மனங்கொண்ட படைப்பாக வந்திருக்கும் மக்கத்துச் சால்வை - மண்ணும் மணமும்

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

நம்பிக்கையின் நிழல் என்ற தலைப்பில், மக்கத்துச் சால்வை வாசகர் வட்டம் எழுதிய அறிமுகக் குறிப்புடன் தொடங்குகிறது எழுத்தாளர் எஸ். எல்.எம். ஹனிபா நினைவுக் குறிப்புகள் அடங்கிய 'மக்கத்துச் சால்வை மண்ணும் மணமும்' எனும் தொகுப்பு நூல். இந்த நூல் தொகுப்பின் நோக்கம் பற்றியும் அதன் உருவாக்கம் பற்றியும் அடுத்த கட்ட செயற்பாடுகள் பற்றியும் கூட விபரிக்கும் அறிமுகக் குறிப்பு நூலுக்குள் வாசகனை வரவேற்கிறது.

"உனது சுயமே உனக்குச் சொந்தம். அன்பாக சக மனிதனை மதித்து வாழ்வோம்.அடக்குமுறைக்கும் ஆணவத்திற்கும் பயந்து வாழ்வதைவிட அதை எதிர்த்து மடிதல் மேலானது" எனும்எஸ்எல்எம் ஹனிபாவின் பிரகடனத்துடன் அவரது அழகிய வண்ணப்புகைப்படம் பிரசுரம் பெறுகிறது.

அவரது வாழ்வும் பணியும் குறித்த நீண்ட கட்டுரையை ஓட்டமாவடி அறபாத் எழுதி நூலுக்குள் வாசகரை அழைத்துச்செல்கிறார். தேசிய மட்டப் போட்டிகள் வரை கலந்துகொண்ட குறுந்தூர ஓட்மவீரர் எஸ்எல்எம் என்பது பலருக்கு புதிய செய்தியாக இருக்கலாம். 1987 ல் வந்த மாகாண சபையின் உறுப்பினராக அறியப்பட்ட எஸ்எல்லெம் 1965 லேயே அரசியல் மேடை ஏறியவர் என்பதுவும் அப்படியே. தாவரவியல், விலங்கியல் தொடர்பான அவரது ஆர்வம் ஆலோசனை சேவை இயற்கையை நேசிக்கும் நெஞ்சம் என்பனவும் இந்தக் கட்டுரையில் பதிவாகிறது. பேராசிரியர் எம். ஏ. நுஹ்மானின் கட்டுரை யில் "ஹனிபா ஒரு கூர்மையான அவதானி, நிறைந்த அனுபவம் உடையவர். இந்த வயதிலும் அவருடைய நினைவாற்றல் நான் பொறாமைப்படக் கூடிய அளவுக்கு அலாதியானது. அவருடைய எழுத்தாற்றலும் அப்படித்தான்" என மனந்திறக்கிறார்.

வேதாந்தி ( சேகு இஸ்இதீன்), "ஒரு அடக்கமான அறிஞனின் ஈடுபாடு ஆன்ம தரிசனத்தை தேடுவதாயிருக்கும். ஹனிபா அதற்கு வேறானவர் இல்லை" என குறிக்கிறார்.கரிசல் காட்டுக்கு ஒரு கி.ராஜநாராயணன் என்றால் மட்டக்களப்புக்கு ஒரு எஸ்எல்எம், என்கிறார் வைத்தியரும் இலக்கியவாதியுமான எம்.கே. முருகானந்தன்.

பேராசிரியர் அ. ராமசாமி (தமிழ்நாடு ) யின் நினைவுகள ஒரு பயணக்கட்டுரையாக பதிவாகி, இறுதியில் " நேராக ஓட்டமாவடியில் வந்து இறங்கி அவர் தோட்டத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தங்கி, ஆற்றில் குளித்து மீன் சுட்டுச் சாப்பிட வேண்டும். அவரது மனதில் இருந்த அழகுப் பெண்களைப் பற்றிய கதைகளையும் கேட்க வேண்டும்" என எல்லோர் மனது ஆசையையும் எடுத்துக் கூறி உள்ளார்.

பாரம்பரியமும் சரித்திரமும் கொண்ட ஒரு மனிதக் குடித்தொகையின் எழுச்சி, வீழ்ச்சி, வெற்றி, தோல்வி, குடியகல்வு, குடிப்பெயர்வு போன்றவற்றின் தகவல்களை அறியக்கூடிய இறுதி எச்சம் இவர் மட்டுமே என மு.கா.மு. மன்சூர் எழுதுகிறார்.

ஒளிபரப்பாளரான என். ஆத்மா, எஸ்எல்எம் உடனான தனது முதல் சந்திப்பு முதல் தனது நேரடி ஒளிபரப்புகளில் எஸ்எல்எம் தொடர்ச்சியாக கலந்து கொண்டதுவரையான பல சுவாரஷ்யமான பொழுதுகளை எண்ணிக் களிக்கிறார். எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ( தமிழ்நாடு ) மக்கத்துச் சால்வை எனும் தலைப்பிலேயே எழுதியுள்ள கட்டுரையில் "கிழக்கிலங்கைப் படைப்பாளிகள் பலருக்கும் அவர் ஞானத்தந்தை" என்றும் குறிக்கிறார்.

விரிவுரையாளர் அஷ்ஷெயக் எம். டி.எம். றிஸ்வி எஸ்எல்எம் "எதனைக் பேசினாலும் எதனை எழுதினாலும் இங்கிதம் பேசுபவர்" எனக் குறிப்பிடுகிறார். 'எஸ்எல்எம் எழுத வந்த கதை' எனும் தலைப்பில் இந்தக் கதைசொல்லியின் கதையைப் பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர் செ. யோகராசா.

எஸ். எல். எம். ஹனிபா வினது அரசியல், தொழில், ஆன்மீகம், இன நல்லுறவு செயற்பாடுகள் என பல பக்கங்கள் பற்றியும் குறிப்பிட்டு எழுதி உள்ளார் கலாசார உத்தியோகத்தர் ஏ. எல். பீர்முஹம்து. 'எஸ்எல்எம் எனது மாணவன்' என அவரது ஆசிரியர் ஏ. எம். அப்துல் காதர் சிறு வயது முதலான அவரது வாசிப்புப் பழக்கம் கற்பனையற்ற கதைகள் பற்றியும் விபரிக்கிறார். 'நிலம் மணக்கும் எஸ்எல்எம்மின் கதை வெளி' எனும் தலைப்பில் றமீஸ் பர்ஸான், எஸ்எல்எம் சிறுகதைகளை மதிப்பீடு செய்கிறார். வி. ஏ. ஜுனைத் எழுதியுள்ள பதிவில் லா.சா. ராவின் கதைகளின் மீதான பற்றுதலால் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றதோடு அதனை தொடர் கட்டுரையாக பத்திரிகையில் எழுதிய தொடரையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

எழுத்தாளர் நோயல் நடேசன் " பார்த்தசாரதியாக எஸ்எல்எம் ஹனிபா" எனும் தலைப்பில் இரண்டு பாகங்களாகவும், எஸ்ஸெல்லமும் நானும் எனும் தலைப்பில் ஜவ்வாத் மரைக்கார் ஒரு நினைவோட்டத்தையும் பதிவு செய்துள்ளார்கள்

ஹனீபா எனும் ஞானத்தந்தை" - இளைய அப்துல்லாஹ், "உங்களோடு இருபது ஆண்டுகள்" நபீல், 'கிராமிய அழகியல்' - சாஜித், 'தேர்ந்த கதைசொல்லி' - சிராஜ்மஷ்ஹூர், 'பெருவிருட்ஷம்' - அனார், எஸ்.எல்.எம் ஒரு முன்னோடியின் சுவடுகள் - கருணாகரன், 'வாழ்வை மீண்டும் வாழ்ந்துபார்த்தல்' - டி.சே. தமிழன், 'மக்கத்துச்சால்வை, அவளும் ஒரு பாற்கடல் தொகுதிகளை முன்வைத்து' - அம்ரிதா ஏயெம், எஸ்எல்எம் மாமா - சப்ரி, நம்முன், கடந்த காலத்தின் வாழ்வும் இறந்த காலத்தின் நிலமும் மனிதர்களும் - எம். பௌசர், எஸ்எல்எம் பற்றி - ஹசீன், இன நல்லுறவுக்கு ஒரு ஆவணம் எஸ்எல்எம்- எஸ். நளீம் என சமகால இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர்களின் கட்டுரைகள் சுவாரஷ்யமிக்கவை.

எழுத்தாளர் முருகபூபதி, விரிவுரையாளர் ஏ. எம். றியாஸ் அகமட் ஆகியோரின் கட்டுரைகள் இலக்கியத்தோடு இயற்கை மீது பற்று கொண்ட எஸ்எல்எம் பற்றி பேசுகின்றன.

தமயந்தி ( நோர்வே ) சீவகன் பூபாலரட்ணம் ( லண்டன் ), இளங்கோ, தேவமுகுந்தன், மல்லியப்புசந்தி திலகர் , எம்எச்எம் இத்ரிஸ் ஆகியோர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள் எஸ்எல்எம் உடானான தமது உறவாடலின் ஆழத்தைப் பதிவு செய்வன.SLM Haniffa : An Icon of the Eastern Tamil - Muslim Heartland எனும் ஆங்கிலக் கட்டுரையை MLM Mansoor எழுதி உள்ளார்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ( தமிழ்நாடு ) எஸ்எல்எம் ஹனீபா எனும் தலைப்பில் எழுதி இருக்கும் கட்டுரையில் "நான் சமீபகாலத்தில் அவரைப்போன்ற உயாராற்றல் ஒவ்வொரு கண்மும் பீரிடும் ஒரு மனிதரைப் பார்த்ததில்லை" என பதிவு செய்கிறார். எழுத்தாளர் தெளிவத்தை ஜோசப் தனது கட்டுரையை சுகம் தரும் நினைவுகள் எனும் தலைப்பில் எழுதியுள்ளதோடு எஸ்எல்எம் பற்றிய நினைவுகள் நீண்டவை, சுகமானவை என பதிவு செய்கிறார்.

இத்தகைய சுகமான அனுபவங்களாக எஸ்எல்எம் தனது வாழ்வு நினைவுகளை நினைந்தெழுதியுள்ள ஐந்து கட்டுரைகளுடன் சுந்தர ராமசாமி, செல்வராசா, பித்தன் ஷா, உமா வரதராஜன், சோலைக்கிளி, அன்புமணி நாகலிங்கம், எஸ். பொன்னுத்துரை ( எஸ். பொ) போன்றோர் எஸ்எல்எம்முக்கு எழுதிய கடிதங்களும் தொகுப்பு முழுவதும் விரவிக்கிடங்கும் நிழற்படங்களும் தொகுப்பின் பெறுமதிக்கு வலு சேர்ப்பன.

நிழற்படங்களில் மக்களுக்கு நிகராக மாடுகள், ஆடுகள், மான்களுடன் எஸ்எல்எம் எடுத்துக் கொண்டதான படங்கள் சம அளவில் போட்டியிடுவது எஸ்எல்லத்தின் உள்ளத்தைக் காட்டுகிறது.

ஓவியர்கள் புகழ், றஷ்மி, நளீம்,பிருந்தாஜினி,கோமதி சரவணன் , ஸஜ்ஜாத்,ஏ.எம். சமீம் வரைந்த எஸ்எல்எம்மின் முகத்தோற்றங்களையும் ஈரிஏ ஸஜ்ஜாத் ஒரு பக்கத்தில் தொகுத்தளித்துள்ளார். இத்தனை ஆளுமைகளின் நினைவுப் பதிவுகளுடன் கடிதங்கள், படங்கள், ஓவியங்கள் குறிப்புகள் என ஓரிடத்தில் குவியச்செய்த இந்தத் தொகுப்பில் எஸ்எல்எம்மின் 'கடுகு' சிறுகதையும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இத்தனை உள்ளடக்கங்களையும் கொண்டதாக ஒரு தொகுப்பினைக் கொண்டு வந்து ஓர் இலக்கியவாதியை வாழும்போதே வாழ்த்துவதற்கு பெரும் மனது வேண்டும். அந்த மனங்கொண்ட நல்லிதயங்களின் ஒன்றிணைந்த உழைப்பால் உருப்பெற்றுள்ள 'மக்கத்துச்சால்வை - மண்ணும் மணமும்' , எஸ்எல்எம் ஹனிபா' எனும் மானுடத்தின் வாழ்க்கையின் ஊடாக ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு செய்யும் தொகுப்பு என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. வாசிக்க மட்டுமல்ல வைத்துப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய வரலாற்று ஆவணம் இது.


சகவாழ்வியம் -இலங்கையை மையப்படுத்திய உரையாடல்

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

தனது சிந்தனைத் தளத்தை மொழிப்புலமையோடு கலந்து இலக்கியப் பிரதியாக்கி இறக்கி வைக்கும் புதிய முயற்சியாக வெளிவந்திருக்கும் நூல் 'சகவாழ்வியம்'.

பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகளில் ஊடகவியலாளராக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இளம் எழுத்தாளர் எம்.ஜே. பிஸ்ரின் முஹம்மத், 'இலங்கையை மையப்படுத்திய உரையாடல்' எனும் உப தலைப்போடு எழுதியிருக்கும் இந்த நூலை , முஸ்லிம் பெண்கள் ஆராய்ச்சி மையம் வெளியீடு செய்துள்ளது. பெற்றோருக்குப் பின் தன்னை வளர்த்த மாமாவுக்கும் சித்திக்கும், தனது தூண்டல் புள்ளிகளான நண்பர்களுக்கும் இந்த நூலை சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

ஒற்றைத் தன்மை, பன்மைத்தன்மை, பல்லினத்தன்மை முதலான விடயங்கள் தத்துவஞானிகள், கல்வியியலாளர்கள், சிந்தனையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ள காலகட்டம் ஒன்றில், இலங்கையை மையப்படுத்தியதாக இத்தகைய நூல் ஒன்றை எழுதுவது வரவேற்கத்தக்கது.

பிஸ்ரின் பேசப்படாத விஷயங்களைப் பேசத்துணியும் ஓர் ஊடகவியலாளர். பெண்களின் விருத்தச் சேதனம் தொடர்பிலும், இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தினர் மத்தியில் அது எவ்வாறு மேற்கொள்ளப்படுகின்றது என்பது பற்றியும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றையே தயாரித்து நெறிப்படுத்தியவர். வயோதிப ஆண்கள் ஏன் பாலியல் வன்புணர்வு நோக்கி உந்தப்படுகிறார்கள் என்பதையும் பொது வெளியில் உரையாடத் துணிந்தவர்.

அவரது துணிச்சலான முயற்சிகளில் ஒன்று இந்த சகவாழ்வியம். அவரது இரண்டாவது நூல்.106 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்தச் சிறியநூலில் 10 தலைப்புகளில் இலங்கையின் சகவாழ்வியம் பற்றி உரையாட முனைகிறார்.

ஒற்றைத் தன்மையும் பன்மைத்துவமும், பன்மைத்துவமும் மனிதனும், இனம், மதம், சாதியம் கலாசாரம் என்பவற்றுள்ளான பன்மைத்துவ புரிதல், இலங்கையின் சூழல் அமைவிடம் மற்றும் இனம்சார் பன்மைத்துவம், இலங்கைச் சூழலும் பண்பாட்டு பன்மைத்துவமும், இலங்கையின் இன முரண்பாடு, இலங்கையின் அரசியல் பன்மைத்துவத்தின் 51 நாள் செயற்பாடு , சகவாழ்வு, சகவாழ்வியம், இலங்கையின் சகவாழ்வு பற்றிய விமர்சனங்களும் முன்மொழிவுகளும் எனும் பத்து தலைப்புகளில் 'சகவாழ்வியம்' குறித்த உரையாடலைப் பதிவு செய்ய முனைகிறார் நூலாசிரியர்.

உலகம் நிறங்களால் அற்றதாக, முழுவதுமே கருப்பு நிறமாக இருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என வாசகர்களைக் கற்பனச் செய்யக் கோரி, அதனூடே ஏற்படும் மன உணர்வில் இருந்து பன்மைத்துவம் என்பதனை அழகியல் உணர்வோடு உணரச் செய்கிறார். நிறங்களால் பல வண்ணங்களால் ஆன உலகுதானே அழகாய்த் தெரிகிறது. எனவே பன்மைத்துவமே அழகானதாக இருக்கும் என வித்தியாசங்களின் முக்கியத்துவத்தை உணரச் செய்வதன் ஊடே ஆரம்பமாகிறது நூல்.

வித்தியாசங்களினாலேயே உலகம் அமையப் பெற்றுள்ளது. பன்மைத்துவம் என்பது இயற்கையில் இயல்பாகவே தோற்றம்பெற்ற ஒரு விடயமாகவுள்ளது.எனவே பன்மைத்துவம் என்ற கதையாடல் உலகின் இயங்கியலின் எல்லாத்தளங்களிலும் ஊடுருவியுள்ள பல கோணங்களில் நின்று கதைக்கப்படவேண்டிய நீண்ட உரையாடலுக்கான விடயமாக உள்ளது என்கிறார்.

மனிதனின் பன்மைத்துவத்தை உரையாட வரும்போது, உயிரினம் ஒன்றாயினும் அவை வாழும் சூழல், இட அமைவு என்பவற்றுக்கு ஏற்ப பல்வகைத்தனமைப் பெறுவதை, ஒரே உயிரினம் உலகின் இரண்டு பிரதேசங்களில் எவ்வாறு வேறுபட்ட பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

மனித இனமானது இயற்கை அமைவியல், காலநிலை, சூழல், மரபணு என்பவற்றால் வேறுபடுவதையும் அதனால் மானிடவியல் ஆய்வாளர்கள், மனிதனின் தோற்றம், தோல்,கண்ணின் நிறம், மண்டையோட்டு அமைப்பு இரத்தத்தொகுதி என்பவற்றின் அடிப்படையில் மங்கோலிய இனம், காக்கேஷியஸ் இனம், நீக்ரோ இனம் என மூன்று வகையாக வகுத்துள்ளனர் என்கிறார்.

மனிதனின் தோற்றம் முதற்கொண்டு மனிதப்பரவல் பூமியில் ஆரம்பமான காலத்தில் இருந்தே இனம், மதம், சாதியம், கலாச்சாரம், பண்பாடு என்ற புரிதல், வித்தியாசமான தளங்களில் இருந்து தோற்றம் பெற்றுள்ளதைப் போலவே, கருத்தியல், சிந்தனைசார் புதுமைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளன.

நவீன தொழிநுட்ப வளர்ச்சியை அடுத்து மதங்கள் மீது மனிதர்கள்கொண்ட ஆதிக்கம் குறைந்து, இயற்கையில் பொதிந்த ரகசியங்கள் விஞ்ஞானத்தின் ஊடாகக் கட்டுடைப்புச் செய்யப்பட்டதால், மத்த்தின் மீது மனிதன் கொண்டிருந்த நெருங்கிய தொடர்பு தகர்க்கப்பட்டது என்பது போன்ற புரிதல்களுடன் இலங்கையின் பல்லினத்துவம், பன்மைத்துவம் பற்றி அலசி ஆராய்கிறார்.

இலங்கையின் சூழல் அமைவிடம் மற்றும் பன்மைத்துவம் இயற்கையாகவே தோற்றம் பெற்றது என்பதனை அதன் தரைத்தோற்ற சூழல் அமைவில் இருந்தே அடையாளம் காணுகிறார். இலங்கை ஒரு தீவானபோதும் தரைத்தோற்றம் உலக அரங்கில் இலங்கைக்கு தனித்துவமான அடையாளத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்துள்ளது என்கிறார்.

இலங்கையில் வாழ்கின்ற மக்களைப் பொறுத்தவரை ஒரே இனம், மதம், கலாசாரம், பண்பாடுகள் என அமையப் பெறாமல் பன்முகப்பட்ட கலாசார விடயங்கள் உள்வாங்கப் பட்டு இருப்பதால் தனித்துவத்தையும் வித்தியாசத்தையும் அடையாளப்படுத்தி நிற்கிறது. பல்லின கலாசாரம் உள்ளடக்கிய இலங்கைப் போன்ற நாடுகளில் கருத்தியல் ரீதியாகவும் சிந்தனா ரீதியாகவும் பல்வேறு முரண்பாடுகள் ஏற்படுவதற்கு வாய்ப்புகள் இருப்பதாக இலங்கை வரலாற்று சம்பவங்கள் சான்று பகர்கின்றன.

இலங்கைச் சூழலில் பண்பாட்டு பன்மைத்துவம் வாழ்வியலுக்கான அடையாளமாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு இனத்தவரது தனித்துவத்தையும் வெளிப்படுத்தும் கருவியாக பண்பாடு அமைந்துள்ளது. சிங்களவர்கள் ஆயினும் கண்டிய சிங்களவர்களுக்கும் தென்பகுதி சிங்களவர்களுக்கும் பண்பாட்டு வித்தியாசங்கள் காணப்படுகின்றன. தமிழர்களில் வடபகுதி, தென்பகுதி, மலையகத் தமிழரிடையே பண்பாட்டு அடிப்படையில் பாரிய வித்தியாசங்கள் காணப்படுகின்றன. கிழக்கு முஸ்லிம்களினதும் கிழக்குக்கு வெளியே வாழும் முஸ்லிம்களினதும் பண்பாடுகளில் பாரிய இடைவெளி காணப்படுகிறது.

இவ்வாறு இனரீதியாக பண்பாடு வேறுபடுவது மாத்திரமின்றி வேறுபட்ட குழுக்களுள்ளேயும் வேறுபட்ட பண்பாட்டுத் தன்மைகள் காணப்படுவதையும் வலியுறுத்துகிறார். கணிதத்தில் 0 ( பூச்சியம்) எவ்வாறு முதன்மையானதோ அவ்வாறே மானிடவியலிலும் பண்பாடு எனும் கருத்தியல் முதன்மையானதாக காணப்படுவதாக சமூகவியலாளர்கள் கருதுவதாக சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.

இலங்கையில் இன முரண்பாடு தொடர்பாக பேசும்போது வரலாறு நெடுகிலும் அரசியல் தலைவர்கள் விட்ட பாரிய தவறுகளைப் பட்டியல் இட்டுச் செல்கின்றார்.அரசியல்வாதிகளின் பிற்போக்கான குறுகிய சிந்தனைகளினாலேயே இந்த பன்மைத்துவ நாடு பல தசாப்த காலமாக இரத்தக் காடாக மாறியது.

பௌத்த பக்திப் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு குழு ஒன்று முஸ்லிம் பள்ளிவாசலுக்கு முன்னால் சென்றபோது அதற்கு முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததனால் அது இனக்கலவரமாக மாறியது. அநகாரிக்க தர்மபால போன்ற அரசியல் தலைவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட முஸ்லிம் விரோதப் பிரச்சாரமே இத்தகைய கலவரங்களுக்கு காரணம் என ‘பன்சலைப் புரட்சி’ எனும் நூலில் குறிப்பிட்டு இருப்பதாகவும் சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.

“மொழி ஒன்று என்றால் நாடு இரண்டு, மொழி இரண்டு என்றால் நாடு ஒன்று” என்ற புகழ்பெற்ற வாக்கியத்தை முன்வைத்த கலாநிதி கொல்வின் ஆர் டி சில்வாதான், சாதாரண சட்டமாக இருந்த தனிச் சிங்களச் சட்டத்தை 1972 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்புச் சட்டமாக உயர்த்தும் அரசியல் யாப்பை எழுதினார் என்பதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

இலங்கை நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் இயற்கைக் கொடுத்த வரமாக பன்மைத்துவம் எல்லாத்தளங்களிலும் கதையாடப்படும் விடயமாகவுள்ளது. இந்தச் சூழலில் மற்றமைகளின் இருப்பை ஏற்றுக்கொண்டு இணைந்து வாழவேண்டிய கடப்பாடு, தேச மக்கள் அனைவருக்கும் கடமையாகவுள்ளது. மேற்படி இனத்தவர்கள் அளவில் வேறுபட்ட போதிலும் தமக்கான தனிப்பட்ட இயல்புகளோடு இலங்கை நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வாழ்கின்னறர்.இந்த வித்தியாசங்களைப் புரிந்து கொண்டு, வித்தியாசங்களை ஏற்றுக் கொண்டு வாழப்பழகும்போதே சகவாழ்வு சாத்தியமாகும்.

இனங்கள் மதங்களுக்கு இடையில் இணைந்து வாழ்தல், சேர்ந்து வாழ்தல், புரிந்து கொள்ளுதல் என்ற கருத்தியல் மிகவும் பரந்துபட்ட விரிந்த தளத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு தத்துவமாகவே சகவாழ்வியம் ( Co - Existentialism) அமையப் பெற்றுள்ளது.

இவ்வாறு சிக்கலான ஒரு விடயப்பரப்பை கருப்பொருளாகக் கொண்டு ஒரு நூலை இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர் ஒருவர் 2021 ஆம் ஆண்டு வெளியீடு செய்கிறார் என்பது நம்பிக்கை தருவதாகவே உள்ளது.

எனினும் இந்த சகவாழ்வியத்தை வாழ்க்கைக் கோலமாகவும் ( Life Style ) அரசியல் செல்நெறியாகவும் ( Political Trend ) ஆக்கிக் கொள்வது அடுத்த தலைமுறை ஏற்கவேண்டிய சவாலாக உள்ளது. அத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்ளும் துணிவைப் பெற இத்தகைய நூல்களை வாசிப்பதும் அது சார்ந்து யோசிப்பதும் அவசியம்.
*


‘அக்கினிப்பூக்கள்’அந்தனி ஜீவா

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

அந்தனிஜீவா எனும் பெயரை இலங்கை, தமிழ்நாடு, புலம்பெயர் இலக்கிய சூழலில் அறியாதோர் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இந்திய இராணுவத்தில் பணியாற்றியபோது பர்மா சென்ற வீரர் கொழும்புக்கு வந்த சமயம் கொழும்பில் வாழ்ந்த பெண்ணை காதலித்து மணமுடிக்க அவர்களது இரண்டாது குழந்தையாகப் பிறந்தவர் அந்தனி ஜீவா.

கொழும்பு, கிருலப்பணை சுவர்ணா பாடசாலையிலும் பம்பலப்பிட்டி சென். மேரிஸ் பாடசாலையிலும் கற்றவர். தனது பாடசாலை ஆசிரியர்களான திரு. சந்தானம், திருமதி. எம். பேர்னாண்டோ ஆகிய இரு ஆசிரியர்களை மறவாமல் நினைவு கூரும் அவர், தனது பாடசாலை மூத்த மாணவரான கலைஞர் ஜே.பி.ராபர்ட், கலைஞர் ராஜபாண்டியன் ஆகியோரையும் தனது ஆரம்ப கால கலை வழிகாட்டிகளாக கூறுகின்றார்.

இலக்கியத்துறையில் மட்டுமல்லாது ஒடுக்கப்பட்டோர் அரங்கு, பிரயோக அரங்கு, பங்குபற்றல் அரங்கு, முதலான துறைகளோடு ஊடாட்டம் கொண்டு பங்களிப்பு செய்துள்ள அந்தனி ஜீவா ஒரு ‘வினையி’ (Activist) எனும் வகிபாகம் கொண்டவர் எனக்குறிக்கின்றார் பேராசிரியர் சபா.ஜெயராஜா.
சதா சுறுசுறுப்பாக இங்கிக்கொண்டு இருக்கும் அந்தனிஜீவா ஒரு நடமாடும் கலைக்களஞ்சியம் போன்றவர். எப்போதும் தகவல்களை விரல் நுணியில் வைத்திருப்பார். தொடர்பாடலில் வல்லவர். இலங்கைக்குள் எந்தத் திசை இலக்கியம் என்றால் என்ன? எந்த மொழி இலக்கியம் என்றால் என்ன? தமிழ் நாட்டில் எந்த அணி இலக்கியம் என்றால் என்ன? இவரது தொடர்பு நிச்சயமாக அவர்களுடன் இருக்கும்.

 

‘தலைநகரில் தமிழ் நாடக அரங்கு’ எனும் இவரது நூலுக்கு, ‘தினமணி’ ஆசிரியர் கே.வைத்தியநாதன் எழுதி இருக்கும் குறிப்பு இவ்வாறு அமைகிறது: ‘இலங்கை நாடக மேடையின் வளர்ச்சிக்கு பங்களித்த அத்தனை பேரையும் ஒருவர் விடாமல் நினைவு கூர்ந்து பதிவு செய்திருக்கும் அந்தனிஜீவாவே ஓர் அற்பதமான கலைஞர். சுமார் 16 மேடை நாடகங்களை மேடை ஏற்றியவர். வீதி நாடகங்களையும் நடாத்தியவர்.

அந்தனிஜீவா போன்ற அயல்நாட்டு தமிழ் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் போன்றோரை தமிழக அரசு ஆண்டுதோறும் வழங்கும் ‘கலைமாமணி’ போன்ற விருதுகளுக்கும் பாராட்டுகளுக்கும் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மனிதனின் அடையாளம் கடவுச்சீட்டாக இருக்க முடியாது. மொழியாகததான் இருக்க முடியும்’. இவ்வாறு தமிழ்நாட்டிலும் தனக்கான ஒர் அங்கீகாரத்தைக் கொண்டிருப்பவர் அந்தனி ஜீவா. இவர் பல நாடகங்களை எழுதியவர், இயக்கியவர், தயாரித்தவர் என்ற போதும் ‘அக்கினிப்பூக்கள்’ மிக மிக பிரபலமான நாடகம். அந்த நாடகம் பின்னர் நூலாக வெளிவந்தபோது 1999 ஆம் ஆண்டு சிறந்த நாடகப்பிரதிக்கான சாகித்திய விருதினை வென்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.

பாடசாலைக் காலம் முதலே தனது படைப்புகளை பத்திரிகைகளுக்கு எழுதுவதில் ஆர்வம் காட்டி வந்துள்ள அந்தனிஜீவா, நீர்கொழும்பில் இருந்து வெளிவந்த ‘மாணவர் குரல்’ சஞ்சிகையில் ஆரம்பித்து, பாடசாலை நண்பர்களுடன் இணைந்து ‘கரும்பு’ எனும் கையெழுத்துப்பிரதியை நடாத்தி வந்துள்ளார். ஓவியர் சாமியும், பாடகர் முத்தழகுவும் கூட இவரது பள்ளிக்கூட நண்பர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னாளில் வீரகேசரி, தினகரன் போன்ற முன்னணி பத்திரிகைகள், இதழ்களில் எல்லாம் எழுதிவந்தவர். தினபதி – சிந்தாமணி பத்திரிகைகளோடு பணியாற்றிய காலத்தில் பத்திரிகை ஜாம்பவான் எஸ்.டி.சிவநாயகம் , தன்னை புடம் போட்டார் என நினைவுகூர்கிறார். பின்னாளில் ‘குன்றின் குரல்’, ‘கொழுந்து’ போன்ற சஞ்சிகைகளின் பொறுப்பாசிரியராக அந்தனிஜீவா செயற்பட்டுள்ளார் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்.

இளம் வயது முதலே சிவப்பு நிறத்தில் ஆர்வம் கொண்ட தான், இடதுசாரி அரசியல் அணி சார்ந்து தான் செயற்பட்ட விதம் குறித்தும் தனது அனுபவ பகிர்வு நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். டொமினிக் ஜீவா போன்றே இவரும் இந்திய இடதுசாரி தலைவர் ஜீவானந்தன் மீதான பற்றுதலால் தனது அந்தனியுடன் ஜீவாவை இணைத்துக் கொண்டவர்தான். இங்கா சமசமாஜ கட்சியில் தன்னை இணைந்துகொண்டவர், அதன் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைமைக் காரியாலயத்தில் பணியாற்றியுமுள்ளார்.

இதன்போது கொல்வின் ஆர.டி சில்வா, என்.எம்.பெரேரா , வாசுதேவ நாணயக்கார போன்ற அரசியல் தலைவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பையும் பெற்றுள்ளார். இதன் நீட்சியாக 2015 ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் தேசிய பட்டியல் வேட்பாளராகவும் அந்தனிஜீவா பெயரிடப்பட்டு இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த கட்சியின் ‘தேசம்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பீடத்திலும் அங்கத்தினர், ஆலோசகர்.

‘மலையகம் எனது பிறப்பிடமல்ல. ஆனாலும் மலையக மண்ணில் பிறந்தவர்களைவிட அந்த மண்ணின் மீது நேசம் கொண்டவன். எனக்கு அந்த மலையக மண்ணின் மீது பாசத்தையும் நேசத்தையும் ஊட்டியவரக்ள இருவர். ஒருவர் இலங்கைத் திராவிடக் கழகப் பொhதுச் செயலாளர் நாவலர். ஏ.இளஞச்செழியன், மற்றவர் மக்கள் கவிமணி சி.வி.வேலுப்பிள்ளை. சி.வி. வேலுப்பிள்ளையுடனான தொடர்பு காரணமாக கிழமைக்கு இரண்டு நாட்களாவது சந்தித்து உரையாடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். மலையக இலக்கியத்தின் முதல்வரும் முன்னோடியுமான தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யரின் பணிகள் குறித்த பல தகவல்களைச் சி.வி எனக்குச் சொல்லுவார்’ என தனது நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார் அந்தனிஜீவா.

உண்மையில் மலையக தேசப்பிதா கோ.நடேசய்யர் அவர்களைப்பற்றி அந்தனிஜீவா அளவுக்கு எடுத்துக்கூறி நின்றவர்கள் வேறு யாருமில்லை எனும் அளவுக்கு அவரது பணிகளை பல தளங்களில் பேசியவராக அந்தனிஜீவாவை அடையாளம் காட்ட முடியும். தேசபக்தன் கோ. நடேசய்யர், பத்திரிகையாளர் நடேசய்யயர் ஆகிய நூல்களை எழுதிய சாரல்நாடனும் கூட அந்தனிஜீவாவின் உந்துதலும் பங்களிப்பும் இல்லாமல் தனது ஆய்வு முயற்சிகள் சாத்தியமான ஒன்று அல்ல என்றே பதிவு செய்துள்ளார். கோ.நடேசய்யரின் ‘அந்தரப்பிழைப்பு’ நாடகத்தை குமரன் பதிப்பகம் ஊடாக அந்தனிஜீவா பதிப்பாசிரியராக இருந்து மறுபதிப்பு (2017) செய்துள்ளார் என்பதுவும் சுட்டிக்காட்டத்தக்கது.

மலையகத்துடனான இவரது ஈடுபாடு காரணமாக மலையக கலை இலக்கிய பேரவையின் செயலாளராக இருந்து ஆற்றிய இலக்கிய பணிகள் விரிவாக பேசக்கூடியவவை. பேரவை, கொழும்புத்தமிழ்ச் சங்கத்தில் ஒழுங்கு செய்த பாராட்டு நிகழ்வு ஒன்றிலேயே 1983 ம் ஆண்டு பேராசிரியர் க.கைலாசபதி முன்னிலை வகிக்க சி.வி. வேலுப்பிள்ளையை 'மக்கள் கவிமணி' என விருதளித்து கௌரவம் செய்துள்ளனர்.

1996 ஆம் ஆண்டு மாகாண கல்வி அமைச்சராக வி.புத்திரசிகாமணி செயற்பட்ட காலத்தில் இடம்பெற்ற ‘மலையகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி’ மாநாட்டுக்கான ஒழுங்கமைப்பு குழுவின் தலைவராக தி.வே.மாரிமுத்து செயற்பட, செயலாளராக அந்தனி ஜீவா செயற்பட்டார் என்பது முக்கியமாக பதிவு செய்யப்படவேண்டியது. இந்த மாநாட்டின் முக்கிய பங்கேற்பாளராக பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்கள் கலந்துகொண்டு உரை வழங்கி இருந்தார். பின்னாளில் மாநாட்டுக் கட்டுரைகளை தொகுத்து நூலாக்கியதிலும் அந்தனி ஜீவாவின் பங்களிப்பு போற்றுதற்குரியது.

ஈழத்தில் தமிழ் நாடகங்கள் (1981), அன்னை இந்திரா (1985), காந்தி நடேசய்யர் (1990), சுவாமி விபுலானந்தார்(1992), The Hill Country in Sri Lanka Tamil Literature (1995), மலையகமும் இலக்கியமும் (1995), மலையக மாணிக்கங்கள்(1999), அக்கினிப்பூக்கள் (1999) சி.வி.யும் நானும் (2001), மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு முஸ்லிம் எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பு (2002), மலையகக் கவிதை வளர்ச்சி (2003), திருந்திய அசோகன்-சிறுவர் நாவல் (2003), நெஞ்சில் பதிந்த ஐரோப்பிய பயணம் (2004), மலையக தொழிற்சங்க வரலாறு (2005), சிறகு விரிந்த காலம்(2007), அ.ந.க ஒரு சகாப்தம்(2009), பார்வையின் பதிவுகள் (2010), தலைநகரில் தமிழ் நாடக அரங்கு(2013), ஒரு வானம் பாடியின் கதை (2014) போன்ற நூல்களுடன், சி.வி.வாழும்போதே ‘சி.வி.சில நினைவுகள்’ எனும் நூலை எழுதியவர். சி.வி நூற்றாண்டு நினைவையொட்டி ‘சி.வியும் நானும்’ என 2002 ல் வெளியிட்ட நூலை திருத்திய மறுபதிப்பாக 2014ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டது மாத்திரமின்றி அவருக்குக் கொழும்புத் தமிழச்சங்கத்தில் விழாவும் எடுத்தவர்.

அவரது நாடகம், அனுபவப்பகிர்வு, பயணக்கட்டுரைகள் தவிர்ந்த ஏனைய நூல்கள் அளவில் மிகச்சிறியதே. அவை ஆழமான விடயங்களைச் சுமந்துவராத போதும், அந்த விடயதானங்கள் சமூகத்தளத்தில் பேசப்படவேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துவன, அதற்காக அடியெடுத்துக் கொடுப்பன. மலையக பெண்கவிஞர்களின் தொகுப்பு, பெண் சிறுகதையாளர்களைக் கொண்டு தனது அம்மா நினைவாகத் தொகுத்த ‘அம்மா’ எனும் பெயரிலான தொகுப்பு முதலானவையும் இத்தகைய முயற்சிகளே. மலையகம் வெளியீட்டகம் என நூல் பதிப்பு முயற்சிகளிலும் இறங்கியவர்.

இலங்கையிலும் தமிழ் நாட்டிலும் பரவலாக இலக்கியவாதிகள், கலைஞர்களுடன் தொடர்புகளைப் பேணுவதில் இவருக்கு தனியிடமுண்டு. குறிப்பாக கடிதம் எழுதுவதன் மூலம் நட்பை, உறவை, தோழமையை தொடர்பில் வைத்திருக்கும் உயர்வான பண்பு அந்தனிஜீவாவுக்கு உரியது எனலாம். புதிய எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்களை அடையாளம் கண்டு அவர்களுக்கு களம் அமைத்துக் கொடுப்பது, அவர்களுக்கு கடிதங்கள் எழுதி ஊக்குவிப்பது எனும் வழக்கத்தை தனதாக்கிக் கொண்டவர். கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தின் ஆயுள்கால உறுப்பினராக, ஆட்சிக் குழு உறுப்;பினராக தொடர்ந்து இலக்கிய பணியில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டவர்.

அந்தனிஜீவா நிற்கும் சூழல் எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும். சதா ஏதாவது ஒரு விசயத்தை பேசிக்கொண்டு இருப்பவராக, தகவல் களஞ்சியமாக தன்னை தகவமைத்துக்கொண்டவர். தனது அரைநூற்றாண்டுகால பொது வாழ்க்கை அனுபவங்களை ‘ஜீவநதி’ இதழில் தொடர் கட்டுரையாக எழுதி வந்தவர், அதற்கு இட்ட தலைப்பு ‘ஒரு வானம் பாடியின் கதை’. அதனை ‘ஜீவநதி’ நூலாகவும் பதிப்பித்து அவருக்கு கௌரவம் செய்துள்ளது. அக்கினிப்பூக்கள் தந்த அந்தனிஜீவா எனும் வானம் பாடி, கலை இலக்கிய வானில் கானம் பாடி என்றும் சிறகடிக்கும் என்பது திண்ணம்.


இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

இந்திய சாகித்ய அக்கடெமி – சென்னை

கருத்தரங்கு தமிழில் புலம் பெயர்ந்தோர் சிறுகதைகள்

காலம் 08-07-2021 – களம்: இணைய வழி (Zoom, You Tube )

தலைமை  : பேராசிரியர்; பா.ஆனந்தகுமார்,

காந்திகிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம் - திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா.

உரை   -         மயில்வாகனம் திலகராஜா (மல்லியப்புசந்தி திலகர்)  மலையகம், இலங்கை.

 

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

  1. அறிமுகம்

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பற்றிய பார்வையை செலுத்துவதற்கு முன்பதாக இலங்கையில் 'மலையகம்எனும் சொல் குறித்து நிற்கும் அர்த்தம் பற்றிய அறிமுகம் அவசியமானது. புவியியல்சார் நிலவமைப்பு அடையாளத்தைச் சுட்டி நிற்கும் இந்த செல்லாடலுக்குள், தனக்கென ஒரு பண்பாட்டையும், மொழியையும், இன அடையாளத்தையும், பாரம்பரியத்தையும் கொண்ட ஒரு சமூக குழுமத்தின் அடையாளமே நிறைந்திருக்கிறது. எனவே புவியியல் அடையாளத்துக்கு வெளியே, 'மலையகம்' என்பது ஒரு சமூகத்தின் கலை, இலக்கிய, அரசியல், பண்பாட்டு உணர்வு வெளிப்பாட்டு அடையாளம் ஆகும்.

'இலங்கைத்தமிழ் வழக்கில் இன்று மலையகம் என்பது இலங்கையின் மலைப்பிரதேசங்களில் உள்ள பெருந்தோட்டங்களிலும் அவற்றைச்சார்ந்த நகரங்களிலும் வாழும் இந்திய வம்சாவளி தமிழரைக் குறிப்பதாகும். மலையகப் பகுதிகளைச்சாராத பகுதிகளிலுள்ள பெருந்தோட்டங்களில் அதாவது மேல், தென் மாகாணங்களைச் சார்ந்த இறப்பர் பெருந்தோட்டங்களில் வாழ்பவர்களையும் மலைசார் பகுதிகளில் இருந்து சென்று வடகிழக்கு பகுதியின் விவசாய பிரதேசங்களிலும் (கிளிநொச்சி, வவுனியா மாவட்டங்களில்) கொழும்பிலும் வாழ்பவர்களையும் கூட மலையகத்தமிழர் என்ற தொடர் கொண்டே சுட்டும் மரபு இன்று வழக்கில் உள்ளதுஎன்கிறார் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி ('இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1) பக்.11, 2003)

இலங்கை, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் பிரித்திhனிய காலனித்துவ ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த 19ஆம் நூற்றாண்டு காலப்பகுதியில்(1824), அவர்களால் இலங்கையில் நிறுவப்பட்ட பெருந்தோட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களாக அழைத்துவரப்பட்ட, தமிழ்நாட்டின் (குறிப்பாக தென் மாவட்டங்களின்) வம்சாவளியினரே இந்த 'மலையகத் தமிழர்' எனும் மக்கள் தொகுதியினர் ஆகின்றனர்

இலங்கையில் சிங்களவர்கள், இலங்கைத் தமிழர்கள், இலங்கை முஸ்லிம்கள், இந்தியத் தமிழர்கள்;, ஏனையோர் எனும் ஐந்து நிலை வகைப்படுத்தலில்  இனக்குழும நிலைநின்ற சனத்தொகை கணக்கெடுப்பே இன்றும் இடம்பெறுகிறது. இதில் சனத்தொகை அளவின் அடிப்படையில்  நான்காவது நிலையில் இருக்கும் இனக்குழுமமான 'இந்தியத் தமிழர்' எனும் இனமே தம்மை பண்பாட்டு அடிப்படையில் 'மலையகத் தமிழர்' என வளர்த்தெடுத்துக்கொண்டுள்ளனர், அழைத்துக்கொள்கின்றனர்.

இலங்கை சுதந்திரமடைவதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 1901 ஆம் ஆண்டு சனத்தொகை கணக்கெடுப்பின்போது சுமார் ஐந்து இலட்சமாக பதிவு பெறும் இவர்களது எண்ணிக்கை 1931 ஆம் ஆண்டு பூர்விக இலங்கைத் தமிழர்களைவிட உயர்வான புள்ளியையே பதிவு செய்துள்ளது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுத்திரத்ததுக்கு பின்னான 1960ஆம் ஆண்டு வரைக்குமே கூட அந்த அளவினையே பதிவு செய்த 'இந்தியத் தமிழர்' சனத்தொகை தமது அடையாளமான 'இந்தியர்' என்பதாலேயே இலங்கையில் (1948) குடியுரிமைப் பறிப்புக்கும், வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கும் உள்ளாகினர்.

1964 ஆம் ஆண்டு செய்துகொள்ளப்பட்ட இலங்கை - இந்திய அரசுகளின் உத்தியோகபூர்வ (சிறிமா- சாஸ்த்திரி) உடனபடிக்கையினால் லட்சக்கணக்கில் இந்தியாவுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் தாயகம் திரும்பியோர் எனும் பெயரில் தமிழ்நாட்டின் சிலோன் காலனிகளில் இப்போதும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

தற்போதைய நிலையில் மொத்தம் சுமார் பதினைந்து லட்சமாக மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்ந்தபோதும் கூட, அதனை இலங்கைத் தமிழர் ஆகவும் இந்தியத் தமிழராகவும் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பில் பதிவு செய்து கொள்வதால் தொடர்ந்தும் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் நான்காம் படிநிலையிலேயே உள்ளனர்.

இவர்களும், இவர்களுக்கு முன்னும்; பின்னும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் சனத்தொகையில் தனியான இனங்களாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களும், முஸ்லிம்களும் தமிழ் மொழியை தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் என்பது, இந்த மூன்று இனங்களினதும் பொதுப்புள்ளியாகும்.  'தமிழ் மொழி' தாய் மொழி என்பதுதவிர அபிலாசைகள், கலை, கலாசாரம், பண்பாட்டு, பாரம்பரியங்களிலே இவர்களுக்கு இடையே பாரிய வேறுபாடுகள் உண்டு. தமிழ் மொழியை உச்சரிப்பதிலும் கையாள்வதிலுமே கூட.

இப்போது பெருந்தோட்ட மக்கள் எனும்; எல்லைகள் விரிவடைந்து அதில் நேரடியாக தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கை மொத்தத்தில் பத்தில் ஒரு பங்காக அதாவது ஒன்றரை லட்சமாகக் குறைந்துவிட்ட போதும் கூட, அவர்கள் வாழும் அந்த பெருந்தோட்டப் பிராந்தியம் ஏற்றுமதிக்கென தேயிலை, ரப்பரை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு பொருளாதார வலயமாக, சுமார் பத்துலட்சம் மக்களின் வாழ்விட மையங்களாக, மலையகத் தமிழர் இனத்தின் வேர்ச் சமூகப் பிரதேசமாகவும் அவர்களின் கலாசாரத்தின் இருப்பிடமாகவும் உள்ளது.

  1. ஈழத்து இலக்கியமும் மலையக இலக்கியமும்

திணைக் கோட்பாட்டின் நிலை நின்று இந்த மலையகத் தமிழ் மக்களை குறிக்க முயன்றால் மலையும்  மலைசார்ந்த பகுதிகளிலும் வாழும் குறிஞ்சி நிலப்பண்புகள் இவர்களிடம் மேலோங்கி நிற்கும். இவர்களது கலைகளில் காமன் கூத்துபொன்னர்-சங்கர், அர்ச்சுணன் தபசு, மருதவீரன் கூத்து போன்ற தமிழ்நாட்டின் கூத்துக்கலைகளும் அதில் இருந்து வளர்ந்த நாடகக் கலையும் உழைக்கும் மக்களுக்கே உரிய நாட்டார் பாடல் வடிவங்களும் அதன் வழி வந்த தோட்டப்புறப் பாடல்களும் இவர்களுக்கே உரியவை, தனித்துவமானவை.

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் இலங்கைத் தமிழர்களோடும், இலங்கை முஸ்லிம்களோடும் இணைந்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் எனும் தனி மரபையும் கொண்டுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. 'மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் ஈழத்து இலக்கியத்துக்கு புது ரத்தம் பாய்ச்சுகிறது' என பேராசிரியர் .கைலாசபதி கூறியதாக பலரும் பதிவு செய்யக் கேட்கிறோம்.

'இலங்கையில் தமிழ் என்கிற நதி சிலவேளைகளில் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்ற சில வேளைகளில் சந்திக்காத பல நீரோடைகளின் சங்கமிப்பாக அமைகிறது. இதற்குள் யாழ்ப்பாணம்  வருகிறது, மட்டக்களப்பு வருகிறது, வன்னி வருகிறது, கொழும்பு வருகிறது, இஸ்லாமிய வாழ்க்கை வருகிறது, மலையக வாழ்க்கை வருகிறது. இந்த நீரோடைகளின் சலசலப்பான பாயச்சல் ஒன்றோடொன்று சேருகின்ற போதுதான், நான் நம்புகிறேன்; ஈழத்து இலக்கியம் என்கிற நதி ஓடும். என பேராசிரியர் காரத்திகேசு சிவத்தம்பி எனது 'மல்லியப்புசந்தி' (கட்டுரையாளர்) கவிதை நூலுக்கு வழங்கிய அறிமுகக் குறிப்பில் குரல் வழியாகவே (இறுவட்டு) பதிவு செய்துள்ளார்.

இதன்படி ஈழத்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியப் பிரவாகத்தின் ஒரு நீரோடையான மலையக இலக்கியப் பரப்பில் கவிதை, சிறுகதை, புதினம், கட்டுரை, இதழியல் என ஒரு நெடுமரபு செழிப்பாக தொடர்ந்து நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

 

  1. மலையகமும் மலையக இலக்கியமும்

'மலையகம்',  'மலையக இலக்கியமாக' வரும்போது, படைப்பிலக்கியம் சார்ந்தும், ஆய்விலக்கியம் சார்ந்தும் பின்வரும் வகுதியினரையும் 'மலையகம்என்ற தொடருக்குள் உள்ளடக்கிப்பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் எழுகிறது.

⦁              இலங்கை மலையகத்தில் இருந்து இந்தியாவுக்குச் சென்ற பின்னரும் 'தாயகம் திரும்பியோர்' என்ற அடையாளத்தோடு வாழும் மலையகத்தமிழர்கள். (தமிழ் நாட்டின் சிலோன்காரர்கள்)

⦁              மலையகத்தில் இருந்த புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம்: அவுஸ்திரேலியா மாத்தளை சோமு, இங்கிலாந்து - மு.நித்தியானந்தன்)

⦁              மலையக வாழ்வு சார்ந்து  எழுதும் முஸ்லிம் படைப்பாளிகள்

⦁              இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு பிரதேசத்தை பூர்விமாகக் கொண்ட தமது படைப்புகளில் மலையக வாழ்வியலைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம் : பெனடிக்ட் பாலன், தி.ஞானசேகரன்)

மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு மலையக மண்ணின் மைந்தர்களும், மண்ணின் மைந்தர் அல்லாதவர்களும் கூட பங்களிப்புச் செய்துள்ளார்கள் என்பதை மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் உள்வாங்கிக் கொண்டுள்ளது.

  1. இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

    4.1)         1930 முதல் 1960 வரை

இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் பற்றி பேசவந்தவிடத்து மலையக வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழர், வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றியும், ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தில் அதன் வகிபாகம் பற்றியும்  தொட்டுப் பேசி வரவேண்டிய தேவை வெறுமனே எழவில்லை.

இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டில் இருந்து பிழைப்புத் தேடி உடல் உழைப்பை வழங்கி வாழவந்த அல்லது ஆசை காட்டி அந்நியர்களால் அழைத்து வரப்பட்ட ஒரு சமூகப்பிரிவினர், இப்போது இலங்கையில் தம்மை ஒரு தேசிய இனமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிற பின்னணியில் அவர்கள்; சொல்வதற்கு எத்தனைக் கதைகள் இருக்கும், இருந்திருக்கும்? என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு, அந்த வரலாற்றை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை  வரலாற்று வழி நின்று நோக்குவதும் அவசியமாகும் என்பதனாலாகும்

'தமிழில் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றனவோ, ஈழத்தில் தமிழ்ச் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றவோ, அதேபோல மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் என்றதும் செந்தூரன், என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம், மாத்தளை சோமு என்னும்  சில பெயர்களே முதலில் மனத்தில் தோன்றும்' என குறிப்பிடும் தெளிவத்தை ஜோசப், 'இந்தப் பெயர்கள் 1960களுக்கு பின் எழுந்த பெயர்கள் என்றாலும், மலையகச் சிறுகதை இலக்கியம் ஓர் உத்வேகத்துடன் 1960 க்குப் பின்னர்தான் எழுந்தாலும் அதற்கான ஒரு தளம் அதற்கு முன்பு இருந்தே சிறுக சிறுக போடப்பட்டே வந்துள்ளது என்பது மனங்கொள்ளத்தக்கது' என்றும் குறிக்கின்றார். (மலையக சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000 பக்,1.)

'பரந்த அடிப்படையில் நாம் இதை நோக்கினால், தமிழ் நாட்டில் இருந்து எப்போது இந்த மக்கள் இலங்கையில் குடியேறினார்களோ அன்று தொட்டே தமிழ்க் கலை, கலாசாரம், இலக்கியம், ஆகியன இங்கு வளரத் தொடங்கின' என்கின்றார் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை. (புதுமை இலக்கியம், மாவலி, 1974)

1931 க்கு முன்னர் மலையகத்தில் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக பணம் வசதி படைத்தவரடகாள ஒரு பிரிவினர் இருந்தனர். பிரித்தானிய தோட்டத் துரைமார்கள் தொழிலாளர்களை வைத்திருந்த தூரத்தில் அல்லாது பெரியாங் கங்;காணிகள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக, நகர்ப்பகுதி பாடசாலைகளில் ஆங்கிலம் படிக்கும் வாய்ப்பு பெற்றவர்களாக இவர்கள் இருந்தனர். இவர்களுக்கு ஆங்கில பத்திரிகைகள் மட்டுமல்லாது இந்தியாவில் இருந்து லோகோபகாரி, அமிர்தகுணபோதினி, ஆனந்தபோதினி, போன்ற தமிழ் பத்திரிகைகளும் கூட கிடைக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

அந்த வாய்ப்பைப் பெற்றவர்களாக எழுதத் தொடங்கியவர்களே சி.சுப்பிரமணியம், ஆர்.ராமையா, பெரியாம்பிள்ளை கந்தசாமி போன்றவர்கள் என்றும் பதிவாகிறது. இத்தகைய தகவல்களையும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை தனது 'புதுமை இலக்கியம்' கட்டுரையில் பதிவு செய்கிறார்.

சி.சுப்பிரமணியம், சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் தாய்மாமன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சி.சுப்பிரமணியம் அவர்களின் தந்தையாரும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் தாத்தாவுமான குமரன் மடகொம்பரை தோட்டத்துப் பெரியாங்கங்காணி என்பது தகவல்.

இந்த வரிசையிலேயே பின்னாளில் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, கே.கணேஸ்; போன்றவர்கள் எழுத்து உலகிற்கு வருகின்றனர்.

1930 ஆம் ஆண்டு கோ.நடேசய்யர் தொழிற்சங்க அரசியல் பண்பாட்டுத் தளத்தை மலையகத்தில் தோற்றுவித்ததோடு பதிப்பக இயக்கத்தைத் தொடங்கியதும், இலங்கையில் வீரகேசரி எனும் தமிழ் தினசரி இந்திய இதழியல் பின்புலங்களோடு ஆரம்பமாவதும், மலையகம் தனக்கான எழுத்து இலக்கிய வடிவத்தை பரவாலாக்கத் தொடங்கிய காலம் எனலாம்.

இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை வந்த அனைவருமே தோட்டத் தொழிலாளர்கள் இல்லை. அவர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள் என்பதனால் தனிச் சமூகமாக நிலைத்தனர். ஆரம்பத்தில் ரயில்பாதை அமைப்புக்கும், துறைமுக அமைப்புப் பணிகளுக்கும் என்று கூட உடல் உழைப்பாளர்களாக ஒரு பகுதியினர் இலங்கை வந்தனர். வணிகர்களும் தொழில் முயற்சியாளர்களும் கூட வந்தனர். கொழும்பைத் தளமாகக் (சம்மாங்கோடு) கொண்டு 'தென் இந்திய வணிகர் சங்கம்' என்ற ஒன்று அந்த நாளில் செயற்பட்டுள்ளது.

தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூரில் 'இந்திய வியாபாரிகள் சங்கத்தின்' உறுப்பினராக இருந்த பத்திரிகையாளரான கோ.நடேசய்யர் 'வர்;;த்தக மித்திரன்' எனும் தான் பணியாற்றிய சஞ்சிகை சார்பாக இலங்கையில் செயற்பட்ட  'தென்னிந்திய வியாபாரிகள் சங்கம்' ஆண்டுவிழாவுக்கு முதலில் (1919) வருகை தந்துள்ளார்.

இரண்டாவது பயணத்தில் (1920 டிசம்பர்) கொழும்பு நகரில் ..குணசிங்க எனும் தொழிற்சங்கவாதியுடன் இணைந்து துறைமுகத்தொழிலாளர்கள் சாரந்து தொழிற்சங்க பணி செய்யத்; தொடங்கியுள்ளார்பின்னர் அவருடன் முரண்பட்டு மலைநாட்டுப் பகுதிகளுக்கு சென்று தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் தமது தொழிற்சங்க பணியை (1929) தொடங்கியள்ளார். (தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல்நாடன், 2008)

பத்திரிகையாளராக இலங்கை வந்து தொழிற்சங்கவாதியாக பரிணாமம் எடுத்த கோ.நடேசய்யரின்  தோட்ட தொழிலாளர்கள் மத்தியில் உருவாக்கப்பட்ட தொழிற்சங்க இயக்கம் அந்த மக்கள் சார்ந்து ஒரு வீச்சின் ஆரம்பம் எனலாம். அது இரண்டு வகையில் நிகழ்கிறது.

ஓன்று, அந்த தொழிற்சங்க கட்டமைப்பு அசியல் பரிமாணம் பெறுவது. இரண்டாவது, தொழிற்சங்கம் - அரசியல் சார்ந்த  செய்திப் தேவைகளுக்காகத் தொடங்கிய பிரசுர இயக்கம் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் பதிவு செய்யத் தொடங்குவது. இந்த இடத்தில் நடேசய்யரின்  துணைவியாரும் ஈழத்தின் முதல் பெண் கவிஞருமான மீனாட்சியம்மையின் எழுத்துப் பணிகளும் கூட நினைவு கூரத்தக்கன.

மலையகத்தின் ஹட்டன் நகரில் 'சகோதரி பிரஸ்' எனும் அச்சகத்தை தொடங்கிய நடேசய்யர் 1931 ஆம் ஆண்டில்  'தமிழ்நாட்டு வாலிபர்களை உறக்கத்தில் இருந்து தட்டி எழுப்பும் அருமையான நூல்' எனும் முன்னுரையுடன்  'நீ மயங்குவதேன்' எனும் நூலை வெளியிட்டுள்ளார்;. இந்த நூலில் இறுதியாக இருப்பது 'திரு ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்'.  'இந்த சரிதத்தின் முன்னுரையையும் பின்னுரையையும் அகற்றிவிட்டால் ஒரு முழுமைபெற்ற சிறுகதையாகவே திகழ்வதைக் காணலாம்'எனடகிறார் தெளிவத்தை ஜோசப். (மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000, பக்.17). எனவே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை எனும் இடத்தை 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' பெற்றுக்கொள்கிறது. ராமசாமி சேர்வை என்பவர் எவ்வாறு தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஏமாற்றப்பட்டு இலங்கைப் பெருந்தோட்டத்தில் கூலியாக்கபடுகிறார் என்பது சரிதத்தின் கதைச்சுருக்கம்.

தனியே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை என மட்டும் அதனை குறிப்பிட்டு விட்டுச் செல்லாமல் ஈழத்து சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு இன்னும் சில ஆய்வுக்குறிப்புகளையும்  பதிவு செய்கிறார்  தெளிவத்தை ஜோசப். தமிழ்நாட்டில் தமிழ்ச் சிறுகதை முன்னோடிகளாக அறியப்படும் .வே.சு அய்யர், பாரதி, மாதவைய்யா போன்றோரின் கதை வடிவங்களோடு நடேசய்யரின் கதையை ஒப்பீடு செய்கிறார். குறிப்பாக .வே.சு. அய்யரின் 'குளத்தங்கரை அரசமரம்' எனும் கதையோடு ஒப்பிடும்போது  கதை வடிவங்களின் படி 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' சிறுகதைதான் என உறுதி செய்;கிறார். மறுபுறமாக அந்த கதை வெளிவந்த  காலத்தில் (1931) ஈழத்தின் தமிழ்ச் சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு அந்த காலப்பகுதியில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பகுதிகளான வடக்கில், யாழ்ப்பாணத்தில்  எழுதிக்கொண்டிருந்த சிறுகதை ஆசிரியர்களான சம்பந்தன், வைத்திலிங்கம், இலங்கையர்கோன் ஆகியோருடன் ஒப்பிட்டு, ஈழத்தின் சிறுகதை முன்னோடிகளில் ஒருவராகவும் கோ.நடேசய்யரை முன்னிறுத்துகிறார்.

'இந்தியாவில் தமிழச்; சிறுகதைகளின் முன்னோடிகள் மூவர் என்பதற்காக இலங்கையிலும் அது மூவராகவே இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அது நால்வராகவும் இருக்கலாம்; நடேசய்யரையும் சேர்த்து' என தெளிவத்தை ஜோசப் முன்வைக்கும் வாதம் சுவாரஷ்யமானது.

ஆக மலையக சிறுகதைகளின் தொடக்கம் என்பது வடிவத்தில் தமிழ் நாட்டில் நிலவிய தமிழ் சிறுகதை வடிவத்தினையும்இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளில் எழுதியவர்களோடும் இணைந்தே ஆரம்பம் கொண்டது என்ற அடிப்படையிலும்தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைத் துறையானது  தன்னை அதன் வரலாற்றுத் தடத்திலேயே இணைத்துக் கொண்டுள்ளமை உறுதியாகிறது.

இந்த கட்டத்தில் இன்னுமொரு விடயத்தையும் நினைவு கூர்ந்து செல்வது மிகப்பொருத்தமானது. மலையகத் தமிழர்கள் இந்திய வம்சாவளியினர் என்ற அடிப்படையில் தமிழ்நாட்டு நிலை நின்றும் இந்த மக்கள் குறித்து எழுதப்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகள் என்ற ஒரு வகை உண்டு.

மலையகக் கவிதை வரலாற்றில் இணைத்துப்பார்க்கக் கூடிய பக்கங்களாக, சங்கீதச் சரபம்  சபாபதி முதலியார் தொகுத்த திரிசிரபுரம் ஜனாப்பாபுலவர், செந்தமிழ் சேகர யாஸீன்தாஸ் புலவர் இயற்றிய 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ) எனும் குஜிலிப் பாட்டுப்புத்தகங்களை (2017) (இந்த உரை நிகழ்வுக்கு தலைமை தாங்கும்) பேராசிரியர்; பா. ஆனந்தகுமார் (காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்) ஆய்வில்  பதிவு செய்திருப்பதைப்போல, சிறுகதை குறித்தும் ஒரு பதிவு இருக்கிறது.

நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் பிதாமகன்  என அறியப்படும் புதுமைப்பித்தனும் மலையக வாழ்வியலோடு இணைந்த சிறுகதை ஒன்றை எழுதி உள்ளார் என்பதுதான் அந்த தகவல். திருநெல்வேலி மாவட்ட கிராமம் ஒன்றில் இருந்து இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு சென்று கடும் இன்னல்களுக்கு உள்ளான 'மருதி' என்ற பெண்ணின் சோக வாழ்க்கை சித்திரிக்கும் கதையாகவே புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணி'அமைகிறது. இந்தப் பதிவு மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றுக்கு வலுசேர்க்கும் முக்கிய அம்சமாகிறது.

எனவே மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதைகள், தமிழ்ச்; சிறுகதை மரபோடும் ஈழத்துத் தமிழ்ச் வரலாற்றோடும் பின்னிப்பிணைந்ததாகவே வளர்ந்துவந்துள்ள ஒரு இலக்கிய செல்நெறி ஆகும்.

மலையகத் தமிழ் நாவல் இலக்கியம் எழுதத் தொடங்கப்பட்ட காலமாகவும் இதனையே கொள்ளலாம். எனவே தமிழ்ப் புனைகதை வரலாற்றிலும் இலங்கை மலையகத் தமிழ் புனைகதை வரலாறு இணைத்துப் பார்க்கப்பட வேண்டியதாகிறது. 1930களில் தொடங்கப்பட்ட வீரகேசரியின் ஸ்தாபக ஆசிரியரான எச்.நெல்லையா பின்னாளில் தான்  எழுதிய குறுநாவல் ஒன்றை 'ஒரு சிறுகதை' எழுதி உள்ளேன் என்றே குறிப்பிட்டு உள்ளார்.

மலையக சிறுகதை வடிவங்களில் இத்தகைய குறுநாவல் அளவுக்கு நீண்ட கதைகளும்ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் வைத்து எழுதப்படும் விபரிப்புகளும் (யுநெஉனழவநள) கூட, 'சிறுகதை' என்ற கோதாவுக்குள் வந்து விடுகின்றன. சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் டீழசn வழ டுயடிழரச என  ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் கதை  இந்த யுநெஉனழவநள வடிவத்துக்கு சிறந்த உதாரணம் ஆகும். பின்னாளில் மு.சிவலிங்கம் இந்த தொகுதியைத் தேயிலைத் தேசம் (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தலைப்பில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். கே.கோவிந்தராஜ் 'தோட்டத்துக் கதாநாயகர்கள்' (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தொகுதியை யுநெஉனழவநள வடிவத்தில் படைத்துள்ளார்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப் போல பெரிய வீட்டுப்பிள்ளைகளாக  கே.கணேஷ், சி.வி வேலுப்பிள்ளை ஆகியோர் கவிதைகள் ஊடாக எழுத்துப்பிரவேசம் செய்தவர்கள். இவர்கள் இருவரும் ஆங்கிலப்புலமை கொண்டவர்களாக உள்ளே வந்தபோது இரண்டு நிகழ்வுகள் நடந்தன எனலாம்.

ஓன்றுகே.கணேஷ் ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்ப்பு செய்து தமிழுக்கு பல நூல்களைக் கொண்டுவந்து அறிமுகம் செய்தார். இரண்டு, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆங்கிலத்திலேயே நேரடியாக எழுதி மலையக இலக்கியத்தை வேறு தளங்களுக்குக் கொண்டு சென்றார். இந்த இருவருமே எண்ணிக்கையில் அதிகமாக அல்லாதபோதும் மலையக சிறுகதைகளையும் எழுதியுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. சி.வி.வேலுப்;பிள்ளையின் 'உழைக்கப்பிறந்தவர்கள்' தொகுதிக்கு அப்பால் சென்று அவரது 'கதை' எனும் இலக்கிய இதழும், அவரால்  ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதப்பட்ட மலையக வாழ்வியல் நாவல்களும் கவிதைகளும் விரிவாக பேசுபொருளுக்கு உள்ளாகுபவை.

கே.கணேசின் 'சத்திய போதிமரம்' எனும் சிறுகதை (1936) தவிர்த்து முல்கராஜ் ஆனந்த், கே..அப்பாஸ், பிரேம்சந்த், ஹோசிமின், லூசுன், பார்பரா, குப்ரியானவ் என்று விரிந்த  அவரது மொழி பெயர்ப்பு பணிகளே தமிழ் இலக்கியத்துக்கு வளம் சேர்த்தன எனலாம்.

கே.கணேஷ், சி.வி. வேலுப்பிள்ளை ஆகிய இருவருமே இலங்கையில் பிரித்தானியர் ஆட்சி காலத்தையும், இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலத்தையும் ஊடறுத்து வந்த இலக்கியகர்த்தாக்கள் என்பதும் உலக இலக்கியத்துக்கும் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் மொழிவழி நின்று பாலம்  அமைத்தவர்கள் என்பதும் முக்கியமானது.

சுதந்திர இலங்கையில் (1948) மலையகத் தமிழருக்கு நடந்த பெருங்கொடுமை அவர்களின் இலங்கைக் குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டது ஆகும். இதனால் சுதந்திரத்துக்கு முன்னான நடேசய்யர் காலத்தில் அவரது வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களை தட்டி எழுப்பவதாக அல்லாமல், விழித்துக்கொண்ட மலையக இளைஞர்களை எழுச்சிக் கொள்ளச் செய்யும் தேவை எழுந்தது. அவர்கள் தமது நாட்டுரிமைப் போராட்டக் களமாக இலக்கியத்தை எடுத்தாளத் தொடங்கினர் எனலாம். அதுவரை இந்திய வம்சாவளியினராக, பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களாக தம்மை அடையாளப்படுத்திவந்த அவர்கள் தமது இலங்கை நாட்டு  உரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு தாம் வாழும் பூமியை 'மலைநாடு' என விளித்து எழத்தொடங்கினர், எழுதத் தொடங்கினர்.

மாத்தளை அருணேசர், டீ.எம்.பீர் முஹம்மது, .எஸ்.வடிவேலு, ரபேல், பொ.கிருஸ்ணசாமி  என ஓர் எழுத்தாளர் வரிசை 1950களில் சிறுகதைகள் எழுதியள்ளார்கள்;. இவர்களுள் எம்... அப்பாஸ் போன்று தமிழ் நாட்டில் இருந்து இலங்கையில் வந்த தங்கியிருந்த எழுத்தாளர்களும் அடக்கம். இவரது 'கள்ளத்தோணி'கதை பிரபலமான கதை.; 'கள்ளத்தோணி'என்ற வார்த்தை ஒருபக்கம் அருவருப்புக்கும் மறுபக்கமாக கோபத்துக்கும் உள்ளாக்கியிருந்த காலம் அது.

குடியுரிமை பறிக்கப்பட்ட மக்கள் இந்தியாவில் இருந்து கள்ளத்தோணியில் இருந்து வந்தவர்கள் என ஏளனம் செய்த காலம் அது. இதனை மறுத்து 'கடலையே காணாத எங்களை கள்ளத்தோணி எனகிறார்கள்' என்றும், 'கள்ளத்தோணியில் அல்லவடா நாங்கள் நல்லத்தேணியில் வந்தோமடா' என அந்த கால மலையகப் பாவலர்கள் எழுதிய பல பாடல்களைக் கூட இங்கே நினைவுப்படுத்தலாம்.

  • 4.2) 1960 முதல் 1980 வரை

1960களில் எழுந்த எழுச்சியே மலையகத்தின் சிறுகதை மறுமலர்ச்சிக் காலம் என அடையாளப்படுத்தலாம். தமது குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு இலங்கையை விட்டு வெளியேறி இந்தியா திரும்ப வேண்டும் என இலங்கை அரசு இந்திய அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்ட அந்த காலத்தில்கோபத்தில் எழுந்த  'ஆத்திர பரம்பரையினர்' இவர்கள் என இலக்கிய உலகில் இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படும் எழுச்சிக் காலம்  அது.

நூறாண்டு காலத்திற்கு மேல் ஒரு நாட்டை பொருளாதார ரீதியில் வளமாக்கிய மக்கள் கூட்டத்தை, 'நீங்கள் அந்நியர்கள்' என்று குடியுரிமையைப் பறித்து.. 'நீங்கள் இந்தியர்கள்.. உங்கள் நாட்டுக்கே போய்விடுங்கள்' என திருப்பி அனுப்பினால் ஆத்திரம் வராமல் இருக்குமா என்ன?

இத்தகைய அவலநிலையை அதற்கு முந்திய தலைமுறையைச் சேர்ந்த சி.வி.வேலுப்பிள்ளை 'நாடுமில்லை நாயுமில்லை' (ழே ளவயவந ழே னழபஎன ஒரு சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அழகான சிறுகதையாக சொல்லி வைக்கஅடுத்து வந்த  ஆத்திர பரம்பரையினைச் சேர்ந்த செந்தூரனோ  'உரிமை எங்கே?' என எழுப்பிய கேள்வி எழுப்பினார். செந்தூரன் என்றதுமே என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம்;, மாத்தளை சோமு, என்னும்  பெயர்கள் சில இப்போதும் வரிசையாக வந்து நிற்கும். இவர்களும் இவர்களோடு இணைந்து வந்த இன்னும் பலரும் ஆத்திர பரம்பரையில் வந்த மலையக சிறுகதையாசிரியர்கள் என்ற பட்டியலுக்குள் அடங்குகின்றார்கள்.

1961இல் செந்தூரனின் உரிமை எங்கே தமிழ்நாட்டின் 'கல்கி' இதழிலும், என்.எஸ்.எம். இராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து', தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'படிப்..பூ', செந்தூரனின் 'நடுக்கடலில்' போன்ற கதைகள் வாரப் பத்திரிகைளில் பிரசுரமாகின.

இதனைத் தொடர்ந்து வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் இடம்பெற்ற மலையக சிறுகதைப் போட்டிகள் பல சிறுகதையாளர்களை அறிமுகஞ் செய்துள்ளது.

வீரகேசிரி தோட்ட மஞ்சரி பகுதியை நடாத்திய மலையக பத்திரிகையாளரான எஸ்.எம். கார்மேகத்தின் அர்ப்பணிப்பு இங்கு சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. (இவர் பின்னாளில் தமிழகம் வந்து தினமணி ஆசிரியப்பீடத்திலும் கடமையாற்றினார்). அதேபோல இந்த முயற்சிக்கு அனுசரணை வழங்கிய பெரி.கந்தசாமி போன்ற மலையக சமூக ஆர்லர்களும் மனங்கொள்ளத் தக்கவர்கள்.

1963இல் வீரகேசரி நடாத்திய மலையக சிறுகதை போட்டிக்கு 150 பேர் வரை எழுதியதாக சிறுகதை வரலாற்றில் பதிவாகின்றன. அந்த போட்டியில் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'பாட்டி சொன்ன கதை', சாரல் நாடனின் 'காலஓட்டம்', தங்கபிரகாஸின் 'காயம்' முறையே முதல் மூன்று இடங்களில் தெரிவாகியுள்ளன. போட்டிக்கான பரிசளிப்பு விழா பதுளையில் நடைபெற அன்றே 'மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்றமும்' கருக்கொண்டுள்ளது.

1964இல் நடைபெற்ற இரண்டாவது மலையகச் சிறுகதை போட்டியில் எம்.வாமதேவன், முருகேசு போன்றவர்களும் இரண்டாம் மூன்றாம் இடங்களைப் பெற்று புது வரவுகளைப் பதிவு செய்துள்ளனர். பின்னர் மலையகச் சிறுகதைகள் மாத்திரமின்றி அதற்கான விமர்சன களத்தையும் வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் தொடங்கி வைத்துள்ளார் எஸ்.எம்.கார்மேகம். பி.மரியதாஸ், எம்.வாமதேவன் போன்றவர்களின் விமர்சன கட்டுரைகள் கவனிப்பு பெற்ற கட்டுரைகளாகியுள்ளன.

தோட்ட மஞ்சரி என பிரத்தியேகப் பக்கத்தில் இருந்த மலையகத் தமிழச் சிறுகதைகள்,  'இவ்வாரச் சிறுகதைஎனும் இலங்கைச் சிறுகதைகளைப் பிரசுரிக்கும் பொதுப்பக்கத்திலும் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. மு.சிவலிங்கம், எம்.வாமதேவன், அல்-அசூமத். மு.நித்தியானந்தன், ராம.சுப்பிரமணியம், முருகேசு (குன்றவன்), தமிழோவியன், மல்லிகைக்காதலன், ஜீவரத்தினம், பூரணி, மகேஸ்வரி கிருஸ்ணன், ஈழகாந்தன், எஸ்.சண்முகநாதன் என சிறுகதை ஆசிரியர்கள் அளவிலும்; அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

மறுபக்கமாக மலையக சிறுகதை போட்டி 3, 4 என தொடர்ந்து கொண்டிருந்திருக்கிறது. மூன்றாவது போட்டியில் மு.சிவலிங்கத்தின் (இதுவும் ஒரு கதை), பரிபூரணின் (பிரசவக்காசு), சி.பன்னீர் செல்வத்தின் (இலவு காத்த கிளி) முதல் மூன்று இடங்களையும் பெற்றுள்ளன. சி.பன்னீர் செல்வம், தொ. சிக்கன் ராஜூ போன்றவர்கள் தாயக் திரும்பியவர்களாக தமிழ்நாடு வந்த பின்னரும் பல படைப்புகளைத் தந்தவர்கள். சி.பன்னீர் செல்வம் தற்போதும் மதுரையில் வாழ்ந்து வருகிறார்நான்காவது போட்டியில் மாத்தளை வடிவேலன், சொலமன்ராஜ் என பட்டியல் நீள்கிறது.

பரிச பெற்ற பன்னிரண்டு கதைகளையும் சேர்த்து அதே வீரகேசரி பத்திரிகையின் பிரசுரமாக 'கதைக்கனிகள்' நூல்; (1971) வெளியானது. (ஏற்கனவே இந்தியாவில் 'தமிழ் எழுத்தாளர் மன்றம்' தொகுத்த 'ஈழத்து பரிசு சிறுகதைகள்' (1963 ) நூலில் செந்தூரனின் 'உரிமை எங்கே' இடம்பெற்றுள்ளது.)  1971 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'கதைக்கனிகள்' நூல் பற்றி 1973 இல் 'தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம்' எனும் நூலை எழுதிய பேராசிரியர் இரா.தண்டாயுதம் ஓர் அத்தியாயமே எழுதி இருக்கிறார் என்றும் அதில் மலேசிய சிறுகதை எழுத்தாளரான சி.வடிவேலின் இருண்ட உலகம் நூல் பற்றியும் ஆராய்ந்துள்ளார் எனறும் தெளிவத்தை ஜோசப் மலையக சிறுகதைக வரலாறு நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

இன்றுபோல் அன்றும் மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் மலையகத் தமிழ்  இலக்கியத்தையும் இணைத்து பார்க்கும் மரபு இருந்திருக்கிறது போலும். (இன்று மலேசிய எழுத்தாளர் செய்யது பீர் முஹம்மது இந்த அரங்கில் உரையாற்றுகிறார்)

'கதைக்கனிகள்' மலையகத் தமிழ் சிறுகதைகளின் முதல் தொகுதியாக வீரகேசரியில் வந்த அதேநேரம் மு.நித்தியானந்தனின் வைகறைப் பதிப்பகத்தின் ஊடாக வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப்பின்  'நாமிருக்கும் நாடே'(1979)  இரண்டாவது மலையக சிறுகதை நூல், முதலாவது தனிநபர் தொகுதி எனும் சிறப்பைப் பெற்றது. இந்த நூலுக்கு  இலங்கை அரச சாஹித்திய விருதும் கிடைத்தது முக்கியமாக பதிவு செய்;யப்பட வேண்டியது. மலையகச் சிறுகதை நூல் ஒன்று இத்தகைய விருதைப்பெற்ற முதல் சந்தர்ப்பம் இது.

அதனைத் தொடர்ந்து என்.எஸ்.எம்.ராமமையாவின் சிறுகதைகள் அடங்கிய முதலாவது தொகுப்பான  'ஒரு கூடைக் கொழுந்து'(1980), சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் 'வீடற்றவன்' நாவல்(1980) போன்றனவற்றையும் வெளியிட்ட வைகறைப் பதிப்பகத்தின்; பணி  வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

1979 'நாமிருக்கும் நாடே' வெளிவந்த அதே ஆண்டு சென்னையில் ஒரு தமிழ் இலக்கிய மாநாடு நடைபெற்றுள்ளது. அதில் கலந்துகொண்ட ஒருவரின் குறிப்பு இவ்வாறு அமைகிறது.

'தமிழகத்தின் தலைநகரான சென்னை மாநகரில் 1979ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் ஒரு நாள், அண்ணாசாலையில் உள்ள சென்னை மாவட்ட மத்திய நூலகக் கேட்போர் கூடத்தில்  ஓர் இலக்கியக்கூட்டம், நானும் 'மக்கள் மலர்' எனும் என்ற நாளிதழின் உதவி ஆசிரியர் என்ற முறையில் போயிருந்தேன். அந்தக் கூட்டத்தில் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி பற்றியும் தமிழ் சிறுகதைகள் நாவல்கள் பற்றியும் பேசினார்கள். பேச்சில் இலங்கையின் வட கிழக்கு பகுதி தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் படைப்புகள் யாவும் வெளிவந்தன. மலேசிய நாட்டு தொழிலாளர்களையும் அவர்களின் கலை இலக்கியங்கள் சிறுகதைகள், நாவல்கள் ஆகியவற்றையும் எடுத்துச் சொன்னார்கள். இலங்கையில் பரம்பரை பரம்பரையாக உழைக்கின்ற மலைநாட்டு மக்களின் கலை, இலக்கியங்கள், சிறுகதைகள் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை'

1980 ஆம் ஆண்டு வெளியான 'தோட்டக்காட்டினிலே...' எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தொகுப்புரையில் இருந்தே மேற்படி மேற்கோளைக் காட்டியுள்ளேன்.

(இந்த மேற்கோளுக்குச் சொந்தக்காரர்இன்றைய அமர்வில் அவுஸ்திரேலிய புலம் பெயர் தமிழ்ச் சிறுகதை பற்றி பேசிய மாத்தளை சோமு என்பது எத்தனை நெகிழ்வான செய்தி. நான் இலங்கையில் இருந்து மலையகத் தமிழ்ச்  சிறுகதைகள் பற்றி அவருடன் இணைந்த சபையில் இந்திய சாகித்திய அக்கதெமி ஒழுங்கு செய்யும் கருத்தரங்கம் ஒன்றில் பேசுகின்றேன் என்பது எத்தனை மகிழ்வான செய்தி. இதே அரங்கில் எங்களோடு மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகள் பற்றி மூத்தவர் செய்ட் பீர் முஹம்மதுவும்  இணைந்து பேசுவது எத்தனை இனிப்பான செய்தி. இதுவே வரலாறு. இதுவே மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கத்தில் ஏற்பட்ட முகிழ்ப்பின் வெற்றி எனலாம்.)

ஆதங்கத்தோடு நின்று விடாமல் அவரது இலக்கிய சகாக்களான மாத்தளை மலரன்பன், மாத்தளை வடிவேலன் ஆகியோருடன் இணைந்து மாத்தளை சோமு தனது கதைகளையும் எழுதி தொகுத்து வெளியிட்ட நூல் 'தோட்டக்காட்டினிலே..'.

மாத்தளைத் தமிழ் எழத்தாளர் ஒன்றியத்தால் 1980 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட 'தோட்டக்காட்டினிலே..'  சிறுகதைத் தொகுதி மலையகத்தின் மூன்றாவது சிறுகதை நூல்.

இந்த  நூலுக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கும் பேராசிரியர் கே.கைலாசபதி, 'இக்கதைகளின் தர்மாவேசமும் மனிதாபிமானமும் எதிர்கால நம்பிக்கையும் வெவ்வேறு அளவில் கலந்து ஓடுகின்றன... ஓரளவு தோய்ந்து காணப்படும் இன்றைய இலங்கை சிறுகதை உலகில் இத்தொகுதியின் நம்பிக்கையும், நல்லுறுதியும் பாய்ச்சும் என எதிர்பார்க்கலாம்' என குறிப்பிடுகின்றார்.

பேராசிரியர் .கைலாசபதி குறிப்பிடுவதைப்போல இலங்கை சிறுகதை உலகம் ஓரளவு தோய்ந்திருந்தது என்பதே அந்த காலத்தில் இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் சிலிர்த்து எழுந்தன என்பதன் அடையாளந்தான். அதன் அடையாளமாக கூறக்கூடியது மலையகச் சிறுகதை துறையில் ஏற்பட்ட வேகம்மாத்தளை சோமுவின் வேகம் அடுத்தடுத்து இரண்டு தனித்தொகுதிகளான 'நமக்கென்றொரு பூமி' (1984) 'அவன் ஒருவனல்ல' (1989) வெளிக் கொணர ஏதுவாகியுள்ளது. கூடவே நயீமா சித்திக்கின் 'வாழ்க்கைச் சுவடுகள்' (1987), மொழிவரதனின் 'மேகமலையின் ராகங்கள்' (1988) மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' (1989) எனத் தனித்தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின.

1979-1989 எனும் பத்தண்டு கால இடைவெளியில் மொத்தமாக ஒன்பது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை நூல்கள் வெளிவந்தன என்பதும் அதில் மூன்று நூல்கள் சிறுகதைக்கான இலங்கை அரச சாகித்திய விருதினைப் பெற்றன என்பதுவும் அதன் வளர்ச்சியைக் காட்டி நிற்கின்றன. தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே' தொகுதிக்கடுத்து என்.எஸ்.எம.ராமையாவின் 'ஒரு கூடை கொழுந்து' மாத்தளை மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' என்பன அந்த நூல்களின் வரிசையாகும்

குடியுரிமைப் பறிப்பு, பிராஜாவுரிமைப் போராட்டம், சிறிமா சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்திற்கான எதிர்நிலை என்பன 1980 வரையான  மலையக சிறுகதைகளின் பேசுபொருள் எனலாம். தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே', மாத்தளை சோமுவின் 'நமக்கொன்று ஒரு பூமி', மு.சிவலிங்கத்தின் 'பேப்பர் பிரஜைகள்', 'மலைகளின மக்கள்' பொன்ற தலைப்பிலான சிறுகதைகள் இதற்கு உதாரணங்களாகின்றன. இதனோடு மலையக மக்களின் அந்த கால வாழ்வியலும் இந்த சிறுகதைகளில் பதிவு பெற்றுள்ளன. மல்லýpகை.சி.குமார் போன்ற சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் வருகை அதனை மேலும் செழுமையாக்கியது எனலாம்.

  • 4.3)         1980கள் முதல் 2000 ஆம் ஆண்டு வரை

1980களுக்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட அரசியல் செல்நெறி மாற்றம் இலங்கையில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கான சூழ்நிலைகளை உருhக்கின. இழந்த குடியுரிமை சிறுகச்சிறுக கிடைக்க ஆரம்பித்த போது மலையகம் எனும் தொடரை மலையக தேசமாக கட்டமைக்கும் இலக்கியப்போக்கு உருவான காலம் இது எனலாம். இந்த காலப்பகுதி இளைஞர்களின் பங்களிப்புடன் உருவான  'தீர்த்தக்கரை' கலை இலக்கிய இயக்கமும் 'தீர்த்தக்கரை' சஞ்சிகையும் இதற்கு சான்று பகர்வன.

எல்.சாந்திகுமாரை ஆசிரியராகவும் எஸ்.நோபட், எம்.தியாகராம், எல்.ஜோதிகுமார், ஆகியோரை ஆசிரியர் குழுவாகவும் பி.சுதந்திரராஜ், எம.பாக்கியநாதன், எஸ்.சிவப்பிரகாசம், எம்.சிவராம், பி.பாலேந்திரன், ஆகியோரை ஆலோசராகவும கொண்டு இயங்கிய இலக்கிய ஏடு இது.

'மனித சமூகத்தின் சிகரத்தை எட்டிப்பிடிக்கத்தக்கதான கடின உழைப்பை மேற்கொள்ளும் இலக்கியவாதிகளின் அழகும் வீச்சும் மிக்க படைப்புகள் உருவாக   களம் அமைப்போம்' என பிரகடனம் செய்து கொண்டு வந்த தீர்த்தக் கரை இதழில் வெளியான சிறுகதைகள் பின்னர் 'தீர்த்தக்கiர் கதைகள்' எனும் தொகுதியாக பல சிறுகதையாசிரியர்களின் கதைகளைக்கொண்டு 1995ஆம் ஆண்டு வெளிவந்ததது. 1980-முதல் 1994 வரையான மலையக சிறுகதை இலக்கியத்தின் செழிப்பான செல்நெறியை உருவாக்கியது. இதே சமகாலப்பகுதியில் பல தனித் தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின. அவற்றை பட்டியலிடும் பணி இலகுவானது என்றாலும், மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் குறித்தான குறிப்பிடத்தக்க சில கூட்டு முயற்சிகளையும் தொகுதிகளையும் இந்த உரையிலே சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமானது என நினைக்கிறேன்

இந்த நூற்றாண்டின் ஈழத்துச் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்று, தொகுதி இரண்டு என   இரண்டு தொகுதிகளை 1993,1994 என அறிமுகம் செய்தவர் ஈழத்து எழுத்தாளரும் பதிப்பாளருமான செ.யோகநாதன்.

ஈழத்துத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரிசையில் தொகுதி ஒன்றில் ரபேல், ஆப்தீன், தெளிவத்தை ஜோசப்,   சி.பன்னீர்செல்வம், அல் அஸுமத் ஆகியோரது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும், இரண்டாவது தொகுதியில் என்.எஸ்.எம்.ராமையா, சாரல் நாடன், நயீமா சித்திக், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம் மொழிவரதன், மாத்தளை வடிவேலன், கே.கோவிந்தராஜ்பாலரஞ்சனி சர்மா ஆகியோரது கதைகளையும் சேர்த்துள்ளார் தொகுப்பாசிரியர் செ.யோகநாதன்தவிரவும் முதலாவது தொகுதியை பேராசிரியர் .கைலாசபதி, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆகியோருக்கு சமர்ப்பணம் செய்துள்ளார்.

முதலாவது தொகுதியின் தலைப்பாக ஈழத்து சிறுகதை மூலவர்களில் ஒருவரான இலங்கையர்கோனின் 'வெள்ளிப்பாதசரம்' எனும் கதையின்; தலைப்பைத் தெரிவு செய்தவர், இரண்டாவது தொகுதிக்கு என் .எஸ்.எம். ராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து' என்பதைத் தெரிவு செய்திருந்தார் என்பதும் முக்கியமானது. மலையகத்தின் ஒரு கூடைக் கொழுந்துக்குள் ஈழத்;துத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைச் சேர்த்தமை எத்தனைச் சிறப்பு!

1979 இல் மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கமும் அவரது தோட்டக்காட்டினிலே.. நூலில் .கைலாசபதி காட்டிய எதிர்பார்ப்பும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை ஈழத்துச் சிறுகதை செல்நெறியோடு சமநிலையில் இணைத்துப்பார்த்ததன் அடையாளத்தினை 1993,1994 காலத்தில்  செ.யோகநாதனின் தொகுப்பில் பிரதிபலித்ததைப் பார்க்கலாம்இந்த நூல்களின் தொகுப்புரையில் 'ஈழத்து இலக்கியத்தினைச் செழுமைப்படுத்தும் பிரதான ஆற்றலை இன்று மலையகம் பெற்றுள்ளது' என செ.யோகநாதன் குறிப்பிடுவது அதனை உறுதி செய்வதாகவுமுள்ளது.

1994ஆம் ஆண்டு மலையகப் பத்திரிகை முன்னோடிகளில் ஒருவரான 'கலைஒளி முத்தையாப்பிள்ளை' நினைவாக நடாத்தப்பட்ட போட்டியில் வெற்றிபெற்ற கதைகளைத் தொகுத்து 'மலையகப் பரிசுக் கதைகள்' எனும் ஒரு தொகுதியை வெளியிட்டு பின்னாளில் வந்த மலையகச் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பலரையும் அங்கீகாரம் செய்துவெத்துள்ளார்;,  'வைகறைப் பதிப்பகம்' மூலம் 1970 களின் இறுதியில் மலையக நூல்களை வெளியிட்ட மு.நித்தியானந்தன். இவர் கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளையின் மகனாவார். இப்போது லண்டனில் வாழ்கிறார். இலக்கிய செயற்பாட்டிலும் தீவரமாக உள்ள இவர் 'கூலித்தமிழ்' (க்ரியா பதிப்பகம், 2014) எனும் மலையக ஆய்வு நூலை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

1997 ஆம் ஆண்டு வெளியான துரைவி பதிப்பகத்தின் முதல் நூலான 'மலையகச் சிறுகதைகள்' மிக முக்கியமானது. அதன் பதிப்பாளரான துரை.விஸ்வநாதன் மலையக பதிப்பக முயற்சிகளில் மறக்க முடியாத மனிதர். இந்த நூலின பதிப்புரையில் இவ்வாறு குறிக்கிறார். 'மலையகததின் தொடக்க கால எழுத்தாளர்களில் இருந்து இன்றைய எழுத்தாளர்களையும் இணைத்து ஒரு சிறுகதைத் தொகுதியை வெளியிட  வேண்டும் என்ற யோசனை நானும் மாத்தளை கார்த்திகேசுவும், மாத்தளை சோமுவும் சந்தித்தபோது உருவானது'.

இந்த எண்ணம் அவ்வாறே நிறைவேறி 1997 ஆம் ஆண்டு நூலுருப் பெற்றது. இந்த தொகுதியில் முதல் கதையாக  1931இல் வெளியான கோ.நடேசய்யரின் 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதத்துடன் ஆரம்பமாகி 33 மலையக எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் கால ஒழுங்கில் 1980கள் வரையாக இதில் இடம்பெறுகின்றன. அதே 1997 ஆம் ஆண்டு இதன் இரண்டாம் பாகமாக மலையக மண்ணின் மைந்தர்களினதும் மலையகம் சாரா பிற எழுத்தாளர்களினதும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் பெறுமதியான தொகுதிiயும் துரைவி வெளியிட்டது. இந்தத் தொகுதியில் 55 எழுத்தாளர்களின் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்  அடங்கியுள்ளன. புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணியும்' இந்தத் தொகுதியில் இடம்பெறுவது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றினை நினைவுபடுத்துவது. இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதியைப்  பூர்விகமாகக் கொண்ட தமிழ் எழுத்தாளர்களான யோ.பெனடிக்ட் பாலன், செ.யோகநாதன், .செ.முருகானந்தன், செ.கணேசலிங்கன் உள்ளிட்ட பலரின் மலையகம்சார் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும் இந்தத் தொகுதி கொண்டுள்ளமை சிறப்பாகும்.

துரைவி பதிப்பகம்  தினகரன் வாரமஞ்சரி பத்திரிகையுடன் இணைந்து நடாத்திய இன்னுமொரு  மலையகச் சிறுகதைக் போட்டியின் வெளிப்பாடாக 1998 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'துரைவி தினகரன் பரிசு சிறுகதைகள்' முதல் இரண்டு தொகுதிகளினதும் தொடர்ச்சி போல அமைந்து மேலும் பதினைந்து மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைளை வெளிக்கொண்டுவந்தது. இதில் நான்கு கதைகளை எழுதியவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதற்கு பின்னதாக கூட்டுத்தொகுப்பு நூல்களாக மலையகச் சிறுகதைத் தொகுதிகள் வராதபோதும் தனித் தொகுதிகளாக சடகோபன் ராமையா, பதுளை சேனாதிராஜா, சிவனு மனோகரன், பிரமிளா பிரதீபன் உள்ளடங்களான பலரின் தொகுதிகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டு இருக்கின்றன. பலரும் பத்திரிகைகள் சஞ்சிகைகளில் எழுதிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்.

நயீமா சித்திக், புசல்லாவ இஸ்மாலிக்கா, பாலரஞ்சனி சர்மா, சாந்தா ராஜ், நளாயினி சுப்பையா, ரோஹிணி முத்தையா, சுகந்தி வெள்ளையன், எக்னஸ் சவரிமுத்து , பிரமிளா பிரதீபன் என ஒரு பெண்கள் பரம்பரையும் மலையகச் சிறுகதை ஆசிரியர் பட்டியலில் தவிர்க்க முடியாத இடம் வகிக்கின்றனர்.

  • 4.4)         2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப்பின்

2000ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னான மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைப்  போக்கினையும் வரலாற்றையும் ஆராயும் தேவை பலமாக உள்ளது. அறுபதுகளில், எண்பதுகளில் ஏற்பட்ட இலங்கை சமூக, அரசியல் மாற்றங்கள், அது மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் சிறுகதைகளில் எவ்வாறு பதிவு பெற்றனவோ அல்லது பிரதி பலித்தனவோஅவ்வாறே 2000க்கு பின்னர் எவ்வாறு மாற்றம் கண்டுள்ளன என்பதை ஆராய்வது  இந்த உரையின் இரண்டாம் பாகமாக அமையலாம்.

அத்தகைய ஒரு ஆய்வுக்கான தேவையை அல்லது ஆரம்பத்தை 2000 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப் பின்  'மலையக சிறுகதை வரலாறு' எனும் நூல் முன்னுதாரணமாக நின்று வழிகாட்டுகிறது எனலாம். மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாறு பற்றி பேசும், எழுதும் இனிவரப்போகும்  யாருக்கும் அந்த வரலாற்றுக்க  அடி எடுத்துக்கொடுக்கும் நூலாக இது அமையும் தகைமையைக் கொண்டுள்ளது. தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு யாழ். இலக்கிய குவியத்தின் (ஈழத்துச் சிறுகதை முன்னோடி சம்பந்தன் நினைவாக) 'சம்பந்தன் விருதினை' சொந்தமாக்கிய ஆய்வுநூல் இது.

கதை மாந்தர்களது பெயரைக் கொண்டோ மலையகப் பேச்சுவழக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதைக் கொண்டோ ஒரு கதை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிட முடியாது என்பதைப் போலவே எழுத்தாளரின் முகவரியைக் கொண்டும் அது நிர்ணயம் பெறுவதில்லை என இர.சிவலிங்கம் எழுதிய 'மலையக சிறுகதைகள்: ஒரு மதிப்பீடு' எனும் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல மலையகத்தில் இருந்து எழுதி விடுவதனால் மட்டுமே அது மலையத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிடவும் முடியாது.

1960களில் எழுதத் தொடங்கிய தெளிவத்தை N;ஜாசப், மு.சிவலிங்கம், மலரன்பன், வடிவேலன், அல்அசுமத் போன்றவர்கள் இன்னும் மலையகத் தமிழச்; சிறுகதை உலகில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருப்பது அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பலமாகும். 2013, 2015 காலப்பகுதிகளில் கூட சிறுகதைக்காக தேசிய சாகித்திய பரிசினை தமதாக்கி மு.சிவலிங்கம், தெளிவத்தை ஜோசப், மலரன்பன் போன்றவர்கள் அந்த செல்நெறியை இலங்கைத் தமிழ்ச்சிறுகதை  செல்நெறியோடு உயிர்ப்புடன் இணைத்து வைத்துள்ளனர்.

தமிழக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் சிறுகதைகளைத் தொகுத்து 'மீன்கள்' எனும் தொகுதியாக (நற்றிணைப் பதிப்பகம், 2013) கொண்டு வருவது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றுள்ளன1979இல் தமிழ் நாட்டில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருந்த இலங்கை மலையகத் தமிழ் இலக்கியப்பக்கம், தனது கால்களை பலமாக ஊன்றி நிலைபெற்றுக் கொண்டுள்ளது என்பதன் சான்றாகவே இவை அமைகிறது. அதேபோல பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவமாணி பட்டத்திற்காகவும் அவரது சிறுகதைகள் ஆய்வுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இன்னும் பல மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் கதைகள் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஆய்வுகளுக்கு உட்பட்டுள்ள நிலையில் அவை வெளிவராத பிரதிகளாக உள்ளன என அறியக்கிடைக்கிறது.

மலையகத் தமிழ் இலக்கிய செயற்பாட்டாளர்கள், ஆய்வறிஞர்கள் இந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் அவசியம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இந்திய சாகித்ய அக்கெடமி (சென்னை அலுவலகம்) இன்று ஒழுங்க செய்திருக்கக்கூடிய இலக்கிய கருத்தரங்கில் எனது இந்த உரையானது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் ஒரு பகுதியாகவே கருதுகின்றேன். என்னை அழைத்து வாய்ப்பு வழங்கிய, உரை நிகழ்வுக்கு தலைமையும்  வகித்த பேராசிரியர் பா.ஆனந்தகுமார் அவர்களுக்கும் இந்திய சாகித்திய அக்கடெமி நிர்வாகத்தினருக்கும் நன்றி கூறி உரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

நன்றி வணக்கம்                                                                                       08-07-2021

உசாத்துணை நூல்கள்

  1. கதைக்கனிகள், வீரகேசரி பிரசுரம், கொழும்பு, 1971
  2. புதுமை இலக்கியம்,சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, மாவலி, ஹட்டன், 1974.
  3. நாமிருக்கும நாடே, தெளிவத்தை ஜோசப், வைகறைப்பதிப்பகம், யாழ்ப்பாணம், 1979.
  4. 'இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1)- பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி (பதிப்பாசிரியர்), உதயம் பவுன்டேசன் வெளியீடு, கொழும்பு, 1993.
  5. மலையகப் பரிசு சிறுகதைகள், கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளை நினைவகம்,பதுளை 1994
  6. தீர்த்தகரை கதைகள், நந்தலாலா, ஹட்டன், 1995
  7. மலையகச் சிறுகதைகள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  8. உழைக்கப்பிறந்தவர்கள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  9. பரிசு பெற்ற கதைகள் 1998 துரைவி தினகரன், துரைவி பதிப்பகம், 1998.
  10. மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, தெளிவத்தை ஜோசப், துரைவி பதிப்பகம், 2000.
  11. சி.வியின் தேயிலைத் தேசம் - மொழியாக்கம் மு.சிவலிங்கம், துரைவி பதிப்பகம், 2002.
  12. மல்லியப்புசந்தி, திலகர், பாக்யா பதிப்பகம், ஹட்டன் 2007
  13. தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல் நாடன், குமரன் புத்தக இல்லம், 2008
  14. 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ), பா.ஆனந்தகுமார், காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்- திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா. 2017.
  15. இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப்பிழைப்பு நாடகம் - கோ.நடேசய்யர் (பதிப்பாசிரியர் - அந்தனி ஜீவா) குமரன் புத்தக இல்லம், 2018

 

 


சுவாரஷ்யம் குன்றாத 'சொல்லத்தவறிய கதைகள்'

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ‘சொல்ல மறந்த கதைகள்’ பல இருக்கும். ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பலவும் இருக்கும். ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ கூட பல இருக்கும். இந்த மூன்று வகை கதைகளையும் ஒருவர் சொல்ல முனைந்துள்ளார். அவற்றைச் சொன்னது மட்டுமல்லாது , எழுத்தினாலான அந்தக் கதைகளைத் தொகுத்து நூல்களாக்கியுமுள்ளார். அதில் ஒரு நூல்தான் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’.

சொல்லத்தவறிய கதைகளின் சொந்தக்காரர் லெ.முருகபூபதி. தமிழ் இலக்கியபரப்பில் நன்கறிந்த பெயர். அவரது எழுத்தும் வாழ்வும் இலங்கையைக் கடந்து புலம் பெயர்ந்தும் செல்வது. நீர்கொழும்பை பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இந்திய வம்சாவளி தமிழரான லெ.முருகபூபதி அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளர்.

ஆனால், அதனைத் தனியே ஒரு தொழிலாக மாத்திரம் கொள்ளாது அதனையே வாழ்வாக்கிக் கொண்டவர். அந்த வாழ்வில் ஒர் அரசியல் அணிசார்ந்தும், ஓர் இலக்கிய முகாம் சார்ந்தும் தன்னை அடையாளப்படுத்தி அமைப்பாக்கச் செயற்பாடுகளிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவாறே பத்திரிகை துறையில் பணியாற்றியவர்.

பத்திரிகையாளரான நான் நடுநிலைமையில் செயற்படுபவன் என போலியாக பக்கம் சாயாது, இலங்கை இடது சாரி அரசியல் இயக்கச் செயற்பாடுகளிலும் இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் செயற்பாடுகளிலும் தன்னைப் பக்கம் சாய்த்து பத்திரிகை பணி செய்தவர். வீரகேசரி பத்திரிகையில் நீண்டகாலமாக பணியாற்றியவர். முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கிறார். ஆனால் இப்போதும் இலங்கைக் கள நிலவரங்களை மிகுந்த அவதானத்துடன் கவனித்து வருபவர். எழுதியும் வருபவர்.

இவரது எழுத்தில் எப்போதுமே மாறாத ஒன்று அதன் சுவாரஷ்யமும் பலபரிமாணமும். சொல்லத்தவறிய கதைகள் நூலிலும் அந்த இரண்டுக்கும் குறைவில்லை. 2019 ஆம் ஆண்டு மகிழ்(கிளிநொச்சி) பதிப்பக வெளியீடாக வந்த ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ நூல்அவரது கைகளினாலேயே அந்த ஆண்டின் இறுதியில் கிடைக்கப் பெற்றது. அப்போது முதல் இப்போது வரை ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ பல என்னிடம் இருந்தால், முருகபூபதியின் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ பற்றி இங்கே இப்போது சொல்லலாம் என எழுதுகிறேன்.

இந்த நூலில் இருப்பது இருபது கட்டுரைகள்.அந்த இருபதும் கதைகள். இவை கதைகளா? கட்டுரைகளா? எனக்கேட்டால், கட்டுரைகளாக எழுதப்பட்டுள்ள கதைகள் எனலாம். தன் வாழ்வில் தான் சந்திக்க நேர்ந்த மனிதர்கள் பற்றி, சம்பவங்கள் பற்றி கதைகதையாக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்த நூல். இந்த நூலை வாசிக்கும் ஒருவருக்கு முருகபூபதியின் ‘சொல்லமறந்த கதைகள்’ நூலையும் ‘சொல்லவேண்டிய கதைகள்’ நூலையும் வாசிக்க தூண்டுதல் ஏற்படுவது நிச்சயம்.

‘அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும்’ - பிள்ளைகளை அடித்து வளர்ப்பது முதல் கணவன் மனைவியை அடிப்பது மனைவி கணவனை அடிப்பது என அடி உதை கதைகள் என்றாலும் அதனை இலங்கையில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என விபரிக்கும் கதை. ‘மறைந்தவர்களின் தொலைபேசி எண்கள்’ எனது டயறியில் குறித்து வைத்துள்ள தொலைபேசிய எண்கள் ஊடாக தான் ஊடாடிய உறவுகளை நட்புகளை மீட்டுப்பார்க்கும் கதைகள். கைத்தொலைபேசி பாவனைகள் வந்தபிறகு இந்த கட்டுரைக் கதை பல நினைவுகளை எம்முன் நிறுத்துகிறது.

‘பத்துவயதில் ஆடிய கரகாட்டம்’ பால்ய கால அவரது கரகாட்டத்தையும் அதுபோல ஆடி இருக்கக் கூடிய பலரதும் நினைவுகளை மீட்பது. ‘கலவரங்களும் கண்துடைப்புகளும்’ அரசியல் பேசுவது. ‘சிங்கள இலக்கியங்களை தமிழுக்குத்தந்த முஸ்லிம் சகோதர்ர்கள்’ இலக்கியம் பேசுவது. ‘ புத்தகங்கள் என்ன குற்றம் செய்தன’ யாழ்.நூலக எரிப்புடன் கூடியதாக புத்தகம் பற்றி பேசுவது. ‘சொடக்கு மேல சொடக்குப்போடும் தாத்தாமார்’ உறவுகள் பற்றி பேசுவது. ‘அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்’ யார் யாருக்கு சொல்லலாம் என சொல்லும் கதை.

‘எழுத்துலகில் சனிபகவான்’ பத்திரிகையில் பணியாற்றும் ஒப்புநோக்குனர்கள் பற்றிய கதை. சிரிக்கச் சிரிக்க வாசிக்க பல குறுங்கதைகள் இங்கே உண்டு. ‘சனிக்கிழமையன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ எனும் தலைப்பை எழுத்துக்கள் குறைவால் ( Letter press அச்சுக்கோர்ப்பு காலத்தில் ) ‘சனியன்று ஜனாதிபதி வெளிநாடு பயணம்’ என கோர்ப்பதற்கு தீர்மானித்து இறுதியில் ‘று ‘ எழுத்தை தவறவிட்டு பத்திரிகையில் அச்சிட்ட கதை.

இப்படி புகையிலை, புகையிலைச் சுருட்டு, சுருட்டு கடைகள் பற்றிய கதைகள், தேங்காய் கதை, திரையரங்குகளின் கதை, பாதணிகள் கதை என பல கதைகள். இவை எல்லாவற்றிலும் தனது வாழ்வனுபவங்களையும் அந்த காலத்து அரசியல் பின்புலங்களையும், அரசியல் பிரபலங்களையும் இணைத்துச் சொல்வதில்தான் கதைகளின் சுவாரஷ்யம் கூடுகிறது. ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் எனும் அரசியல்வாதியின் கழுத்தில் விழுந்த பலநூறு பெறுமதியான் பூமாலைகளுக்கு என்ன ஆனது என எழுதிய அதேநேரம், பல ஆயிரம் பெறுமதியான தங்கமாலைக்கு என்ன ஆனது என எழுதாமலே விடுவது சுவாரஷ்யத்முக்கு இன்னுமோர் உதாரணம்.

‘கங்கை மகள்’ எனும் தனது சிறுகதை பற்றிய கதை, சிங்கள இராணுவத்தால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட ஜேவிபி இயக்கப் பெண்மணியான பிரேமாவதி மனம்பேரியின் கதை. அவளை கதிர்காமத்தில் நிர்வாணமாக வீதி வழியே இராணுவம் இழுத்து வந்த போது கத்தரகம முருகா என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் எனும் கேள்வி; எள்ளல்.

எழுத்தாளர் பிரமிள் பற்றிய தகவல்களும் எண்கணித சாத்திரக் கதையும் எனக்குப் புதிது. பிரமிள் படைப்புகளை அறிந்துருந்தும் பிரமிளை இன்னும் அறிய வைத்த கதை இது. ‘திசை மாறிய ஒரு பறவையின் வாக்குமூலம்’ எனது வாக்குமூலத்தை ஒத்ததாகவே இருந்தது.

“நீங்கள் எப்படி இப்படி சரளமாக சிங்களம் பேசுகிறீர்கள்” எனும் கேள்வியை எதிர்கொண்ட, “ஏன் என்று தெரியாது விசாரணை செய்கிறோம்” என்ற பதிலையும் பெற்ற நான்றிந்த இன்னொருவராக முருகபூபதியும் இருந்துள்ளார் என்பதை உறுதி செய்த கதை.

“இந்தச் ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ ஒரு வகையில் வரலாற்றின் சாயல் கொண்டவை. இன்னொரு வகையில் சமூகவியலின் பாற்பட்டவை. இன்னொரு கோணத்தில் எம்மைச் சுற்றியும் நிகழ்ந்தவற்றின் கதைகள் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாம் கவனித்தேயாக வேண்டிய கதைகள்” எனும் கவிஞர் கருணாகரனின் பதிப்புரையின் வரிகள் நிதர்சனமிக்கவை.

 

கொரொனா முடக்க காலத்தைக் கடத்த சுவாரஷ்யம் குன்றாத ‘சொல்லத்தவறிய கதைகள்’ வாசிக்கலாம்.


‘மரப்பாலம்’ - வாசிக்க வேண்டிய வரலாற்று புதினம்

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இன்றைய கொரொனா பேரழிவுகளைக் கடந்தும் உலகம் எஞ்சும். எதிர்காலத்தில் இந்த பேரழிவுகளை உலகம் வரலாறாக வாசிக்கும். அந்த வரலாற்றை ஆய்வுக் கட்டுரையாகவோ அல்லது நாவலாகவோ யாரோ எழுதவும் கூடும். எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அப்படித்தான்  இந்த கொரொனா யுகம் கடத்தப்படும். அப்போது சுவாசத்துக்காக ஒக்சிஜன் விலைக்கு வாங்கத் தொடங்கிய காலம் 2021 என பதிவு பெறலாம். இன்று நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதனை மூன்றாம் உலகமகாயுத்தம் எனவும் எதிர்காலம் பெயரிடலாம்.

அப்படியாயின் இரண்டாம் உங்க யுத்தம் எந்த காலகட்டத்தில் நடந்தது? எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அதில் எம்மவர்கள் எவ்வாறு பாதிப்புக்கு உள்ளானார்கள் என்பது பற்றிய வரலாற்றை பதிவு செய்யும் தமிழ் நூல்கள் உள்ளனவா எனக்கேட்டால் பரிந்துரைக்கக் கூடிய நூல்தான் 'மரப்பாலம்'.

இந்தியத் தமிழகத் தளத்தில் இருந்து இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னணியில் நடந்த சம்பவங்களின் கோர்வையாக, ஆய்வாகவும் புனைவாகவும் கலந்து தந்திருக்கிறார் நாவலாசிரியர் கரன் கார்க்கி.

எழுத்து சினமா இரண்டிலும் இயங்கும் கரன் கார்க்கி படைக்கும் காட்சிப் படிமங்கள் மனதில் நிற்பன. நிலைப்பன.

தமிழ் நாட்டில் இருந்து பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தில் கொத்துக் கொத்தாக மக்களை அயல் நாடுகளுக்கு அழைத்துச்சென்றது ஏன் என இலங்கையர்கள் இலகுவாக புரிந்து கொள்ள 'மலையகத் தமிழர்களே' இன்றும் காட்சி தருகிறார்கள். சாட்சி பகர்கிறார்கள். இவ்வாறு மலேசிய தமிழர்கள், பர்மா தமிழர்கள், சிங்கப்பூர் தமிழர்கள் என சிதறுண்டு கிடக்கும் மக்கள் கூட்டம் சிதைந்த  பதிவே 'மரப்பாலம்' நாவலின் மையம் எனலாம்.

ஹிட்லரின் பேராசையால் ஜேர்மனியில் ஆரம்பித்த  இரண்டாம் உலக  மகாயுத்தம் எப்படி இந்தியாவின் கிராமத்து தமிழர்களையும் பலிக்கடாவாக்கியது என்பதை மரப்பாலம் விபரித்துச் செல்கிறது.

இலங்கை மலையகத்தில் தேயிலை உற்பத்திக்கு முன்பதாகவே கோப்பி காலத்தில் புகையிரத பாதைகள் அமைக்க அழைத்துவரப்பட்ட மக்கள் எவ்வாறு செத்து மடிந்திருப்பார்கள் என்பதை 'மரப்பாலம்' அமைக்க போன தமிழர்களின் நிலையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் அங்கே அழைத்து போனவர்கள் , இந்திய தேச விடுதலையின் பேரில் என்பதுவும் அங்கே அவர்களை கொடுமைபடுத்தியவர்கள் ஜப்பானியர்கள் என்பதும் விரிவாக விபரிக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவை கைப்பற்றி ஆட்சி செய்த பிரித்தானியர் பர்மாவில், சிங்கப்பூரில் தமிழர்களோடு சேர்ந்து செத்து மடிந்த கதையும் ஹிட்லருடன் சேர்ந்து இட்ட திட்டத்தில் இந்தியாவைக் கைப்பற்ற  இந்தியர்களைக் கொண்டே ஜப்பானியர்கள் பாலம் அமைத்தார்கள் என்பதையும் 'மரப்பாலம்' விபரிக்கின்றது.

தமிழ் நாட்டு கிராமம் ஒன்றில் பிறக்கும் குழந்தை ஒருவன் தாயை இழந்தபின்னர் தந்தையினால் பாதிரியார் ஒருவரிடம் ஒப்படைக்க அவர் அவனை ஆங்கிலம் தெரிந்த ஜோர்ஜ் ஆக வளர்த்தெடுக்கவும் கிறார். அதனால் பிரித்தானிய காலத்தில் சென்னையில் ஏற்றுமதி வர்த்தகம் செய்த ஒரு இங்கிலாந்து காரரிடம் உதவியாளராக சேர்கிறான். அவன் நண்பனைப் போன்று பழகுவதுடன் தனது தொழில் காலம் முடிய இங்கிலாந்து செல்லும்போது ஜோர்ஜையும் அழைத்துச்செல்ல எண்ணுகிறான். ஜோர்ஜ் கற்பனையில் மிதக்கிறான்.

இங்கிலாந்தில் இருந்து வரும் கடிதம் ஒன்று  தனது முதலாளி நண்பனான லூயிஸின் பயணத்தை திசை திருப்ப சிங்கப்பூர் நோக்கி கப்பலில் பயணத்தை ஆரம்பித்து சிங்கப்பூரில் இறங்கியதில் இருந்து திசைமாறிய பறவைகளாகும் நண்பர்களான ஜோர்ஜையும்  லூயிசையும்  இரண்டாம் உலக யுத்தம் எவ்வாறு சின்னாபின்னமாக்கி  இணைக்கிறது என்பது கதை சுருக்கம். அதற்குள் நடக்கும் அத்தனை அட்டூழியங்களும் வரலாறாக வருகிறது. இந்திய தேசிய இராணுவத்தைக் கட்டமைத்த சுபாஷ் சந்திரபோஸின் அரசியலும் பேசப்படுகிறது. அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பதும் எழுதப்படுகிறது. இந்த காட்சிகளில் இலங்கை உள்நாட்டுப்போரின் காட்சிகளையும் அரசியலையும் கூட இணைத்துப் பார்க்கும் அரசியல் வாசிப்பு எமக்குள் நிகழ்கிறது.

"இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணியில் வாழ்க்கையின் அவலங்களையும் குரூரங்களையும் சித்திரித்த பிறிதொரு நாவல் தமிழில் எழுதப்படவில்லை.வரலாற்றின் கோர முகத்தை போரின் கொடூரங்களை மனம் நடுங்க இந்த நாவல் சித்திரிக்கிறது.உலகத் தரத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் நாவல் இது என நெஞ்சு நிமிர்த்தி உரைப்பேன். பல நூல்களை வாசிக்காமல் மரப்பாலம் சாத்தியமில்லை.ஜப்பானிய போர் விமானங்களின் உறுமல்களும் வன்முறைகளும் நெஞ்சை நிலைகுலைய வைக்கின்றன. கரன் கார்க்கி தன் எழுத்தாலும் உழைப்பாலும் தமிழ் மொழிக்குப் பெருமை சேர்த்துள்ளார்"

என பேராசிரியர் பா. ரவிக்குமார் எழுதியிருக்கும் மதிப்புரை நிச்சயமான உண்மை என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

உயிர்மை பதிப்பகம் (2019. 'மரப்பாலம்' வாசிக்கவும் வைத்துப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய நூல்.

Tamilan ilakkiya sangamam

 


தட்டப்பாறை- வெளிகளைத் திறந்துவிடும் புதினம்

முன்பின் அறியாத முகநூல் நண்பர் முஹம்மது யூசுப். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர். இப்போது மத்திய கிழக்கு நாட்டில் தொழில் புரிவதாக கூறினார். என்ன தொழில் என்று எங்கும் எழுதவில்லை ஆயினும் இவர் எந்த தொழிலும் செய்யக்கூடிய ஒருவராக இருப்பார் என ஊகிக்க முடிகிறது. பழங்குடிகளின் வரலாறு, மதங்கள் பற்றிய மதிப்பீடு, பூகோளவியல், புவியியல், தொல்லியல், தொல்பொருளியல், மானுடவியல், சமூகவியல், அறிவியல், மொழியியல் என பல தளங்களில் நின்று ஒரு புதினத்தை தருவதற்கு முயற்சித்துள்ளார்; முஹம்மது யூசுப். அதுவே தட்டப்பாறை.

இலங்கையில் இருந்து தாயகம் திரும்பியவர்களாக தமிழ்நாடு சென்ற ஒரு குடும்பத்தில் தந்தையும் தாயும் ஒரு மகனும். அந்த மகன் இலங்கையை விட்டுப் போகும்போது 12 வயது. இலங்கையில் ஜெயசீலனாக பிறந்த அந்த சிறுவன் இந்தியாவில் தேவசகாயம் ஆகிறான். ஆனாலும் அவனது கையில் ‘சீலன்’ என பச்சைக் குத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த சீலன், ஜெயசீலன் என்பதை மட்டுமல்ல அவன் ‘சிலோன்’ காரன் என்பதை நினைவுறுத்தியபடி நிலைக்கிறது.
சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம் பிரகாரம் இந்தியா திரும்பிய சீலன் குடும்பம் நுவரெலியா லபுக்கலை கொண்டகலை பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதாக கதையின் இறுதிப்பாகத்தில் தெரியவருகிறது. அப்போது சீலனுக்கு திருமண வயதில் ஒரு மகளும் ( ஜெசிபா)கூட இருக்கிறார்.
ஆக தாயகம் திரும்பிய உறவுகளின் இரண்டு தலைமுறைகளை இணைத்துப் பார்க்கும் புதினம் இது. முதல் தலைமுறை ஆளாக மேரி என்பவரும் உலா வருகிறார். அவர் இலங்கையைவிட்டுப் போகும் அவலம் 1983 ஆண்டு இனக்கலவரத்தின் பின் நிகழ்வதாக காட்டப்படுகிறது. அந்த மேரி இலங்கையில் இன வன்முறைகளின் போது மட்டுமல்ல இந்தியாவில் வன்முறையாகவும் பாலியல் பலவந்தம் செய்யப்படுவதாக சுட்டிக்காட்டுகிறது புதினம்.
இதற்கிடையே டேனியல் எனும் கதாபாத்திரம் நாவல் முழுதும் உலாவருகிறது. அவர்தான் நாவலாசிரியர் எனும் கற்பனை வாசகனில் எழுகிறது. ஆனால்,டேனியலும் இலங்கையில் இருந்து இந்தியா சென்றவராகவே காட்டப்படுகிறது. இவர் சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம் ஊடாகவா அல்லது 1990 களுக்குப் பின் அகதியாகவா இந்தியா சென்றார் என்ற தெளிவு இல்லை. நாவலாசிரியருக்கும் தமிழகத்தில் பலரைப் போன்று இவர்களை வேறுபடுத்தி அறிவதில் சிக்கல் இருப்பதாக தெரிகிறது.
ஆனால் டேனியல் இலங்கையிலிருந்து இந்தியா சென்ற இலங்கை மலையகத் தமிழர் என்பது மட்டும் உறுதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் டேனியல் அங்கிருந்து ஐரோப்பிய நாடான பிரான்ஸ்க்குச் செல்லும் வாய்ப்பைப் பெற்று விடுகிறார். ஆவணப்பட அல்லது வெப்சீரியல் ஆர்வலரான டேனியல் பிரான்ஸில் இருந்து தமிழகம் வந்து பின்னர் இலங்கை வந்து தனது பூர்விகத்தைத் தேட முயற்சிக்கிறார். அப்போது மேரி அம்மாவையும் கூட அழைத்து வருகிறார். அப்போது தேவசகாயமும் ( முன்னாள் ஜெயசீலன்) கூட இலங்கை வந்திருப்பதான ஒரு கற்பிதம் நிகழ்கிறது.
இப்படி தேவசகாயம், மேரி, டேனியல் எனும் இலங்கை மலையக கதாப்பாத்திரங்களை வைத்துக் கொண்டு, தூத்துக்குடி மாவட்ட ‘தட்டப்பாறை’ எனும் ஊரின் பெயரில் உருவாகியுள்ள புதினம் பல திசைகளில் பயணிக்கிறது. பிரதான பாத்திரங்களான இந்த மூவரும் கிறித்தவர்களாக இருப்பது அல்லது மாற்றம் பெறுவது தற்செயல் அல்ல. கிறித்தவ நிர்வாக முறைமை இந்த மூவருக்கும் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வாழ்வளிக்கிறது அல்லது அநாதையாகி நின்ற அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறது, ஆளாக்குகிறது. எனவே நாவலில் மூன்று கிறித்தவ பாதிரிகளும் வந்து போகிறார்கள்.
இடையில் தேவசகாயத்தின் நண்பராக இருளன் எனும் மலையாள இடதுசாரி தோழரும் இணைக்கப்படுகிறார். இவர் நாவல் முழுவதும் கம்யூனிசப் பார்வையில் இந்தியாவை , மானுடத்தை விளக்கிச் செல்பவராக வருகிறார். இவரது பார்வையில் சாதிமத கட்டமைப்புக்கு முந்திய பழங்குடிகள் நிலையில் நின்று சமூகங்களையும் அவர்தம் கலாசாரத்தையும் ஆராய விழைகிறது நாவல். ஒரு வகையில் இந்த புதினம் பழங்குடிகள் அல்லது பூர்விகம் குறித்த தேடலின் அவசியத்தை வலியுறுத்தி நிற்கிறது எனலாம்.
இப்படி ஆதியை ஆராய முனையும்போது மறுபுறமாக தேவசகாயத்தின் சாதி என்னவென்று தேடும் கல்லூரி சூழல், அவனது மனைவியை இழக்கநேரும் அரசியல் சூழல் தமிழ் நாட்டுக்கே உரிய அசல் தன்மையோடு விபரிக்கப்படுகிறது. இடையே டேனியலின் நண்பனாக வரும் கடக்கரை அஜித் எனும் பாத்திரமும் கூட அதற்கு சாட்சி சொல்லி நிற்கிறது.
தேவசகாயத்தின் மகளின் வயதை ஒத்த அபு எனும் இஸ்லாமிய இளைஞன், அவரோடு நட்பாகி பின்னர் காதலியாகும் சௌம்யா அவளது தோழி செல்வி என இளந்தலைமுறையினரான இணையவழி தலைமுறையையும் இணைத்துக் கொள்கிறது நாவல்.கணிணியுக ஆய்வுகள், அதில் உள்ள நெளிவு சுழிவுகள், பல்தேசிய கம்பனிகளின, அறிவியல் அதன் அரசியல் என அவர்களையும் உலாவ விட்டு இறுதியில் புதினத்தின் மையச்சரடுடன் இணைத்து விடுகிறார் நாவலாசிரியர்.
டேனியல் எனும் பாத்திரத்தின் ஆய்வு நோக்கத்தை முன்னிறுத்தி பேச முனையும் புவியியல், கலாசார தொடர்புகள், ஆரிய - திராவிட- அரேபிய மொழியியல் ஆய்வுகள் சமயத்தில் சலிப்படையச் செய்தாலும் சிந்திக்க வேண்டிய கோணம் ஒன்றை வாசகர்களுக்குத் தருகிறது.
தமிழ்நாட்டின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை, கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை பயணங்கள் ஊடாக புவியியல் தோற்றப்பட்டு அடிப்படையில் பூகோள பிராந்தியத்தை ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும் முயற்சி, அல்பிரட் வெக்னரின் கண்ட நகர்வு கொள்கைவரை யான பார்வைகள் சில சமயங்களில் புனைவு நாவல் அல்லாத அபுனைவு ஆய்வு நூலை அல்லது பாடப்புத்தகம் ஒன்றை வாசிப்பது போன்ற உணர்வையும் ஏற்படுத்தாமல் இல்லை. ஆனால் அடுத்த அத்தியாயத்தை வெகு சாதாரண உரையாடல்கள் சம்பவங்கள் ஊடாக புதினத்தின் இயல்புக்கு கொண்டு வந்து அதனைச் சரி செய்து விடுகிறார் நாவலாசிரியர்.
“வாழ்வின் மீதான தீவிரத் தேடல் உள்ள ஒருவனுக்கு இதில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் அனைத்தும் அவனுடைய நிலத்தின் ஆதாரம். மேம்போக்கான ஆட்களுக்கு அவை சலிப்பூட்டும் வெற்றுத் தகவல்கள்.
கன்னி, கொடி, மொளை, பள்ளை, செம்போரை என ஆட்டின் வகைகளையும் தர்ப்பைப் புல்லையும் இடையனையும் தேடி அலைந்ததில் என் உடல் முழுக்க ஆட்டாம்புழுக்கை வாசம்.
தட்டப்பாறை நாவல் என்பது இதுவல்ல. இதை வாசித்ததும் நீங்கள் தேடப்போகும் உங்களின் உள்மன விசாலமான எண்ணங்கள்தான் உண்மையான ‘தட்டப்பாறை’ நாவல்” என தனது முயற்சிக்குரிய மதிப்புரையைத் தானே பின்னட்டையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் நாவலாசிரியர்.
முஹம்மது யூசுப் எனும் இந்த இளைஞனுக்குள் இத்தனைத் தேடல்களா? என பலமுறை புருவம் உயர்த்தி வாசித்த புதினம் ‘தட்டப்பாறை’. நாவல் என்பது எழுதுவது அல்ல உழைப்பது என ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்படுவதுண்டு. ( working on a novel). தட்டப்பாறை நாவலைக் கொண்டுவர நாவலாசிரியர் முஹம்மது யூசுப் கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார் என்பதனை அந்த நூல் காட்டும் வெளிகளும் அது பேசும் பொருள்களும் பேசும் திசைகளும் காட்டும் மாந்தர்களும் சாட்சி சொல்வன.
தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கப்பட்டபோது சிறப்பு விருந்தினராக வருகை தந்திருந்த திரைப்பட இயக்குனர் பாலா உரையாற்றும்போது, ‘பரதேசி’ படத்தை இயக்குவதற்கு முன்பதாக தான் இலங்கைக்கு பயணித்து நுவரெலியா தேயிலைத் தோட்டப் பகுதிகளை பார்வையிட்டதாக குறிப்பிட்டார்.பரதேசி திரைப்படம் இலங்கை மலையகத் தமிழர்களைப் பற்றிப் பேசவில்லையாயினும் அந்த கதையின் நாயகனாக மலையகத்தவன் ஒருவன் தன்னை உணரும் தன்மையைக் கொண்டிருக்கும்.
அதுபோல ஒரு டேனியலாக, தேவசகாயமாக மலையக வாசகனை இணைத்துப் பார்த்து நாவல் வாசிப்பை நகர்த்திப் போகும் சூழலை தனது எழுத்தின் ஊடாக பதிவு செய்கிறார் முஹம்மது யூசுப். அவர் இலங்கைவந்து சுற்றித்திரிந்ததற்கான பல ஆதாரங்கள் நாவலில் தெரிகின்றன. இலங்கையரான நாம் காணாத பலாங்கொடை ஜெய்லானி மலையையும் இரத்தினபுரி நகரத்தின் இரத்தினக்கல் பட்டைத் தீட்டும் பக்கம் ஒன்றையும் கூட அவரால் படைக்க முடிந்துள்ளது. இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டங்களின் பெயர்ப் பட்டியலொன்றை நாவலில் சேர்த்து எம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறார்.
“எல்லோரும் வாசிக்கும் புத்தகங்களை மட்டுமே நீங்களும் வாசித்தால் எல்லோரும் சிந்திப்பதுபோல மட்டுமே உங்களாலும் சிந்திக்க இயலும்” என ஹாருகி முரகாமியில் கூற்றை எழுதி தனது முன்னுரையை ஆரம்பித்திருக்கும் நாவலாசிரியர், “உலகெங்கும் உள்ள இலங்கைச் சார்ந்த மலைவாழ் இந்தியத் தமிழர்களுக்கும், என தமிழ் சொந்தங்களுக்கும் இந்த நூல் சமர்ப்பணம்” என நிறைவு செய்துள்ளார்.
இலங்கை மலையகத் தமிழர்கள் குறித்து இந்தியத் தமிழக உறவுகள் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இலங்கை மலையகத்தில் அதிகமே உள்ள நிலையில் அதற்கான எத்தனிப்பை ஏதேனும் ஒரு வகையில் செய்வதற்கு முனைந்த, தமிழ்மகன் எழுதிய ‘வனசாட்சி’ புதினத்தைப் போன்று ‘தட்டப்பாறை’ புதினத்துக்கும் தனியான ஓர் இடம் உண்டு.
வாசிக்கவும் வாங்கிப் பாதுகாக்கவும் வேண்டிய நூல் தட்டப்பாறை (530 பக்கங்கள்). ‘யாவரும் பதிப்பகம்’ சென்னை. முதலாம் பதிப்பு 2021 சனவரி

இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்

 மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை மலையக வரலாற்றில் கோ.நடேசய்யருக்கு என்று தனித்துவமான இடமுண்டு. 1920 களிலேயேமலையகப் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர் மக்களிடையே தொழிற்சங்க கட்டமைப்பை உருவாக்கி அவர்களைஅமைப்பாக்கம் செய்தவர். அத்தகைய அமைப்பாக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அந்த மக்கள் அரசியல் மயப்படுத்தப்பட்டனர்.

அதன்விளைவாக அப்போதைய நாடாளும் சபையான அரச பேரவையிலும் அந்தமக்களின் பிரிதிநிதியாக அங்கம் வகித்தார். இந்த அமைப்பாக்கத்தை அரசியல், தொழிற்சங்கசெயற்பாட்டுக்குள் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளரான நடேசய்யர்தனது பத்திரிகைப் பணியையும் தொடர்ந்தார்.

அவர் ‘தேசநேசன்’, ‘தேசபக்தன்’,’உரிமைப்போர்’, ‘ The Citizen’, ‘ The Forward’, உட்பட 11 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டவர். அந்தப் பத்திரிகை ஒன்றில் அவர்எழுதிய ‘ ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்’ என்ற கதை மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதையாகவும் பதிவாகிறது.

இவ்வாறு தொழிற்சங்க, அரசியல், ஊடகவியல், இலக்கியம் ( சிறுகதை), வரிசையில் நாடகத்துறையிலும்ஈடுபட்டுள்ள இவர் நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டதன் மூலம் ஒரு பதிப்பாளராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்தியமலையக நிர்மாண சிற்பி கோ.நடேசய்யர்.

தனதுபதிப்பு முயற்சிபள் மூலம் ‘வெற்றியுனதே’, ‘நீ மயங்குவதேன்’, ‘ புபேந்திரன் சிங்கன் அல்லதுநரேந்திரபதியின் நகர வாழ்க்கை’, ‘ இந்தியா - இலங்கை ஒப்பந்தம்’, ‘ தொழிலாளர் சட்ட புஸ்த்தகம்’, ‘ The Planter Raj’, ‘The Ceylon & Indian Critics’ ‘கணக்குப்பதிவு நூல்’, ‘ கணக்குப் பரிசோதனை’, ‘ ஆபில் எஞ்சின்’, போன்ற நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டவர்.

 

 

அந்த வரிசையில் 1937 ஆம் அவர் வெளியிட்ட நூல்களில் ஒன்று ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’. இந்த நாடகத்தில் வரும் பாடல்களை எழுதியவர் ஶ்ரீமதி கோ.ந.மீனாட்சிம்மாள்என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த நூலினை கோ.நடேசய்யர் யாருக்கு உரிமையாக்கியுள்ளார் என்பதுஉணர்ச்சிகரமானது.

“அந்நியர் லாபம் பெற அந்திய நாட்டில் நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் வீழ உழைத்துப் போதிய ஊதியமும் பெறாதுஉழலும் எனது இந்திய சகோதர சகோதரிகளுக்கு இந்தூல் உரிமையாக்கப்பெற்றது” எனக்குறிக்கின்றார்கோ.நடேசய்யர். இந்த நாடக நூல் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் வரலாற்று ஆவணம் என்றவகையில் இதனை 2018 ஆண்டு மறுபதிப்பு செய்துள்ளார் பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளருமான அந்தனிஜீவா.

1937 ஆம் ஆண்டுகொழும்பு கமலா அச்சகத்தில் முதற்பதிப்பாக அச்சிடப்பட்டுள்ள இந்த நூலை கொழும்பு, குமரன் பதிப்பகம் ( புத்தக இல்லம்) மறுபதிப்பு செய்துள்ளது.

இலக்கியப் பயணியான ( Literary Traveler) அந்தனிஜீவா இந்தியா சென்றிருந்த சமயம் சென்னையில்நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் சென்னை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம் பற்றிய சிறப்பிதழாகவெளிவந்திருந்த ‘மாற்றுவெளி’ இதழில் ஆங்கில விரிவுரையாளரும் நாடக செயற்பாட்டாளருமானதிருமதி.அ.மங்கை எழுதியிருந்த கட்டுரையில் இந்த நடேசய்யரின் நாடக நூலைப் படித்ததாககுறிப்பிட்டிருந்ததை அறிந்து, ரோஜா முத்தையா நூலகத்துக்குச் சென்று அந்தப் பிரதியினைப் பெற்று இந்தமறுபதிப்பைக் கொண்டுவந்துள்ளார்.

அத்துடன் அ.மங்கை எழுதிய ‘மாற்றுவெளி’ ( 2010) கட்டுரையையும் இந்தநூலில் இணைத்துள்ளார். அதில் ‘நான் அறிந்தவரையில் தமிழில் அரசியல் அரங்கம் குறித்த வரலாற்றைஎழுதுகையில் தொழிற்சங்கவாதியாகவும் அரசியலில் தீவிரமாகவும் பணியாற்றிய ஒருவரின் நாடக முயற்சியாகஇந்நாடகத்தைக் காணலாம்’ என அ.மங்கை பதிவு செய்துள்ளமைக் குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் 2011 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘கேசரி தகவல் களஞ்சியத்தில்’ ஆய்வறிஞர் மு.நித்தியானந்தன்எழுதியுள்ள கட்டுரையை இந்த நூலுக்கான முன்னுரையாகவும் இணைத்துள்ளார் பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா.

அந்த கட்டுரையில் அற்புதமான பல தகவல்களைத் தரும் அது.நித்தியானந்தன் இறுதியாக இவ்வாறு நிறைவுசெய்கிறார்:

‘இந்த நாடகத்திற்கு நடேசய்யர் எழுதியிருக்கும் முகவுரை இலங்கையில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்களின்நிலைமை பற்றிய அரசியல் பிரகடனமாகும்.இந்தியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வரும் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் ஆசைவார்த்தை காட்டி ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்பட்டுவருபவர்கள்தானே தவிர, தமதுசுயவிருப்பின் தெரிவில் வருபவர்கள் அல்லர் என்பதை நடேசய்யர் இந்நாடகநூலில் ஆணித்தரமாக வலியுறுத்துகிறார். இந்தத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான்நடேசய்யர் இந்நூலில் உணர்த்த விரும்பும் உண்மையாகும்’.

இந்த மறுபதிப்பு நூலின் வெளியீட்டினை 2017 செப்தெம்பரில் பிரான்சில் இடம்பெற்ற உலகத்தமிழ் நாடகவிழாவில் நடாத்த பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா எண்ணியிருந்தாலும் அது சாத்தியமற்றுப் போகவே, அதே ஆண்டுதமிழ்நாடு திண்டுக்கல் காந்தி கிராம் கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பெற்ற மலையக இலக்கியஆய்வரங்கில் கட்டுரையாளரால் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தினருக்கு வெளியிட்டு வைக்கப்பட்டது.

அதனை அடுத்து 2018 ஆம் ஆண்டுகொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் அறிமுகவிழாவினை நடாத்தி இருந்தார்.

இதன்போது கிழக்குப்பல்கலைக்கழகத்தின் ஓய்வுநிலைப் பேராசிரியர் செ.யோகராசா ‘ஈழத்தின் முதலாவது அரசியல் நாடக நூல்’ கோ.நடேசய்யரின் ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’ எனஆதாரபூர்வமாக உரையாற்றி இருந்தார். இந்த நாடகம் எவ்வாறு மேடையேற்றப்பட வேண்டும் என்பதனை மிகுந்த கரிசணையுடன் நூலில் குறிப்பிடுகிறார் கோ.நடேசய்யர்.

இந்த மறுபதிப்பைச் செய்து வெளியிட்ட அந்தனிஜீவா அனைவரதும் பாராட்டுக்குரியவர். அதேநேரம் இந்தநூலின் பிரதிகளை வாங்கி வாசித்து இந்த நாடகத்தை மேடையேற்றுவதே பதிப்பாசிரியருக்கும் நூலாசிரியர் கோ.நடேசய்யருக்கும் வழங்கும் கௌரவமாகும்.


மலைநாட்டுத் தமிழர்கள்

தோட்டத் தமிழர்கள், இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள், மலைநாட்டுத் தமிழர்கள், நாடற்றவர்கள் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் எனும் பல பெயர்களில் இலங்கையின் பெருந்தோட்டங்களில், தேயிலை ரப்பர் தொழில்துறைகளில் அடிமைகள் போன்று தலைமுறை தலைமுறையாக வாழவைக்கப்பட்டிருக்கும் ‘ஒரு தமிழ்ச்சமூகம்’ பற்றிய தனது புரிதலாக, உமா மகேஸ்வரன் தலைமையில் இயங்கிய தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் வெளியீடாக கொண்டு வந்திருக்கக் கூடியதே THE UPCOUNTRY TAMILS - The Wretched of the Earth (மலைநாட்டுத் தமிழர்கள் உலகில் மோசமாக பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினர் ) எனும் இந்த ஆங்கில நூல்.

இந்த நூல் குறித்த பார்வைக்கு வருவதற்கு முன் நடைமுறை அரசியலுடன் தொடர்புபடுத்திய விடயம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு வருவது பொருத்தமானது.

கடந்தவாரம் (23/01/2021)ஒரு வானொலி நிகழ்ச்சி. அதில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற எம்.ஏ.சுமந்திரன் நேர்காணல் செய்யப்படுகிறார். அவரிடம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி, தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விவகாரம் தொடர்பில் உங்கள் கருத்து நிலைப்பாடு என்ன? என்பதாக இருந்தது.அதற்கான அவரது பதில்; அதற்கு ‘கூட்டு ஒப்பந்தம்’ மூலமாக தீர்வு காண்பதே சரியானதாகும். அங்கே தோட்டங்கள் தனியார் கம்பனிகளிடமே வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனவே அவர்களோடு பேரம்பேசி கூட்டு ஒப்பந்தம் மூலம் தீர்வு காண்பதே சரி என நினைக்கிறேன்.அரசாங்கம் தலையீடு செய்வதில் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை என்பதாக அமைந்தது.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் சட்டத்தரணியுமான எம்.ஏ.சுமந்திரன் கூறிய எந்த பதில் ஒரு சட்டத்தரணியின் பதிலாக, சரியானதாகவும் இருந்ததுவே அன்றி அரசியல்வாதியுடைய பதிலாக இருக்கவில்லை. அதுவும் ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியின்’ பேச்சாளராக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த பதில் ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை.

இலங்கைத் தமிழரசு கட்சிக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. இலங்கை சுதந்திரமடைந்ததோடு உருவான அந்த கட்சிக்கு 70 ஆண்டுகால வரலாறு உண்டு. அந்த வரலாற்றின் ஆரம்பமே மலைநாட்டுத் தமிழர் தொடர்பானது என்பதுதான் இங்கே குறித்துரைக்கத்தக்கது.

சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது பாராளுமன்றத்தில் முதல் பத்து மாதங்களுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டச் சட்டம் இந்திய வம்சாவளி மக்களின் ( மலைநாட்டுத் தமிழர் உள்ளடங்களாக) இலங்கைக் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம். இதற்கு ஆதரவாக எதிராக வாக்களிப்பது தொடர்பில் அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளே ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம், எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ஆகியோரிடையே கருத்து முரண்பாடு ஏற்படவே, எஸ். ஜே.வி.செல்வநாயகம் ( தந்தை செல்வா) பிரிந்து சென்று ‘இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி’ யை உருவாக்கினார் என்பது தொடக்க வரலாறு. அதற்குப் பின் அந்த கட்சிக்கு இற்றைவரையான நீண்ட வரலாறு இருக்கலாம்.

இது நடந்தது 1948, 1949 களில். அப்போதிருந்து 20 ஆண்டுகள் கழித்து இன்னுமொரு அரசியல் நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது. அதுதான் ‘தமிழர் கூட்டணியின்’ உருவாக்கம். இந்தக் கூட்டணியில் அன்று பிரிந்து சென்ற அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரசும், இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியும் இணைந்ததோடு, தாம் எதற்காகப் பிரிந்தார்களோ, அதாவது மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்காக சண்டையிட்டுப் பிரிந்து கொண்டவர்கள் அதே மக்களின் அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்பான இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸையும் இந்த தமிழர் கூட்டணியில் இணைத்துக் கொண்டார்கள்.

சௌமியமூர்த்தி தொண்டமானையும் சேர்த்து மூன்று தலைவர்களுமே கூட்டணியின் இணைத் தலைவர்களாகவும் இருந்தார்கள். 1976 ஆம் ஆண்டு இந்தக் கூட்டணி தமிழர் ( ஐக்கிய ) விடுதலைக் கூட்டணியாக உருப்பெற்றதோடு, வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூட்டி தனித் தமிழ் ஈழம் ஒன்றே தமிழர் விடுதலைக்கு தீர்வு என ‘வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம்” நிறைவேற்றினார்கள். எனினும் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ், இந்த கூட்டணியில் இருந்தும் அந்தத் தீர்மானத்தில் இருந்தும் தம்மை விலக்கிக் கொண்டது. அது சரியான முடிவும் கூட.

இந்த 1950 க்கும் 1970 ஆம் ஆண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் இலங்கைத் தமிழரசு கட்சியானது ‘ இலங்கைத் தொழிலாளர் கழகம்’ என்ற தொழிற்சங்கத்தை 1962 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கி மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்தது.

இவ்வாறு தமது கட்சியின் உருவாக்கத்திற்கான அடிப்படையாகவும், தாம் உருவாக்கிய கூட்டணியில் பங்காளியாகவும் மலையகத் தமிழர்களை தம்மோடு இணைத்துக் கொண்டதோடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு என தொழிற்சங்க இயக்கமும் நடாத்திய இலங்கைத் தமிழரசு கட்சி இப்போது தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத் தலையீடு அவசியமற்றது என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்குமானால் அதுவே இங்கு விசித்திரமான விடயமாக உள்ளது.

இந்த நிலையிலேயே 1976 க்குப் பின் வடக்கு கிழக்கில் தமிழர் விடுதலைக்காகத் தோற்றம் பெற்ற இளைஞர் (விடுதலை) இயக்கங்கள், மலையகத் தமிழர்கள் தொடர்பாக எத்தகைய நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தன என்பது பற்றிய பார்வை அவசியமாகிறது. அவற்றுள் ஈரோஸ் இயக்கம் தமது ‘ஈழம்’ சிந்தனைக்குள் மலையகத்தையும் சேர்த்து வரைந்திருந்தார்கள் ( Sketch ). நாம் ஈழவர், நமது மொழி தமிழ், நம்நாடு ஈழம் என்பது அவர்களது கோஷமாக இருந்தது. இது குறித்த நூல்களும் உள்ளன.

1989 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் ( புளோட்), அப்போது இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறியிருந்த பெரியசாமி சந்திரசேகரனையும் ( பின்னரே மலையக மக்கள் முன்னணியின் ஸ்தாபகத் தலைவரானார்) இணைத்துக் கொண்டு களம் இறங்கி இருந்தது. அந்த ‘புளோட்’ ( தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம்) மலையகத் தமிழர் தொடர்பில் எத்தகைய நிலைப் பாட்டைக் கொண்டிருந்தது என்பதை விளக்குவதே இந்த நூல்.

26 பக்கங்பளைக் கொண்ட இந்தச் சிறிய ஆங்கில நூல் அந்த அமைப்பின் பெயரிலேயே தொகுக்கப்பட்டு வெளிவந்துள்ளது. அதுவும் இந்தியாவில் ( சென்னையில்) வெளிவந்துள்ளது என்பது அவதானத்துக்கு உரியது. வெளிவந்த ஆண்டு குறித்த தெளிவான பதிவு ஒன்று இல்லாதபோதும் 1983, 1985 ஆம் ஆண்டுகளில் அமைப்பின் தலைவர் உமா மகேஷ்வரன் கூறியதான இரண்டு கருத்துகள் ( Messages) நூலில் ஆண்டுகளுடன் குறிப்பிடப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது. எனவே இந்த நூல் வெளிவந்திருக்கக் கூடிய ஆண்டு 1986 ஆக இருக்கலாம்.

இந்த நூலில் உமா மகேஷ்வரன் கூறும் இரண்டு கருத்துக்களை இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லாம்.

“வவுனியா, கிளிநொச்சி, மலையகத்தில் வாழும் தொழிலாளர்கள்( Workers), விவசாயத் தொழிலாளர்களுடன் ( Peasants) மட்டக்களப்பில் வாழும் மீனவர் சமூகமும் பாதுகாப்பும் அரணும் வேண்டி நிற்கிறார்கள்” (1983 - உரை - அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்).

“ தோழர்களே நாம் மொழியாலும் பௌதிகமாகவும் பிரிந்து நின்றாலும் நம்மை ஒடுக்கும் ஏகாதிபத்தியம் ஒன்றுதான். அந்த எதிரியை எதிர்கொள்ள கரம் கோர்ப்பொம்” ( 1985 மேதினச் செய்தியில் சிங்கள மக்களை நோக்கி)

இவை எல்லாம் நடைமுறைச் சாத்தியம் கண்டனவா என்பதற்கு அப்பால் மலையகத் தமிழர் சமூகம் குறித்த புளோட் டின் வாசிப்பு எப்படியானதாக இருந்தது என்பதற்கு இந்த நூல் நல்ல ஆதாரமாக உள்ளது.

மலையகத் தமிழர்களின் வரலாற்றை 1842 இல் இருந்தே அணுகுவது
1947 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் மலையகத் தமிழர்கள் ஏழு நாடாளுமன்ற உறுப்புரிமையைப் பெற்றதோடு அவர்கள் மேலதிக 13 தொகுதிகளின் உறுப்புரிமையை அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக உருவாக்கியமை
1930 களில் இருந்து மலையகத் தமிழர் எதிர்ப்பு சிங்களத் தரப்பில் தலை தூக்கியமை
1948 ஆம் ஆண்டு வடக்குத் தமிழர் தரப்பு மலையகத் தமிழரின் வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த துரதிஷ்ட்டம்.

1964 ஆம் ஆண்டு மலையகத் தமிழர்களை நாடு கடத்துவதற்கு இலங்கை - இந்திய அரசுகள் செய்து கொண்ட ‘சிறிமா சாஸ்த்திரி’ ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றோடு இணைத்து அவர்களின் வரலாற்றை அணுகி நோக்கி இருக்கிறது. மறுபுறமாக இலங்கையில் மலையகத் தமிழர்களது,
வீடமைப்பு
நாட்கூலி
கல்வி
சுகாதாரம்
முதலான விடயங்களையும் ஆராய்ந்து தமது பார்வையை ஆழப்படுத்திக் கொண்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

150 வருடகாலமாக மலையகத்தமிழர்களுக்காக உள்ள வீடமைப்பு முறைமையில் உள்ள ‘லைன்’ வீட்டு அமைப்பு முறை தொடர்பிலும் அங்கு இருக்கக் கூடிய மலசலகூட வாய்ப்புகள் ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் எண்ணங்களின் வெளிப்பாடுகள் என்பனவும் பதிவு பெற்றிருக்கின்றன.இதன்போது இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக இருந்த என்.சண்முகதாசனின் நூலில் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் அவர்களது எதிர்காலமும் எனும் அத்தியாயம் பற்றியும் மேற்கோள் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

நாட்கூலி தொடர்பில் ஆராயும்போது 1984 ஆம் ஆண்டு வில்மட் பெரேரா ஆணைக்குழுவின் பரிந்முரைப்பான ஒரு நாளைக்கு 5 ரூபா 20 சதம் எனவும் மாதாந்தம் அது 135/= ஆக அமைய வேண்டும் என்ற பரிந்துரைப்பையும் சுட்டிக்காட்டி அதில் இருந்து மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்காக வழங்கப்படும் நாட்கூலி தொடர்பிலும் அது ஏனைய தொழிலாளர்களிடத்மில் இருந்து எவ்வாறெல்லாம் வேறுபடுகின்றது என்பதாகவும் ஆய்வு செய்துள்ளது.

Master plan for Tea என அப்போது மேற்கொண்ட மாதிரி கணக்கெடுப்பு ஆய்வு ஒன்றில், ஊழியர் சேமலாப நிதியம், ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியம் உள்ளடங்களாக மாதச்சம்பளமாக சராசரியாக 200/= வழங்கபடுதல் வேண்டும் என்ற சராசரி பரிந்துரைப்புப் பற்றியும் கூட பதிவு செய்கிறது. அந்த காலத்தில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களும் ஆய்வறிக்கைகள் குறித்தும் கூட கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.

கல்வி நிலை குறித்த ஆய்வுகளின் போது ஐந்தாம் வகுப்பு வரை மாத்திரமே கொண்ட தோட்டப் பாடசாலை முறைமை தொடர்பாக விவாதிக்கப்படுவதுடன், அப்போதைய Economic Review சஞ்சிகையில் அது குறித்து வெளிவந்த ஆய்வுக் கட்டுரையும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.

சுகாதாரம் தொடர்பாக கருத்துரைக்கும் போது, அங்குள்ள குறைந்த மட்ட கூலி வழங்குதலை வெளிப்படுத்தும் ‘நிலைக் கண்ணாடியாக’ அங்குள்ள சுகாதார நிலை நிலவுவதாக கருத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் மிக முக்கிய தகவலாக ஒரு விடயம் பதிவாகி உள்ளது. அதாவது நாடு முழுவதும் இலவச சுகாதார சேவை நடைமுறையில் உள்ளபோது தோட்டத் தொழலாளர்கள் அந்தச் சேவையைப் பெற்றுக் கொள்ள தோட்ட நிர்வாகம் வருடாந்தம் ஒரு தொழிலாளிக்கு 3 ரூபா 50 சதம் வீதம் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்த வேண்டும். அதனைச் செலுத்தாமல் விடுவதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குத் தேவையான சுகாதார சேவையைப் பெற்றுக்கொள்ள அரச மருத்துவ மனைகளுக்கு தோட்ட நிர்வாகம் தொழிலாளர்களை அனுப்புவதில்லை. தாம் நடாத்தும் தோட்ட வைத்திய நிலையங்களில் ஏதாவது ஒரு மருந்தைக் கொடுத்து சமாளித்து விடுவார்கள்.

அப்படியே தோட்ட நிர்வாகம் அரசுக்கு ஆண்டுதோறும் 3 ரூபா ஐம்பது சதம் செலுத்துவதாக இருந்தாலும் அவை தொழிலாளியின் உழைப்பில் இருந்தே கழிக்கப்பட்டு செலுத்தப்படும். எனவே எல்லோருக்கும் இலவச சுகாதார சேவை என இந்த நாட்டில் இருக்க தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மாத்திரம் (தோட்ட நிர்வாகம் ஊடாக ) பணம் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை.

இந்த முறைமை அவர்களது நாட்கூலியைக் குறைக்கும் என்பதையும் அதாவது இதனை அரசாங்கத்துக்கு செலுத்தும் தோட்ட நிர்வாகம் அதனை தொழிலாளிக்கான சேவையின் ஒரு பகுதியாக சேர்ப்பதனால் நாட் கூலியை உயர்த்த தயங்கிவருகின்றன.

இந்த நூல் 1980 களின் நடுப்பகுதியில் வெளிவந்த போது இருந்த நிலைமையே இப்போதும் தொடர்வது எத்தனை துரதிஷ்டமானது. கடந்த 2021-01-20 ஆம் திகதி Daily Mirror ஊடகத்துக்கு கருத்துத் தெரிவித்து இருக்கும் முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் ரொஷான் ராஜதுரை இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் முதல் சுகாதார சேவை அரசாங்கம் பெற்றுக் கொடுப்பதில்லை. தோட்டக் கம்பனிகளே பெற்றுக் கொடுக்கின்றன. அந்த தொழில் துறையின் பலம் பலவீனத்தை அதனை செய்பவர்களே அறிவோம். உண்மையில் அரசாங்கம் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் தலையிடக்கூடாது” ( ரொஷான ராஜதுரை - முதலாளிமார் சம்மேளனத்தின் பேச்சாளர் -

“The Government does not provide for these workers. From salaries to medical facilities, it is the tea companies that are looking after these plantation workers. First of all, the government really should not get involved in wage setting because it is only those who are in the business know the strengths and weaknesses of the sector. Anyone can give political promises. But, when practically speaking, fulfilling such promises is not possible at the moment,” Mr. Rajadurai said.( Daily Mirror 20-01.2021)

இந்தக் கருத்து தோட்டப் பகுதி சுகாதார துறையில் அரசாங்கம் ஈடுபடவில்லை என்பதைக் காரணம் காட்டி எவ்வாறு கூலி உயர்வு மறுக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மிகப் பெரிய சான்றாகும்.எனவே கூலி உயர்வு விடயத்தில் அரசாங்கம் தலையிடக் கூடாது என முதலாளிமார் சம்மேளனம் கேட்பது போலவே, இந்த மக்களும் இலங்கை நாட்டின் பிரஜைகள் எங்களுக்கு அரச சுகாதார சேவையை வழங்கு, அதற்காக தோட்டக் கம்பனிகள் கழித்துக் கொள்ளும் தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தின் ஒரு பகுதியை நட்கூலியில் சேர்த்துக் கொடுத்தல் அவர்களது சம்பளமும் கூடும் கம்பனிகளிடம் அடிமையாக வாழும் நிலைமையும் மாறும் என்பதற்காகவே அரசாங்கத்தின் தலையீடு வேண்டப்படுகிறது என்பதனை அரசியல்வாதிகள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆனாலும் இன்றைய நிலையில் கம்பனிகளின் பிரதிநிதிகளைப் போலவே அரசியல் பிரதிநிதிகளும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள விடயத்தில் அரசாங்கத்தின் தலையீடு அவசியமில்லை என்ற மனப்பாங்கைக் கொண்டிருப்பது துரதிஷ்டவசமானது.

எம்.ராமலிங்கம் ( ராகலை) - ஈரோஸ் சார்பாக மலையகத்துக்கு என தேசிய பட்டியல் நிமனம் பெற்றவர்.

இந்த நூலைப் பொறுத்தவரை புளோட் இயக்கத்தின் பிரசார ஏடாக மலையகத் தமிழர்களை தமது அமைப்பு சார்ந்து கவர்வதற்கான அதுவும் இந்திய வம்சாவளியினரான அவர்கள் பற்றி இந்தியாவில் வெளியிட்ட நூல் என்பதன் அடிப்படையிலேயே நோக்க வேண்டி இருக்கிறது. இந்த நூலில் மலையகத் தமிழர்களுக்கு இரண்டு தெரிவுகளைச் சுட்டுக்காட்டும் புளோட் அமைப்பு ஒன்றில் அவர்கள் மலையகத்தில் தொடர்ந்து வாழலாம் அன்றில் வடக்கில் வன்னியில் வந்து குடியேறலாம் அதற்கு தாம் உறுதுணையாக இருப்போம் என்பதாக தெரிவித்துள்ளது. அத்தகைய தெரிவை மேற்கொண்ட மலையகத் தமிழர்களின் வன்னி, கிளிநொச்சி வாழ்க்கை அவலம் குறித்து தனியாக ஒரு நூல் எழுதலாம்.

ஆனாலும் மலையகத் தமிழர்கள் குறித்த அரசியல் உரையாடலைச் செய்வதற்கு அந்த மக்கள் குறித்த வரலாற்று பூர்வமானதும் தத்துவார்த்த ரீதியுமான ஆய்வுகள் அவசியம் என்பதற்கு இந்த நூல் ஆதாரமான ஒரு சான்றாக அமைந்துள்ளது எனலாம்.

(முற்றும்)


ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சியாக அஷேரா

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்
1990 களில்தான் ஐரோப்பிய நாட்டில் வாழும் இலங்கையர் ஒருவர் இலங்கை வந்திருந்தபோது முதன் முறையாக புலம்பெயர்ந்த ஒருவரை சந்தித்த அல்லது பார்த்ததாக நினைவு. அப்போது அவரை வெளிநாட்டில் இருந்து வந்திருக்கிறார் என்றுதான் அழைத்தோம். புலம்பெயர்ந்தவர் என்ற சொல்லே அப்போது தெரியாது. அவர் அழகாக இருந்தார். அவர் ஆங்கிலம் பேசும் அழகே தனியாக இருந்தது. அவரது நடை, உடை பாவனை, இலங்கை குறித்த பார்வை ( ஏளனமாக என்றுகூட கொள்ளலாம்) புலம்பெயர்ந்தவர்கள் ஒரு வசதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள், அவர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தான் இருப்பார்கள் எனும் ஒரு எண்ணத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது என்னவோ உண்மைதான்.

2010 க்குப்பிறகு சந்திக்க்கிடைத்த அந்த ‘வெளிநாட்டுக்காரர்களில்’ வேறு விதமானவர்களும் இருக்கிறார்கள் எனப் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு பலருடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அப்படியானவர்கள் பலரைப் பார்த்து, பழகியபின் 90 களின் பார்வை மாறியதும் உண்மையே.

ஆனால் 2018 ல் சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் சந்திக்கக் கிடைத்த அல்லது பார்க்கக் கிடைத்த புலம் பெயர்ந்த ஒருவரைப் போல அதற்கு முன்னரோ அல்லது பின்னர் இலங்கையிலோ வெளிநாட்டிலோ காணக்கிடைக்கவில்லை. சயந்தனின் ‘அஷேரா’ வில் வரும் அற்புதம் எனக்கு அந்த ‘பேர்ன்’ ஈழத்தமிழர் போலவே தெரிந்தார்.

முதல் தடவையும் மூன்றாவது தடவையும் சுவிஸ் சென்றிருந்த பொழுதுகளில் சுவிஸ் மலைகளைத் தரிசிக்க என்னை அழைத்துப் போயிருந்தார் சயந்தன். அவர்தான் அஷேரா எனும் இந்த நாவலின் ஆசிரியர். அந்த மலைகள் பற்றி அல்லது ஏரிகள் பற்றி எனக்கு விளக்கிச் சொல்வார் சயந்தன். அந்த வரலாறுகள் பெரிதாக புரியாதபோதும் சாராம்சத்தைப் புரிந்து கொள்வேன்.அப்படித்தான் அஷேரா என்ற பாத்திரப் பெயர் பற்றிய புரிதல் எனக்குள் நிகழ்ந்திருக்கிறது எனலாம். ஆனால் அந்த பின்னணியில் தமிழீழ போராட்ட அரசியலை முன்வைத்து முன்னகரும் நாவலின் பிரதான பாத்திரமாக வரும் அருள்குமரன் சயந்தனைப் போல தோற்றம் கொண்ட ஒருவராகவே வாசிப்பின்போது என்னோடு உலாவந்தார்.

இரண்டாவது சுவிஸ்பயணத்தில் அந்த அற்புதம் போன்ற ஈழத்தமிழரைச் சந்தித்த காசு மாற்றும் கடையின, (Exchange ) கவுண்டரில் உட்காரந்திருந்த பெண் பெயர் அபர்ணாவாக இருக்குமோ என எண்ணினேன். நாவலில் வரும் அபர்ணா அப்படித்தான் கொழும்பில் இருந்து புலம்பெயர்ந்த யாழ்ப்பாண பெண். ஈழப்பிரச்சினையை கொழும்பில் இருந்து பத்தரிகையில் பார்த்தே பிரச்சினையாகி சுவிஸ் அகதியாகியிருந்தார். அருள்குமரனும், அபர்ணாவும் நடந்து திரியும் வீதிகள் நானும் சயந்தனும் நடந்து திரிந்த வீதிகளாக அந்நியமின்றி இருந்தன.

‘கந்தன் கருணைப் படுகொலை’ என்றால் என்னவெற தெரிந்தாலும், அது எப்படி நடந்தது என அண்மையில் ஒரு முகநூல் பதிவில் வாசிக்க கிடைத்தது. அந்தப் பதிவு அதில் இருந்து தப்பிய ஒரு தைரியமான ஒருவரால் வழங்கப்பட்ட வாக்குமூலமாக பதிவாகி இருந்தது. அது அற்புதமெனும் எனும் பின்னாளில் தைரியம் குன்றிப்போன ஒருவரின் வாக்குமூலமாக அஷேராவில் பதிவாக்கம்பெறுகிறது. கந்தன் கருணைப் படுகொலைக்கு அகப்பட்டவர்களில் 80 களில் உயர்தர விஞ்ஞான பிரிவில் கல்விகற்று சித்திபெற்ற மருத்துவ பீடத்துக்கு தெரிவான மலையக இளைஞர்கள் ஓரிருவரும் இருந்தனர் என மிக அண்மையில் உறுதியான தகவல்கள் கிடைத்திருந்தன. புலிகள் அவர்களைக் கொல்லும் காட்சிகள் காட்டுமிராண்டித்தனத்தின் உச்சம்.

சுவிஸ் ரவி எழுதிய ‘குமிழி’ நாவலில் வரும் ‘புளோட்’ கதைகள் பல அஷேராவிலும் வருகின்றன. அந்த தமிழகப் பண்ணையார் வீட்டுக்குத் தப்பிப்போன நிலையில் வந்த காட்சிகளை குமிழியிலும் வாசித்த போதும் அஷேராவில் பண்ணையாரையும் சுட்டுக் கொன்ற போது, இந்த ஈழப்போர் இந்தியாவில் ராஜீவ் காந்தியை மட்டும் கொல்லவில்லை எனும் எண்ணத்தைத் தந்தது. தனது சொந்தங்களையே உப்புக்கண்டம் போடும் அளவுக்கு கொடூரமான பயிற்சி பாசறைகள் தமிழ் இயக்கங்களில் இருந்தன என்பதை எத்தனை பேர் நம்புவார்கள்.குமிழி, அஷேரா போன்ற நாவல்கள் இதனைப் பதிவு செய்கின்றன.

 அஜித் போயகொட வின் ‘நீண்ட காத்திருப்பு’ எனும் நினைவுப் பதிகையை அண்மையில்தான் வாசிக்க கிடைத்தது. இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் ஈடுபட்ட இராணுவத்தரப்பின் அட்டூழியங்களையே படிக்கும் தமிழர்தரப்பு வாசிக்க வேண்டிய நூல் அது.அந்த அஜித் எனும் கப்டன் புலிகளால் கைது செய்யப்பட்டிருந்த சூழலின் ஒரு பாத்திரமாக அஷேராவில் வந்து போகிறார். அந்தச் சூழலில் அவரது சிங்களத்தை தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் அவந்தி சிங்களத் தாய்க்கும் மலையகத்தமிழ் தந்தைக்கும் பிறந்தவள். அவள் பின்னாளில் வாழும் ஒருகொடவத்தை சேரி, தக்‌ஷிலா சுவர்ணமாலி எழுதியுள்ள ‘பொட்டு’ சிறுகதைச் சூழலில் வரும் சேரியை மனதுக்குள் கொண்டு வருகிறது. கொழும்பு 7 குண்டுவெடிப்புகளுக்கு அப்பாவிகளின் சேரிகளை அபகரித்துக் கொண்ட அரசியலை ‘பொட்டு’ போலவே அஷேராவும் பேசுகிறது. அதேபோல மருதானை பொலீஸ் நிலையம் அருகே நிகழ்ந்த குண்டு வெடிப்பும், அருகே சென்ற வாகனத்தில் பயணித்த பாலர் பள்ளி சிறுவர்களின் கதறல்களும் அப்போது கொழும்பில் வாழ்ந்த என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அந்நியமாகத் தெரியவில்லை.

கொழும்பு நூலக ஆவணவாக்கல் சபை பகுதியில் ஏதோ ஆவணங்களைத் தேடச் சென்ற வேளை வாசிக்க கிடைத்த கட்டுரை, வி.டி.தர்மலிங்கம் எழுதிய ‘மலையகம் எழுகிறது’ எனும் நூலுக்காக இர.சிவலிங்கம் எழுதிய முன்னுரை. வெளிவராத அந்த நூலின் முன்னுரை நூலினை வெளியிடத் தூண்டியது. அந்தப் பணியை சயந்தன் உள்ளிட்ட ‘எழுநா’ நண்பர்கள் சில காலத்தில் செய்து இருந்தார்கள். அதன் பிரதிகளைப் பெற்றுக் கொள்ள தமிழகம் சென்ற போது பதிப்பக பொறுப்பாளர் வேடியப்பன் இதனையும் கொடுக்கச் சொன்னார் கொடுத்த ஒரு பிரதி ‘ஆறாவடு’.

ஆறாவடு சயந்தனின் முதல் நாவல். கொடைக்கானல் தொடங்கி ஊட்டி போகும் பஸ் பயணத்தில் வாசித்து முடித்த அதே வேகத்தில் என்னால் அஷேராவையும் வாசிக்க முடிந்தது. இடையில் வெளியான ‘ஆதிரை’ இந்த வேகத்தில் செல்லவில்லைதான். ஆனாலும் பல விமானப் பயணங்களில் வாசிக்க முடிந்தது. ஆதிரை வன்னி வாழ் மலையகத் தமிழர்களையும் இணைத்த புதினம். அஷேராவிலும்கூட ‘தமிழ்நாட்டின் சிலோன்காரர்களை’ நினைவுபடுத்திச் செல்கிறார் சயந்தன்; அருள்குமரன் ஊடாக.
ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சியாக அஷேராவைப் பார்க்கவும் முடிகிறது. ஈழப்பிரச்சினையோடு

அகதிகளாக ஐரோப்பாவில் தஞ்சம் கோரி நிற்கும் ஏனைய நாட்டினரையும் குறிப்பாக ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டவரையும் அஷேராவில் வாசிக்க முடிகிறது. ஆறாவடு இத்ரிஸ் கிழவனையும் நினைவுறுத்தியபடி.

நாவல் கூறும் நுட்பத்தில் புதுமை செய்யும் சயந்தனின் அஷேரா, நாடக காடசிகள் போல மாறி மாறி வருகிறது. வாசகன் நிதானித்து காட்சிகளை கட்டமைத்துக் கொள்ளவும் முன்பின் அத்தியாயங்களைத் தொகுத்துக் கொள்ளவும் வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.ஆதிரையில் சயந்தனுக்கு வர மறுத்த தூஷண வார்த்தைகளை அஷேராவில் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வரும் சயந்தனில் (அந்த விடயத்தில்) தடுமாற்றமே தெரிகிறது. ஆனால் காமத்தை பேச முனைவதில் அவருக்கு இருந்த தயக்கத்தை உடைத்துக் கொண்டு வர முயற்சிக்கிறார். இது காலத்தால் வந்த மாற்றம் என்கிறார் சயந்தன்.

ஒவ்வொரு நாவலும் எழுதப்பட்ட கால இடைவெளிகளுக்குள்ளும் இலக்கியம், வாழ்க்கை, அரசியல் பற்றிய புரிதல்களில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு வந்திருக்கின்றன. என்னால் (தன்னால்) உணரக்கூடிய பெரிய மாற்றம் என்பது, ஆதிரை நாவலை எழுதும் போது, இனத்தின் கதையை,சமூகத்தின் கதையை, நியாயத்தைச் சொல்லவேண்டும் என்ற உந்துதல் அதிகம் இருந்தது. இன்று தனிமனிதர்களின் கதையை, நியாயத்தைச் சொல்வதில் கரிசனை’ என்பது சயந்தனின் முன்வைப்ப அல்லது வாக்குமூலம்.

இந்த மாற்றத்துக்கு சயந்தனுக்குள் நடந்திருப்பது வாசிப்பு. அது தனிநபர் உளவியல், சமூவியல், சமூக உளவியல் என பலதரப்பட்ட தாக்கத்தை சயந்தனுக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்தத் தனிமனிதக் கரிசனையில் காம உணர்வுகளின் பக்கம் கவனம் அதிகம் போனது அல்லது எல்லா பாத்திரத்திலும் அதனைப் பொருத்திப் பார்க்க முனைவது சில இடங்களில் அபத்தமாகவும் தெரிகிறது.

அற்புதத்தின் உளவியலைச் சொல்வதில் வரும் பரிவு அருள்குமரனில் மாறுபட்டு நிற்கிறது. பெண்களின் பாலியல் சார் உளவியலைச் சொல்லவரும்போதும் ஆண்மனது எட்டிப்பார்க்கிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக, ஈழப்போராட்டம் எனப்புறப்பட்டவர்களினதும் அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களினதும் தனிமனித உளவியல், சமூக உளவியல் தாக்கங்களின் ஊடே ஈழப்போராட்டத்தின் சமூகவியலைப் பதிவு செய்ய முனைகிறது அஷேரா. அருள்குமரன்தான் கதை முழுதும் வந்தாலும் அவருடன் கூடவே வரும் அற்புதம் மனதில் ஒட்டிக் கொள்கிறார்.

அந்த அற்புதம் சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் காசு மாற்றும் கடையில் கண்ட ஒருவரின் உருவத்தை நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார். அவர் 90 களில் கண்ட வெளிநாட்டுத் தமிழரைப் போல ஆடம்பரமாக இல்லை. ஆங்கிலத்திலும் பேசவில்லை. தமிழில்தான் தானாக பேசிக் கொண்டு திரிந்தார் . ஆடைகளில் ஏதேதோ லேபல்களை ஒட்டியிருந்தார். அதில் ஈழ வரைபடமும் இருந்தது.தாடி வளர்த்து இருந்தார்.கையில் ஒரு கொடியை தோளில் சாய்த்தபடி வைத்து இருந்தார். முதிய தோற்றமும் வேறு. எப்போதோ ஒரு இயக்கத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். சுவிஸ் - பேர்ன் நகரில் இப்படி தலைவிரிகோலமாய் சுயநினைவிழந்து சுற்றித்திரிவதை பார்க்க எனக்கு பரிதாபமாக இருந்தது.அவரை நான் பரிதாபமாக பார்ப்பதை நக்கலாகப் பார்த்த அபர்ணா போன்ற தோற்றத்துடன் கவுண்டரில் அமர்ந்திருந்த அந்த இளவயது ஈழ அகதியான சுவிஸ் ஈழப்பெண் அற்புத்த்தையும் கூட அப்படியே பார்த்தாள்.

அஷேரா - ஆறாவடுவின் தொடர்ச்சி என சொல்வது நாவலின் தொடர்ச்சி என்ற பொருளில் மட்டுமல்ல. வாசிக்க வேண்டிய நாவல் அஷேரா. 2021 சனவரியில் ஆதிரை பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ள ‘அஷேரா’ இலங்கையில் பரவலாக கிடைக்கிறது.