இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் இலக்கிய இயக்கம் கண்ட பெருமகனார் - சி.பன்னீர்செல்வம்

-மதி

இந்தியாவில் பிறந்து இலங்கை வந்த வம்சாவளியினர்தான் இன்று ‘மலையகத் தமிழர்கள்’ எனும் அடையாளத்துடன் இலங்கையில் வாழ்கிறார்கள். அவ்வாறு வந்தவர்களுள் லட்சக்கணக்கானோர் சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்தினால் திரும்பவும் இந்தியாவுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். இத்தகைய ஒரு சமூக நிகழ்வு நடந்து இன்று பல தலைமுறைகள் கடந்த நிலையில் அவ்வாறான ஒரு நிகழ்வை , ஒரு தனி நபருக்குள் அடையாளம் காணுவது சாத்தியமா?

அத்தகைய ஒரு வரலாற்றின் சாட்சியாக வாழும் ஒருவர்தான், இலங்கை - இந்திய எழுத்தாளராக ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக எழுதி வரும் இலக்கிய செயற்பாட்டாளர் சி.பன்னீர்செல்வம் எனும் அறிமுகத்தோடு இணைய வழி நடைபெற்ற ஒரு பாராட்டு நிகழ்வு தொடர்பான பதிவே இது.

இத்தகைய ஒரு அறிமுகத்துடன் இந்த நிகழ்வை ஒழுங்கு செய்து முன்னின்று நெறிப்படுத்தியவர் இலக்கியவாதியும் அரசியலாளரும் சமூக ஆய்வாளருமான மல்லியப்புசந்தி திலகர்.

தற்போதைய மலையக எழுத்தாளர்களில் மூத்தவரான ‘சாகித்ய ரத்னா’ தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களின் தொடக்கவுரையுடன் நிகழ்வு ஆரம்பமானது.

இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை மலேஷியா போன்ற நாடுகளுக்கு மக்கள் தொழிலுக்கா குடிபெயர்ந்த போதும் அவர்களது வாழ்வியலை தனியான ஒரு இலக்கிய தொகுதியாக்கியதில் இலங்கை மலையகத் தமிழ் மக்கள் என மலேசிய மூத்த எழுத்தாளர்கள் குறித்துரைக்கின்றனர். இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை வந்து மீண்டும் இந்தியாவுக்கு சென்ற சி.பன்னீர்செல்வம் ‘மலையக இலக்கியம்’ எனும் மரபின் வழிவந்த ஒருவர் என்பது சிறப்பானது. அவர்களுடைய எழுத்துக்கள் மூலமாக மலையக வாழ்வியலையும் அவர் சென்று சேர்ந்த தமிழக வாழ்வியலையும் தனது எழுத்துக்களில் பதிவு செய்துள்ளார்.

'விரல்கள்' எனும் நாவல் மூலம் தமிழகத்தில் ‘ கலைமகள்’ இதழ் நடாத்திய கி.வா.ஜகநாதன் நினைவு பரிசு பெற்று மலையக எழுத்தாளர்களுக்கு பெருமை சேர்த்தவர். மலையக இலக்கியம் என்கின்ற தொகுதி / துறை வாழுகின்றவரைக்கும் சி. பன்னீர்செல்வத்தின் பெயரும் புகழும் வாழும் என்று பாராட்டு விழாவைத் தொடங்கிவைத்தார் தெளிவத்தை ஜோசப்

பன்னீர்செல்வம் இந்தியா சென்ற பின்னரும் கூட அவரது எழுத்துக்களை இலங்கை ஊடகங்களில் பிரசுரித்தவர் பத்திரிகையாளரும் இலக்கியவாதியுமான அந்தனி ஜீவா.

பன்னீர்செல்வம் தமிழகத்தில் 'சென்றவாரம்' என்ற வார பத்திரிகையின் ஆசரியராக இருந்தார். அதே போல 'மனித உரிமைக் கங்காணி' எனும் இதழின் உதவி ஆசரியராக பணியாற்றினார். இந்தியாவில் கலைமகள், குமுதம் முதலான பத்திரிகையில் எழுதியவர். அவரைச் சந்தித்த நாட்களில் அவரது படைப்புகள் பல அச்சேராமல் இருந்தன.அவற்றை இலங்கைக்கு கொண்டுவந்து 'குன்றின் குரல்', பத்திரிகையில் பிரிசுரித்தேன். அவரது 'தேயிலைப்பூக்கள்' காவியத்தையும் இலங்கை 'சூரியகாந்தி' பத்திரிகையில் வெளியிட்டேன். இறுதியாக 'திண்டுக்கல் காந்திகிராமம் கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில்' இடம்பெற்ற 'மலையக ஆய்வரங்கிலும்' அவர் இணைந்திருந்தமை சிறப்பானது என வாழ்த்தினார் அந்தனி ஜீவா.

எழுதத் தொடங்கி நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு பின்னர்தான் சி.பன்னீர்செல்வத்தின் எழுத்துக்கள் ( ஜென்மபூமி - சிறுகதைகள்) தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ளமை தமிழ் பதிப்புத்துறையின் வறட்சியை காட்டி நிற்கிறது. இருந்தும் சி. பன்னீர்செல்வம் உள்ளிட்ட 7 பேரின் பங்குபற்றலுடன் உருவான 'எங்கெங்கும் அந்தியாமாக்கப்பட்டவர்கள்' தொகுப்பு மிக முக்கியமானது. இலங்கையில் இருந்து இந்தியா திரும்பிய மக்களின் வாழ்வியலை பதிவு செய்யும் முக்கிய ஆவணம் அது.

மார்க்சிய கருத்தியலை தமது அரசியல் சிந்தனையாக கொண்ட பன்னீர்செல்வத்தின் எழுத்துகள் புனைபெயருக்குள் ஒளிந்தவையல்ல. தான் சார்ந்த மக்களின் மீட்சிக்காக அவர் கவிதை, சிறுகதை, நாவல் என பலவிதத்திலும் பங்கெடுத்தவர். பல சோகங்களுக்கும் தடங்கல்களுக்கும் மத்தியில் இந்த சமூகம் இப்படியே இருந்துவிட முடியாது என்ற ஓர்மம் அவரது எழுத்துப் பணியில் நிறைந்து இருக்கிறது என சி.பன்னீர்செல்வத்தின் தேயிலைப்பூக்கள் காவியத்துக்கு முன்னுரை எழுதிய மு.நித்தியானந்தன் ( லண்டன்) வாழ்த்தினார்.

பன்னீர்செல்வம் 60, 65 காலப்பகுதியில் மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்றத்தின் ஊடாக கிடைக்கப்பெற்ற ஓர் எழுத்தாளர். மலையக மக்களின் தேசியம், அரசியல் , பொருளாதாரம் முதலான சமூகம் சார்ந்த விடயங்களை தனது எழுத்துக்களுக்குள் பதிவு செய்தவர். அவரது படைப்புகளின் தலைப்புகளே அவரது எழுத்தின் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும். இதுவரை மலையக இலக்கியத்தில் பெரும் குறையாக இருந்த ஒரு காவியத்தை படைத்ததன் மூலம் சி. வி . வேலுப்பிள்ளைக்கு ( இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திலே) பிறகு வரலாற்றில் இடம்பிடித்துள்ளார் பன்னீர். 'தேயிலைப் பூக்கள்' எனும் அந்தக் காவியத்தில் தனது தந்தை இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகவே காட்டுவது சிறப்பு என புகழ்மாலை சூட்டினார் மூத்த எழுத்தாளர் மு.சிவலிங்கம்.

நான் மலையகத்தைச் சேர்ந்தவரல்ல. தமிழ் நாட்டைச் சேரந்தவள். மலையகத்தவரான நாதன் அவர்களை துணைவராக கொண்டதால் மலையகம் மீதான ஆர்வம் கொண்டவள். அந்த மக்கள் தாய்நாட்டின் என கருதி வந்த தமிழ் நாட்டில் மனோரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் எவ்வாறு பாதிப்புற்றார்கள் என்பதைக் காட்டும் ஆய்வு நூலான 'எங்கெங்கும் அந்நியமாக்கப்பட்டவர்கள்' ஆய்வு, வெளியீட்டு பணியில் பன்னீர்செல்வத்துடனான குழுவாக இணைந்து செயற்பட்ட அனுபவம் முக்கியமானது. இந்த நூலை உருவாக்குவதில் இவரது பங்களிப்பு மிக முக்கியமானது. இவரது எல்லா எழுத்துக்களிலும் மலையகத் தமிழர்களின் வலிகளை பதிவு செய்திருப்பார் என அவரோடு சேரந்தியங்கிய நாதன் அவர்களின் துணைவியார் தமிழகத்தில் சமூகப் பணியாற்றும் திருமதி உருசுலா நாதன் தெரிவித்தார்.

பாடசாலை காலத்திலேயே வாசிப்பில் ஆர்வம் காட்டியவர். பாடசாலை பயணத்துக்கான பஸ் பணத்தைச் சேமித்து இலக்கிய இதழ்களை வாங்கிப் படித்தவர். பாடசாலை மாணவராகவே 'அறிவுச்சுடர்' எனும் இதழை நடாத்தினார். சித்திரம் வரைதலிலும் ஆற்றல் நிறைந்தவர்.
'இளங்கோ நாடக மன்றம்' எனும் நாடக மன்றம் நடாத்தியவர். பாடசாலை மாணவராக இருந்த போதே சிறுகதைக்காக இலங்கை சாகித்திய மண்டல பரிசு பெற்றவர். கொட்டாங்கந்தை எனும் அவரது ஊரின் பெயரையே 'கொற்றகங்கை' என இலக்கிய சுவையுடன் மாற்றி அமைத்தவர். நாடற்றவன் என்ற நிலையில் அடிமை வாழ்வு வாழ விருப்பமில்லை என இந்தியாவுக்கு திரும்பி சென்றார் என அவரது பாடசாலை நண்பர் உமாபதி (கல்முனை) நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஜென்ம பூமியின் நினைவுகளை சுமப்பவர் மட்டுமல்ல அதனை எழுத்திலும் படைக்கும் நண்பர் பன்னீர்செல்வத்துடனான நட்பு 1963 ல் இருந்து தொடர்ந்து வருகிறது. அரசியல் , இலக்கியம், நாடகம் என இலங்கையில் ஒரே தோட்டப்பகுதியில் இணைந்து செயற்பட்டோம். அவரது சகோதரர் அரு சிவானந்தனோடு தமிழ் நாடு வந்தபோது அவரை சந்தித்து தொடர்ந்து இயங்கினோம். 1987 ஆம் அண்டு 'டெலோ' இயக்கத்தினர் எங்கள் தோழர் பி.எஸ்.நாதன் அவர்களை கடத்தியபோது போராட்டம் செய்து மீட்டு எடுத்தோம். அவரது எழுத்துப் பணி சிறப்பானவை என அவரது இலக்கிய தோழமை மு.சி.கந்தையா வாழ்த்தினார்.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்றுக் கொண்டிருந்த போது மாணவர் ஒன்றுகூடல் ஒன்றுக்கு பாடசாலை மாணவராக சாகித்ய பரிசு பெற்ற சி. பனலனீர்செல்வத்தை அழைத்துப் பாராட்டினோம். அந்த விழா கண்டி அசோக்கா மண்டபத்திலே நடைபெற்றது. பின்னர் அவர் தமிழகத்திற்கு சென்று அவரது குழுவினருடன் உணர்வுபூர்வமாக தயாரித்தளித்த 'எங்கெங்கும் அந்தியமாக்கப்பட்டவர்' நூல் எனது ஆய்வுக்கான உசாத்துணையாக இருந்தது. 'மலையக இலக்கியம்' எனும் தொகுதி அங்கீகாரம் பெற்றிருக்காத நிலையில் எங்களது ஆசிரியர் திருச்செந்தூரன் 'கல்கி' பத்திரிகை நடாத்திய சிறுகதை போட்டியில் பரிசு பெற்று கொண்டு வந்த அங்கீகாரத்தின் தொடர்ச்சியாக பன்னீர்செல்வம் 'கலைமகள்' இதழில் தனது 'விரல்கள்' நாவலுக்காக பரிசு பெற்றமை காட்டி நிற்கிறது.
மலையக இலக்கியத்துக்கு பெருமை சேர்த்த பெருமகனார் பன்னீர்செல்வம் என ஓய்வு நிலை அரச உத்தியோகத்தர் எம்.வாமதேவன் வாழ்த்தினார்.

பன்னீர்செல்வம் பிறந்த அதே ஊரின் அடுத்த எல்லையில் பிறந்தவன் என்கிற வகையில் பன்னீர்செல்வம், அரு.சிவானந்தன், மு.சி.கந்தையா போன்ற இலக்கிய வழித்தோன்றல்களின் தொடர்ச்சியானவனாக என்னைப் பார்க்கிறேன். அடுத்த தலைமுறையினரான நான் மதுரையில் அவரை சந்திக்க கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தின் போது அவர், 'கொற்றகங்கை'யில் நீர் ஓடுகின்றதா என கேட்டது என்னை நெகிழச்செயத்து.

அந்தக் கேள்வியின் ஊடே அந்த மண்மீதான அவரது பற்றுதலையும் அங்கு வாழும் மனிதர்கள் மீதான பரிவையும் காட்டுவதாகவும் அவை அவரது படைப்புகளில் வெளிப்படுவதாகவும் உள்ளது. அவரது படைப்பின் கனதியும் செழுமையும் வெளிப்படுத்திய கருத்து நிலை என்பவற்றால் மலையக, ஈழத்து இலக்கியத்தில் போலவே ஒட்டுமொத்தமாக தமிழ் இலக்கிய பரப்பிலும் தனித்துவமான ஒரு அடையாளத்தைத் கொண்டவையே.

2017 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு , திண்டுக்கல், காந்தி கிராம் கிராமிய பல்கலைக் கழகத்தில் இடம்பெற்ற "மலையக இலக்கிய ஆய்வரங்கில்" இலக்கிய ஆளுமைகளுடன் நடுநாயகமாக சி.பன்னீர்செல்வம்.

மலையகத்தில் இருந்து தாயகம் திரும்பிய எழுத்தாளர்களுள் அந்த வாழ்வியலை அழகியல் கலந்து வெளிப்பாடாக தந்தவர்களில் பன்னீர்செல்வத்துக்கு தனியான ஓர் இடமுண்டு. உலகம் முழுவதும் புலம்பெயர்ந்து செல்ல நேர்ந்த மகலகளின் உள்ளக்குமுறல்களின் வெளிப்பாடுகளுக்கு சமாந்திரமாக மலையக மக்களின் புலப்பெயர்வு வாழ்வினைப் பதிவு செய்துள்ளார். 1

980 களுக்கு முன்னரே இலங்கையில் புலம்பெயர் இலக்கிய வகைமையை முன்வைத்த முன்னோடிகளில் ஒருவராக பன்னீர்செல்வம் திகழ்கிறார். புலம்பெயர் கருத்தாடல்களின் போது பன்னீர்செல்வத்தின் படைப்புகள் தவிர்க்க முடியாத இடத்தினைப் பெறுகின்றது. பலவிதங்களில் இவர் மலையக முன்னணி படைப்பாளர்களில் ஒருவராகிறார். மானுட நேயத்துடன் இவர் வாழ்ந்த மண்ணையும் மக்களையும் தன் நெஞ்சில் சுமந்து படைப்பிலக்கியம் செய்த பன்னீர்செல்வம் இலக்கிய வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்திருப்பார் ‘பன்னீர் செல்வத்தின் படைப்புலகம்’ எனும் தலைப்பில் ஆய்வுரை நிகழ்த்திய பேராதனைப் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் எம்.ஜெயசீலன் கருத்துரைத்தார்.

திண்டுக்கல் நகரில் 'சென்றவாரம்' பத்திரிகையில் பன்னீர் அண்ணனுடன் சேர்ந்து பணியாற்றிய அனுபவம் மகத்தானது. அவருடைய இலக்கிய பார்வை, இடதுசாரி சிந்தனை, சமூகப் பார்வையை எனக்கு கற்றுக்கொடுத்த ஆசான். நாங்கள் லட்சக்கணக்கானோர் தமிழகம் முழுதும் வாழ்ந்தாலும் இலங்கை மலையகத்தைத் தான் ஜென்ம பூமியாக கருதுகிறோம்.

எங்களது சிந்தனைகள், பேச்சுகளில் அதுவே வெளிப்படுகிறது. அந்த தலைமுறையின முதன்மையானவராக பன்னீர்செல்வம் காணப்படுகிறார். சாதாரண மனிதரான பன்னீர்செல்வம் சாதாராண மக்களின் வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்தியவர். பன்னீர்செல்வத்துக்கு இப்படி தேசெல்லைகள் கடந்து இலக்கிய உறவுகள் இணைந்து வாழங்கும் பாராட்டு முழு மலயைகத்திற்கும் பெருமை சேர்க்கும் விடயாமாகிறது என வழக்கறிஞர் தமிழகன் ( திருச்சி) நன்றி தெரிவித்தார்.

பன்னீர் அவர்களுக்கான பாராட்டு விழா நிகழ்வு இணையவழியூடாக இடம்பெற்ற போது மூத்த எழுத்தாளர்களான அந்தனி ஜீவா, மு.நித்தியானந்தன் - லன்டன் ஆகியோருடன் பன்னீர் அவர்கள்...

உரைகளின் இடையே பங்கு பற்றுனர்களாக கலந்து கொண்டிருந்த பலரினதும் வாழ்த்துக்களை எழுத்து வடிவில் பெற்று நிகழ்ச்சியில் சேர்த்துக் கொண்டார் நெறியாளர் திலகர். அந்த வகையில் தமிழ் நாட்டில் இருந்து ராஜேந்திரன், ச.மோகன், கா.கணேசன்,( மதுரை) க.பூபாலன் ( மேட்டுப்பாளையம்), தோழர் ஜெயசிங் ( திருவனந்தபுரம்), டார்வின் ( திருச்சி), ஈழம் மலர்மன்னன் தம்பிராஜா ( தேவகோட்டை), ரவிச்சந்திரன் ( கன்னியாகுமரி) கார்த்திகேயன் ( மதுரை) வழக்கறிஞர் மாட்டின் (மதுரை )ஆகியோருடன் இலங்கையில் இருந்து கவிஞர் சு.முரளிதரன், விரிவுரையாளர்கள் ஜே.சற்குருநாதன், மூ. அகிலன், கவிஞர் இரத்னஜோதி, ஆசிரியர் கிறிஸ்தோபர், ஊடகவியலாளர்கள் ஜீவா சதாசிவம், ராம், சமூக ஆர்வலர் சண்முகராஜா என பலரது வாழ்த்துகளும் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டு இருந்தன.

இறுதியா எழுத்தாளர் சி.பன்னீர்செல்வத்தினது ஏற்புரையுடன் அவரது குடும்பத்தாரின் நன்றியறிதலுடன் விழா இனிதே நினைவேறியது. வாழ்நாள் முழுவதும் எழுத்திலேயே வாழ்ந்த நோய்வாப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் எழுத்தாளருக்கு “வாழ்நாள் சாதனையாளர்” விருது அறிவிக்கப்பட்டது அவருக்கு வாழ்நாளில் கிடைத்த மிகப்பெரும் கௌரவமாகும்.

நன்றி :- தமிழன் இலக்கிய சங்கமம்


பெருந்தோட்டத்துறை சுகாதார நிலை

ஒரு கொள்கை  மீள்பார்வை  

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்
இலங்கையின் பெருந்தோட்டத்துறைசார்ந்து கடந்த அரை தசாப்த காலமாக பேசப்படும் பிரச்சினை ஆயிரம் ரூபா நாட்சம்பளம். எனினும் அதனைத் தாண்டிய பல பிரச்சினைகள் உண்டு என அரசியல் களத்தில் பேசப்படுவதுண்டு.
அத்தகையப் பிரச்சினைகளை அடையாளம் காண்பதும் அதனைப் பேசு பொருளாக்குவதும் அவற்றுக்கான தீர்வுத்தடங்களைத் தேடுவதும் குறித்த பிரச்சினைகளில் இருந்து மக்களுக்கு விடுதலை பெற்றுக் கொடுப்பதற்கான வழிமுறையாகும்.
அவ்வாறான ஒரு பிரச்சினையாக அடையாளம் காணப்படக்கூடிய பெருந்தோட்ட சுகாதார முறைமை பற்றிய கொள்கை மீள்நோக்கு கற்கையாக வெளிவந்திருப்பது Policy Review on the Status of Health in the Plantation Sector (பெருந்தோட்டத்துறை சுகாதார நிலை சார்ந்த நிலை பற்றிய கொள்கை நோக்கு )எனும் ஆங்கில நூல்.
கண்டியில் அமைந்துள்ள மனித அபிவிருத்தித் தாபன வெளியீடாக அதன் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளர் பி.பி.சிவப்பிரகாசம் தொகுத்தளித்திருக்கும் இந்த நூலுக்கான ஆய்வினை வைத்தியர் நிதர்ஷனி பெரியசாமி, சட்டத்தரணி துலானி லியனஹெட்டி ஆகியோர் மேற்கொண்டுள்ளனர். நூலின் ஆவண மதிப்பீட்டாளராக வைத்தியர் நூரி கிறேஸ் ஒமாலின், நூலாக்க இணைப்பாளர்களாக HJ பர்ஹானா, சட்டத்தரணி அ.செல்வராஜ் ஆகியோரும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர்.
“இலங்கை வெற்றிகரமான இலவச சுகாதார முறைமையைக் கொண்ட நாடாக சர்வதேச ரீதியாகவும் உள்நாட்டிலும் பாராட்டுகளைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளது. எனினும் இந்த முறைமையில் வாய்ப்பினைப் பெறாத ஒரு மக்கள் குழும்மாக பெருந்தோட்ட சமூகத்தினர் இருப்பது துரதிஷ்டமானது. மிகக் குறைந்த சுகாதார குறிகாட்டிகளின் அளவு மட்டத்தைக் கொண்டவர்களாக, மிகக் குறைவான சுகாதார சேவைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் மக்கள் பிரிவினராக பெருந்தோட்ட மக்கள் காணப்படுகின்றனர்.
தோட்ட சுகாதார முறைமை முழுமையாக தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் உள்வாங்கப்படாமையின் விளைவுகளே இவையாகும்” என தனது முகவுரையில் தோட்ட சுகாதார முறைமயின் நிலை பற்றிய ஓர் அறிமுகத்தைத் தருகிறார் தொகுப்பாசிரியர் பி.பி.சிவப்பிரகாசம்.
“தோட்டத்துறையில் வாழும் மக்கள் தொடர்பான தனித்துவமான சட்டங்களும் ஒழுங்
கு விதிகளும் உள்ளன. அவற்றுள் சுகாதார சேவைகளுக்கான சட்டங்களும் அடக்கம். கிராமப்புற மக்களுடன் ஒப்பிடுகையில் பெருந்தோட்டப் பகுதியில் மிகவும் குறைவான தரமுடைய சுகாதார சேவைகளையே பெறுகின்றனர்.
பிராந்திய பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளும் அரச பெருந்தோட்ட கூட்டுத்தாபனங்களும் நிர்வகிக்கும் தோட்டங்களில் அந்த நிர்வாகமே தோட்ட மருத்துவ உதவியாளர்களை நியமித்து சுகாதார சேவைகளுக்கு பொறுப்பாக உள்ளது. மருத்துவர் தகைமை பெற்ற அதிகாரிகளை தோட்டப் பகுதி சுகாதாரத்துக்காகப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. தொடர்ச்சியாக ஆட்சிக்கு வந்த அரசாங்கங்கள் இந்த பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண எத்தனித்தபோதும் அதன் செயற்பாடுகள் மந்த கதியிலேயே இடம்பெற்று வருகின்றது

 

. இந்த கொள்கை மீள்நோக்கு அறிக்கையானது தோட்ட மருத்துவ முறைமையை தேசிய முறைமைக்குள் கொண்டு வருவதில் காணப்படும் இடைவெளிகளை இனங்கான விளைகிறது” என இத்தகைய ஆய்வறிக்கையின் தேவைப்பாடு குறித்தும் விளக்குகிறார்.
மலையகப் பெருந்தோட்டத்துறையில் அமுலில் உள்ள தோட்ட சுகாதார முறைமையை அரசாங்கம் பொறுப்பேற்கும் வகையில் அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பிக்க உள்ள தாக சுகாதார அமைச்சர் பவித்ரா வன்னியாராச்சி கடந்தவாரம் (7/1/2021) பாராளுமன்றில் தெரிவித்துள்ளார்.

 

அப்படியாயின் தோட்ட சுகாதார முறைமை என்ற ஒன்று நடைமுறையிலுள்ளது என்பதும் இதுவரையில் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பில் மலையகப் பெருந்தோட்டப் பகுதியில் சுகாதார நடைமுறைகள் இல்லை என்பதும் தெளிவு.

 

2006 ஆம் ஆண்டு நிமல் சிறிபால டி சில்வா சுகாதார அமைச்சராகவும் வடிவேல் சுரேஷ் பிரதி சுகாதார அமைச்சராகவும் இருந்த காலத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பத்திரத்தின் பேரிலேயே 44 தோட்ட வைத்தியசாலைகள் அரசினால் பொறுப்பேற்கப்பட்டன. அவற்றுள் சுமார் 22 வைத்திய நிலையங்களே இப்போது இயங்குகின்றன. ஏனையவை கைவிடப்பட்டுள்ளன.
2018   ராஜித்த சேனரத்ன சுகாதார அமைச்சராக பதவி வகித்த காலத்தில் ஒரு அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, அபிப்பிராயம் கோரலுக்காக ஏனைய அமைச்சுக்களுக்கு வழங்கப்பட்டபோது அந்தத் திட்டத்தை மறுத்த அமைச்சுக்களும் இருந்தன.
இந்த நிலையிலேயே சுகாதரம் தொடர்பிலான பாராளுமன்ற மேற்பார்வை குழுவின் உறுப்பினராகவும், பின்னாளில் தலைவராகவும் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா செயற்பட்ட காலத்தில், தோட்ட சுகாதார முறைமையை தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் கொண்டுவருவதற்கு பாராளுமன்ற மேற்பார்வை உப குழு ஒன்றை உருவாக்கி, திட்டத்துடன் தொடர்புடைய ஐந்து அமைச்சுக்களையும் இணைத்து பெறப்பட்ட உடன்பாட்டு அறிக்கை 2020 பெப்வரி 19 இலங்கை நாடாளுமன்றத்திற்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.
அதே நேரம் முதலாவது அமைச்சரவைப் பத்திரம் சமர்ப்பித்த காலத்தில் பிரதி சுகாதார அமைச்சராக இருந்த, தற்போதைய பதுளை மாவட்ட நாடாளுமன்ற  உறுப்பினர் வடிவேல் சுரேஷ் கேள்வி- பதில்  நேரத்தில் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதில் அளித்தசுகாதார அமைச்சர் பவித்ரா வன்னியாரச்சி தோட்ட சுகாதார முறைமை அரசாங்கத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படும்  என  சபையில் கூறியுள்ளார்.
இந்த கட்டத்திலேயே அமைச்சுக்களை இணைத்து தயாரிக்கப்பட்ட சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவின் அறிக்கையின் அவசியத்தை  அமைச்சர் பவித்திரா வனலனியாரச்சியின் உரையில் அவதானிக்க முடிகிறது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வடிவேல் சுரேஷ் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் போது வைத்திய நிலையங்களை அபிவிருத்தி செய்ய காணிகளைப் பெற்றுக் கொள்வதில் உள்ள சிக்கல்களை அமைச்சர் விபரக்கிறார்.
இதுகுறித்து கருத்து தெரிவிக்கும் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா ( கட்டுரையாளர்) தான் சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவாக செயற்பட்ட காலத்தில் 500 தோட்ட வைத்திய நிலையங்களையும்  அரசாங்கத்தின் கீழ் கொண்டுவர  நிர்வாக மட்டத்தில் ஏற்பாடுகள் சீர் செய்யப்பட்டுள்ளன. திட்டத்துடன் தொடர்புடைய சுகாதார அமைச்சு, பெருந்தோட்டத்துறை அமைச்சு, காணி அமைச்சு, தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அமைச்சு, மாகாண சபைகள் உள்நாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சு, நிதி அமைச்சு ஆகியவற்றின் ஒப்புதல் பெறப்பட்ட அறிக்கை நாடாளுமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பிரதிகள் சுகாதார அமைச்சின் ' தோட்ட நகர சுகாதார பிரிவு' பணிப்பாளரிடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கையைத் தொகுத்தளிக்கும் மனித அபிவிருத்தித் தாபன ( கண்டி) அதிகாரிகள் செயற்பாட்டாளர்களை , பாராளுமன்ற சுகாதார மேற்பார்வைக் குழுவினருடன் முன்னாள்  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜா இணைத்து செயற்படுத்தியிருந்தமை அவதானத்துக்குரியது. மேலும், கடந்த 2020 செப்தெம்பர் மாதம் சுகாதார அமைச்சுன் தோட்ட சுகாதார பிரிவின் பணிப்பாளரையும் சிவில் சமூகங்களையும் இணைத்த கலந்துரையாடல் ஒன்றும் மனித அபிவிருத்தித் தாபனத்தின் அனுசரணையில் நுவரெலியாவில் நடைபெற்று உள்ளது.
அத்தகைய கலந்துரையாடல்களின் பிரகாரம் சுகாதார அமைச்சின் அதிகாரிகள் அதனை நடைமுறைப்படுத்த தயாராக உள்ளதாகவே தெரிகிறது. அதற்கான அங்கீகாரத்தை புதிய அமைச்சரவைப் பத்திரம் வழங்கினாலே போதுமானது.
அத்தகைய நடைமுறைப்படுத்தலை இலகுவாக்க இத்தகைய கொள்கை விளக்க மீளாய்வு அறிக்கைகள், நாடாளுமன்ற அறிக்கைகள் இந்த காலகட்டத்தில் அவதானத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும்.
மனித அபிவிருத்தித் தாபனத்தின் இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கை நான்கு அலகுகளாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. அலகு 1 அறிமுகம், நோக்கம், ஆய்வுக்கான கேள்வி, முறையியல் பற்றி விளக்குகிறது. அலகு 2 இலங்கை பெருந்மோட்ட சமூக வரலாறு, அதன் ஒழுங்கிலான தோட்ட சுகாதார முறைமை வழங்கல், தோட்ட சுகாதார முறைமையில் உள்ள பிரச்சினைகளும் காரணங்களும், பெருந்தொட்ட சுகாதார கட்டமைப்பை தேசிய சுகாதார முறைமைக்குள் கொண்டுவரவேண்டியதன் தேவை, பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் சுகாதார உரிமைகள் தொடர்பாக விளக்குகிறது.
அலகு 3 ல் இன்றைய கொள்கைகள், சட்ட முரண்பாடுகள், பெருந்தோட்டப்பகுதி இனவிருத்தி சுகாதாரம், தோட்டத்துறைக் கல்வி தேசிய மயமும் சாதகமான மாற்றமும் ( ஒப்பீட்டாய்வு) போன்ற விடயங்களும் அலகு 4 முடிவுரைகளும் பரிந்துரைப்புகளும் என 70 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த ஆய்வறிக்கை 2017 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
தோட்ட சமூகம் இடையீடற்ற திருப்திகரமான சுகாதார சேவைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதை உறுதி செய்யும் முகமாக அவர்களின் தேவைகளை தேசிய நீரோட்டத்தில் இணைத்துக் கொள்வதற்கான வலுவான மூலோபாய பொறிமுறை வகுக்கப்பட வேண்டும் என இந்த கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கை பரிந்துரைப்பாக வலியுறுத்துகிறது.
“இந்த அறிக்கை உள்நாட்டு , தேசிய மட்ட சுகாதார அதிகாரிகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதுடன், பெருந்தோட்டத்துறை தொடர்பான கொள்கைகளில் திருத்தங்களைக் கோரும் பரப்புரைகளை நியாயப்படுத்தும் சாட்சியங்களைக் கொண்டது” என இவ்வெளியீட்டிற்கு அனுசரணை வழங்கி இருக்கும் MDM France நினுவனத்தின் இலங்கை வதிவிடப் பிரதிநிதி எலெனா கிறிஸ்டினி தனது முன்னுரையில் தெரிவித்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
Virakesari 17/01/2021

இருமொழி புலமைமையுடன் இலக்கிய வலம்வரும் கே. எஸ்

மல்லியப்புசந்தி திலகர்

1936 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் முதலாம் திகதி கிழக்கிலங்கையின் மட்டக்களப்பு, புளியந்தீவு எனும் ஊரில் பிறந்தவர் கைலாயர் செல்லநய்னார் சிவகுமாரன். தனது பெயர் சிவகுமார் அல்ல சிவகுமாரன் என்பதில் அவர் அதிக அக்கறை காட்டுவதை பல தடவை அவதானித்து இருக்கிறேன்.

ஆரம்பக்கல்வியை ஆனைப்பந்தி ஆண்கள் பாடசாலை, சென்மேரிஸ் பயிற்சி பாடசாலை, புனித. மைக்கல் கல்லூரி, அரசாங்க கல்லூரி என மட்டக்களப்பு பிரதேசத்திலேயே பல பள்ளிகளில் கற்றவர், 1953 ஆம் ஆண்டு தமது குடும்பம் தலைநகர்- கொழும்பு நோக்கி குடிபெயர்ந்துடன் கொழும்பு இந்து கல்லூரியிலும், கொழும்பு சென். ஜோசப் கல்லூரியிலும் பல்கலைக்கழக புதுமுக வகுப்புகள் வரை ( HSC) கற்றுள்ளார்.

தொடர்ந்து வெளிவாரி மாணவராக பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலம், தமிழ்,மேலைத்தேய கலாசாரம் ஆகிய பாடங்களைக் கற்றுக் கலைப் பட்டதாரியானார். மேலதிகமாக மெட்ராஸ் பல்கலைக் கழகத்தில் ஆங்கிலத்தில் முதுமாணிப் பட்டமும் பெற்றுக் கொண்டுள்ளார்.

இலங்கைக்கான அமெரிக்கத் தூதரகத்தில் தகவல் உதவியாளராக பணி செய்தவாறே சுயாதீன ஊடகவியலாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். முதன் முதலாக இவர் இணைந்தது வணிகத்துறைசார்ந்த இதழ் ஒன்றில் செய்திகளை எழுதவே.

ஒர் எழுத்தாளராக, ஊடகவியலளராக, ஆங்கில ஆசிரியராக அறியப்படும் இவர் ஒலிபரப்பாளரும், ஒளிபரப்பாளரும் கூட.

இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபன ஆங்கில சேவையில் செய்தி ஆசிரியராகவும் செய்திவாசிப்பாளராகவும், தமிழில் செய்தி வாசிப்பாளராகவும் கூட பணியாற்றியுள்ளார். ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராகவும் செயற்பட்டுள்ளார்.

இலங்கையின் பிரதான இரண்டு தமிழ்ப் பத்திரிகைகளான வீரகேசரி ( உதவி ஆசிரியர்) , நவமணி (பிரதம ஆசிரியர்) ஆகியவற்றின் ஆசிரிய பீடத்தில் மட்டுன்றி 'த ஐலன்ட்' , 'டெயிலி நிவ்ஸ்' என இரண்டு ஆங்கில பத்திரிகையிலும் கூட பணியாற்றி இருக்கிறார்.

மாலைதீவுகள், ஓமான் போன்ற வெளிநாடுகளிலும், உள்நாட்டில் சர்வதேச பாடசாலைகளிலும் ஆங்கில ஆசிரியராகவும் பணி புரிந்துள்ளார். ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் இரண்டு ஆண்டு காலம் வாழ்ந்துள்ளார்.

1953 ஆம் ஆண்டில் இருந்து தொடர்ச்சியாக பத்தி எழுத்துத் துறையில் (Coloumn writing ) ஆங்கிலம் - தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளிலும் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர் கே.எஸ். சிவகுமாரன்.

இவரது திறனாய்வு பத்தி எழுத்துக்களும், சிறுகதைகளும், சினமா பற்றியதான பார்வைகளுமாக பல நூலாக்கம் பெற்றுள்ளன.

30 தமிழ் நூல்களை எழுதி உள்ளதுடன், Tamil Writing in Sri Lanka Tamil Writing in Sri Lanka

– 1974(Kumaran Publishers), Aspects of Culture in Shri Lanka- 1992- (Chamara printers), Gleanings - A Lankan's Views as a Columnist -2019 ( Anamika Alphabet Chennai) ஆகிய மூன்று ஆங்கில நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

சிறுகதைகள் சிலவற்றையும் எழுதியுள்ள இவர் அதனை தொகுப்பாக்கியும் உள்ளார். பிற மொழி சிறுகதைகளை ஆங்கிலத்தில் இருந்து தமிழுக்கு தந்தும் உள்ளார்.

சினமா பற்றிய அவரது பார்வை அபூர்வமானது. தமிழ் சினமா எல்லைகளைக் கடந்து ஒரு கலை வடிவமாக சர்வதேச சினமா குறித்த அவரது பார்வையை எழுத்தில் முன்வைத்து வருபவர். சிறுபராயத்தில் மட்டக்களப்பில் பாலு மகேந்திராவுடன் நட்பு கொண்டிருந்தவர் எனவும் அறியக்கிடக்கிறது.

இவரது பெருமளவான நூல்களை மீரா பதிப்பகமும், மனிமேகலைப் பிரசுரமும் வெளியீடு செய்துள்ளன.

Gleanings நூலை சென்னை அனாமிக்கா அல்பாபெட்ஸ் எனும் பதிப்பகத்திற்காக லதா ராமகிருஷ்ணன் வெளியீடு செய்துள்ளார். (2019).

தமிழ் மொழிமூலமான ஈழத்து எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களை மாத்திரம் அன்றி சிங்கள மொழிபேசும் ஆங்கில எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளையும் இவர் ஆங்கிலத்தில் அறிமுகஞ் செய்தும் இரசனைக் குறிப்புகளை எழுதியும் வருபவர். இந்தச் செயற்பாட்டின் ஊடே இனங்களுக்கிடையே நிலவும் இடைவெளியைக் குறைக்க முடியும் என தனது Gleanings நூலின் முன்னுரைக் குறிப்பில் குறித்துரைக்கிறார் கே.எஸ்.சிவகுமாரன்.

அறுபதாண்டுக்கு மேற்பட்ட இவரது இலக்கிய பயணத்தில் கே.எஸ் சிவகுமாரன் எந்த அணி சார்ந்தும் செயற்பட்டதாக, அமைப்புகள் சார்ந்தும் இயங்கியதாக எந்தப் பதிவுகளும் இல்லை. அவர் இலக்கியத்தில் இரசனையின் பக்கம் நின்றவர் எனலாம்.

Challenges and Importance of Identifying and establishing a tradition for Writing English by Thamils ( Drum of a Herald) எனும் கலாநிதி சி. ஜெய்சங்கரின் தலைப்பில் கூறியுள்ளது போல ஆங்கிலத்தில் எழுதும் தமிழர்களை அடையாளம் காணும் அந்த மரபை ஊக்குவிப்பதில் உள்ள சவால்களை எண்ணிப்பார்க்கையில், ஈழத்து இலக்கிய பரப்பில் எழுத்து, அச்சுஊடகம், ஒலி ஊடகம், ஒளி ஊடகம் என பல பரிமாணங்களில் ஆக்க இலக்கியமாகவும், ஆய்வு இலக்கியமாகவும் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் என இருமொழிகளில் பணியாற்றியவரும் கே.எஸ். சிவகுமாரனின் ஆளுமை வரலாற்றுப்பதிவாகும் என்பது திண்ணம்.


இலங்கை சீனர்கள்

தம்மாதீன தேரர் தரும் தகவல்கள்

-மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை - சீன என்றதும் இப்போது பல்வேறு பார்வைக் கோணங்கள் வளர்ந்துவிட்டிருக்கிற சூழநிலையில் பேராசிரியர் சங்கைக்குரிய நெதாலகமுவே தம்மாதீன தரும் தகவல்கள் இலங்கை சீனர்கள் பற்றிய ஆய்வாக அமைகிறது ‘இலங்கை சீனர்கள்’ ( Sri Lankan Chinese) எனும் ஆங்கில நூல்.

இலங்கையில் வாழும் சீன சமுதாயத்தினர் பற்றியும் சீன மொழி பற்றியும் குறைந்தளவான அக்கறையே காட்டப்படுகிறது. பண்டைய கால பட்டுப்பாதைத் திட்டத்தின் ஊடாக இலங்கை - சீன நாடுகள் பல வர்த்தக உறவுகளைக் கொண்டிருந்தனர்.பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்தே இலங்கையில் சீனர்கள் வாழ்கின்றனர். காலனித்துவ காலத்தில் சீனர்களின் வருகை அபரிமிதமாக அதிகரித்தது. இரண்டாம் உலக மகா யுத்த காலத்தில் வணிக நோக்கத்தில் சீனர்கள் இலங்கை வந்துள்ளனர்.

இந்த நூல் கவனிப்பாரற்று இருக்கும் இலங்கை சீனர்கள் வரலாற்றினை பதிவு செய்யும் ஆய்வினை செய்யும் அறிக்கையாகக் கொள்ளலாம் எனும் பின்னட்டைக்குறிப்புடன் சமயவர்தன புத்தகாலய வெளியீடாக 2018 ஆம் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

எழுபத்திரண்டு பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூலின் ஆசிரியர் ஒரு பௌத்த துறவியும் களனி பல்கலைக்கழகத்தின் மொழியியல் துறையில் பேராசிரியரும் ஆவார்.

ஆறு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட இந்த நூல் முதலாவது அத்தியாயத்தில் ஹான் வம்சம் முதல் இன்று வரையான இலங்கை - சீன உறவுபற்றி பேசப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்தில் சுவாரஷ்யமான விடயமாக அமைவது இலங்கைக்கான பண்டைய சீன பெயர்கள் பற்றிய தகவலாகும்.

செரண்டிப், தப்ரோபன் போன்ற பெயர்கள் குறித்து பரவலாக அறியப்பட்டுள்ளது. ஈழம் என்பது கூட இலங்கைக்கான மறுபெயர்தான் என்னாலும் இன்று அதனை வேறு அர்த்தத்தில் நோக்குவோரும் உளர். சிலோன் என்பதை இன்றும் கூட ஐரோப்பாவில் சைலோன் என்றே நினைவில் வைத்துள்ளனர். சைலோன் டீ ( Ceylon Tea) ஐராப்பிய நாடுகளில் பிரபலம்.


இப்படி சீனர்கள் இலங்கையை எப்படி எல்லாம் அழைத்து இருக்கிறார்கள் என்பது சுவாரஷ்யமாகவே உள்ளது. ‘சி ச்செங் பூ’ - இதற்கு சிங்க(ள) தீப்ப என்று சிங்களத்தில் பொருளாம். ‘சி டியாவ் குவா’ அல்லது சி டியாவ் சுவா என்பதும் கூட அதே அர்த்தம்தானாம். பொதுவாக அழைக்கப்பட்ட பெயராக ‘ஷி ஸி குவோ’ இருந்துள்ளது. இதன் அர்த்தம் சிங்க நாடு என்பதாகும்.

இதே முதலாம் அத்தியாயத்தில் இலங்கை - சீன பௌத்த தொடர்புகள் பற்றியும் பேசப்பட்டுள்ளது.இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் இலங்கை சீனர்களின் சனத்தொகை பற்றி விவாதிக்கப்படுகிறது. 1816 ஆம் ஆண்டு 80 முதல் 100 ஆண்கள் என்று இருந்து, 1881 ஆம் ஆண்டு 35 ஆண்கள், 14 பெண்கள் என்பதாக பதிவாகிறது. 1963 ஆம் ஆண்டு 238 ஆண்கள் 159 பெண்கள் 1981 ஆம் ஆண்டு 448 ஆண்கள், 128 பெண்கள் என பதிவு பெறுகிறது.

மூன்றாவது அத்தியாயம் நவீன இலங்கையின சீனர்களின் பல்வேறு பரிமாணங்களை ஆராய்கிறது. இதில் அவர்கள் பிரஜா உரிமைப் பெற்ற காலம், கல்வி நிலை, பெயர்கள், திருமண பந்தம், தொழில் முதலான விடயங்களுடன் அவர்களது வாழ்க்கைக் கோலம் பற்றியும் ஆராயப்படுகிறது.

2008 ஆம் ஆண்டு சீன வம்சாவளியினருக்கான பிரஜாவுரிமை வழங்கும் சட்டம் இலங்கைப் பாராளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. (2009 ஆம் ஆண்டு 6 ஆம் இலக்க சட்டமே இந்திய முகாம்களில் வாழும் இந்திய வம்சாவளியினரான இலங்கை அகதிகளுக்கு இலங்கைப் பிரஜாவுரிமை வழங்கும் சட்டம் நிறை ஏற்றப்பட்டது)

2016 ஆம் ஆண்டில் பத்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட சீன மக்கள் இலங்கையில் வேலை செய்வதற்கான அனுமதிப் பத்திரத்தைப் ( Working Permit ) பெற்றுக் கொண்டுள்ளதாகவும் புத்தகம் பதிவு செய்கிறது.

நான்காவது அத்தியாயம் இலங்கையில் சீன மொழி கற்றல் கற்பித்தல் பற்றியானது. 1954 ஆம் ஆண்டிலேயே கொழும்பில் சீன மொழி கற்பிக்க பாடசாலை உருவாக்கம் பெற்றுள்ளது. 1970 களில் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் வித்யாலங்கார வளாகத்தில் சீன மொழிக் கற்கைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன. இரண்டு ஆண்டுகள் சான்றிதழ் கற்கை நெறியாக தமிழ் , ஹிந்தி, ஜப்பான்,ஆங்கிலம் , பிரெஞ்ச், ஜெர்மன், ரஷ்யா என்பவற்றோடு சீன மொழியும் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

1972 ஆம் ஆண்டு பேலியகொட வளாகத்திலும் ( களனி பல்கலைக் கழகம்) இதே முறைமையில் சீன மொழிக் கற்கைகளை ஆரம்பித்துள்ளது. 1980 ஆம் இலங்கையின் உயர்தர பாடவிதானத்திலும் சீன மொழி சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

2008 க்குப்பின் களனிப் பல்கலைக்கழகம், கொழும்பு பல்கலைக்கழகம் ஆகியன கன்பூசியஸ் நிறுவகம் என்ற பெயரிலும்,சப்ரகமுவ பல்கலைக் கழகம் லும்பினி கல்லூரி போன்றனவும் சீன மொழி சான்றிதழ் கற்கை நெறியாக உள்வாரி, வெளிவாரி பாடநெறிகளைக் கொண்டுள்ளன.

அத்தியாயம் ஐந்து இலங்கை சீனர்களின் இலக்கியம் பற்றி ஆய்வு செய்கிறது. அவை பெரும்பாலும் இலக்கிய படைப்புகளாக அன்றி பாடப்புத்தகங்களாக, மொழிபெயர்ப்புகளாக, கதைப் புத்தகங்களாக வெளிவந்துள்ளமை பதிவாகிறது. ஆறாவது அத்தியாயம் சீன மொழியில் உள்ள வேறுபாடுகள் அவை இலங்கையில் பிரதிபலிக்கும் விதம் பற்றி ஆராய்கிறது.சீன மொழி பேசும் பலர் இலங்கையில் நிரந்தரமாக வாழ்வது சிறப்பம்சம் என்றும் ஆய்வு கூறுகிறது.

இலங்கையில் அமையப்பெற்றுள்ள சீன வியாபார நிலையங்கள், சீன குடும்பங்கள், சீன மொழி புத்தகங்கள முதலான படங்களும் நூலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

சீன மொழி சிறப்புப் பட்டம் பெற்ற பேராசிரியர் சங்கைக்குரிய நெதாலகமுவே தம்மாதீன தேரர் 1999 ஆம் ஆண்டு களனிப் பல்கலைக் கழகத்தில் இணைந்ததுடன் 2007 ஆம் ஆண்டு சங்காய் பல்கலைக் கழகத்தில் கலாநிதிப் பட்டமும் பெற்றுள்ளார். எங்கள் சீனம், இலங்கை சுற்றுலாத்துறைக்கான சீன மொழி உள்ளடங்களாக பல நூல்களை எழுதி உள்ளார். இலங்கை ஒரு பன்மொழி, பல்லின, பல்கலாசார பண்பாட்டு அம்சங்களைக் கொண்ட நாடு எனவும் நூலாசிரியர் வலியுறுத்துகின்றார்.

இந்த ஆய்வின் அவதானிப்புகள் இலங்கை சீன மக்களினதும் அவர்தம் மொழியிலும் நவீன இலங்கையில் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடிய துரித முன்னேற்றங்களை சுட்டி நிற்பதாக பின்னட்டைக் குறிப்பை நிறைவு செய்கிறார் நூலாசிரியர்.

காலத்தின் தேவையுடன் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய நூல் இது.

 


பூசணி பிடுங்குதல்

 இலங்கையின் தெரிவு செய்யப்பட்ட தமிழ் இலக்கிய படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில்

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்

1950 களில் இருந்தே இலங்கை சமூகம் பல எழுச்சிகளையும் அரசியல் அமைதியின்மையும் பரவலாக எதிர்கொண்டே வந்துள்ளது. இதனூடு புதிய பரிட்சார்த்த எழுத்துக்களும் உருப்பெற்றன. அவை ஈழத்திலும் வெளிநாடுகளிலுமான தமிழர் வாழ்க்கையின் கூட்டான வேதனைகளினதும் கவலைகளினதும் குரலாக பதிவு பெற்றன.

இலங்கை தமிழ் சமூகத்தின் ஒரு காலகட்ட போராட்டமானது உயிரஇழப்புகளையும், அழிவுகளையும், இடப்பெயர்வுகளையும் தோற்றுவித்தன. அவை கவிதைகளாக, சிறு கதைகளாக,நாடகங்களாக பதிவு பெற்ற விதத்தை இந்த தொகுப்பு பதிவு செய்ய முனைகிறது என்ற பின்னட்டைக் குறிப்பு இந்த நூலை வாசிக்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறது.

1952 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 2014 இல் இவ்வுலகைவிட்டுப் பிரிந்த பேராசிரியர் செல்வா கனகநாயகம் தொகுத்திருக்கும் நூல் Uprooting the Pumpkin.

‘பூசணி பிடுங்குதல்’ என தமிழாக்கம் செய்து கொண்டாலும், இந்த பூசணி எப்போதுமே ஒரு ஆச்சரியம் தரும் தாவரவகைதான். சிலநேரம் ஊரின் நடுநாயகமாக அமைந்துவிடும் ஆலமரம் எனும் பெரு விருட்சம் தரும் ஆலங்காய் யார் கண்ணிலும் படுவதில்லை. அத்தனைச் சிறியது. பெரும்பாலும் பயன்பாட்டுக்கும் உள்ளாவதில்லை. ஆனால், வேலி ஓரமாக வளைந்து ஓடி வளரும் விரல் மொத்த கொடியில் காய்க்கும் பூசணிக்காயின் அளவோ அந்த கொடிக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத மொத்தத்தில் இருக்கும். நன்கு முற்றிய பூசணிக் காயை கொடியில் இருந்து பிடுங்கியவுடன் அதன் சுமையைத் தூக்கிப் பார்த்தால் வரும் ஆச்சரியம்தான்; இத்தனைப் பாரத்தை எப்படி இந்த சின்னக் கொடி தாங்கி நின்றது என்பது !

இத்தகைய சூக்குமத்தை இலக்கிய இரசணையோடு எடுத்துச் சொல்லவோ என்னவோ ஈழத்து தமிழ் எழுத்தாளர்களின் 40 படைப்புகளை ஆங்கிலவாக்கம் செய்து தொகுத்திருக்கும் பேராசிரியர் செல்வா கனகநாயகம் இந்த தொகுப்புக்கு ‘பூசணி பிடுங்குதல்’ என தலைப்பிட்டிருக்கிறார்.

உள்ளடக்கத்தை விளக்கும் பக்கத்துக்கு முன்னமே Let No one Uproot the Pumpkin- Okot P’Bitek’, song of Lawino என்ற குறிப்பையும் தந்துவிடுகிறார்.

1932 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 1982 ஆம் ஆண்டு மறைந்த ஆபிரிக்க கவிஞரான P’Bitek’ இன் அரசியல் சாரம் மிக்க அந்த கவிதையின் ‘யாரையும் பூசணிக்காயை பிடுக்க அனுமதிக்க வேண்டாம்’ எனும் கருத்திலான வரிகளை இட்டு பூசணிக்காய் பிடுங்குதல் எனும் தலைப்பில் நூலைத் தொகுத்திருப்பதும் ஓர் அரசியல்தான்.

236 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூலானது ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழக பதிப்பாக 2016 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் வெளிவந்திருக்கிறது. ஈழத்து தமிழ் படைப்பாளிகள் நாற்பது பேரின் தெரிவு செய்யப்பட்ட படைப்புகளை அவர்கள் பிறந்த கால ஒழுங்கில் தெரிவு செய்து 24 கவிதைகள், 15 சிறுகதைகள் , ஒரு நாடகம் என ஒட்டுமொத்தத் தொகுப்பாக ஆங்கிலத்தில் தந்துள்ளார் செல்வா கனகநாயகம்.

1927 ஆம் ஆண்டு பிறந்த (1971 ல் மறைந்துவிட்டார்) மகாகவி - உருத்தி

ரமூர்த்தி யின் கவிதை, கவிதைப் பட்டியலில் முதலாவதாக தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மகா கவியின் அகலிகை, தேரும் திங்களும் ஆகிய கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ‘அகலிகை’ கவிதையை தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகமும், ‘தேரும் திங்களும்’ கவிதையை கவிஞர் சோ. பத்மநாதனும் தமிழாக்கம் செய்துள்ளனர்.

பென்குயின் வெளியீடாக 2013 ஆண்டு institute of Pondicherry வெளிக்கொணர்ந்த Time will write a song for you (காலம் உனக்கொரு பாட்டெழுதும்) எனும் சமகால இலங்கைத் தமிழ் எழுத்துக்கள் எனும் தொகுப்பிலும் முதல் ஆக்கமாக இடம்பெற்றது, மகாகவியின் ‘தேரும் திங்களும்’ கவிதைதான். அதில் Temple Car and the Moon என மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருப்பது சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. இந்த நூலில் அது The Chariot and the Moon என தலைப்பிடப்பட்டு திருப்தியைத் தருவதாக உள்ளது.

சிறுகதைகளின் வரிசையில் 1934 ஆம் ஆண்டு பிறந்த தெளிவத்தை ஜோசப்பின் ‘கூனல்’ சிறுகதை முதலாவதாக பதிவு பெற்றுள்ளது. “கூனல்” என்று ஒரு சிறுகதை. உலகப் பெருமைமிகு சிறுகதையாகவே அதை உணர்ந்தேன். ஏழையைக் கண்டு வருந்துவதைவிட ஏழ்மை குறித்து வருந்துவது கூடுதல் சுமை ஏற்றக்கூடியது. அதுபோன்ற சிறுகதைகளை, நாவல்களை கவனிக்காமல் விட்டது நமது பிழையா ? விரும்பியோ விரும்பாமலோ சிலரது படைப்புகள் அறியப்படாமலும், அறியப்படுத்தப்படாமலேயும் போய்விடுகிறது என ஆதங்கப்பட்டிருந்தார் மூத்த எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி.(விஷ்ணுபுரம் விருது விழா தலைமையுரை - கோவை 2013-12-22)

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் அந்த ஆதங்கத்தினை உணர்ந்தவராக 2014 ஆம் ஆண்டு தான் இறப்பதற்கு முன்பதாக இந்த தொகுப்பில் ‘கூனல்’ சிறுகதையை ஆங்கிலவாக்கமாக Deformity என பதிவு செய்ய எண்ணியுள்ளார் செல்வா கனகநாயகம். கதையை ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்த்தவர் ஏ.ஜே.கனகரத்னா என்பது இன்னுமொரு பெருமிதம்.

இந்த கதையை இந்தத் தொகுப்பில் சேர்ப்பதற்கான காரணமாக தனது முன்னுரையிலே இவ்வாறு எழுதுகிறார் செல்வா கனகநாயகம்:

 

இலங்கைத் தமிழ் சமூகங்கள் அரிதாகவே ஒரே விதமானவையாக இருக்கும் . மதமும் பிரதேசமும் ( Religion and region ) அவர்களின் எழுத்தின் போக்கினை வேறுபடுத்தும் காரணிகளாகின்றன. வடபகுதியில் இருந்துவரும் எழுத்துக்களில் இருந்து குறிப்பிடத்தக்க வேறுபட்ட தன்மைகளைக் கொண்டதாக கிழக்கில் இருந்து வரும் எழுத்துக்களில் பிரதிபலிக்கும். மலைநாட்டில் வரும் தமிழ் எழுத்தாளர்களிடத்தில் முற்றிலும் வேறுபட்ட முன்னோக்கங்கள் காணப்படும்....

கிழக்கிழங்கையிலும் மத்திய மலைநாட்டிலும் வாழும் தமிழர்கள் தாம் சொல்வதற்கு என தனியான கதைக்களங்களைக் கொண்டுள்ளனர்.மலைநாட்டுத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை காலனித்துவதக்கு முன்பிருந்த அதே ஒடுக்குமுறை பின்காலனித்துவ காலத்திலும் தொடர்வதைக் காணலாம். வேறுபட்ட வடிவங்களில் அவர்கள் சுரண்டலுக்கு உள்ளாகி விளிம்பு நிலைச்சமூகமாக வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களில் தோன்றிய பல எழுத்தாளர்கள் அவற்றை வெளிப்படுத்தி உள்ளனர். தெளிவத்தை ஜோசப்பின் ‘கூனல்’ எனும் கதை இதற்கு ஓர் உதாரணமாகும் எனக் குறிக்கின்றார்.

இதே தொகுப்பில் வரும் எஸ்.ஶ்ரீதரனின் ‘ராமசாமி’ எனும் கதையையும் கூட தொகுப்பாசிரியர் இங்கே நினைவுபடுத்திச் செல்கின்றார். அந்தக் கதையில் வடபகுதிக்குச் சென்ற மலையகத்தவர்க்கு அங்கே நிகழக்கூடிய ஒடுக்குமுறைகளை வடபிரதேச எழுத்தாளரான ஶ்ரீதரன் விபரித்து இருப்பார்.

பிற கவிதைகளின் வரிசையில் கவிஞர்களான நீலாவணன், த.இராமலிங்கம், ஆர்.முருகையன், சண்முகம் சிவலிங்கம், எஸ்.சிவசேகரம், எம்.ஏ.நுஹ்மான், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்,அ.யேசுராசா, மு.புஷ்பராஜன், புதுவை இரத்தினதுரை, சு.வில்வரத்தினம், கி.பி.அரவிந்தன், திருமாவளவன், சோளைக்கிளி, ஆர்.சேரன், செழியன், எஸ்.கருணாகரன், வினோதினி சச்சிதானந்தன், ப.அகிலன், பஹீமா ஜெஹான், நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன், அ.றஷ்மி, அனார் ஆகியோரது கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

சிறுகதைகள் வரிசையில் அ.முத்துலிங்கம், எஸ்.கதிர்காமநாதன், செ.யோகநாதன், எம்.எல்.எம்.மன்சூர், ரஞ்சகுமார், உமா வரதராஜன், குந்தவை, அ.ரவி, சித்தார்த்த சேகுவேரா, பார்த்தீபன், குமார் மூர்த்தி, சந்திரா ரவீந்திரன், ஷோபா சக்தி ஆகிய சிறுகதையாளர்களின் கதைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

குழந்தை எம்.சண்முகலிங்கத்தின் ‘எமது பெற்றோரின் நிலம்’ எனும் நாடகப்பிரதியும் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது.

ஏ.ஜே.கனகரத்னா, காஞ்சனா தாமோதரன், லக்‌ஷ்மி ஹோம்ஸரோம், ஆர்.முருகையன், பத்மா நாராயணனன், சோ.பத்மநாதன், எஸ்.ராஜசிங்கம், கோவர்த்தணன் ராமச்சந்திரன், எஸ்.சிவசேகரம் ஆகியோருடன் தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகம் அவர்களுமாக, தமிழில் வெளிவந்த படைப்புக்களை ஆங்கிலவாக்கம் செய்து தமது பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர்.

இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளராக  இருந்தவரும் 'தமிழ் இலக்கிய வரலாறு' நூலை எழுதியவருமான பேராசிரியர் செல்வநாயகம் அவர்களின் மகனான தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகம், கனடா - டொரொண்டோ பல்கலைக் கழகத்தில் ஆங்கில துறையில் பேராசிரியராக பணியாற்றியவர்.அத்தோடு தென் ஆசிய கற்கை துறையில் பின்காலனிய இலக்கிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். பல தமிழ் இலக்கிய ன படைப்புகளை ஆங்கிலத்துக்கு மொழி பெயர்ப்பு செய்தவர். இந்த நூலை தொகுப்பதற்கு அவர் முயற்சி மேற்கொண்டிருந்த போதே 2014 ஆம் ஆண்டு காலமானார். அவரது மறைவின் பின்னரே 2016 ஆண்டு வெளிவந்திருக்கிறது.

பின்னட்டைக் குறிப்பில் எழுதப்பட்டிருப்பதுபோல காலவரிசையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள இந்த எழுத்துக் களஞ்சியம், இலங்கை தமிழ் அடையாளத்தின் ஊடாக எழுந்த கருத்துக்களை இலக்கிய வடிவத்தில் பதிவு செய்துவைப்பதுபோல தனது செழுமையான இலக்கிய பணியால், குறிப்பாக இறக்கும் தறுவாயிலும் இத்தகைய தொகுப்பைத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கும் செல்வா கனகநாயகம் அவர்களும் இலங்கைத் தமிழர்களின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்வார்.

***


மலையகத்தின் புதிய பரிமாணமாக….

ஈழம் என்று சொன்னால் நாம் எல்லாம் அதில் உணர்வுபூர்வமாகவும் அறிவு பூர்வமாகவும் இணைந்திருக்கிறோம் . அதற்கு காரணம் 1983க்குப் பிறகு ஈழத்தில் சிங்களத்-தமிழ் இனக்கலவரத்தோடு ஏற்பட்ட போர்ச்சூழல். அதையொட்டி தமிழகத்தில் ஈழம் தொடர்பான ஒரு ஆதரவுக் குரல்கள் வெளிப்பட்டு இன்றுவரை அதனை வெவ்வேறு வடிவங்களில் அதனைத் தாங்கியவர்களாக உள்ளோம்.

அரசியல் களம் தாண்டி ஈழத்திற்கு இன்று இன்னொரு முகம் இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் தமிழ் இலக்கியம் தமிழ்ப்பண்பாடு என்பது தமிழகம் அளவினதாக  இருந்தது. ஆனால் இன்று தமிழ்ப் பண்பாடு என்பதும் தமிழ் இலக்கியம் என்பதும் தமிழகம் தாண்டி ஈழத்தில் வாழக்கூடிய மக்கள் சார்ந்ததாகவும் அதனையும் தாண்டி உலகெங்கும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்களின் பண்பாடு சார்ந்ததாகவும் மாறி இருக்கிறது. ஏறக்குறைய தமிழ் இலக்கியமே குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் பாலை எனும் ஐந்திணைகள் வகுத்தது இன்றைக்கு கடல்வழியாகவும், வான்வழியாகவும் புலம்பெயர்ந்து சென்று நாடற்றவர்களாக, தங்களது மனோபாவங்களைத் தேசத்தைத் தாண்டியவர்களாக  கொண்டு வாழ்வோரின், அவர்களது வாழ்நிலப்பரப்பை  ஆறாம் திணையாக வேண்டி நிற்கிறது.

 

ஏறக்குறைய 1983 க்குப் பின்னாளில் ஈழத்தில் இடம்பெற்ற சூடான நினைவுகளை தமிழகத்தில் வைத்திருப்பது அரசியல் மட்டுமல்ல அதற்கு அங்கிருந்து வெளிவந்த படைப்புகளும் மிக  முக்கியமான பங்கை வகிக்கின்றது. குறிப்பாக சேரன், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் உள்ளிட்டோர் ஈழப்பிரச்சினை குறித்து எழுதிய கவிதைகள் அந்தப் பிரச்சினையை தமிழ்நாட்டில் புரிந்துகொள்வதற்கு பெரும் உதவியாக இருந்தது.

இப்படி ஈழம் பற்றிய ஒரு பார்வை இருக்கின்ற நிலையில், ஈழம் பற்றி நாம் யோசிக்கும்போது பெரும்பாலும் நம் கவனத்துக்கு வராத ஒரு பகுதி இருக்கிறது. அது ஈழம் என்ற பொது அடையாளம் எந்த அளவுக்கு கவனத்துக்கு வந்து இருக்கிறதோ அதற்கு இணையாக வந்திருக்க வேண்டிய ஒரு அடையாளம். ஒரு பேசுபொருள்.

ஆனால், துரதிஸ்டவசமாக அது அந்தளவுக்கு வரவில்லை. அது என்னவன்றால் ஈழத்தில் வாழக்கூடிய தமிழ் மக்கள் என்றால் அது ஒரு பகுதியைசார்ந்தவர்கள் இல்லை. அங்கு வடபகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தில், கிழக்கில் மட்டக்களப்பில் தமிழ் மக்கள் வாழ்வதைப்போலவே தெற்கில் மலையகத் தமிழர்கள் எனும் தமிழர்களும் வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான். ஈழத்தில் மலையகத் தமிழர்களும் வாழ்கிறார்கள் என்பதை அறியாத ஒரு தலைமுறையினரே கூட இப்போது இங்கே தமிழகத்தில் இருக்கிறார்கள். ஈழத்தமிழர்கள் என்று சொன்னால் அதில் மலையகத் தமிழர்களும் அடங்கியுள்ளார்கள் எனும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஓர் ஓர்மையை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டிய ஓர் அவசியத்தில் நாம் இப்போது இருக்கிறோம்.

அத்தகைய ஒரு விழிப்புணர்வை, மலையகம் எனும் தனி அடையாளத்தை உருவாக்கி வளர்த்து வந்ததில் ஒரு பெரிய ஒரு மரபு இருக்கிறது. அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாக ஒரு எழுத்தாளராகவும் அரசியல் செயற்பாட்hளராகவும் மலையகத்தை சர்வதேச மட்டத்திற்கும் கொண்டு சென்றதில் மல்லியப்புசந்தி திலகர் எனும் இந்த நூலாசியருக்கு ஒரு பங்கு இருக்கிறது.

ஏறக்குறைய 150 முதல் 200 வருட காலத்திற்கு முன்பு கோப்பி, தேயிலை முதலான பயிர்சார்ந்து பிரித்தானியரால் உருவாக்கப்பட்ட பெருந்தோட்டங்களில் உழைப்பதற்காக தமிழகத்தில் இருந்து கொத்துக் கொத்தாக தமிழர்கள் இடம்பெயர்நது சென்றார்கள். இந்த 150-200 வருடகால வரலாற்றில் அவர்கள் தமிழக அடையாளங்களில் இருந்து முற்றிலும் விலகி ஈழத்தில் தனித்துவ அடையாளம் பெற்றவர்களாக அந்த வாழ்வாதாரத்தின் பின்னணியில் வாழக்கூடியவர்களாக பழகிப்போனர்கள். இப்போது அவர்களின் சொந்த நாட்டோடு எந்த தொடர்பும் இருக்க முடியாது.

அதேநேரம் ஈழத்தில் பாரம்பரியமாக  வாழ்ந்துவருகிற  தமிழர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதவர்களாகவும் ஆகிப்போனார்கள். இப்படி பண்பாட்டு அடிப்படையிலும் அரசியல் அடிப்படையிலும் தனித்துவமான, தனித்து நடாத்தப்புடுவதனால் அதுசார்ந்த தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டவர்களாக மலையகத் தமிழர்கள் உருவானார்கள். அவர்களுடடைய பிரச்சினைகள், போராட்டம் அனைத்து ஈழத்தமிழர்கள் எதிர்கொள்கின்ற அடையாளங்களை ஒத்ததாக இருந்த அதேநேரம் அவர்களுக்கென்றே தனித்துவமான பிரச்சினைகளைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது.

பெருமளவு தோட்டத் தொழிலாளிகளாக, உடல் உழைப்பாளர்களாக அவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய உழைப்பு அவர்களுடைய  வாழ்வியல் முறை என்பது வேறாக இருந்தது. அவர்கள் மத்தியில் பணியாற்றுவதற்கு, தொழிற்சங்கங்களும், அந்த தொழிற்சங்கம் சார்ந்த அமைப்புகளும் அதன் தலைவர்களும் உருவாக வேண்டிய அவசியம் எழுந்தது

. இந்த நிலையில்தான் மலையகத் தமிழர்களின் வாழ்வியலை பின்னணியாகக் கொண்ட ஒரு தனித்த இலக்கிய மரபு உருவானது. அந்த தனித்த இலக்கிய மரபு என்பது ஈழத்து தமிழர்கள் மத்தியிலான எழுத்துசார்ந்த மரபுபோல் அல்லாமல் வாய்மொழி பாடல்களாக, கீர்த்தனைகளாக, சிந்துகளாக இங்கிருந்து இடம்பெயரந்து சென்ற மக்கள், தாங்கள் இடம்பெயர்ந்துசென்ற அந்த வழிநடையின் துயரத்தை பாடல்களாக மாற்றினார்கள்.

அங்கே தோட்டத் துரைமார் எவ்வாறு அவர்களை நடாத்தினார்கள் அதற்காக எவ்வாறு, போராடினார்கள் என்பதை ஆரம்பத்தில் வாய்மொழியாகவும் பின்னாளில் எழுத்துருவிலும் இலக்கியங்களாக உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். எந்தவகையிலும் மலையகத்தவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு சளைத்தவர்கள் அல்ல என்று சொல்லக்கூடிய வகையிலே மலையத்தவர்கள் இலக்கியத்திலே ஒரு பொது அடையாளத்தை உருவாக்கியிருககிறார்கள். ‘மiகைளைப் பேசவிடுங்கள்’ எனும் தலைப்பே கூட வ.செல்வராஜா எழுதிய ஒரு நாடகத்தினதும்  தலைப்பு என்றே நூலாசிரியர் தன்னுரையிலே குறிப்பிடடுள்ளார்.

மல்லியப்புசந்தி என்பதே கூட அவர் முதலாவாக வெளியிட்ட கவிதைத் தொகுப்பின் பெயர்தான். அது மலையககத்திலே ஹட்டனிலே அமைந்திருக்கக்கூடிய மக்கள் சந்திக்கின்ற ஒரு இடத்தின் பெயர்   அது வெறும் இடமல்ல. அது ஒரு அடையாளம்.  அது அவர்களின் வாழ்வியலோடு இணைந்த விடயங்களைச் சொல்லுகின்றபோது ஒரு இடத்தின் பெயராக அல்லாமல் ஓர் வாழ்வின்  அடையாளமாகவே அமைந்துவிடுகின்றது. பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்களின் முன்னுரையோடு நூலிசியரே உருவாக்கிய பதிப்பகத்தின் ஊடாக ‘மல்லியப்புசந்தி’ எனும் நூலை அவரே வெளியிட்டு இருக்கிறார்.

மலையக இலக்கியம் தொடர்பான ஒரு ஆய்வரங்கம் இரண்டொரு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் திண்டுக்கல், காந்தி கிராமிய பல்கலைக்கழகத்திலே நடைபெற்றது. இலங்கை மலையகத்pல் இருந்து பல இலக்கிய ஆய்வறிஞர்கள் எழுத்தாளர்கள் அங்கே உரையாற்ற வந்திருந்தார்கள். அதன்போது ஈழத்தின் மிக முக்கிய எழுத்தாளுமையான தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களும் வந்திருந்தார். அவரின் வயதின் காரணமாக அவருடன் கூட வந்திருந்த இளையவரான  அவரது  உதவியாளர் என்றுதான்  மல்லியப்புசந்தி திலகரை நான் கணித்தேன். பின்புதான் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தாத மூத்தவருக்கு உதவுகின்ற எளிமையான மக்கள் பிரதிநிதியாக நான் அவரை அறிந்துகொண்டேன். அதன் பின்னர் சமூகவலைதளத்தின் ஊடாக அவரை பின்தொடரந்தபோதுதான் அவரது முக்கியத்துவத்தை உணரக்கூடியதாக இருந்தது.

சமகாலத்தில் மலையகத் தமிழர்களின் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவர்களில் திலகர் தனித்துவமானவராக விளங்குகிறார். அவர் கல்விப்புலமிக்கவமராக் தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் என மும்மொழி பேசுபவராக இருப்பது, இதழ்களில் எழுதுபவராக, கவிதை இயற்றுபவராக, மலையக இலக்கிய முன்னோடிகளைத்  தேடிச்சென்று ஒரு தொடர்பை உருவாக்கிக்கொள்பவராக, மலையகத்தின் வரலாறு பற்றிய ஓர் ஓர்மையை உள்வாங்கி அதனடிப்படையில் மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளைப் புரிந்து கொள்பவராக இருப்பதை இவரிடத்தில் காண்கிறேன்.

இவற்றுக்கு மேலாக அதிகாரப்பகிர்வு விடயத்தில் மலையகத்துக்கு இருக்க வேண்டிய பக்கத்தை பிச்சினைகளை தனது அரசியல் முன்னோடிகளான மனோகணேசன், திகாம்பரம் போன்றவர்களின் வரிசையிலே இணைந்து முன்வைப்பவராக, மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளை  சர்வதேச அரங்குகளிலும் பேசுபவராக பல்வேறு நாடுகளுக்கு பயணிப்பவராகவும் உள்ளார்.

சர்வதேச அரங்கில் ஈழத்தமிழர் பிரச்சினை என்பது ஒன்று அல்ல அங்கு வாழ்கின்ற மலையகத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் வேறானதாக இருக்கின்றது என்பதை  இணைத்துச் சொல்பவராகவவும் எடுத்துச் செல்லக்கூடியவராகவும் இவரை அடையாளம் காண முடியும்.  இது அவரது முன்னோடிகளுக்கு இல்லாத வாய்ப்பு.

அந்த வாய்ப்பினை மலையகத் தமிழர்களின் மாற்றத்துக்காக முன்னேற்றத்துக்காக இவர் செயற்படுத்திக்கொண்டிருபதை செலவிட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. குறிப்பாக தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளியின் மகனாகப் பிறந்த வளரந்த ஒருவரான   திலகர் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக வந்திருக்கிறார் என்பது இங்கு கவனத்துக்குரியது. அந்த அனுபவம் அவருக்கு பெருமளவிலே உதவியிருக்கிறது.

ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய பள்ளிக்கூடங்கள், சிறைச்சாலைகள் போன்றனவும் தொழிற்துறைகளில் உருவாக்கிய குடியிருப்புகள் அவர்களின் கண்காணிப்புக்கு ஏதுவாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மலையகத்திலே அவை லைன் வீடுகள் என அழைக்கப்படுகின்றன. அத்தகைய லைன் வீடுபகளில் பிறந்து வளர்ந்த திலகர் அத்தகைய லைன் வீடுகளை மாற்றி தனித்தனியான வீடுகளை அமைக்கும் எண்ணக்கருவை வலுப்படுத்துதல், அந்த பிரதேசங்களை கிராமங்களாக மாற்றுவதற்கான திறவுகோலாக மலையக அதிகார சபை ஒன்றை நிறுவுதல் முதலான விடயங்களில் அதிக அக்கறை காட்டியுளளார்.

அவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட அதிகார சபை சம்பந்தமாக இந்த நூலிலே விரிவாக எழுதியுள்ளார். அரசியல் செயற்பாட்டாளரான திலகர் ஒரு எழுத்தாளராக இருப்பதன் காரணமாக தினசரிகளில், வார இதழ்களில் மலையக மக்களின் வரலாற்றையும் கடந்தகால அனுபவங்களையும் ஏறிட்டு அதில் இருந்து அவர்களின் தேவை என்ன என்பதையும் அது எவ்வாறு நிறுவப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் அடையாளம் கண்டு தொடராக பல கட்டுரைகளை எழுதி வந்துள்ளார். அத்தகைய கட்டுரைகளில் ‘அரங்கம்’, ‘ஞாயிறு தினக்குரல்’ ஆகிய பத்திரிகைகளில் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இந்த நூல்.

இந்த நூலினைப் படிக்கும்போது இரண்டு செய்திகளை நாம் அறிந்துகொள்ள முடியம். ஒன்று மலையகத் தமிழர் எனும் அடையாளம் எவ்வாறு உருவானது? அதற்கு முன்னர் அவர்களைச் சுட்டிய பெயர்கள் என்ன என்பன போன்ற விடயங்கள். மலையகத் தமிழர்கள் தொடர்ச்சியாக நடாத்திவந்திருக்ககூடிய போராட்டங்களுக்கு ஒரு ‘ஏஜன்ஸி இருக்கிறது. ஏஜன்ஸி என்றால்  இன்று அவர்களுக்கு கிடைத்துpருக்கக்கூடிய உரிமைகளுக்காக அவர்களே நடாத்தியிருக்கக்கூடிய போராட்டங்களை இந்த நூல் எடுத்துக்காட்ட முனைகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட அடக்கப்பட்ட சமூகத்துக்கு இரண்டு விதமான போராட்டங்கள் அமையப்பெறுவதுண்டு.

ஒன்று வெளியில் இருந்து அவர்கள் மீதான அரசியல் பரிவுணர்ச்சியின் காரணமாக இரக்கப்பட்டோ அல்லது தார்மீக உணரச்சியின் அடிப்படையிலோ வெளியில் இருந்து அவர்களுக்காக போராடக்கூடிய ஒரு பகுதி. உலகாளவிய ரீதியில் அவ்வாறான போராட்டங்களே அதிகம் பேசப்படுவதாக இருக்கின்றது. இன்னொன்று அந்த சமூகமே தனக்கான உரிமையை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டம். ஒரு சமூகம் தமக்குத் தாமே நடாத்திக்கொள்ளும் போராட்டம் பெரும்பாலும் சொல்லப்படுவதில்லை. எழுதப்படுவதுமில்லை. திலகர் இந்த நூலை எழுதிச்செல்லுகின்றபோது மலையகம் ஏனும் அடையாளததை உருவாக்குவதில் இருந்து இன்று தமக்கான அதிகாரசபை சட்டத்தை  நிறைNவுற்றியது வரையாக தாங்கள் தன்னிச்சையாக நடாத்திவந்த போராட்டங்களை மிக ஏதுவாக தொகுத்துக்காட்டியிருக்கிறார்.

அதற்கான பொருள் அவர்களுக்காக மற்றவர்கள் பாடுபட்டார்கள் என்பதை புறக்கிணப்பதோ மறுப்பதோ அல்ல. ஒரு சமூகம் எப்Nபுhதும் வாய் மூடி கிடப்பதில்லை. அவர்களு;காக மற்றவர்கள் பாடுபடுவதுபோலவே, அவர்கள் அடக்கப்பட்டதற்காக அவர்களே கிளரந்ந்தெழுந்து போராடக்கூடிய ஒருவகைப் போராட்டம் ஒன்று இருக்கிறது. இந்த நூலில் என்னைக் கவர்ந்த அம்சமே, எங்களுக்கு ஒரு ஏஜன்ஸி இருக்கிறது. எங்களது முன்னோடிகள் கோ.நடேசய்யர் முதல் சிவலிங்கம் முதலானர்வகள்  எவ்வாறு அதனை முன்னகர்த்தி வந்துள்ளார்கள் என்பதை அவர் சொல்லமுனைவதுதான்.

மலையகத் தமிழர் வாழ்விலே இரண்டு விடயங்கள் ; பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஒன்று 1948 குடியுரிமைப்பறிப்புச் சட்டம். இந்தச் சட்டம் அவர்களின் இலங்கைக் குடியுரிமையை மறததது. அதற்க காரணம் அவர்கள் கொண்டிருந்த இந்திய அடையாளம். இரண்டாவது 1964 ஆம் ஆண்டு செய்யப்பட்ட சிறிமா – சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம். இந்த ஒப்பபந்தத்தின் அடிப்படையிலே இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை சென்று அங்கு பல ஆண்டுகாலம் வாழ்ந்து தலைமுறைகளைக் கடந்தவர்கள்; திடீரெண இரண்டு அரசாங்கங்கள் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தம் காரணமாக இந்தியாவுக்கு நீங்கள் திரும்புங்கள் என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு நிலை.

இந்த இரண்டு சட்ட விடயங்களினால் இந்த மக்களின் நிலை இலங்கையில் இந்தியர்கள் என்றும் இந்தியாவில் சிலோன்காரர்கள் என்றும் அந்நியப்படுத்தப்படுவதை இந்த நூலிலே தெளிவாக விளக்குகிறார். இந்த இரண்டுமே அவர்களது அடையாளத்தை மறுப்பதாகவே தெரிகிறது. மறுபுறம் மலையகத்தில் இருந்து சமவெளிப் பகுதியான வன்னியிலே சென்று ஒரு பகுதியினர் குடியேறியது பற்றியும் அவர்களுக்கு அங்கு என்ன நடந்தது என்புது பற்றியும் விரிவாக குறிப்பிடுகின்றார்.

அதில் அந்தனி என்பவரைப் பற்றிய விரிவான ஒரு பதிவை இந்த நூலிலே பதிவு செய்துள்ளார். பெரியவர்களாக அல்லாமல் சிறியவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் மகத்தான காரியங்கரளச் செய்கின்றபோது அவர்களது வரலாற்று அடையாளங்களைத் தேடித்தரவேண்டியது நமது கடமை. அத்தகைய ஒருவராக அந்தனி என்பவர் திகழ்ந்திருக்கிறார். அவருக்குரிய அடையாளததைத் தந்தமைக்காக திலகர் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவராகிறார்.

இந்த நூல் இலங்கை மலையகம் தொடர்பாக அறியாமல் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டக்கூடியதாக இருக்கும். அறிந்திருப்பார்களானால் அவர்களுக்கு  ஒரு புதிய பரிமாணத்தை வழங்கக்கூடும். அதற்காகவே இருசாராரும் வாசிக்க வேண்டிய நூல். நூலாசிரியர் திலகருக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்.

முனைவர் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

பேராசிரியர்- அமெரிக்கன் கல்லூரி

மதுரை  08-11-2019

 


REALISTIC INTERPRETATION OF ENGLISH BOOKS 

K.S. Sivakumaran

He has a publication of his own called Bhagiyaa Publications. During the Corvid 19 lockdown period, he spent time reading serious valid books in English relating to his environ and thought it would be productive if he could interpret the essential unknown facts which even most of us do not know, leave alone the educated people from Malayagam.The former Member of Parliament for Nuwara Eliya, Thilakarajah is also a young literary figure known as Malliyappusanthi' Thilakar. Eighteen years ago, he was one of the enterprising students in the Journalism class at Colombo University. As an intelligent politician and a purposeful writer of promoting the activities of what is happening in the central hills (which the acronym “Malaiaham” stands.), he has established his identity.

What he did was to write a book in Tamil, of 200 pages calling it “Malaikalai Varaithal”. Malaikal means Mountains, here it also means the hills in upcountry. Varaithal means drawing or sketching, but here it means writing too.

He will launch his book shortly on his birthday that falls on the 29th of this month.

First, I shall give the names of his sourcebooks, which even serious students of contemporary history and sociology might have not read or hear as general information.

There are 20 books in all which an average person cannot read at stretch and then put the ideas in flexible Tamil. It is a stupendous task.
The books in English are:

  1. Time will write a song for you, (Contemporary Tamil Writing from Sri Lanka),
  2. Afro-Asian Poems (Anthology -Vol-1, Part -1)
  3. Tea & Solidarity (Tamil Women & Work in Post War Sri Lanka)
  4. The Indo-Lankans (Their 200-year Saga)- With photograph Illustrations- Part -1& Part-2
  5. Charred Lullabies (Chapter in an Autobiography of Violence)
  6. Endless Inequality (The Right of the Plantation Tamils in Sri Lanka)
  7. Archive of Memory (Reflections on 70 Year of Independence)
  8. Alienated Every Where (As the story on the condition of the Indian origin in Sri Lanka and Sri Lankan repatriates in India)
  9. Sri Lankan Repatriates in Tamil Nadu (Rehabilitation and Integration)
  10. The Epic of Tea (Politics in the Plantations of Sri Lanka)
  11. Analysis of Ages of Lives on Earth and Dravidian Culture (Shakthi Baliah’s research from Ravana till upcountry)
  12. Social Development and Poverty in the Plantation in Sri Lanka)
  13. Peoples and Cultures of Early Sri Lanka (A Study based on Genetics and Archaeology)
  14. Rehabilitation of Sri Lankan Repatriated- Acritical Appraisal- edited by Prof.V. Soorya Narayanan)
  15. Hill Country Tamil of Sri Lanka: Towards Meaningful Citizenship (a research report jointly presented by ISI+VR)
  16. Upcountry Tamils: Charting a New Future in Sri Lanka (Compiled by Daniel Pass and P Skanda Kumar- an Introduction)
  17. The Implementation of Outgrowing system in Selected Tea Plantation sector in Sri Lanka (a research study by Prof A Chandrabhose)
  18. A History of the Up-Country Tamil People in Sri Lanka (Leftist S Nadesans research book)
  19. The drum of a Herald (collection of articles by C Jeyashankar
  20. Tea & Solidarity - Mythri Jegatheesan 

My purpose here is not to evaluate the translations or to give an opinion on the contents but to let know the existence of such reading matter in both in English (and now) in Tamil so that interested researchers will make them as sourcebooks.

However, I came across some names which interested me. For example, one of the first Parliamentarians (1947), an English poet and Trade Unionist, C V Velupillai. Author of Born to Labour, and Human Cargo he has written mainly in English. He was married to a Sinhalese lady. In later stages, he wrote in Tamil too. Another name is famous journalist S Muttiah who was the Features Editor of the Sunday Times then. Souljah and Rodrigo were the versatile subeditors then.

They wrote on the Lankan Arts field widely. Should I mention that my pieces on Tamil literary scene also appeared in the late ‘50s & 60s. Mutthia later went back to India and wrote a few illustrated books on tourist interests and wrote a column on Chennai(then Madras) in The Hindu Both these gentlemen knew me. And so was M Vamadevan, who was in the SLAS and worked for the Planning Ministry and held high posts there.

Thilagar also mentions Lanka born academics in the U S- Maithree Jegatheesan, Valentine Daniel, Yogewary Vijayabalan a lawyer (now living in London), Geetha Ponkalan, Daniel Baas and Dr Siva Thiyagarajan and a few others in his book.

We must congratulate Malliyapoo Thilagar for the painstaking effort.

 


எண்பதாண்டுகளுக்கு முன் வெளிவந்த கோ.நடேசய்யர் எழுதிய நூலின் இரண்டாம் பதிப்பு

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை மலையக வரலாற்றில் கோ.நடேசய்யருக்கு என்று தனித்துவமான இடமுண்டு. 1920 களிலேயேமலையகப் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர் மக்களிடையே தொழிற்சங்க கட்டமைப்பை உருவாக்கி அவர்களைஅமைப்பாக்கம் செய்தவர். அத்தகைய அமைப்பாக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அந்த மக்கள்அரசியல்மயப்படுத்தப்பட்டனர். அதன்விளைவாக அப்போதைய நாடாளும் சபையான அரச பேரவையிலும் அந்தமக்களின் பிரிதிநிதியாக அங்கம் வகித்தார்.

இந்த அமைப்பாக்கத்தை  அரசியல், தொழிற்சங்கசெயற்பாட்டுக்குள் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளரான நடேசய்யர்தனது பத்திரிகைப் பணியையும் தொடர்ந்தார். அவர் ‘தேசநேசன்’, ‘தேசபக்தன்’,’உரிமைப்போர்’, ‘ The Citizen’, ‘ The Forward’, உட்பட 11 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டவர். அந்தப் பத்திரிகை ஒன்றில் அவர்எழுதிய ‘ ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்’ என்ற கதை மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதையாகவும் பதிவாகிறது.

இவ்வாறு தொழிற்சங்க, அரசியல், ஊடகவியல், இலக்கியம் ( சிறுகதை), வரிசையில் நாடகத்துறையிலும்ஈடுபட்டுள்ள இவர் நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டதன் மூலம் ஒரு பதிப்பாளராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்தியமலையக நிர்மாண சிற்பி கோ.நடேசய்யர்.

தனதுபதிப்பு முயற்சிபள் மூலம் ‘வெற்றியுனதே’, ‘நீ மயங்குவதேன்’, ‘ புபேந்திரன் சிங்கன் அல்லதுநரேந்திரபதியின் நகர வாழ்க்கை’, ‘ இந்தியா - இலங்கை ஒப்பந்தம்’, ‘ தொழிலாளர் சட்ட புஸ்த்தகம்’, ‘ The Planter Raj’, ‘The Ceylon & Indian Critics’ ‘கணக்குப்பதிவு நூல்’, ‘ கணக்குப் பரிசோதனை’, ‘ ஆபில் எஞ்சின்’, போன்ற நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டவர்.

அந்த வரிசையில் 1937 ஆம் அவர் வெளியிட்ட நூல்களில் ஒன்று ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’. இந்த நாடகத்தில் வரும் பாடல்களை எழுதியவர் ஶ்ரீமதி கோ.ந.மீனாட்சிம்மாள்என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த நூலினை கோ.நடேசய்யர் யாருக்கு உரிமையாக்கியுள்ளார் என்பதுஉணர்ச்சிகரமானது.

“அந்நியர் லாபம் பெற அந்திய நாட்டில் நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் வீழ உழைத்துப் போதிய ஊதியமும் பெறாதுஉழலும் எனது இந்திய சகோதர சகோதரிகளுக்கு இந்தூல் உரிமையாக்கப்பெற்றது” எனக்குறிக்கின்றார்கோ.நடேசய்யர்.

இந்த நாடக நூல் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் வரலாற்று ஆவணம் என்றவகையில் இதனை 2018 ஆண்டு மறுபதிப்பு செய்துள்ளார் பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளருமான அந்தனிஜீவா. 1937 ஆம் ஆண்டுகொழும்பு கமலா அச்சகத்தில் முதற்பதிப்பாக அச்சிடப்பட்டுள்ள இந்த நூலை கொழும்பு, குமரன் பதிப்பகம் ( புத்தக இல்லம்) மறுபதிப்பு செய்துள்ளது.

இலக்கியப் பயணியான ( Literary Traveller) அந்தனிஜீவா இந்தியா சென்றிருந்த சமயம் சென்னையில்நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் சென்னை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம் பற்றிய சிறப்பிதழாகவெளிவந்திருந்த ‘மாற்றுவெளி’ இதழில் ஆங்கில விரிவுரையாளரும் நாடக செயற்பாட்டாளருமானதிருமதி.

அ.மங்கை எழுதியிருந்த கட்டுரையில் இந்த நடேசய்யரின் நாடக நூலைப் படித்ததாக குறிப்பிட்டி ருந்ததை அறிந்து, ரோஜா முத்தையா நூலகத்துக்குச் சென்று அந்தப் பிரதியினைப் பெற்று இந்தமறுபதிப்பைக் கொண்டுவந்துள்ளார். அத்துடன் அ.மங்கை எழுதிய ‘மாற்றுவெளி’ ( 2010) கட்டுரையையும் இந்தநூலில் இணைத்துள்ளார். அதில் ‘நான் அறிந்தவரையில் தமிழில் அரசியல் அரங்கம் குறித்த வரலாற்றைஎழுதுகையில் தொழிற்சங்கவாதியாகவும் அரசியலில் தீவிரமாகவும் பணியாற்றிய ஒருவரின் நாடக முயற்சியாகஇந்நாடகத்தைக் காணலாம்’ என அ.மங்கை பதிவு செய்துள்ளமைக் குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் 2011 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘கேசரி தகவல் களஞ்சியத்தில்’ ஆய்வறிஞர் மு.நித்தியானந்தன்எழுதியுள்ள கட்டுரையை இந்த நூலுக்கான முன்னுரையாகவும் இணைத்துள்ளார் பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா. அந்த கட்டுரையில் அற்புதமான பல தகவல்களைத் தரும் அது.நித்தியானந்தன் இறுதியாக இவ்வாறு நிறைவுசெய்கிறார்:

‘இந்த நாடகத்திற்கு நடேசய்யர் எழுதியிருக்கும் முகவுரை இலங்கையில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்களின்நிலைமை பற்றிய அரசியல் பிரகடனமாகும்.இந்தியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வரும் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் ஆசைவார்த்தை காட்டி ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்பட்டு வருபவர்கள்தானே தவிர, தமதுசுயவிருப்பின் தெரிவில் வருபவர்கள் அல்லர் என்பதை நடேசய்யர் இந்நாடகநூலில் ஆணித்தரமாகவலியுறுத்துகிறார். இந்தத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான்நடேசய்யர் இந்நூலில் உணர்த்த விரும்பும் உண்மையாகும்’.

இந்த மறுபதிப்பு நூலின் வெளியீட்டினை 2017 செப்தெம்பரில் பிரான்சில் இடம்பெற்ற உலகத்தமிழ் நாடகவிழாவில் நடாத்த பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா எண்ணியிருந்தாலும் அது சாத்மியமற்றுப் போகவே, அதே ஆண்டுதமிழ்நாடு திண்டுக்கல் காந்தி கிராம் கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பெற்ற மலையக இலக்கியஆய்வரங்கில் அப்போதைய இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த மயிலவாகனம் திலகராஜாகரங்களில் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தினருக்கு வெளியிட்டு வைத்தார்.

அதனை அடுத்து 2018 ஆம் ஆண்டுகொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் அறிமுகவிழாவினை நடாத்தி இருந்தார். இதன்போது கிழக்குப்பல்கலைக்கழகத்தின் ஓய்வுநிலைப் பேராசிரியர் செ.யோகராசா ‘ஈழத்தின் முதலாவது அரசியல் நாடக நூல்’ கோ.நடேசய்யரின் ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’ எனஆதாரபூர்வமாக உரையாற்றி இருந்தார். இந்த விழாவிலும் கலந்து கொண்டு கருத்துரை வழங்கியதுடன் 50 பிரதிகளையும் கொள்வனவு செய்து மலையகப் பிரதேச நூலகங்களுக்கு வழங்கிவைத்திருந்தார் ம.திலகராஜா.

இந்த மறுபதிப்பைச் செய்து வெளியிட்ட அந்தனிஜீவா அனைவரதும் பாராட்டுக்குரியவர். அதேநேரம் இந்தநூலின் பிரதிகளை வாங்கி வாசித்து இந்த நாடகத்தை மேடையேற்றுவதே பதிப்பாசிரியருக்கும் நூலாசிரியர்கோ.நடேசய்யருக்கும் வழங்கும் கௌரவமாகும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


41வது இலக்கிய சந்திப்புக்கான பயணத்தை முன்னிறுத்திய ஒரு நினைவுப்பதிவு

 -மல்லியப்புசந்தி திலகர்

2013 ஜுலை 19ஆம் திகதி இரவு யாழ்ப்பாணம் செல்வதற்கு 16ஆம் திகதியே இரண்டு பஸ் டிக்கட்டுகளை எனக்கும், என் நண்பர் லெனின் மதிவானம் அவர்களுக்கும் பதிவு செய்து கொண்டேன்.

உலகின் பல நாடுகளுக்கு பயணித்துள்ள நான் சில நாடுகளுக்கு பலமுறை பயணித்துள்ளேன் என்றாலும், அப்போதெல்லாம் இல்லாத பரபரப்பும் ஒரு தவிப்பும் இப்போது எனக்குள் எழுந்து கொண்டேயிருந்தது.

நான் யாழ்ப்பாணம் செல்லும் பிரதான நோக்கம் அங்கு 20, 21

 

ஆம் திக

 

 

திகளில் நடக்கும் 41ஆவது இலக்கிய சந்திப்பில் உரையாற்றுவது. ஆரம்பத்தில் ஓர் ஆசிரியனாக பணியாற்றியதாலும் தற்போது முகாமைத்துவ உசாத்துணைவனாக பணி செய்வதாலும் கட்டுரை சமர்ப்பிப்பது, உரையாற்றுவது போன்ற விடயங்கள் பதற்றத்தைத் தருவதில்லை. இருந்தும் இந்தப் பயணத்தின் பரபரப்புக்கான காரணம் வேறாக இருந்தது.

1973ஆம் ஆண்டில் இலங்கையில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய போது, வறுமை தாங்காது அரசாங்கம் குடும்பத்துக்கு அரைக்கொத்து அரிசி கொடுத்த செப்டெம்பர் 29ஆம் திகதி நுவரெலியா மாவட்டம், வட்டகொடை நகருக்கு அருகேயுள்ள மடகொம்பரை எனும் தோட்டத்தில் ‘புதுக்காடு’ எனும் பிரிவில் தோட்டத் தொழிலாளர் லயன் குடியிருப்பில் நான்காவது பிள்ளையாக (முதலாவது ஆண்பிள்ளை சந்திரசேகரன் ஒரு வயதுக்குள்ளேயே இறந்து விட்டாராம்) பிறந்தவன் நான். மற்றைய இருவ

ரும் மூத்த சகோதரிகள்.

என் பிறப்பிற்கு இரண்டொரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் தந்தையின் அப்பா ‘தாத்தா’ குடும்பத்துடன் வன்னியின் கிளிநொச்சி-வட்டக்கச்சி பிரதேசத்திற்கு குடிபெயர்ந்துள்ளார். மலையகத்தில் தேயிலைத் தோட்டத்தில் தொழிலாளிகளாக இருந்த குடும்பத்தை, காலம் வன்னியில் விவசாயப் பண்ணைகளில் தொழிலாளிகளாக்கியிருக்கிறது.

இடம்பெயர்ந்த குடும்பமென்பது, எனது மூன்று அத்தைமார்களையும் என் சிறிய தந்தையையும்

உள்ளடக்கியது. எங்கள் குடும்பமும் ஓர் அத்தையும் இரண்டு பெரியப்பாமாரும் மலையகத்தின் மடகொம்பரையில் தொடர்ந்து வாழ்ந்தனர். பின்னாளில் மூத்த பெரியப்பாவும் குடும்பத்தோடு வன்னியில் குடியேறிவிட்டார். எஞ்சியிருந்த நாங்கள் அவ்வப்போது வன்னிக்குச் சென்று வந்தோம். அப்படி முதல் தடவையாக ஐந்து வயதில் (1978) சிறிய தந்தையுடன் சென்று வந்த ஞாபகம் இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. என் தாத்தாவையும், ஆச்சியையும் (மலையகத்தின் அப்பாயி -ஆச்சி யானது வன்னித் தொடர்பாக இருக்கலாம்) முதன்முதலாக பார்த்தது அப்போதுதான்.

1979ஆம் ஆண்டு மடகொம்பரை (வடக்கிமலை) தோட்டப் பாடசாலையில் மண் தரையில் அமர்ந்து, ‘ஆனா’ எழுதும் முன்னரே எங்கள் தோட்டத்திற்கு உள் நுழையும் பாதையோரத்தில் இருக்கும் பி.டபிள்யூ.டி குவாட்டர்ஸில் வாழ்ந்த சிங்களக் குடும்பத்தாருடன் இருந்த தொடர்புகள் காரணமாக ‘அயன்ன’ எழுதியிருந்தே

ன். அதற்கு முன்பு எனக்கே வயது தெரியாத நாளில் அடுத்த வீட்டு அந்தி நேர ‘நைட் ஸ்கூலில்’ ஐயா மேகராஜா (என் உறவு வழி சிறிய தந்தை – தற்பொது தமிழகம் குன்னூரில் வாழ்கிறார்) அவர்களினால் என்மீது ‘அரிச்சுவடி’ (அ முதல் Z வரை) எழுதப்பட்டிருந்தது. எனவேதான் அந்தத் தொழிலாளி சித்தப்பா மேகராஜாவையே என் ‘குருநாதர்’ என்று நான் எப்போதும் சொல்வதுண்டு. ‘மல்லியப்பு சந்தி’யில் இந்த குருநாதர் பற்றிய எனது பதிவுகளும் (மீண்டும் குழந்தையாகிறேன் பக்-96) என்னைப் பற்றிய அவரது பதிவுகளும் (குருவிடமிருந்து பக்-VII) உள்ளடங்கியுள்ளன.

1977இல் ஆட்சி மாறினாலும் எங்கள் பட்டினி மாறவில்லை. காலையில் ஒரு ‘இசுகோத்து’. பகலுக்கு ‘சவசவக்காய்’ (மலையகத்தில் பிரபலமான காய் வகை) அவியல், பொருளாதாரம் இடமளித்தால் இரவுக்கு கொஞ்சம் சோறு என நாட்கள் நகர்ந்த காலம் அது. வறுமை எங்

களை விரட்ட, வறுமையை விரட்ட அப்பாவுக்குத் தெரிந்த அடுத்த ஒரே வழி தானும் வன்னிக்குச் செல்வதுதான்.

அப்போதும் இருந்த இன வன்முறைகளைப் பார்த்து ‘இனி இந்த நாட்டில் வாழ்வதென்றால் சிங்கள மொழிக் கல்விதான் ஒரே வழி’ என்ற யாருடையதோ தூரநோக்கு சிந்தனையை உள்வாங்கிக் கொண்ட அப்பா, எங்கள் மூவரையும் வட்டகொடை சிங்கள வித்தியாலயத்தில் சேர்த்து விட்டார்.

ஒரு வருடமாக மடகொம்பரை தோட்டத்துப்பள்ளியில் ‘வேட்டி கட்டிய’ யாழ்ப்பாண வாத்தியார் ‘கோபிநாத்’ மாஸ்டர் (தவறு செய்தால் பின்பக்க தொடையில் நறுக்கென கிள்ளுவார். தற்போது பிரான்ஸில் வாழ்வதாக அறியக்கிடைக்கிறது.) அருமைநாயகம் மாஸ்டர் (மட்டக்களப்பு என நினைக்கிறேன்), பள்ளிக்கூட கங்காணி (அங்கேயுமா..!) ‘வத்தங்கி’ தாத்தா ஆகியோரிடமும், ‘அ’ எழுதிப் பழகிய ‘கள்ளுக்குச்சி-சிலேட்டிடமும்’ நண்பர்கள் பலரிடமும் பாலர் வகுப்பிலேயே விடை பெறவேண்டியதாயிற்று.

இப்போது மீண்டும் ‘அயன்ன’ சொல்லிக்கொடுக்க ‘மெனிக்கே டீச்சர்’, ‘அம

ரக்கோன் டீச்சர்’, ‘சரத் சேர்’, மற்றும் ‘விதான சேர்’ என பல சிங்கள ஆசிரியர்கள். மடகொம்பரை மண்தரைப் பள்ளியின் மதியாபரணம், குணராஜாவுக்குப் பதிலாக வட்டகொடையில் நண்பர்களாக ரவீந்திர, நந்தசேன, இந்திக்க, ஜயசேன என எல்லாம் மாறிப்போனது.

அவ்வப்போது அப்பா அனுப்பும் மணியோடர் பசியை ஆற்றியது. கடிதங்க

ள் ஆறுதலையும் ஆர்வத்தையும் தந்தன. கடிதத்தில் நாட்டு நடப்புகளை சுவாரஸ்யமாகவும் ‘பெருமை’யாகவும் எழுதியிருப்பார். ஆனாலும் எங்கள் வீட்டில் வறுமை நீடித்தது.

அம்மாவின் நாட்கூலி வறுமையைப் போக்க உதவியது. அப்பாவுக்கு மட்டுமல்ல, அம்மாவுக்கும் யாரோ தூரநோக்கு ‘ஐடியாவை’ கொடுத்திருக்க வேண்டும். ‘சிங்களமே படித்துவிட்டால் நாளைக்கு பிள்ளைகளுக்கு தமிழ் தெரிய வேண்டாமா?’. எனவே ‘சிங்கள பாடசாலை முடிந்ததும் அந்தியில் தமிழ் படிக்க’ வென ‘டிவிஷன்’க்கு (Tuition) சேர்த்து விட்டார். அதனால் அந்தியானதும் ‘வட்டகொடை ஸ்ரீ கிருஷ்ணா சமூக நலப் பாடசாலை’யில் ஆஜராகி விடுவோம். என் வாழ்வின் இன்னுமொரு வழிகாட்டி இந்தப் பள்ளியின் ஆசிரியர், நடத்துனர் சண்முகம் மாஸ்டர் அவர்கள். வட்டகொடை – சுப்பையா ராஜசேகரன் என சூரியகாந்தி பத்திரிகையில் எழுதி வருபவர். பாண் தந்து பசியைப் போக்கி, படிப்பு தந்து, வாழ்வையும் உயர்த்தியவர்.இவரைப் பற்றிய ஒரு பதிவும் மல்லியப்புசந்தியில் உண்டு.

1983ஆம் ஆண்டு ஜூலையைப் பற்றிச் சொல்லத் தேவையில்லை. தமிழர்கள் எரிந்து கொண்டிருந்த நாளில், நான் சிங்களப் பாடசாலையில் மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கிறேன். என் நண்பன் ‘ரவீந்திர’ ஏதோவொரு சண்டையில் என்னை ‘பறதெமளா’ என திட்டுகிறான். அடுத்த கணம் என் கை ஓங்குகிறது. அவன் வாயில் ரத்தம் வழிய, கையில் கடவாய்ப்பல் ஒன்றை ஏந்தியவாறு அழுது கொண்டிருக்க, அதிபர் முன்னிலையில் விசாரணை. சிங்களத்தில் வாக்குமூலம் கொடுக்கிறேன். (இப்போதும் அப்படித்தான்).

விதான ‘சேர்’ வெறுப்புமிழ்ந்து பார்க்கிறார். சரத் ‘சேர்’ கருணையோடு பார்க்கிறார். பாடசாலை நேரம் முடிய மணியும் அடித்தது. ‘நாளையும் விசாரணையும் தொடரும்’ என அனுப்பி வைத்தார்கள். வரிசையில் சென்ற எங்கள் மூவரையும் சரத் ‘சேர்’ ஓர் ஓரத்திற்கு அழைக்கிறார். அன்பாகப் பேசினார். ‘இனிமேல் இந்த பாடசாலைக்கு படிக்க வராதீர்கள். உங்கள் நன்மைக்குத்தான் சொல்லுகிறேன்’ என்றார். சிங்கள கலாசாரத்தின்படி அவரை வணங்கி விடைபெறுகிறோம். ‘புதுசரணை’ என ஆசிர்வதித்து அனுப்பினார்.

இன்றும் கூட வெள்ளைச்சட்டை, வெள்ளை நீளக்காற்சட்டை அணிந்து சுருள் முடி, கூர்மையான மூக்குடன் என் முன் புன்னகைத்து நிழலாடுகிறார் சரத் ‘சேர்’. உள்ளத்திலும் தோற்றத்திலும் உயர்ந்த மனிதர் சரத் ‘சேர்’.

அப்பாவினது ‘தூரநோக்கு’ நொடிப்பொழுதில் உடைந்துவிட, அம்மாவின் ‘தூரநோக்கு’ கைகொடுக்கிறது. எங்களை வட்டகொடை தமிழ் வித்தியாலயத்துக்கு அழைத்துச் சென்ற சண்முகம் மாஸ்டர், அதிபர் சண்முகநாதனுக்கு எங்களை அறிமுகப்படுத்தி நடந்தவற்றை விளக்குகிறார். சற்று யோசித்த அதிபர் மூன்றாம் வகுப்பு தமிழ்ப்பாட புத்தகத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லி வாசிக்கச் சொன்னார். மரியாதையுடன் கால்கள் இரண்டையும் கிட்டவாக வைத்து நேராக நின்றவன் மூச்சு விடாமல் வாசித்துக்கொண்டு சென்றேன்.

என் முதுகில் தட்டிக்கொடுத்தவாறே புன்னகைத்தார். "இங்கு (தமிழ்ப்பள்ளி) ஐந்தாம் வகுப்புக்காரன் இப்படி வாசிப்பானா என்பது எனக்குச் சந்தேகம்தான்" என சண்முகம் மாஸ்டரைப் பார்க்க, அவர் கடந்த மூன்று வருடம் அம்மாவின் வேண்டுகோளின் பேரில் தனது தனியார் பள்ளியின் மாலை வகுப்பு பற்றி விளக்கினார். நான் நன்றியோடு சண்முகம் மாஸ்டரைப் பார்த்தேன். "அப்பா வரையில்லையாடா.. தம்பி" என்றார் அதிபர். "அப்பா யாழ்ப்பாணத்தில் ரைஸ் மில்லில் வேலை செய்றார், நாங்கள் அம்மாவுடன் தான் இருக்கிறோம். எங்களுடன் சித்தப்பா வந்திருக்கிறார்" என அப்பாவின் தம்பி சித்தப்பா தர்மகுலராஜாவைக் காட்டினேன். "யாழ்ப்பாணத்தில் எந்த ஊர்?" என அதிபர் விசாரிக்க, "கொக்குவில்"என விபரத்தைச் சொன்னார் சித்தப்பா.

அப்பா ‘வன்னி’க்குப் போகவில்லை. அவர் போனதோ யாழ்ப்பாணத்திற்கு – அவர் அனுப்பும் கடிதங்களின் ‘என்விலப்பில்’ ‘…..’ ரைஸ் மில் (அரசி ஆலை) கொக்குவில். என அச்சடிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பூரிப்படைந்திருக்கிறேன்.

"அட… நான் இணுவில்காரனடா… ஏன் நீங்கள் இங்க கிடந்து மாயிறியள்… பேசாமல் அங்க போய் படியுங்கோடா… அதுவரைக்கும் இங்கு அனுமதிக்கிறன். அப்பாக்கு கடிதம் எழுதி விஷயத்தைச் சொல்லுங்கோ" என உடனடியாக வட்டகொடை தமிழ்ப்பள்ளியில் அனுமதித்த அதிபர், அடுத்த தூரநோக்கையும் எங்கள் தலையில் திணித்து விட்டார்.

சுமார் ஒரு மாதம் வட்டகொடை தமிழ்ப் பாடசாலையில் படித்திருப்பேன். எங்கள் உறவுகள் ஸ்ரீமா – சாஸ்திரி ஒப்பபந்தத்தின் கீழ் இந்தியா (தாயகம்) திரும்பும்போது தோட்டத்தில் வீடு வீடாகச் சென்று ‘பயணம்’ சொல்லி வருவது போல் நாங்களும் பயணம் சொல்லிவிட்டு குடும்பமாய் வன்னிக்கு குடிபெயர்ந்தோம். அங்கு அக்காமாருடன் என்னையும் சேர்த்து கிளிநொச்சி சென்.திரேசா பள்ளியில் (ஐந்தாம் வகுப்பு வரை அப்போது அங்கு ஆண்பிள்ளைகளும் படிக்கலாம் – இப்போது எப்படியென்று தெரியவில்லை) சேர்த்து விட்டார்கள்.

இதில் அப்பாவின் தூரநோக்கம் ஏதும் இருந்ததா அல்லது கொக்குவில் பக்கத்திலேயே அப்பா வாழ்ந்தும் ‘கொக்குவில் இந்து’ வில் என்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள முடியாத ‘ராசதந்திரம்’ ஏதும் நிகழ்ந்ததா எனத் தெரியவில்லை. 41வது இலக்கிய சந்திப்பில் சாதியம் பற்றிய அமர்வில் ஆசிரிய ஆலோசகர் திரு.ஏ.சி.ஜோர்ஜ் அவர்கள் ஆற்றிய உரை, அப்பாவிடம் இது பற்றி விசாரித்துப் பார்க்க வேண்டும் என இப்போது எனக்குள் ஒரு உந்துதலைக் கொடுத்துள்ளது.

கிளிநொச்சி, கரடிப்போக்கு, சென்.திரேசா பள்ளி நாட்கள் எனக்குள் பல மனத்தாக்கங்களைத் தந்தன. மலையகத் தோட்டத்தில் வாழும்போது அப்பாவை மட்டும் பிரிந்திருந்த நான் இப்போது அம்மாவையும் பிரிந்து இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. எங்களை வட்டக்கச்சி அத்தை வீட்டில் நிறுத்தி அங்கிருந்து பாடசாலைக்குப் போகுமாறு சொல்லிவிட்டு, அம்மாவும் அப்பாவும் யாழ்ப்பாண வேலைச்சூழலில் அமைந்த வீட்டில் தங்கிவிட்டார்கள். இடையிடையே யாழ்ப்பாண வீட்டிற்கு போய் வருவோம்.

அப்போதெல்லாம் கிளிநொச்சி – யாழ்ப்பாணம் பஸ்ஸில் ‘சித்திரச்செவ்வானாம் சிரிக்கக்கண்டேன் …..முத்தான முத்தம்மா’ -ஜெயச்சந்திரன் பாடலும், கண்ணே… கலைமானே…. ஜேசுதாஸ் பாடலும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். வானொலியில் கே.எஸ். ராஜா வெள்ளித்திரை விருந்து வைத்துக்கொண்டிருப்பார். சித்தப்பாவுடன் போய் சாந்தியில் ‘மாடிவீட்டு ஏழை’, வின்சரில் ‘அன்பே வா’, மனோகராவில் ‘மீண்டும் கோகிலா’ ராஜாவில்‘மூன்றாம் பிறை’, ராணியில் ‘டிக்…டிக்…டிக்’ பார்த்ததாகச் சின்னதாய் நினைவு இருக்கிறது.

அரிசி ஆலையின் நெல் காய விடுவதற்கான பெரிய சீமெந்துத் தளத்தின் ஓரத்தில் எங்களுக்கு சிறியதாய் ஒரு வீடு வழங்கப்பட்டிருந்தது. அந்தத் தளத்தில் எப்படி வேண்டுமானாலும் சைக்கிள் ஓடிப் பழகலாம். அவ்வளவு பெரியது. வலதுபக்கம் உள்நுழையும் ஒழுங்கையை மதில் மறைத்திருக்கும். வீட்டுக்குப் பின்னால் புளியமரம். கூரைக்கு ஏறிவிட்டால் புளியம்பழம் தின்று தீர்க்கலாம். வீட்டின் இடது பக்க ஓரத்தில் முருங்கை மரம். காயாகவும், கீரையாகவும் பறித்துவந்து ‘அம்மா’ கைப்பட சமைத்த உணவு யாழ்ப்பாண வீட்டின் மறக்க முடியாத அனுபவங்கள்.

லீவு முடிந்து திரும்பவும் கிளிநொச்சிக்குப்போய் பள்ளிக்குப் புறப்படுகையில் கண்களில் கண்ணீர் முட்டும் பாடசாலைக்குப் போக தயக்கமாக இருக்கும். மலையகத்தில் சிங்களப் பள்ளிக்குப் போகும்போது கூட இப்படித் தயங்கியது இல்லை.

நான் சிங்களப் பாடசாலையில் இருந்து வந்தவன். எனக்கு வகுப்பறையின் ‘டெக்னிக்கல் டேர்ம்ஸ்’ எல்லாம் தமிழில் வராது. ஆனால் தமிழ் பேசுவேன், வாசிப்பேன், படிப்பேன். உதாரணமாக ‘அழிறப்பர்’ என அங்குள்ள மாணவர்கள் சொல்ல, எனக்கு ‘ம(க்)கனே’ என்றுதான் வாயில் வரும். இரண்டுக்கும் அழிப்பான் என்றுதான் பொருள். ஆனால் முன்னையது தமிழ் பின்னையது சிங்களம் என்பதுதான் பிரச்சினை.

நான் தமிழன். ஆனால் என்னை எல்லோரும் ‘சிங்களவனாகவே’ பார்ப்பதாக உணருவேன். வகுப்பறையில் நான் கடைசி பெஞ்சில் அழுகை முட்ட உட்கார்ந்திருப்பேன். ஒருவன் மாத்திரம் எனக்கு நண்பன். நான் வாழ்க்கையில் மீண்டும் சந்திக்க மாட்டேனா என இன்றுவரை ஏங்கும் நண்பன் ‘நேசகுமார்’. அவன் கண்டி தெல்தெனியா பக்கத்தில் இருந்து ‘வன்செயலில் அடிபட்டு’ வந்திருந்தவன். அவன் தமிழ்ப் பாடசாலையில் இருந்து வந்ததால் அவனுக்கு இந்தத் தமிழ் ‘டெக்னிக்கல் டேர்ம்ஸ்’ எல்லாம் தெரிந்திருந்தது. அவனோடு இருக்கும்போது மட்டும் மனதுக்கு இலேசாக இருப்பதாக உணர்வேன்.

ஒருவாறு ஆண்டிறுதி பரீட்சை வந்தது. அதிக புள்ளி பெற்று முதலாமிடத்துக்கு வந்துவிட்டேன். அடுத்த வகுப்பில் முதல் வரிசையில் இடம் கிடைத்தது எப்படியென்று தெரியவில்லை. இப்போது ‘அழிறப்பர்’ மட்டுமல்ல ‘வெளிக்கிட்டு’, ‘சைக்கிள் உலக்கி’, ‘பேந்து’ என்றெல்லாம் பேசவும் தொடங்கி விட்டேன்.

அந்த நாளிலேயே அங்கு வாழ்ந்த மச்சான் செந்தூரனுடன் சேர்ந்து போய் ‘ஈஸ்வரா’ தியேட்டரில் ரஜினியின் ‘ஆறில் இருந்து அறுபது வரை’ பார்த்ததாகவும் ஞாபகம்.

இப்படி ஓடிக்கொண்டிருந்த காலத்தின் ஒரு நாள் பெரும் மழையினால் இரணைமடுக் குளம் உடைந்து பெருக்கெடுத்து ஓட, வட்டக்கச்சிக்கும் கிளிநொச்சிக்கும் இடையேயான பாதையின் ‘பன்னங்கண்டி’ பாலங்கள் காணாமல் போயின.

காலையில் பாடசாலைக்கு போய் விட்டோம் பின்னேரம் வீடு திரும்ப முடியவில்லை. ஊர் மக்களின் பகீரதப் பிரயத்தனத்தில் கட்டிய கட்டுமரத்தில் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி வீடு போய்ச் சேர்ந்தோம். பாடசாலை செல்வது அடிக்கடி தடைபட்டது. அப்பா மடகொம்பரை தோட்டத்துக்குப் போனவர் சுகவீனமடைந்ததால் மீண்டும் வடக்கு திரும்புவதில் சிக்கல் வந்தது. அம்மாவும் கிளிநொச்சி வந்து சேர அத்தை வீட்டாரினால் சுமையைத் தாங்க முடியவில்லை.

இப்போது எந்தத் தூரநோக்கும் இல்லாமல் மீண்டும் ‘மலையகம்’ திரும்பி விட்டோம்.
மீண்டும் சண்முகம் மாஸ்டர், சண்முகநாதன் அதிபர், வட்டகொடை தமிழ் வித்தியாலயம். மூன்றாம் வகுப்பில் போனவன் ஐந்தாம் வகுப்பு புலமைப்பரிசில் பரீட்சைக்கு வட்டகொடைக்கே திரும்ப வந்து நின்றேன். அந்தப் பரீட்சையில் சித்திபெற முடியாத அளவுக்கு ‘வீக்’ ஆகியிருந்தேன். இப்போது என் பேச்சில் யாழ்ப்பாண வாசனை அடித்தது. பாக்யலக்ஷ்மி, கோமதி, முத்துலக்ஷ்மி, ஞானாம்பிகை, பவானி, இன்னும்…மணி என பெயர் முடியும் இன்னொரு ஆசிரியை மற்றும் ‘கொத்துரொட்டி’ என பட்டப்பெயர் வைத்து நாங்கள் விளிக்கும் இரத்தினராஜா கணக்குவாத்தி என பல யாழ்ப்பாண ஆசிரியர்கள் வட்டகொடைப் பள்ளியில் பணியாற்றினார்கள்.

பாக்யலக்ஷ்மி டீச்சர் என்னை வைத்து யாழ்ப்பாண பேச்சு வழக்கிலான நாடகம் ஒன்றை வட்டகொடையில் மேடையேற்றினார்கள். அதில் எனக்கு ‘விதானையார்’ பாத்திரம். அசலாக நடிப்பதாக பாராட்டுப் பெற்றேன்.

கொஞ்சநாள் செல்ல மலையகத் தமிழ் மீண்டும் என்னோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ஆனால் வட்டகொடைப் பள்ளி ஒட்டவில்லை. பின்பு சித்தப்பா தர்மகுலராஜா அவர் முன்பு படித்த பூண்டுலோயா தமிழ் மகா வித்தியாலயத்தில் என்னையும் சேர்த்து விட்டார்.

நான் பள்ளியில் சேர்கிறேன். அதிபர் நடராஜா பதவி உயர்வு பெற்று போகிறார். பின்னாளில் அவர் எனக்கு நெருக்கமான போது, எனக்கு ‘புரமோஷன்’ கொடுத்தவன் என சிரிப்பார்.

அங்கும் குகேஸ்வரராஜா (வர்த்தகம்), இருதயநாதன் (தமிழ்), ராஜரட்னம் (கணிதம்), முரளிதரன் (விஞ்ஞானம்), விக்கினேஸ்வரன் (வகுப்பாசிரியர்) என யாழ்ப்பாண ஆசிரியர்கள் இருந்தனர். ஆசிரியர்.ஜி.முரளிதரன் நல்லதொரு கலைஞர். பேராசிரியர் மௌனகுருவின் (தகவலின்படி) ‘மழை’ நாடகத்தைத் தழுவி ‘விடியலைத்தேடும் விழிகள்’ எனும் நாடகத்தை என்னைப் பிரதானமாகக் கொண்டு இயக்கியிருந்தார். தமிழ்மொழித் தினப்போட்டிகளில் தேசிய மட்டம் வரை வந்த நாடகம் அது. தேசிய மட்டப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள வந்துகொண்டிருந்த போது கொழும்பு – கண்டி வீதியில் நிட்டம்புவைப் பக்கமான வழியில் பாதுகாப்பு ராஜாங்க அமைச்சர் ரஞ்சன் விஜேரத்தினவுக்கு வைத்த குண்டில் பதற்றமடைந்து திரும்பிவிட்டோம்.

பின்னாளில் பி.பி.தேவராஜ் இந்து கலாசார அமைச்சராக தலைமை வகித்து நடாத்திய தேசிய சாகித்திய விழாவில் அந்த நாடகம் அரங்கேற்றப்பட்டு சிறந்த நடிகராகவும் (பாடசாலை நாட்களில்) தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தேன்.

1989ஆம் ஆண்டு ஜே.வி.பி கலவரம். இலங்கைப் பொருளாதாரத்தை கட்டியெழுப்புவதற்காக அந்நிய முதலீடுகளை அழிப்பதாகச் சொல்லி தேயிலைத் தொழிற்சாலைகளை தீயிட்டு கொளுத்திய காலம். ஜே.வி.பி. மலையகத் தொழிலாளர்களை இந்திய விஸ்தரிப்பு வாதத்தின் எச்சங்கள் என உச்சரித்திருந்தமையும் நினைவுக்கு வருகிறது.

மடகொம்பரையில் இருந்து பூண்டுலோயா பள்ளிக்குச் செல்லும் போது, இடையில் வரும் மடகும்புர காட்டுப்பகுதியில் பலர் கழுத்தில் டயர் மாட்டப்பட்டு எரியுண்டு கிடப்பதை பல தடவை பார்த்திருக்கிறேன். காலையில் பாடசாலை செல்லும்போது எங்கள் மடகொம்பரைத் தோட்டத்துரை (முகாமையாளர்) தர்மராஜா எனும் தமிழர், ஜே.வி.பி.யினரால் தலையில் சுடப்பட்டு வீதியோரத்தில் கிடந்ததை ஊருக்கு ஓடி தகவல் சொன்னதே நான்தான். அவரது கல்லறை இன்னும் ஊர் முகப்பில் சுட்டுக்கிடத்தப்பட்ட இடத்தில் அடையாளமாக உள்ளது.

அதற்கு ஒரு கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் மக்கள் கவிமணி சி.வி வேலுப்பிள்ளை அவர்களின் கல்லறை அதே வீதியோரத்தில் உள்ளது. தெற்கில் ஜே.வி.பி பிரச்சினையை உச்சமாகியிருந்த நிலையில் வடக்கில் இந்திய ராணுவத்தை வெளியேற்றிய நிலையில் ஜனாதிபதி ரணசிங்க பிரேமதாசவின் ஆட்சி நடைபெற்று கொண்டிருந்தது. பேச்சுவார்த்தைக்கு என கொழும்புக்கு வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள் புலிகள். வன்னியே பாதுகாப்பானது போல் உணர்வு மீண்டும் ஏற்பட்டது.

1990ஆம் ஆண்டு க.பொ.த சா.த பரீட்சை எழுதிவிட்டு மீண்டும் வன்னிக்கு உயர்தரம் படிக்கவென கிளம்பியாயிற்று. இப்போது நான் மட்டும். இலங்கையில் 13ஆவது சீர்திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டு பல மாற்றங்கள் நடந்து இந்தியப் படைகளும் வெளியேறியிருந்த காலம் அது. இப்போது நான் சென்று சேர்ந்த இடம் விஸ்வமடு. அங்கு ஓர் அத்தை குடும்பமும், பெரியப்பாவும் இருந்தார்கள்.

அத்தை வீட்டில் தங்கியிருந்து முரசுமோட்டையில் அல்லது கண்டாவளையில் உயர்தரம் படிக்கலாம் என எண்ணியிருந்தேன். விஸ்வமடுவில் எங்களுக்கு காணியும் இருந்தது. விடுமுறையில் மாமாவின் விவசாயத்துக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தேன். அவ்வப்போது துவக்குகளுடன் நடந்த செல்லும் இயக்கப் போராளிகளை கண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் காணிக்கு சைக்கிளில் போய்க்கொண்டிருந்த போது ஒழுங்கை வழியில் அகப்பட்ட முச்சந்தி ஒன்றில் எந்தப்பக்கமும் போக முடியாதவாறு துப்பாக்கித்தாங்கிய மூன்று சைக்கிள்களால் முடக்கப்பட்டேன். எனக்கு உதறல் எடுத்தது.

‘என்ன பெயர்? எங்கு வந்திருக்கிறாய்? எதற்காக வந்திருக்கிறாய்? ஈ.பியுடன் தொடர்பு உண்டா?’ இப்படி ஏகப்பட்ட கேள்விகள். உச்சி வெயிலில், முச்சந்தியில் நின்று பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். ஏற்கனவே இவர்கள் வீதியில் உலாவுவதைக் கண்டுள்ளதனால் அவர்கள் புலிகளென ஊகிக்க முடிந்தது. அவர்கள் விசாரணை முடிந்துவிட்டதாக நினைத்த சில நேரங்களின் பின்னர், ‘சரி போகலாம்’ என வழிவிட்டார்கள்.

சைக்கிளை உலக்கினேன் பயத்தோடும், பதற்றத்தோடும் காணிக்குப் போனேன். பின்னர் வீட்டுக்குப் போனேன். மாமாவிடம் விடயத்தைச் சொன்னேன். ‘அப்படியா?’ என நிதானமாகக் கேட்ட மாமா, ‘வெளிக்கிடு ஒரு இடத்துக்குப் போகலாம்’ என உத்தரவிட்டவராக அவசரமாய் வெளியே புறப்பட்டார். மலையகத் தொழிற்சங்கத் தலைவர் ஏ.அஸீஸ் அவர்கள் காலமான செய்தி வானொலியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

வெளியே சென்று வந்த மாமா ஆயத்தமாய் இருந்த என்னை அவரது சைக்கிளில் ஏற்றினார். வேகமாக மிதிக்கத் தொடங்கினார். நான் படிக்க நினைத்தாக எண்ணிய கண்டாவளை, முரசு மோட்டைப் பள்ளிக் கூடங்கள் எனது சைக்கிள் பயணத்தில் கடந்து போகின்றன. எங்கே போகிறோம் என தெரியவில்லை. என்னைப் பற்றிய சரியான தகவல்களைப் பதிவு செய்ய ‘பெரிய இடத்துக்கு’ மாமா அழைத்துச் செல்கிறார் என்ற கற்பனையோடு ‘சைக்கிள் பாரில்’ உட்கார்ந்து நானும் சப்போர்ட் மிதி கொடுக்கிறேன். அவர் ஒன்றும் பேசுவதாயில்லை. ‘பெரியதுகள் போய்விடு முன் நாம் போய் சேர்ந்து விடவேண்டும்’ என்ற நினைப்பில் மாமா சைக்கிள் மிதிப்பதாகவே எனக்குப் பட்டது. பரந்தன் ரயில்வே நிலையத்துக்கு முன் வந்து இறங்கிய பின்னர் தான் பேசினார்.

‘உனக்கு யாருடனும் தொடர்பில்லை என அவர்களுக்கு தெளிவாக தெரிந்துவிட்டால் உனக்குப் பிரச்சினையில்லை. ஆனால் உங்கள் குடும்பத்துக்கு அதுவே பிரச்சினையாகி விடும். நீ வீட்டுக்கு ஒத்தையாள். எனக்கு தெரிந்த ஒரே வழி, உன்னை ஊருக்கு அனுப்புவதுதான்’ என்றார். அப்போதுதான் அவர் போய்விடும் என அவசரப்பட்டது ‘யாழ்தேவி’க்காக என்பது புரிந்தது எனக்கு.

முன்னர் படித்த சென்.திரேசா பாடசாலையை ரயிலில் இருந்தவாறே பார்த்துக் கொண்டு பொல்காவலை வழியாக வட்டகொடை வந்து சேர்ந்தேன். வந்து சேர்ந்து ஒரு மாதத்தில் இரண்டு பொலிஸ் நிலையங்கள் மடகொம்பரை வீட்டை சுற்றிவளைத்தது தனிக்கதை. ஆனால் அன்று என்னைப் பொல்காவலையில் இறக்கி விட்டுப்போன ‘யாழ்தேவி’ இன்றுவரை மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் போகவில்லை என்பதுதான் தற்போதைய கதை. வவுனியா, தாண்டிக்குளம், என படிப்படியாக இப்போதுதான் கிளிநொச்சிப் போக எத்தணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த யாழ்தேவியின் மீள்பயணத்தை முந்திக்கொண்டு நான் இன்று பஸ்ஸில் யாழ்ப்பாணம் போகிறேன் என்பதால்தான் எனக்குள் இத்தனைப் பதற்றம், பரபரப்பு.

மாமா கூட எத்தனை ‘தூரநோக்குடன்’ செயற்பட்டிருக்கிறார். மாமா சொன்னதைக் கேட்டு அன்று வந்தவன் இன்று இருபத்து மூன்று வருடங்களுகுப் பின் வன்னியைக் கடந்து 27 வருடங்களுக்குப் பின் யாழ்ப்பாணத்துக்குப் போகிறேன்;. இந்த கால இடை வெளியில் வன்னியில் பெரியப்பா மகன் தவராஜா அண்ணன் தற்கொலை செய்து கொண்டிருந்தான். என்னைப் படம் பார்க்கக் கூட்டிப்போன அத்தை மகன் திருச்செந்தூரன் ‘நித்தி’ யாகப் புதைக்கப்பட்டிருந்தான். அத்தை மகள்- மச்சாள் சாந்தினி ‘பூங்குயிலாக’ விதைக்கப்பட்டிருந்தாள். இவர்கள் எல்லாம் மடகொம்பரை மண்ணில் பிறந்து கைக்குழந்தையாக வன்னிக்கு தூக்கிச் செல்லப்பட்டவர்கள் என்பதை யாரறிவார்? ‘ரெயிலராக’ தொழில் செய்த பெரியப்பா மெய்யர் (தங்கையா ரெயிலர்) இறுதிகட்டப் போரில் மக்களை வெளியேறுமாறு கோரப்பட்டபோது தனது தையல் மெஷின் மேல்பாகத்தை மட்டும் தூக்கிக்கொண்டே ஓடிவந்து, அதையும் தூக்க சக்தியில்லாமல் போட்டுவிட்டு வந்த துக்கத்திலேயே நோய்வாய்ப்பட்டுக் கிடந்தார். ‘அருணாசலம்’ முள்வேலியில் இருந்து அவரை மீட்டெடுத்து வைத்தியம் பார்த்தும் வெற்றியளிக்காமல் இறந்துபோக அவர் பிறந்த மடகொம்பரை மண்ணிலேயே மீண்டும் புதைத்தோமே… இதையெல்லாம் என் மனதில் சுமந்தபடி எப்படி பதற்றமின்றி பயணப்படுவது?

நண்பர் லெனினுடன் உரையாடிக்கொண்டே பயணம் தொடர்ந்தது. இடையில் அவர் உறங்கிவிட்டாலும் எனக்குள் இருந்த தவிப்பு உறக்கத்தை ஏற்க மறுத்தது. சுவடுகளைப் பார்த்தவாறே பயணித்தேன். இப்போதைக்கு வன்னிக்குள் இறங்குவதில்லை என்ற முடிவோடு யாழ்ப்பாணத்திற்கு. இடையிடையே பஸ் ஓட்டுனரும் ‘மரண’ பயத்தைத் தரத் தவறவில்லை. சில இடங்களில் அவர் மீது கோபப்பட்டாலும் ‘புதிதாக’ திரும்பிப் போகும் எனக்குள் சில கட்டுப்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொண்டேன்.

பஸ்ஸில் ஊடகவியலாளர்கள் தேவகௌரி, துஷ்யந்தினி மற்றும் கேஷாயினி உடன் பயணித்தாலும் அதிகம் உரையாடக் கிடைக்கவில்லை. அதற்குப் போதுமான நேரடியான அறிமுகமும் அப்போது இருக்கவில்லை.
grope
யாழ்ப்பாணத்தில் இறங்கி நேரடியாக ‘இலக்கியச் சந்திப்பு’ நடக்கும் இடத்திற்குச் சென்றது முதல் அடுத்த நாள் சந்திப்பு முடியும் வரை அங்கிருந்து எங்கும் அசையவில்லை.

இரண்டாவது நாள்; காலையில் முதல் அமர்வில் நான் ‘மலையகக் கவிதை இலக்கிய செல்நெறியும்- மலையக தேசியமும்’ எனும் தலைப்பிலும், மாலையில் இறுதி அமர்வில் ‘மலையக தேசியம்- ஒரு பதிகை’ எனும் தலைப்பில் நண்பர் லெனின் மதிவானமும் உரையாற்றினோம். இரண்டாம் நாள் இரவே புறப்படும் எங்கள் திட்டம் தோல்வியடையுமாப்போல் தெரிய மேலதிக ஒரு நாளைக்குமாக பயணத்தை ஒத்திவைத்தோம்.

இரண்டாம் நாள் இரவு தங்குவதற்காக இடம் மாறி வந்தோம். நட்போடு ஆரம்பித்த நண்பர்கள் அசுரா, தேவதாஸ் அன்போடு அரவணைத்துக் கொண்டார்கள். தங்குமிடம் போகும் முன் ராகவன் – நிர்மலா வீட்டுக்குச் சென்றோம். மேசை மீது ஏறியமர்ந்த தேவதாஸ் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்பின் மலைநாட்டுப் பாடலைப் பாட, நிர்மலாவும், சுமதியும் திருமதி. மீனாட்சியம்மாள் நடேசய்யர் பாடலைப் பாட கச்சேரியே ஆரம்பித்து விட்டது. கோவை நந்தன், அசுரா, ராகவன், லெனின் ஆகியோர் கைதட்டி உற்சாகமூட்ட பலரும் அதிகம் கேட்டிராத மலையகக் ‘கானா’ மன்னன் வட்டகொடை கபாலி செல்லனின் (அவர் இறந்து அப்போது ஒரு மாதம் கூட ஆகியிருக்கவில்லை) தோட்டப்புற பாடல்களை நான் பாடினேன்.

‘நாடு… எந்த நாடு…
நம்பி வாழ… சொந்த நாடு…
அந்தரத்தில் வாழச் சொல்லி அனுப்பியிருக்கான் சிட்டிசன் கார்டு’, …..

‘ஏய்க்கிறான் ஆளு ஏய்க்கிறான்.. எங்கள ஏமாளி என்று சொல்லி ஏய்க்கிறான்…’
போன்ற துள்ளிசைப் பாடல்கள் நிர்மலா உள்ளிட்ட நண்பர்களை ஆட்டமே போடவைத்தன. பழகுவதற்கு இனிமையானவராக ஒரு தாய்மையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து என்னை வாழ்த்தினார் நிர்மலா.

இலக்கிய சந்திப்பில் உள்ளடங்காது இரவில் இயல்பாக எழுந்த இசை அரங்கு மலையகப் பாடல்களை மாத்திரமே கொண்டிருந்தமை எதேச்சையாக நடந்த ஆச்சரியம். இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு இரவு தங்குவதற்கு இன்னுமொரு வீட்டுக்குச் சென்றோம்.

அங்கே, காகம் – பதிப்பக நண்பர்கள் இத்ரிஸ், இர்பான், இம்தாத் சகோதரர்களுடன் நவாஸ் சௌபி, ஸ்டாலின் ஞானம், விஜி, கவியுவன், தம்பிகள் ஜேசு, திலீபன் ஆகியோருடன் கலகலப்பான கதையாடல்களுடன் இரவு கழிந்தது.

நண்பர் இத்ரிஸ் மத்தியில் நாற்காலி போட்டு அமர்ந்திருந்து வழிநடத்த நாங்கள் வட்டமாக பாயில் அமர்ந்து விவாதிக்க இலக்கியச் சந்திப்பின் இன்னுமொரு அமர்வானது அந்த இரவு.

மூன்றாம் நாள் காலை. இருபத்துமூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு கப்பியிழுத்து கிணற்று நீர்க் குளியல். சில்லென்று இருந்தது காலையுணர்வு. நண்பர்களோடு காலையுணவு.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சுற்றிப்பார்க்கப் போவதாக நானும் லெனினும் கிளம்பினோம். நண்பர் லெனினிடம் என் திட்டத்தைச் சொன்னேன். ‘ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை. நீங்கள் எங்கு போக வேண்டுமோ அங்கு போவோம்’ என ஒத்துழைத்தார்.

காங்கேசன்துறை பஸ்ஸில் ஏறி ‘தாவடியில் இறக்கிவிடுங்க தம்பி’ எனச் சொன்னேன். சொன்னபடி செய்தான் கண்டக்டர் தம்பி. 27 வருடமாக என் மனக்காட்சியில் இருந்த நினைவுகளை வைத்துக்கொண்டும், பாதையோரத்தில் இருந்த கராஜில் ‘அந்த அரிசி ஆலையை’ விசாரித்துக் கொண்டும் அந்த ஒழுங்கைக்குள் நடக்கிறோம். உச்சி வெயில் வேறு.

அந்த ஆலையின் ‘கேட்’டை அடைந்ததும் ஒழுங்கை முடிந்து விடும். அந்த எல்லைக்குள் போனதும் எனக்குள் ஒரு தவிப்பு. லெனின் என் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டவராகத் தெரிந்தார்.
நான் சைக்கிளோடிய தளம் ஆங்காங்கே காட்டுச் செடி மண்டிக்கிடக்க, இங்கேதானே வீடு இருந்தது என நெருங்கிப் பார்த்தேன். வீடு இருந்த அடையாளங்களாக அத்திவாரம் கொஞ்சம் தெரிந்தது. முட்டிய கண்ணீரை வெளியே வரவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டேன். ஆலைக்குச் சென்று விசாரித்தால் "அவர்கள் எங்களுக்கு விற்று கணகாலம் ஆச்சுது" என்று சொன்னார்கள்.

நாங்கள் வாழ்ந்த வீட்டு பிரதேசம் தளமும் கூறுபோட்டு விற்கப்பட்டிருந்தது. (ஆசையாய் நான் குளிக்கும்)‘தண்ணீர் தொட்டி எங்கே?’ எனக் கேட்டேன்.. ‘அதோ…’ என திசை காட்டினார் புதியவர். படம் எடுத்துக்கொள்ளலாமா என்றேன். முதலாளியைக் கேட்டுச் சொல்வதாகச் சொன்னார். வேண்டாமென நாங்களே தவிர்த்துவிட்டு, வீடும் தளமும் இருந்த அடையாளத்தோடு நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

அந்த நிமிடங்களில் பழைய நாட்களின் அத்தனை நினைவுகளையும் தவிர வேறொன்றும் மனதில் எழவில்லை.
1984 ஆக இருக்கலாம். 10-11 வயதுப் பையனாக ஓடித் திரியும் நான். விடுமுறையில் வந்து அம்மாவுடன் நிற்பதென்றால் தனிச் சந்தோஷம். தோட்டத்தில் வாளி கொண்டுபோய் பீலிக்கரையில் தண்ணீர் பிடிப்பது மாதிரி, அரிசி ஆலையில் இயந்திரத்தில் அரிசி கொட்டும்போது, அதனை வாளியில் பிடிப்பதில் பெரும் ஆனந்தம் எனக்கு. அப்படி பிடித்து வரும் சூடான அரிசியைக் கொண்டு சோறாக்கிச் சாப்பிட்ட காலம் அது. அடிக்கடி கடைக்கு ஓடுவதில் சின்ன சந்தோஷம்.

ஒரு நாள் கடைக்குப் போன என்னிடமும் கூட்டமாய் சைக்கிளில் போன அண்ணாமார்கள் சில துண்டுப்பிரசுரங்களை கொடுத்து விட்டுச் சென்றிருந்தார்கள். அது என்ன ஏதென்று தெரியாமல் கையில் வைத்துக் கொண்டு மிளகாய்த்தூள் வாங்குவதற்கு சந்தியில் இருந்த கிரைண்டிங் மில்லில் நின்றிருந்தேன். பட…பட… வென ஒரே சத்தம். சனம் அலறியடித்துக் கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தது. வீதியை எட்டிப் பார்த்தேன்.

துண்டுப் பிரசுரம் விநியோகித்தவர்களைத் தேடி ஆமி வெறியாட்டம் ஆடிவருவதாகக் கூறி ‘ஓடடா தம்பி வீட்டுக்கு’ என்று என்னை விரட்டினார் கடையுரிமையாளர் வீரப்பா தாத்தா. வீதியைத் தாண்டும் போது மாடு ஒன்று சூடுபட்டு சுருண்டு விழுவதைக் கண்ணுள் வாங்கியவாறே ஒழுங்கைக்குள் ஓட்டமெடுத்தேன். வளவு ‘கேட்டை’ இறுக்கி தாழிட்டுப் பூட்டிவிட்டு, மூச்சு வாங்க அம்மாவிடம் ஓடி நடந்ததைச் சொன்னேன். உள்ளதைச் சுருட்டிக் கொண்டு அம்மாவும் நானும் வெளியே வந்தோம். அப்பா சற்றே உள்ளே அமைந்த ஆலையில் வேலை. ஆலை பக்கத்தில் உள்ள முதலாளி வீட்டில் இருந்து அவரது அம்மா வெளியே வந்தார். நாங்கள் கலவரப்படுவதை அவதானித்தார். நான் அவரிடம் நடந்ததை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது நான் இறுகப் பூட்டிய கேட்டை கூட்டமாக வந்த ஒரு குடும்பம் பதற்றத்தோடு தட்டியது.

"ஆமி.. சுட்டுக் கொண்டு.. வாரான்… எங்களை காப்பாத்துங்கோ…கேட்டைத் திறவுங்கோ…" என அலறியது. கணவன், மனைவி, பிள்ளைகள் என ஒரு ஐந்தாறு பேர் இருக்கும். அரிசி ஆலையை வந்தடையும்; ஒழுங்கையின் ஒரு பக்கத்தில் அமைந்துள்ள குடிசைகளில் வாழும் குடும்பங்களில் ஒன்று என நான் அடையாளம் கண்டவனாக கேட்டைத் திறக்க ஓடினேன். "தம்பி… திறவாதையோடா….திறவாதையோடா…’" என என்னைத் தடுத்தார் முதலாளி(யின்) அம்மா.

வந்தவர்கள் துடிக்கிறார்கள். அழுகிறார்கள். கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் முதலாளி- அம்மாவோ கடிந்து கொள்கிறார், என்னை அதட்டுகிறார். எனக்குக் காரணம் புரியவில்லை. சூடுபட்டு சுருண்டுவிழுந்த மாட்டைக் கண்ணால் பார்த்து வெருண்டு போயிருந்த எனக்கு முதலாளி அம்மாவின் அதட்டல் இன்னும் பயத்தைக் கொடுத்தது. எனது அம்மா என்னைக்கிட்டவாக இழுத்து அணைத்துக் கொள்கிறார். நான் கேட்டைத் திறப்பதிலேயே குறியாயிருந்தேன். சூட்டுச் சத்தம் அண்மித்து கேட்கத் தொடங்கியது…
ஓடிவந்த குடுமபத்தின் ஒரு மனிதர், மேல் சட்டையில்லாது சாரத்தை தொடை வரை மடித்துக்கட்டி இடுப்பில் சின்னக்கத்தியும் சொருகியிருந்தார்.

கறுத்த உயர்ந்த அந்த மனிதர் கேட்மீது ஏறி உள்ளே பாய்ந்தார். அவரது முறுக்கேறிய பலம் கொண்ட கை இழுத்த ஓர் இழுவைக்கே பூட்டு பிளந்தது. கேட் திறந்தது. இப்போது அதிக எண்ணிக்கையானோர் நாங்கள் நின்றிருந்த ஆலை வளவுக்குள் நுழைந்தனர். அவர்கள் கையில் அகப்பை, கத்தி, சமையல் சாமான்களும், சிறுசுகள் கையில் உருட்டி விளையாடிய சைக்கிள் டயர்களுமாகக் கூட்டமாக உள்ளே வந்தார்கள். நின்றது நிற்க ஓடிவந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது ஆமியின் சத்தம் குறைந்திருந்தது. இரண்டு மூன்று வளைவுகள் கொண்ட அந்த ஒழுங்கையில் ஆமி இரண்டாவது வளைவைத் தாண்டி உள்ளே வரவில்லை. வெறிச்சோடிக்கிடந்த வீடுகளைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வீதிக்கு சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் உள்ளே வந்த குடும்பத்தினர் ஆலையின் எல்லையெங்கும் பறந்தனர். முதலாளி அம்மா இரண்டு கையாலும் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

மலையகத் தோட்டங்களில் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் ‘ராங்கிப்’ பேசிக் கொள்வதால் சிறுவர்களும் சாதாரணமாகப் பேசுவார்கள். அம்மா என்னை அந்தச் சூழலில் இருந்து தவிர்த்தே வளர்த்து வந்தார். ஆனால் உள்ளே வந்த உயர்ந்த, கறுத்த மனிதர் முதலாளி அம்மாவை நெருங்கி… என்னடி சாதி… ‘………’ சாதி… என இன்னோரன்ன மொழியில் திட்டித்தீர்த்தார். அவர் பேசிய ராங்கி சூழலில் இருந்து அம்மாவால் என்னைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. தடுக்கவும் முடியவில்லை. நானும் அந்த ராங்கியை அன்று விரும்பி ரசித்தவனாகவே இன்று உணர்கிறேன். ஆலையில் இருந்து வெளியே வந்த அப்பா முதல் அனைத்து வேலையாட்களும் நாங்களுமாக ஒரு நாடகம் மாதிரி அந்தக் காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது எனக்கு அதிகம் புரியாத அன்றைய நாளின் காட்சிகள் இலக்கிய சந்திப்பில் எழுத்தாளர் தெணியான், சீனியர் குணசிங்கம், அகல்யா, தேவதாஸ், ரெங்கன் தேவராஜன், ஏ.ஸி.ஜோர்ஜ் போன்றோரின் உரைகளினூடும் அமர்வின் இணைப்பாளராகவிருந்த வேல்தஞ்சனின் படபடப்பில் இருந்தும் அதிகமாகவே புரிந்தது. சிங்களப் பாடசாலையின் ‘சரத் சேர்’ இப்போதும் என் கண்ணுக்குள் நிழலாடிச் செல்கிறார்.


நினைவுகளில் மீண்டவனாக நானும் நண்பர் லெனின் மதிவானமும் திரும்பவும் கே.கே.எஸ். வீதி நோக்கி நடந்தோம். யாழ்.நூலகம், நல்லூர் கோயில் இரண்டுக்கும் சென்றோம். உள்ளே போகக் கிடைக்கவில்லை. பௌர்ணமி நாளில் யாழ்.நூலகம் மூடியிருந்தது. நல்லூர் பூஜை நேர முடிவால் பூட்டியிருந்தது. ஆனால் இலங்கையில் பௌர்ணமி நாளிலும் தங்களது திறமையை பையில் சுமந்தபடி வந்த தேவதாஸ், அசுரா, கோவை நந்தனுடன் ராகவன்-நிர்மலா, சுமதி சிவமோகன், வாசுகி ஆகியோரின் புதிய வீட்டைச் சென்றடைந்தோம்.

முதல் நாள் இரவு கச்சேரி நடாத்திய பழைய வீடு அவர்களது சகோதரி ‘ராஜினி திராணகம’ நினைவகமாக பராமரிக்கிறார்கள் என்பது தெரியவந்தது. வாசலில் அமர்ந்து கலகலப்பாக இருந்துவிட்டு முதல்நாள் தங்கியிருந்த வீட்டுக்கு வந்தோம். இரண்டு நாளைக்கு மாத்திரம் ஆடைகள் கொண்டுபோயிருந்த நாங்கள் மூன்றாம் நாள் பயணத் திரும்புதலின்போது நண்பன் அசுரா தனது பிரான்ஸ் பயணப் பொதியில் இருந்து வெளியே இழுத்துத் தந்த புதிய ஷேர்ட்டுகளை அணிந்து கொண்டோம்.

யாழ்ப்பாணத்துடன் ஒரு புதிய உறவு ஏற்பட்டிருப்பதாய் உணர்ந்தேன். பஸ் ஏறும் வரை கூடவே வந்து வழியனுப்பிய நண்பர்கள் அசுரா, தேவதாஸ் ஆகியோருடன் உணர்வுகலந்து விடைபெற்றுக் கொண்டு, ஒடியல், கருவாடு, பருத்தித்துறை தட்டைவடை, இடியப்பத் தட்டு, மோர்மிளகாய், பனங்கட்டி என ஒரு குட்டிச் ‘ஷொப்பிங்’ ஒன்றையும் முடித்துக் கொண்டு கொழும்பு பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டோம்.

அவ்வப்போது சட்டைப் பைக்குள் இருந்து கொண்டு நண்பன் அசுரா பகிடி விட்டுக்கொண்டிருப்பது போன்ற உணர்வு அடிக்கடி வந்துபோனது.

அடுத்த நாள் காலை ஆறுமணிக்கு வீடு வந்து சேர்ந்ததும் அம்மா கேட்ட முதல் கேள்வி:
"நம்ம இருந்த யாழ்ப்பாண வீடு எப்படிப்பா இருக்கு……?"
(முற்றும்)
25.7.2013
நன்றி:- ‘ஜீவநதி’


காலத்தை வென்ற கவிதை

இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில் மேகம் தழுவும் நக்கிள்ஸ் மலையடிவாரத்தில் உள்ள கொற்றகங்கைத் தோட்டத்தில் பிறந்தவர் கவிஞர் அரு.சிவானந்தன். சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம் காரணமாக புலம் பெயர்ந்து தமிழகம் சென்று கவிதா வானிலே “வண்ணச்சிறகு” என்ற பெயரில் சிறகு விரித்தவர்.

இவரின் கவிதைகள் “வண்ணச்சிறகு கவிதைகள்” என்ற மகுடத்தில் 1985ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தின் “மலையரசி” பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கவிஞர் அரு.சிவானந்தன் அகால மரணமானார்.

குறிப்பாக இலங்கையில் குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்டு இலங்கை இந்திய அரசாங்கங்கள் 1964 ஆம் ஆண்டு செய்து கொண்ட சிறிமா - சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக கட்டாயமாக

நாடு விட்டு நாடு செல்ல நேர்ந்த தனது சோகத்தைப் பதிவு செய்த “ சென்று வருகிறேன் ஜென்ம பூமியே” கவிதை மலையக சமூகத்தின் நாடு கடத்தல் வரலாற்றுப் பதிவு.

அந்த கவிதை அவரது தனிப்பட்ட சோகமல்ல. அவ்வாறு சென்ற ஐந்து லட்சம் பேரின் சோகப்பதிவு. அந்தக்கவிதையின் முக்கியத்துவம் கருதி 2007 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் - டிசம்பர் “கொழுந்து” காலாண்டு இதழில் அவரது அகால மரணத்தையும் நினைவு கூர்ந்து பிரசுரித்திருந்தேன்.

அதே 2007 ம் ஆண்டு தனது “மல்லியப்புசந்தி” கவிதை நூலை வெளியிட்டதுடன் தனது தாயாரின் பெயரில் பாக்யா பதிப்பகம் எனும் பதிப்பகத்தையும் தொடங்கியிருந்தார் திலகர். அதன் முதல் வெளியீடுகளாக தனது நூலை மாத்திரமல்லாது. மக்கள் கவிமணி சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் “இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திலே” எனும் நெடுங்கவிதை நூலை ஆங்கிலமூலத்துடன் இணைத்து மறுமதிப்பு செய்தும் வெளியிட்டிருந்தார். ஆச்சரியமிக்க அந்தப் பணியின் நோக்கத்தை கேட்டபோது, “இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திலே” முக்கியத்துவம் மிக்க கவிதை நூல். ஆனால் இன்றைய தலைமுறை வாசிக்க பிரதிகள் இல்லை. அதனால் மறுபதிப்பு செய்ய எண்ணினேன். எனது நூல் ஒன்றை வெளியிடும்போது இத்தகைய முக்கியத்துவம் மிக்க நூல் ஒன்றை மறுபதிப்பு செய்யலாம் என எண்ணம் கொண்டுள்ளேன் என்றார்.

அதன்போதே வண்ணச்சிறகு அரு. சிவானந்தன் பற்றியும் அவரது “ சென்று வருகிறேன் ஜென்ம பூமியே” கவிதை பற்றியும் கூறினேன். மனதில் உள்வாங்கிக்கொண்டவர் பின்னொருதடவை சந்தித்த போது “வண்ணச்சிறகு” கவிதைத்தொகுதியை இந்தியா சென்ற போது தேடிப்பிடித்து விட்டதாகவும் தனது இரண்டாவது நூல் வெளிவரும்போது நிச்சயம் மறுபதிப்பு செய்வேன் என்றும் சொன்னார். அவரது ஆர்வம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

அந்தக்காலம் 2012ஆக இருக்கலாம். அப்போது கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் வெள்ளிக்கிழமை மாலை இடம்பெறும் “இலக்கியக்களம்” நிகழ்ச்சியில் அரு.சிவானந்தன் கவிதைகள் பற்றி பேச முடியுமா எனக் கேட்டேன். ஒத்துக் கொண்டவர், எனது தலைமையில் ஆற்றிய ஆய்வுரை பலரதும் பாராட்டைப் பெற்றது. அந்த உரையின் சாராம்சத்தையே இந்த இரண்டாம் பதிப்புக்கான பதிப்புரையாக இந்த நூலில் பதிவு செய்திருப்பது சிறப்பு.

இலக்கிய செயல்பாடுகளுடன் அரசியல் சிந்தனைகளையும் செயற்பாடுகளையும் கூட கொண்டிருந்த திலகர் 2015 ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டு இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆனார். இனி இலக்கியப்பக்கம் வரமாட்டார் என்று எதிர்பார்த்தவர்களை ஆச்சரியப்படச்செய்த அவரோ முன்பை விட தீவிரமாகவே இலக்கியச் செயற்பாட்டிலும் ஈடுபடலானார். நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தபோதும் உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் இலக்கிய சந்திப்புகள், ஆய்வரங்கங்களில் கலந்து கொள்ளச் செய்தார். இந்தியா, தமிழ்நாடு திண்டுக்கல் காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம் நடாத்திய மலையக இலக்கிய ஆய்வரங்கில் எங்களுடன் ஓர் இலக்கியவாதியாகவே கலந்து கொண்டு மலையக கவிதை இலக்கிய செல்நெறி குறித்து கட்டுரை சமர்ப்பித்தார். தவிரவும், தமிழ்நாட்டுடன் குறிப்பாக தாயகம் திரும்பிய உறவுகளுடன் எப்போதும் நெருக்கமான தொடர்பைப் பேணுபவராகவும் திலகர் திகழ்கிறார்.

2020 அவரது முதலாவது பதவிக்கால இறுதி நாளான மார்ச் 02 காலை எனக்கு தொலைபேசி அழைப்பு எடுத்தவர் கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கம் எனக்களித்த “தமிழ்நிதி” பட்டத்திற்காக வாழ்த்து தெரிவித்ததோடு உங்களுக்கு இன்னுமொரு மகிழ்ச்சியான செய்தி, என்னுடைய இரண்டாவது நூலான “மலைகளைப் பேசவிடுங்கள்” அடுத்த வாரம் வெளிவரவுள்ளது கூடவே “வண்ணச்சிறகு” கவிதைகளை “ “சென்று வருகிறேன் ஜென்ம பூமியே” எனும் தலைப்பில் மறுபதிப்பு செய்தும் வெளியிட உள்ளேன். உங்களுடைய குறிப்பு இந்த நூலுக்கு முக்கியம் வேண்டும் என்றார்.

2007 ல் நான் விடுத்த வேண்டுகோளை 13 வருடங்கள் கழித்தும் நிறைவேற்றும் நல்லுள்ளம் கொண்டவர் மல்லியப்புசந்தி திலகர். அவரதுஅரசியல் பணிகள் மாத்திரமல்ல இலக்கிய பணிகளும் தனித்துவமானவை. வரலாற்றில் இடம் பெறக்கூடியவை. அவரது பாக்யா பதிப்பக முயற்சிகள் மக்கள் கவிமணி சி.வி. வேலுப்பிள்ளை, மூதறிஞர் சக்தீ பால அய்யா, சாகித்ய ரத்ணா தெளிவத்தை ஜோசப், கல்வியாளர் எம்.வாமதேவன், கலாபூஷணம் மு.சிவலிங்கம், நாடகாசிரியர் முத்தையா மாஸ்டர் போன்ற மூத்தவர்களினது படைப்புகளை பதிப்பித்த சிறப்பு கொண்டது. அத்துடன் திறனாய்வாளர் லெனின் மதிவானம் எழுதிய கட்டுரைத் தொகுப்பு, இளம்வரவு தானா.மருதமுத்துவின் கவிதை நூல் ஆகியவற்றையும் கூட வெளியிட்டுள்ளது. அந்த வரிசையில் அரு.சிவானந்தனின் கவிதைகளையும், அவரது “வண்ணச்சிறகு” தொகுப்பில் வெளிவந்த காலத்தை வென்ற கவிதையான “சென்று வருகிறேன் ஜென்ம பூமியே” எனும் மகுடத்தில் மறுபதிப்பு செய்வதன் ஊடாக பாக்யா பதிப்பகம் ஓர் உயிர்த்தெழுதலை நிகழ்த்துகிறது எனலாம்.

திலகரின் எல்லா முயற்சிகளும் வெற்றிபெற வாழ்த்துகிறேன்.

 

அன்புடன்

அந்தனி ஜீவா.

57, மகிந்த பிளேஸ் , கிருலப்பனை

03.03.2020