி உதவியுடன் இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

இதனை அரசாங்கமே தனது பொறுப்பில் ஆண்டுதோறும் அல்லது நிச்சயிக்கப்பட்ட கால இடைவெளியில் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பு செய்வதைப்போல அல்லது அதன்போதே நூறு சதவீதம் மக்களிடத்தில் செய்யப்பட்டு அதனூடாக பெறப்படும் தரவுகள் அடுத்து வரும் காலப்பகுதிக்கான கொள்கை வகுப்புக்கும் ஆட்சி முறை வடிவமைப்புக்கும் பயன்படுத்தப்படுவதாக இருத்தலே பூட்டான் போன்று அடிப்படையான பயன்பாடுகளுக்கு உதவக்கூடும்.

இந்த நூலின் ஆய்வுப் பரப்பான ‘இலங்கையின் ஆட்சிமுறை மீதான பிரஜைகளின் நம்பிக்கைக் கணக்கெடுப்பு’ என்பதாக கடந்த நல்லாட்சி காலத்தில் செய்யப்பட்ட ஆய்வு தற்போது செய்யப்படுமாக இருந்தால் அது எவ்வாறனாதாக இருக்கும் என்பதே சுவாரஷ்யமாக அமையலாம். அதனை எனது இரண்டாவது அனுபவத்தோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்க எண்ணுகிறேன்.

2019 ஆம் ஆண்டு ஈஸ்ட்டர் தாக்குதலுக்குப் பின்னர் மலேஷியாவில் இடம்பெற்ற ஒரு மாநாட்டின் பேசுபொருள் ‘உலகளாவிய ரீதியில் ஜனநாயகத்துக்கு ஏற்பட்டு இருக்கக்கூடிய கேள்விக் குறியும் ஜனநாயகத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்காக மேற்கொள்ள வேண்டிய வழிமுறைகளும்’ என்பதாக இருந்தது. இந்த மாநாட்டில் முக்கியமான ஒரு தரவு பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டது. அதுதான், உலகில் தற்போது 53 சதவீதமான மக்கள் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இல்லை என்பது. அப்போது அங்கே இருந்த ஊடகவியலாளர்கள் ஒவ்வொரு நாட்டுப் பிரதிநிதியிடமும் ஒரு கேள்வியை கேட்டனர்.

மலேஷியாவில் எத்தனை சதவீதமான மக்கள் ஜனநாயகம் மீது நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர் என்பதற்கு பதிலாக அந்த நாட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சொன்னது; புள்ளிவிபர ரீதியாக கூற முடியாவிட்டாலும் மலேஷிய மக்களிடத்தில் அப்படியொரு மனநிலை இருப்பதை உணரமுடிகிறது என்பதாகும்.இலங்கைப் பிரதிநிதியாக என்னிடம் ( கட்டுரையாளர்) கேட்டபோது, 100% மக்களுக்கு ஜனநாயகம் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்றுதான் கருத வேண்டி இருக்கிறது என்றேன்.

ஏன் அப்படி கூறுகிறீர்கள் என்றபோது, ஈஸ்ட்டர் தாக்குதலை அடுத்து இலங்கை நாடாளுமன்றத்தை 225 உறுப்பினர்களையும் தகர்க்க வேண்டும் என சமூகவலத்தளங்களில் அவ்வாறு கருத்துகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. அந்த 225 பேரும் மக்கள் பிரதிந்திகள் என்றால் 100 வீதம. ஜனநாயகம் மீதான எதிர்ப்பு என்றுதானே கொள்ள வேண்டும் என்றேன்.

ஒரு சுவாரஷ்யம் கருதி அந்த பதில் அவ்வாறு அமைந்தாலும் இலங்கை மக்கள் இப்போதைய ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை இழந்து இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கு இல்லை. அத்தகைய ஜனநாயகம் மீதான நம்பிக்கை இழப்பு, பொது நிர்வாகம் மீதான திருப்தி இன்மை போன்ற விடயங்களை கொள்கை வகுப்பாளர்கள் உணரவும், அடுத்த கொள்கைகளை மக்கள் சார்ந்து உருவாக்கவும் அதிலும் குறிப்பாக புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கத் தலைப்படும் இலங்கை ஆட்சிமுறை சூழலில் இத்தகைய ஆய்வு நூல்கள் வாசிப்புக்கும் பயன்பாட்டுக்கும் வேண்டப்படுகின்றன.

24/01/2021- Virakesari

 


இலங்கையில் வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் பொதுவானதாக அரசியலமைப்பு அமையவேண்டும்

- சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் கலந்துரையாடலில் திலகராஜ்

இலங்கையில் புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி மீண்டும் பேசுபொருளாகி இருக்கும் நிலையில் உத்தேச அரசியல மைப்பானது எந்தவொரு இனத்தினருக்கோ, மதத்தினருக்கோ அல்லது குறித்த மொழிசார்ந்தவருக்கோ ஆனது என்ற உணர்வைத்தராத வகையில் அமைவதாக, இலங்கையில் வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் பொதுவானதாக உணரக்கூடியதான அடிப்படைகளைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும் என முன்னாள் நுவரெலிய மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் தெரிவித்துள்ளார்.

சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் ஏற்பாட்டில் அரசியல் அமைப்பு நிபுணர்களும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும் ஆர்வலர்களும் இணைத்ததான கருத்தாடல், சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் தலைவரும் முன்னாள் சபாநாயகருமான கரு ஜயசூரிய தலைமையில் இணைய வழியூடாக நடைபெற்றது.

திறந்த பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் கலாநிதி அத்துலசிரி சமரநாயக்கவின் நெறிப்படுத்தலில் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக சட்டபீடத் தலைவரும் முன்னாள் இலங்கை மனித உரிமை ஆணைக்குழுவின் தலைவியுமான பேராசிரியை தீப்பிக்கா உடுகம, சட்டத்தரணி மீரா மொஹிதீன் பாஹீஜ், முன்னாள் நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் ஆகியோர் வளவாளர்களாகக் கலந்து கொண்டு கருத்துத் தெரிவித்தனர்.

இந்த கருத்துரையின்போதே முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் மேற்கண்டவாறு தெரிவித்தார்.

அவரது முழுமையான உரை பின்வருமாறு:

அடிப்படைத் தத்துவம்

அரசியலமைப்புக்கான அடிப்படைத்தத்துவமானது, அரசியலமைப்பானது இன, மத, மொழி சார்ந்ததாக அமையப் பெறாது இலங்கைப் பிரஜை என்ற அடிப்படையில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டு வகுக்கப்படுதல் வேண்டும். பிரஜை என்போர் எவ்வித பேதப்படுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்படமாட்டார் என்பது அடிப்படைக் கொள்கையாதல் வேண்டும். தேசிய கொள்கைகள் காலத்துக்கு காலம் மதிப்பாய்வு (Policy Evaluation) செய்யப்படுதல் வேண்டும். குறிப்பாக அபிவிருத்தி விடயங்கள் சார்ந்த தேசிய கொள்கைகள் காலத்துக்கு காலம் கண்காணிப்பு (Scrutinizing) செய்யப்படுவதுடன் புதுப்பிக்கப்படும் கொள்கைகள் நாட்டு மக்களின் இறைமையை பாதிப்பதாக இல்லாமல் அமைவதை அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

மக்களின் இறையாண்மை என்பது அரசியலமைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும். அத்தகைய இறையாண்மை நிர்வாக அதிகாரங்களையும், அடிப்படை உரிமைகளையும், வாக்குரிமையையும் உறுதி செய்வதாக அமைதல் வேண்டும்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இலங்கை ஏற்றுக் கொண்ட சிவில், அரசியல் உரிமைகள், பொருளாதார, சமூக, கலாசார உரிமைகள், இனப்பாகுபாட்டை அகற்றுவதற்கான உடன்படிக்கை ,பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்துவகை பாகுபாடுகளையும் அகற்றுவதற்கான உடன்படிக்கை, குழந்தைகளின் உரிமைகள் தொடர்பான உடன்படிக்கை, சித்திரவதைக்கு எதிரான உடன்படிக்கை, புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், அவர்களது குடும்பங்கள் பற்றிய உடன்படிக்கை, கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுவதில் இருந்து அனைத்து நபர்களையும் பாதுகாப்பதற்கான உடன்படிக்கை போன்ற உடன்படிக்கைகளும் மரபுரிமைகளும் அரசியலமைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்படுவது அடிப்படையாக கொள்ளப்படுதல் வேண்டும்.

அரசின் தன்மை

இலங்கை ஒரு மதச்சார்பற்ற, பல்லினங்கள் வாழும், பல்கலாசார ஜனநாயக நாடு என அரசியலமைப்பில் உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

எனினும் சுதந்திரந்துக்குமுன் இருந்து 1972ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு உருவாக்கம் வரை பௌத்த மதத்தை அரசியலமைப்பு போஷிப்பதாக இருக்கவேண்டும் என்ற நிலை உருவானதால் அத்தகைய ஒரு சரத்தினை மாற்றிக் கொள்வதில் ஏற்படக்கூடிய சிக்கல்களை நாம் யதார்த்தமாக உணர்ந்தவர்களாக உள்ளோம். கடந்த நல்லாட்சிகால முன்மொழிவுகளில் அத்தகைய முயற்சி எடுக்கப்பட்டபோது அதற்கு பாரிய எதிர்ப்பலை வந்ததோடு அதற்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்ட யோசனைகளில் பௌத்தத்திற்கு முன்னுரிமை என்ற கருத்தே பரவலாகக் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன.

எனவே பௌத்தத்திற்கு முன்னுரிமை என அரசியலமைப்பில் உறுதிசெய்யப்பட வேண்டியது பெரும்பாலானவர்களின் அபிலாஷையெனில், ஏனைய மதங்களும் நம்பிக்கைகளும் சுதந்திரமாக இயங்குவதனையும் அரசியலமைப்பு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான ஏற்பாடுகள் இடம்பெறுதல் வேண்டும். அத்துடன் பிரஜையொருவர் மதம் ஒன்றை பின்பற்றாதிருப்பதற்கு உள்ள உரிமையும் அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

இலங்கை நாட்டின் பெயர், இலங்கை ஜனநாயக சோஷலிச குடியரசு என்பதாகவே இருக்கலாம். தற்போதைய தேசிய கொடியின் மீது சிறுபான்மை தேசிய இனங்களுக்கு விமர்சனம் உள்ளபோதும் அதில் வழங்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய குறைந்தபட்ச அங்கீகாரத்தையும் தனிநபரோ அல்லது அமைப்புகளோ தன்னிச்சையாக நீக்குவதான சந்தர்ப்பங்களை அரசியலமைப்பு தடைசெய்யும் ஏற்பாடுகளைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும்.

இந்த நாட்டில் சிறுபான்மை தேசிய இனம் என்றவகையில் மலையகத்தவனாக அரசியல் உரிமை நீக்கம் செய்யப்பட்ட சமூகத்தில் இருந்து அதன் வலியை உணர்ந்து வந்தவன் என்றவகையில் எங்களது அடையாளம் இன்னும் இந்தியத் தமிழர் என இலங்கையில் பதிவு செய்யப்படுவது எங்களை இலங்கை தேசத்தில் இருந்து அந்நியப்படுத்தி வைப்பதான உணர்வு என்னிடத்தில் உண்டு.

இந்தியாவில் இருந்துவந்து இருநூறு வருடங்களை அடையும் மலையகத் தமிழர்கள், இப்போதாவது இலங்கை அரசியலமைப்பில் முழுமையான இலங்கை பிரஜையாக உணரும் ஏற்பாடுகளை எதிர்பார்க்கின்றேன்.

அந்தவகையில், மலையகத் தமிழ் இனத்தைக் குறிக்கும் நிற அடையாளமும் தேசிய கொடியில் மேலதிகமாக சேர்க்கப்படுதல் வேண்டும் என்பது எமது எதிர்பார்ப்பாகும்.

தேசியகீதம் சிங்களம், தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் பாடப்படுவதை அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

பாகுபாடு அற்ற குடியுரிமை உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும். பதிவுப் பிரஜை எனும் வகுதி அகற்றப்படுதல் வேண்டும். பிறப்புச் சான்றிதழ் சகலருக்கும் ஒரே வடிவமைப்பிலானதாக மும்மொழிகளிலும் எழுதப்பட்டதாக இருத்தல் வேண்டும். (புதிய தேசிய அடையாள அட்டையில் உள்ளது போன்று).

இலங்கையில் தொடர்ச்சியாக ஐந்தாண்டு காலம் வாழ்ந்த ஒருவர் நிரந்தர வதிவிட (PR) வாய்ப்பு பெறவும், தொடர்ந்து பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஒருவர் குடியுரிமை பெறவும் ஏற்பாடு செய்யப்படல் வேண்டும்.

இலங்கையில் பிறந்தவராயினும் அவர் வேறு ஒரு நாட்டின் பிரஜைக்குரிய அந்தஸ்த்தை பெற்றிருக்கும் பட்சத்தில் இலங்கையில் அரசியல், நிர்வாக, பாதுகாப்பு துறைகளில் பதவியைப் பெறுபவராயின் பிறநாட்டு பிரஜாவுரிமை கைவிடல் வேண்டும்.

உரிமைகள்

அடிப்படை உரிமையாக மனசாட்சி சுதந்திரம், சிந்தனைச் சுதந்திரம், மத சுதந்திரம் , மதமற்று இருப்பதற்கான சுதந்திரம், வாழ்வதற்கான சுதந்திரம், காணி உடமைச் சுதந்திரம் - (வீட்டுக்கும் வாழ்வாதாரத்துக்குமான காணி ) சகல பிரஜைகளுக்கும் உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

தனி நபர் பாதுகாப்புக்கான உரிமை, தொழில்உரிமை, தொழிற்சங்க உரிமை, சமத்துவமான கல்விக்கான உரிமை, பொது சுகாதார சேவைகளைப் பெறும் உரிமை, உட்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமை ( இதனை உபசட்டங்களைக் கொண்டு தடுக்க முடியாத வகையில்) உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்

ஜனநாயக உரிமைகளாக கருத்துச் சுதந்திரம், பேச்சுச் சுதந்திரம், அமைதியாக ஒன்று கூடுவதற்கான சுதந்திரம், தகவல் அறியும் சுதந்திரம், சகல பிரஜைகளுக்கும் தேர்தல்களில் வாக்களிப்பதற்கும், போட்டியிடுவதற்கும், சேவையாற்றுவதற்குமான சுதந்திரம் ஆகியனவும், நடமாடுவதற்கான உரிமைகளாக இலங்கையில் எப்பகுதிலும் வாழ்வதற்கான சுதந்திரமும், இலங்கையை விட்டு வெளியேறுவதற்கான சுதந்திரமும் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும்.

சட்ட உரிமைகள் எனும் வகையில் நீதியையும் சட்டத்தையும் நியாமாக அமுலாக்குவதன் ஊடாக அனுபவிக்கும் சுதந்திரம். சட்டத்துக்கு முன் சமமாகவும் நியாயமாகவும் நடத்தக் கோருவதற்கான உரிமை, தடுப்புக் காவலில் வைக்க நேரிடும் இடத்து சட்ட உதவிகளைப் பெறும் உரிமை, சட்ட ஆலோசனை சேவை பெறும் உரிமை ஆள்கொண்ரவு மனுவுக்கான உத்தரவாதம், சட்டத்தின் முன் கைதான ஒருவர் அதனது தாய்மொழியில் வாக்குமூலம் வழங்கவும், தாய்மொழி தவிர்ந்த மொழிகளில் வாக்குமூலம் வழங்க மறுக்கவோ அல்லது தாய்மொழி தவிர்ந்த மொழி ஒன்றில் தயாரிக்கப்பட்ட எழுத்து மூல வாக்கு மூலத்தில் கையொப்பம் இடாமல் மறுப்பதற்கான உரிமை, நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின்போது தனது தாய்மொழியில் மொழிபெயர்ப்பைக் கோரும் உரிமை, நீதியும் நியாயமானதுமான விசாரணையைக் கோரி நிற்பதற்கான உரிமை, குற்றம் நிரூபிக்கப்படும்வரை நிரபராதி ஆக கருதப்படுவதற்கான உரிமை உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

சமத்துவ உரிமைகள் எனும் வகையில் இலங்கை ஒரு பல்லினத்துவ நாடு என்பதன் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு இனமும் தேசிய அடையாளத்தை உறுதி செய்ய வாய்ப்பு வழங்கப்படல் வேண்டும். இனம் / பால்/ மதம் / வம்சாவளி / மொழி சார்ந்த தேசியங்களை சமத்துவமாக நடாத்தப்படுவதை உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

இலங்கை நாட்டிற்குள் 'இந்திய தமிழர்' எனும் இன அடையாளம் நீக்கப்பட்டு இந்திய வம்சாவளியினரான அந்த மக்கள் தமது பண்பாட்டு அடையாளமாக வளர்த்தெடுத்துள்ள 'மலையகத் தமிழர்' எனும் அடையாளம் சனத்தகைக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்படுதல் வேண்டும். தேசிய சிறுபான்மை இனத்தேசிய பண்பாட்டு அடையாளங்கள், மரபுரிமைகள், தொல்லியல் சிறப்பியல்புகள், கலை, கலாசாரங்கள், இலக்கியம், அரங்கம் போன்றனவற்றை பேணுவதற்கும் பாதுகாப்பதற்குமான உரிமை.

தனிநபர் உரிமைகளாக சட்டப்பாகுபாட்டில் இருந்து பாதுகாப்பு, இலவச கல்வியை அனுபவிப்பதற்கான உரிமை, இலவச பொது சுகாதாரத்தைப் பெறும் உரிமை, அந்தரங்க வாழ்க்கை பாதுகாப்பு உரிமை, பால் (Gender) ரீதியான உரிமை, மாற்றுப்பாலின உரிமை, இன, மத, சாதி பாகுபாட்டுக்கு உள்ளாகாமல் இருப்பதற்கான உரிமை மாற்றுத்திறனாளிக்கான, மாற்றுப்பாலின பொதுவசதிகள் பெறும் உரிமைகள் அரசியலமைப்பில் உறுதிசெய்யப்படுவதுடன் குழு உரிமைகளாக இனத்தேசியமாகவும், சமூகக் குழுமமாகவும் அடையாளத்தைப் பேணும் உரிமை உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும்.

கூட்டு உரிமைகளாக நிலைபேறான இயற்கை சூழல் பேணப்படுதல், இயற்கை வளம் சூறையாடப்படாமல் இருப்பதற்கான உரிமை, சமூக நீதியைப் பெறுவதற்கான உரிமை, அரச பொது நிர்வாக சேவையை நியாயமான முறையில் பெறுவதற்கான உரிமை, நுகர்வோர் உரிமைகள் போன்றவற்றுடன், பிரிக்கப்படமுடியாத ஐக்கிய இலங்கைக்குள் அதிகார பகிர்வினை உறுதிசெயவதாகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

ஏக்கிய, எக்சத் - ஒற்றையாட்சி, ஒருமித்த போன்ற சொல்லாடல் குழப்பங்களை தவிர்த்து அதிகாரபகிர்வின் ஊடாக மக்களை சக்திமயப்படுத்தும் ஆட்சி முறைமை குறித்த அவதானமே அவசியமானதாகும்.

'அரசியலமைப்புக்கான அடிப்படைத் தத்துவங்களும், அரசின் தன்மையும்' எனும் தலைப்பில் உரைகள் அமைந்தபோதும் உரையாடல்களின் போது அரசியலமைப்பு தயாரிப்பு முறைமை குறித்த இரண்டு முக்கிய விடயங்கள் அவதானத்தைப் பெற்றன.

மாற்றப்பட முடியாத அரசியலமைப்பு அடிப்படைத் தத்துவங்களை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியுமா ? என முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் சட்டத்தரணியுமான ஜயம்பத்தி விக்ரமரட்ண முன்வைத்த கேள்வியும், கலாநிதி சுஜாத்தா கமகே முன்வைத்த அரசியலமைப்பு பேரவை ஒன்றை உருவாக்கி அதன் மூலம் அரசியலமைப்பு உருவாக்க பணிகளை முன்னெடுத்தல் என்பது அரசியலமைப்பு சபை ஒன்றுக்காக தனியான தேர்தலை நடாத்தி உறுப்பினர்களைத் தெரிவு செய்துகொள்வதன் மூலம் ஆளும் அரசாங்கங்களுக்குத் தேவையான நிபுணர்களை நியமித்து அரசியலமைப்பை உருவாக்க முனையும் கைங்கரியத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும் எனவும் கருத்தாடல் இடம்பெற்றது.

கூடவே புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றின் தேவைப்பாட்டுக்கான தூரநோக்கம் பற்றிய ஆய்வும் கலந்துரையாடலும்கூட அடுத்தடுத்த உரையாடல்களில் மேற்கொள்ளப்படல் வேண்டும் எனவும் உடன்பாடு எட்டப்பட்டது.

22/01/2021- Virakesari

பெருந்தோட்டத்துறை சுகாதார நிலை

ஒரு கொள்கை  மீள்பார்வை  

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்
இலங்கையின் பெருந்தோட்டத்துறைசார்ந்து கடந்த அரை தசாப்த காலமாக பேசப்படும் பிரச்சினை ஆயிரம் ரூபா நாட்சம்பளம். எனினும் அதனைத் தாண்டிய பல பிரச்சினைகள் உண்டு என அரசியல் களத்தில் பேசப்படுவதுண்டு.
அத்தகையப் பிரச்சினைகளை அடையாளம் காண்பதும் அதனைப் பேசு பொருளாக்குவதும் அவற்றுக்கான தீர்வுத்தடங்களைத் தேடுவதும் குறித்த பிரச்சினைகளில் இருந்து மக்களுக்கு விடுதலை பெற்றுக் கொடுப்பதற்கான வழிமுறையாகும்.
அவ்வாறான ஒரு பிரச்சினையாக அடையாளம் காணப்படக்கூடிய பெருந்தோட்ட சுகாதார முறைமை பற்றிய கொள்கை மீள்நோக்கு கற்கையாக வெளிவந்திருப்பது Policy Review on the Status of Health in the Plantation Sector (பெருந்தோட்டத்துறை சுகாதார நிலை சார்ந்த நிலை பற்றிய கொள்கை நோக்கு )எனும் ஆங்கில நூல்.
கண்டியில் அமைந்துள்ள மனித அபிவிருத்தித் தாபன வெளியீடாக அதன் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளர் பி.பி.சிவப்பிரகாசம் தொகுத்தளித்திருக்கும் இந்த நூலுக்கான ஆய்வினை வைத்தியர் நிதர்ஷனி பெரியசாமி, சட்டத்தரணி துலானி லியனஹெட்டி ஆகியோர் மேற்கொண்டுள்ளனர். நூலின் ஆவண மதிப்பீட்டாளராக வைத்தியர் நூரி கிறேஸ் ஒமாலின், நூலாக்க இணைப்பாளர்களாக HJ பர்ஹானா, சட்டத்தரணி அ.செல்வராஜ் ஆகியோரும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர்.
“இலங்கை வெற்றிகரமான இலவச சுகாதார முறைமையைக் கொண்ட நாடாக சர்வதேச ரீதியாகவும் உள்நாட்டிலும் பாராட்டுகளைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளது. எனினும் இந்த முறைமையில் வாய்ப்பினைப் பெறாத ஒரு மக்கள் குழும்மாக பெருந்தோட்ட சமூகத்தினர் இருப்பது துரதிஷ்டமானது. மிகக் குறைந்த சுகாதார குறிகாட்டிகளின் அளவு மட்டத்தைக் கொண்டவர்களாக, மிகக் குறைவான சுகாதார சேவைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் மக்கள் பிரிவினராக பெருந்தோட்ட மக்கள் காணப்படுகின்றனர்.
தோட்ட சுகாதார முறைமை முழுமையாக தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் உள்வாங்கப்படாமையின் விளைவுகளே இவையாகும்” என தனது முகவுரையில் தோட்ட சுகாதார முறைமயின் நிலை பற்றிய ஓர் அறிமுகத்தைத் தருகிறார் தொகுப்பாசிரியர் பி.பி.சிவப்பிரகாசம்.
“தோட்டத்துறையில் வாழும் மக்கள் தொடர்பான தனித்துவமான சட்டங்களும் ஒழுங்
கு விதிகளும் உள்ளன. அவற்றுள் சுகாதார சேவைகளுக்கான சட்டங்களும் அடக்கம். கிராமப்புற மக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் பெருந்தோட்டப் பகுதியில் மிகவும் குறைவான தரமுடைய சுகாதார சேவைகளையே பெறுகின்றனர்.
பிராந்திய பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளும் அரச பெருந்தோட்ட கூட்டுத்தாபனங்களும் நிர்வகிக்கும் தோட்டங்களில் அந்த நிர்வாகமே தோட்ட மருத்துவ உதவியாளர்களை நியமித்து சுகாதார சேவைகளுக்கு பொறுப்பாக உள்ளது. மருத்துவர் தகைமை பெற்ற அதிகாரிகளை தோட்டப் பகுதி சுகாதாரத்துக்காகப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. தொடர்ச்சியாக ஆட்சிக்கு வந்த அரசாங்கங்கள் இந்த பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண எத்தனித்தபோதும் அதன் செயற்பாடுகள் மந்த கதியிலேயே இடம்பெற்று வருகின்றது

 

. இந்த கொள்கை மீள்நோக்கு அறிக்கையானது தோட்ட மருத்துவ முறைமையை தேசிய முறைமைக்குள் கொண்டு வருவதில் காணப்படும் இடைவெளிகளை இனங்கான விளைகிறது” என இத்தகைய ஆய்வறிக்கையின் தேவைப்பாடு குறித்தும் விளக்குகிறார்.
மலையகப் பெருந்தோட்டத்துறையில் அமுலில் உள்ள தோட்ட சுகாதார முறைமையை அரசாங்கம் பொறுப்பேற்கும் வகையில் அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பிக்க உள்ள தாக சுகாதார அமைச்சர் பவித்ரா வன்னியாராச்சி கடந்தவாரம் (7/1/2021) பாராளுமன்றில் தெரிவித்துள்ளார்.

 

அப்படியாயின் தோட்ட சுகாதார முறைமை என்ற ஒன்று நடைமுறையிலுள்ளது என்பதும் இதுவரையில் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பில் மலையகப் பெருந்தோட்டப் பகுதியில் சுகாதார நடைமுறைகள் இல்லை என்பதும் தெளிவு.

 

2006 ஆம் ஆண்டு நிமல் சிறிபால டி சில்வா சுகாதார அமைச்சராகவும் வடிவேல் சுரேஷ் பிரதி சுகாதார அமைச்சராகவும் இருந்த காலத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பத்திரத்தின் பேரிலேயே 44 தோட்ட வைத்தியசாலைகள் அரசினால் பொறுப்பேற்கப்பட்டன. அவற்றுள் சுமார் 22 வைத்திய நிலையங்களே இப்போது இயங்குகின்றன. ஏனையவை கைவிடப்பட்டுள்ளன.
2018   ராஜித்த சேனரத்ன சுகாதார அமைச்சராக பதவி வகித்த காலத்தில் ஒரு அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, அபிப்பிராயம் கோரலுக்காக ஏனைய அமைச்சுக்களுக்கு வழங்கப்பட்டபோது அந்தத் திட்டத்தை மறுத்த அமைச்சுக்களும் இருந்தன.
இந்த நிலையிலேயே சுகாதரம் தொடர்பிலான பாராளுமன்ற மேற்பார்வை குழுவின் உறுப்பினராகவும், பின்னாளில் தலைவராகவும் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா செயற்பட்ட காலத்தில், தோட்ட சுகாதார முறைமையை தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் கொண்டுவருவதற்கு பாராளுமன்ற மேற்பார்வை உப குழு ஒன்றை உருவாக்கி, திட்டத்துடன் தொடர்புடைய ஐந்து அமைச்சுக்களையும் இணைத்து பெறப்பட்ட உடன்பாட்டு அறிக்கை 2020 பெப்வரி 19 இலங்கை நாடாளுமன்றத்திற்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.
அதே நேரம் முதலாவது அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பித்த காலத்தில் பிரதி சுகாதார அமைச்சராக இருந்த, தற்போதைய பதுளை மாவட்ட நாடாளுமன்ற  உறுப்பினர் வடிவேல் சுரேஷ் கேள்வி- பதில்  நேரத்தில் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதில் அளித்தசுகாதார அமைச்சர் பவித்ரா வன்னியாரச்சி தோட்ட சுகாதார முறைமை அரசாங்கத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படும்  என  சபையில் கூறியுள்ளார்.
இந்த கட்டத்திலேயே அமைச்சுக்களை இணைத்து தயாரிக்கப்பட்ட சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவின் அறிக்கையின் அவசியத்தை  அமைச்சர் பவித்திரா வனலனியாரச்சியின் உரையில் அவதானிக்க முடிகிறது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வடிவேல் சுரேஷ் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் போது வைத்திய நிலையங்களை அபிவிருத்தி செய்ய காணிகளைப் பெற்றுக் கொள்வதில் உள்ள சிக்கல்களை அமைச்சர் விபரக்கிறார்.
இதுகுறித்து கருத்து தெரிவிக்கும் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா ( கட்டுரையாளர்) தான் சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவாக செயற்பட்ட காலத்தில் 500 தோட்ட வைத்திய நிலையங்களையும்  அரசாங்கத்தின் கீழ் கொண்டுவர  நிர்வாக மட்டத்தில் ஏற்பாடுகள் சீர் செய்யப்பட்டுள்ளன. திட்டத்துடன் தொடர்புடைய சுகாதார அமைச்சு, பெருந்தோட்டத்துறை அமைச்சு, காணி அமைச்சு, தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சு, மாகாண சபைகள் உள்நாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சு, நிதி அமைச்சு ஆகியவற்றின் ஒப்புதல் பெறப்பட்ட அறிக்கை நாடாளுமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பிரதிகள் சுகாதார அமைச்சின் ' தோட்ட நகர சுகாதார பிரிவு' பணிப்பாளரிடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கையைத் தொகுத்தளிக்கும் மனித அபிவிருத்தித் தாபன ( கண்டி) அதிகாரிகள் செயற்பாட்டாளர்களை , பாராளுமன்ற சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவினருடன் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா இணைத்து செயற்படுத்தியிருந்தமை அவதானத்துக்குரியது. மேலும், கடந்த 2020 செப்தெம்பர் மாதம் சுகாதார அமைச்சுன் தோட்ட சுகாதார பிரிவின் பணிப்பாளரையும் சிவில் சமூகங்களையும் இணைத்த கலந்துரையாடல் ஒன்றும் மனித அபிவிருத்தித் தாபனத்தின் அனுசரணையில் நுவரெலியாவில் நடைபெற்று உள்ளது.
அத்தகைய கலந்துரையாடல்களின் பிரகாரம் சுகாதார அமைச்சின் அதிகாரிகள் அதனை நடைமுறைப்படுத்த தயாராக உள்ளதாகவே தெரிகிறது. அதற்கான அங்கீகாரத்தை புதிய அமைச்சரவைப் பத்திரம் வழங்கினாலே போதுமானது.
அத்தகைய நடைமுறைப்படுத்தலை இலகுவாக்க இத்தகைய கொள்கை விளக்க மீளாய்வு அறிக்கைகள், நாடாளுமன்ற அறிக்கைகள் இந்த காலகட்டத்தில் அவதானத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும்.
மனித அபிவிருத்தித் தாபனத்தின் இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கை நான்கு அலகுகளாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. அலகு 1 அறிமுகம், நோக்கம், ஆய்வுக்கான கேள்வி, முறையியல் பற்றி விளக்குகிறது. அலகு 2 இலங்கை பெருந்மோட்ட சமூக வரலாறு, அதன் ஒழுங்கிலான தோட்ட சுகாதார முறைமை வழங்கல், தோட்ட சுகாதார முறைமையில் உள்ள பிரச்சினைகளும் காரணங்களும், பெருந்தொட்ட சுகாதார கட்டமைப்பை தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் கொண்டுவரவேண்டியதன் தேவை, பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் சுகாதார உரிமைகள் தொடர்பாக விளக்குகிறது.
அலகு 3 ல் இன்றைய கொள்கைகள், சட்ட முரண்பாடுகள், பெருந்தோட்டப்பகுதி இனவிருத்தி சுகாதாரம், தோட்டத்துறைக் கல்வி தேசிய மயமும் சாதகமான மாற்றமும் ( ஒப்பீட்டாய்வு) போன்ற விடயங்களும் அலகு 4 முடிவுரைகளும் பரிந்துரைப்புகளும் என 70 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த ஆய்வறிக்கை 2017 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
தோட்ட சமூகம் இடையீடற்ற திருப்திகரமான சுகாதார சேவைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதை உறுதி செய்யும் முகமாக அவர்களின் தேவைகளை தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்வதற்கான வலுவான மூலோபாய பொறிமுறை வகுக்கப்பட வேண்டும் என இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கை பரிந்துரைப்பாக வலியுறுத்துகிறது.
“இந்த அறிக்கை உள்நாட்டு , தேசிய மட்ட சுகாதார அதிகாரிகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதுடன், பெருந்தோட்டத்துறை தொடர்பான கொள்கைகளில் திருத்தங்களைக் கோரும் பரப்புரைகளை நியாயப்படுத்தும் சாட்சியங்களைக் கொண்டது” என இவ்வெளியீட்டிற்கு அனுசரணை வழங்கி இருக்கும் MDM France நினுவனத்தின் இலங்கை வதிவிடப் பிரதிநிதி எலெனா கிறிஸ்டினி தனது முன்னுரையில் தெரிவித்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
Virakesari 17/01/2021

இருமொழி புலமைமையுடன் இலக்கிய வலம்வரும் கே. எஸ்

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

1936 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் முதலாம் திகதி கிழக்கிலங்கையின் மட்டக்களப்பு, புளியந்தீவு எனும் ஊரில் பிறந்தவர் கைலாயர் செல்லநய்னார் சிவகுமாரன். தனது பெயர் சிவகுமார் அல்ல சிவகுமாரன் என்பதில் அவர் அதிக அக்கறை காட்டுவதை பல தடவை அவதானித்து இருக்கிறேன்.

ஆரம்பக்கல்வியை ஆனைப்பந்தி ஆண்கள் பாடசாலை, சென்மேரிஸ் பயிற்சி பாடசாலை, புனித. மைக்கல் கல்லூரி, அரசாங்க கல்லூரி என மட்டக்களப்பு பிரதேசத்திலேயே பல பள்ளிகளில் கற்றவர், 1953 ஆம் ஆண்டு தமது குடும்பம் தலைநகர்- கொழும்பு நோக்கி குடிபெயர்ந்துடன் கொழும்பு இந்து கல்லூரியிலும், கொழும்பு சென். ஜோசப் கல்லூரியிலும் பல்கலைக்கழக புதுமுக வகுப்புகள் வரை ( HSC) கற்றுள்ளார்.

தொடர்ந்து வெளிவாரி மாணவராக பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலம், தமிழ்,மேலைத்தேய கலாசாரம் ஆகிய பாடங்களைக் கற்றுக் கலைப் பட்டதாரியானார். மேலதிகமாக மெட்ராஸ் பல்கலைக் கழகத்தில் ஆங்கிலத்தில் முதுமாணிப் பட்டமும் பெற்றுக் கொண்டுள்ளார்.

இலங்கைக்கான அமெரிக்கத் தூதரகத்தில் தகவல் உதவியாளராக பணி செய்தவாறே சுயாதீன ஊடகவியலாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். முதன் முதலாக இவர் இணைந்தது வணிகத்துறைசார்ந்த இதழ் ஒன்றில் செய்திகளை எழுதவே.

ஒர் எழுத்தாளராக, ஊடகவியலளராக, ஆங்கில ஆசிரியராக அறியப்படும் இவர் ஒலிபரப்பாளரும், ஒளிபரப்பாளரும் கூட.

இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபன ஆங்கில சேவையில் செய்தி ஆசிரியராகவும் செய்திவாசிப்பாளராகவும், தமிழில் செய்தி வாசிப்பாளராகவும் கூட பணியாற்றியுள்ளார். ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராகவும் செயற்பட்டுள்ளார்.

இலங்கையின் பிரதான இரண்டு தமிழ்ப் பத்திரிகைகளான வீரகேசரி ( உதவி ஆசிரியர்) , நவமணி (பிரதம ஆசிரியர்) ஆகியவற்றின் ஆசிரிய பீடத்தில் மட்டுன்றி 'த ஐலன்ட்' , 'டெயிலி நிவ்ஸ்' என இரண்டு ஆங்கில பத்திரிகையிலும் கூட பணியாற்றி இருக்கிறார்.

மாலைதீவுகள், ஓமான் போன்ற வெளிநாடுகளிலும், உள்நாட்டில் சர்வதேச பாடசாலைகளிலும் ஆங்கில ஆசிரியராகவும் பணி புரிந்துள்ளார். ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் இரண்டு ஆண்டு காலம் வாழ்ந்துள்ளார்.

1953 ஆம் ஆண்டில் இருந்து தொடர்ச்சியாக பத்தி எழுத்துத் துறையில் (Coloumn writing ) ஆங்கிலம் - தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளிலும் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர் கே.எஸ். சிவகுமாரன்.

இவரது திறனாய்வு பத்தி எழுத்துக்களும், சிறுகதைகளும், சினமா பற்றியதான பார்வைகளுமாக பல நூலாக்கம் பெற்றுள்ளன.

30 தமிழ் நூல்களை எழுதி உள்ளதுடன், Tamil Writing in Sri Lanka Tamil Writing in Sri Lanka

– 1974(Kumaran Publishers), Aspects of Culture in Shri Lanka- 1992- (Chamara printers), Gleanings - A Lankan's Views as a Columnist -2019 ( Anamika Alphabet Chennai) ஆகிய மூன்று ஆங்கில நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

சிறுகதைகள் சிலவற்றையும் எழுதியுள்ள இவர் அதனை தொகுப்பாக்கியும் உள்ளார். பிற மொழி சிறுகதைகளை ஆங்கிலத்தில் இருந்து தமிழுக்கு தந்தும் உள்ளார்.

சினமா பற்றிய அவரது பார்வை அபூர்வமானது. தமிழ் சினமா எல்லைகளைக் கடந்து ஒரு கலை வடிவமாக சர்வதேச சினமா குறித்த அவரது பார்வையை எழுத்தில் முன்வைத்து வருபவர். சிறுபராயத்தில் மட்டக்களப்பில் பாலு மகேந்திராவுடன் நட்பு கொண்டிருந்தவர் எனவும் அறியக்கிடக்கிறது.

இவரது பெருமளவான நூல்களை மீரா பதிப்பகமும், மனிமேகலைப் பிரசுரமும் வெளியீடு செய்துள்ளன.

Gleanings நூலை சென்னை அனாமிக்கா அல்பாபெட்ஸ் எனும் பதிப்பகத்திற்காக லதா ராமகிருஷ்ணன் வெளியீடு செய்துள்ளார். (2019).

தமிழ் மொழிமூலமான ஈழத்து எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களை மாத்திரம் அன்றி சிங்கள மொழிபேசும் ஆங்கில எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளையும் இவர் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகஞ் செய்தும் இரசனைக் குறிப்புகளை எழுதியும் வருபவர். இந்தச் செயற்பாட்டின் ஊடே இனங்களுக்கிடையே நிலவும் இடைவெளியைக் குறைக்க முடியும் என தனது Gleanings நூலின் முன்னுரைக் குறிப்பில் குறித்துரைக்கிறார் கே.எஸ்.சிவகுமாரன்.

அறுபதாண்டுக்கு மேற்பட்ட இவரது இலக்கிய பயணத்தில் கே.எஸ் சிவகுமாரன் எந்த அணி சார்ந்தும் செயற்பட்டதாக, அமைப்புகள் சார்ந்தும் இயங்கியதாக எந்தப் பதிவுகளும் இல்லை. அவர் இலக்கியத்தில் இரசனையின் பக்கம் நின்றவர் எனலாம்.

Challenges and Importance of Identifying and establishing a tradition for Writing English by Thamils ( Drum of a Herald) எனும் கலாநிதி சி. ஜெய்சங்கரின் தலைப்பில் கூறியுள்ளது போல ஆங்கிலத்தில் எழுதும் தமிழர்களை அடையாளம் காணும் அந்த மரபை ஊக்குவிப்பதில் உள்ள சவால்களை எண்ணிப்பார்க்கையில், ஈழத்து இலக்கிய பரப்பில் எழுத்து, அச்சுஊடகம், ஒலி ஊடகம், ஒளி ஊடகம் என பல பரிமாணங்களில் ஆக்க இலக்கியமாகவும், ஆய்வு இலக்கியமாகவும் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் என இருமொழிகளில் பணியாற்றியவரும் கே.எஸ். சிவகுமாரனின் ஆளுமை வரலாற்றுப்பதிவாகும் என்பது திண்ணம்.


இலங்கை சீனர்கள்

தம்மாதீன தேரர் தரும் தகவல்கள்

-மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை - சீன என்றதும் இப்போது பல்வேறு பார்வைக் கோணங்கள் வளர்ந்துவிட்டிருக்கிற சூழநிலையில் பேராசிரியர் சங்கைக்குரிய நெதாலகமுவே தம்மாதீன தரும் தகவல்கள் இலங்கை சீனர்கள் பற்றிய ஆய்வாக அமைகிறது ‘இலங்கை சீனர்கள்’ ( Sri Lankan Chinese) எனும் ஆங்கில நூல்.

இலங்கையில் வாழும் சீன சமுதாயத்தினர் பற்றியும் சீன மொழி பற்றியும் குறைந்தளவான அக்கறையே காட்டப்படுகிறது. பண்டைய கால பட்டுப்பாதைத் திட்டத்தின் ஊடாக இலங்கை - சீன நாடுகள் பல வர்த்தக உறவுகளைக் கொண்டிருந்தனர்.பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்தே இலங்கையில் சீனர்கள் வாழ்கின்றனர். காலனித்துவ காலத்தில் சீனர்களின் வருகை அபரிமிதமாக அதிகரித்தது. இரண்டாம் உலக மகா யுத்த காலத்தில் வணிக நோக்கத்தில் சீனர்கள் இலங்கை வந்துள்ளனர்.

இந்த நூல் கவனிப்பாரற்று இருக்கும் இலங்கை சீனர்கள் வரலாற்றினை பதிவு செய்யும் ஆய்வினை செய்யும் அறிக்கையாகக் கொள்ளலாம் எனும் பின்னட்டைக்குறிப்புடன் சமயவர்தன புத்தகாலய வெளியீடாக 2018 ஆம் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

எழுபத்திரண்டு பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூலின் ஆசிரியர் ஒரு பௌத்த துறவியும் களனி பல்கலைக்கழகத்தின் மொழியியல் துறையில் பேராசிரியரும் ஆவார்.

ஆறு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட இந்த நூல் முதலாவது அத்தியாயத்தில் ஹான் வம்சம் முதல் இன்று வரையான இலங்கை - சீன உறவுபற்றி பேசப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்தில் சுவாரஷ்யமான விடயமாக அமைவது இலங்கைக்கான பண்டைய சீன பெயர்கள் பற்றிய தகவலாகும்.

செரண்டிப், தப்ரோபன் போன்ற பெயர்கள் குறித்து பரவலாக அறியப்பட்டுள்ளது. ஈழம் என்பது கூட இலங்கைக்கான மறுபெயர்தான் என்னாலும் இன்று அதனை வேறு அர்த்தத்தில் நோக்குவோரும் உளர். சிலோன் என்பதை இன்றும் கூட ஐரோப்பாவில் சைலோன் என்றே நினைவில் வைத்துள்ளனர். சைலோன் டீ ( Ceylon Tea) ஐராப்பிய நாடுகளில் பிரபலம்.


இப்படி சீனர்கள் இலங்கையை எப்படி எல்லாம் அழைத்து இருக்கிறார்கள் என்பது சுவாரஷ்யமாகவே உள்ளது. ‘சி ச்செங் பூ’ - இதற்கு சிங்க(ள) தீப்ப என்று சிங்களத்தில் பொருளாம். ‘சி டியாவ் குவா’ அல்லது சி டியாவ் சுவா என்பதும் கூட அதே அர்த்தம்தானாம். பொதுவாக அழைக்கப்பட்ட பெயராக ‘ஷி ஸி குவோ’ இருந்துள்ளது. இதன் அர்த்தம் சிங்க நாடு என்பதாகும்.

இதே முதலாம் அத்தியாயத்தில் இலங்கை - சீன பௌத்த தொடர்புகள் பற்றியும் பேசப்பட்டுள்ளது.இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் இலங்கை சீனர்களின் சனத்தொகை பற்றி விவாதிக்கப்படுகிறது. 1816 ஆம் ஆண்டு 80 முதல் 100 ஆண்கள் என்று இருந்து, 1881 ஆம் ஆண்டு 35 ஆண்கள், 14 பெண்கள் என்பதாக பதிவாகிறது. 1963 ஆம் ஆண்டு 238 ஆண்கள் 159 பெண்கள் 1981 ஆம் ஆண்டு 448 ஆண்கள், 128 பெண்கள் என பதிவு பெறுகிறது.

மூன்றாவது அத்தியாயம் நவீன இலங்கையின சீனர்களின் பல்வேறு பரிமாணங்களை ஆராய்கிறது. இதில் அவர்கள் பிரஜா உரிமைப் பெற்ற காலம், கல்வி நிலை, பெயர்கள், திருமண பந்தம், தொழில் முதலான விடயங்களுடன் அவர்களது வாழ்க்கைக் கோலம் பற்றியும் ஆராயப்படுகிறது.

2008 ஆம் ஆண்டு சீன வம்சாவளியினருக்கான பிரஜாவுரிமை வழங்கும் சட்டம் இலங்கைப் பாராளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. (2009 ஆம் ஆண்டு 6 ஆம் இலக்க சட்டமே இந்திய முகாம்களில் வாழும் இந்திய வம்சாவளியினரான இலங்கை அகதிகளுக்கு இலங்கைப் பிரஜாவுரிமை வழங்கும் சட்டம் நிறை ஏற்றப்பட்டது)

2016 ஆம் ஆண்டில் பத்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட சீன மக்கள் இலங்கையில் வேலை செய்வதற்கான அனுமதிப் பத்திரத்தைப் ( Working Permit ) பெற்றுக் கொண்டுள்ளதாகவும் புத்தகம் பதிவு செய்கிறது.

நான்காவது அத்தியாயம் இலங்கையில் சீன மொழி கற்றல் கற்பித்தல் பற்றியானது. 1954 ஆம் ஆண்டிலேயே கொழும்பில் சீன மொழி கற்பிக்க பாடசாலை உருவாக்கம் பெற்றுள்ளது. 1970 களில் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் வித்யாலங்கார வளாகத்தில் சீன மொழிக் கற்கைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன. இரண்டு ஆண்டுகள் சான்றிதழ் கற்கை நெறியாக தமிழ் , ஹிந்தி, ஜப்பான்,ஆங்கிலம் , பிரெஞ்ச், ஜெர்மன், ரஷ்யா என்பவற்றோடு சீன மொழியும் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

1972 ஆம் ஆண்டு பேலியகொட வளாகத்திலும் ( களனி பல்கலைக் கழகம்) இதே முறைமையில் சீன மொழிக் கற்கைகளை ஆரம்பித்துள்ளது. 1980 ஆம் இலங்கையின் உயர்தர பாடவிதானத்திலும் சீன மொழி சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

2008 க்குப்பின் களனிப் பல்கலைக்கழகம், கொழும்பு பல்கலைக்கழகம் ஆகியன கன்பூசியஸ் நிறுவகம் என்ற பெயரிலும்,சப்ரகமுவ பல்கலைக் கழகம் லும்பினி கல்லூரி போன்றனவும் சீன மொழி சான்றிதழ் கற்கை நெறியாக உள்வாரி, வெளிவாரி பாடநெறிகளைக் கொண்டுள்ளன.

அத்தியாயம் ஐந்து இலங்கை சீனர்களின் இலக்கியம் பற்றி ஆய்வு செய்கிறது. அவை பெரும்பாலும் இலக்கிய படைப்புகளாக அன்றி பாடப்புத்தகங்களாக, மொழிபெயர்ப்புகளாக, கதைப் புத்தகங்களாக வெளிவந்துள்ளமை பதிவாகிறது. ஆறாவது அத்தியாயம் சீன மொழியில் உள்ள வேறுபாடுகள் அவை இலங்கையில் பிரதிபலிக்கும் விதம் பற்றி ஆராய்கிறது.சீன மொழி பேசும் பலர் இலங்கையில் நிரந்தரமாக வாழ்வது சிறப்பம்சம் என்றும் ஆய்வு கூறுகிறது.

இலங்கையில் அமையப்பெற்றுள்ள சீன வியாபார நிலையங்கள், சீன குடும்பங்கள், சீன மொழி புத்தகங்கள முதலான படங்களும் நூலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

சீன மொழி சிறப்புப் பட்டம் பெற்ற பேராசிரியர் சங்கைக்குரிய நெதாலகமுவே தம்மாதீன தேரர் 1999 ஆம் ஆண்டு களனிப் பல்கலைக் கழகத்தில் இணைந்ததுடன் 2007 ஆம் ஆண்டு சங்காய் பல்கலைக் கழகத்தில் கலாநிதிப் பட்டமும் பெற்றுள்ளார். எங்கள் சீனம், இலங்கை சுற்றுலாத்துறைக்கான சீன மொழி உள்ளடங்களாக பல நூல்களை எழுதி உள்ளார். இலங்கை ஒரு பன்மொழி, பல்லின, பல்கலாசார பண்பாட்டு அம்சங்களைக் கொண்ட நாடு எனவும் நூலாசிரியர் வலியுறுத்துகின்றார்.

இந்த ஆய்வின் அவதானிப்புகள் இலங்கை சீன மக்களினதும் அவர்தம் மொழியிலும் நவீன இலங்கையில் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடிய துரித முன்னேற்றங்களை சுட்டி நிற்பதாக பின்னட்டைக் குறிப்பை நிறைவு செய்கிறார் நூலாசிரியர்.

காலத்தின் தேவையுடன் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய நூல் இது.