தொ. தே. சங்கத்தையும் என்னையும் இணைத்து கதையாடல்கள் இடம்பெறுவது தவிர்க்க இயலாதது

 

- முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ்

உரையாடல் : சாம்பசிவம் சதீஷ்குமார்.

கடந்த பாராளுமன்றத்தில் உறுப்பினராக இருந்த நீங்கள் இப்போது அமைதியாக இருப்பதன் காரணம் என்ன?

நான் அமைதியாக இல்லை. பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களாக வரப்பிரசாதம் பெற்றுக் கொண்டு சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு அங்கே செல்லாது இருப்பவர்களைவிட அல்லது மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு சம்பிரதாய உரைகளை ஆற்றுபவர்களைவிட அதிகளவில் சமூகத்தளத்தில் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறேன். அவை வெறும் வாய்ச் சவடால்களாகவோ அல்லது அவசரத்தில் ரயிலைப் பிடிக்க ஓடுவது போன்றோ அல்லாமல் நிதானமான ஆய்வுப் பதிவுகளாக உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு ஊடகத்தளத்திலும் உரையாடல் தளத்திலும் இடம்பெற்றுக் கொண்டு இருக்கின்றன. மலையக சமூகத்தின் அரசியல், சமூக, கல்விக், கலை கலாசாரம் பண்பாடு , பொருளாதாரம் சார்ந்த ஆய்வு ரீதியான எழுத்துக்களாகவும் உரைகளாகவும் அவை அமைகின்றன. நான் எப்போதும் போலவே மலையக விடயங்களில் இற்றைப்படுத்தலுடன் (Update )இருக்கிறேன்.

இப்போது என்ன செய்து கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?

2006 ஆம் ஆண்டு முதல் இயங்கி வந்த எனது ஆலோசனை சேவை நிறுவனம் கடந்த ஐந்தாண்டு காலமாக அரசியல் பணிகள் காரணமாக செயற்படாமல் இருந்தது. அதனை மீண்டும் இயங்கச் செய்து பணி செய்து வருகிறேன். ஊடகங்களில் பல கட்டுரைகளை எழுதி வருகிறேன். கொவிட் சூழல் காரணமாக எழுந்திருக்கும் இணைய வழி கலந்துரையாடல்களில் வாரந்தோறும் ஒரு தளத்தில் பேசுகின்றேன். அவற்றில் சிலவற்றை நானே ஒழுங்கும் செய்கிறேன்.

தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் மீண்டும் இணையப் போவதாக செய்திகள் கசிகின்றனவே...

அது பற்றி நான் உங்கள் உதயசூரியன் பத்திரிகைக்கே இதற்கு முன்னர் தெளிவாக எனது நிலைப்பாட்டைத் தெரிவித்து உள்ளேன். பாய்ச்சல் காட்ட மாட்டேன் என. தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தின் இரண்டாம் எழுச்சி எனபது திலகர் இல்லாவிட்டால் நிகழ்ந்தே இருக்காது. எனவே என்னையும் சங்கத்தையும் இணைத்து கதையாடல்கள் இடம்பெறுவது தவிர்க்க இயலாதது. நான் இப்போது நாகரீகமாக அதில் இருந்து விலகி இருக்கும் தீர்மானத்தை உத்தியோகபூர்வமாக அறிவித்து விட்டு ஒதுங்கி இருக்கிறேன். அந்த நாகரீகம் கருதியே சங்கத்தில் உள்ள பலரும் என்னோடு உரையாடிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அதில் தோட்டக் கமிட்டி தலைவர்கள், காரியாலய உத்தியோகத்தர்கள், அமைப்பாளர்கள், நிர்வாக சபை உறுப்பினர்கள், உயர்பீட உத்தியோகத்தர்கள் என எல்லோரும் அடங்கும். கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் 5 முதல் பத்துப் பேர்வரையான ஒரு குழுவினர் மாத்திரமே என்னோடு நேரடியாக பேசுவதில்லை.

ஆனால், அவர்கள் சதா என்னைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியவருகிறது. அந்த உரையாடலில் கலந்து கொள்ளும் யாராயினும் ஒருவர் எனக்கு அதனை அறிவிக்கிறார். இது எப்படியோ நடந்து விடுகிறது. இது தவிர நானாக யாரிடமும் எந்த விசயத்துக்ககவும் பேசவும் இல்லை அணுகவும் இல்லை. அதற்கான எந்தத் தேவையும் இப்போது எழவில்லை.

அப்படியாயின் நீங்கள் மீளவும் வந்தால் சிலர் விலகுவதாக தலைமைக்கு அறிவித்து உள்ளதாக தகவல் வந்துள்ளதே...

அந்த ஒரு சிலரைத்தான் நான் முன்னர் குறிப்பிட்டேன். அவர்களை நான் எப்படி பார்க்கிறேன் என்றால் தங்களது எதிர்ப்பை தன் பெயர் கொண்டு வெளிப்படுத்த முடியாத கோழைகள். ஏனெனில், 'இப்படி ஒரு செய்தி வந்துள்ளது. நான் எதிர்ப்பு இல்லை' என பலர் எனக்கு அழைப்பு எடுத்துப் பேசினார்கள். அவர்களிடம் நான் சொன்னது, 'இப்படி என்னிடம் பேசுவதற்கே உங்களிடம் நேர்மை இருக்கிறது. அதனால் நீங்கள் நிச்சயம் அந்தப் பட்டியலில் இல்லை' என்பதுதான். அந்தப் பட்டியலில் உள்ளவர்கள் கடைசிவரை அவர்கள் பெயரை வெளியே சொல்லாமல் செய்திகளைக் கசியவிடும் கோழைகள்.

அந்தக் கோழைகளை தலைமைக்கே கூட அடையாளம் காண முடியாது. அத்தகைய கோழைகள் நிச்சயமாக தொழிலாளர் தேசிய சங்க நித்திய உறுப்பினர்களாக இருந்திருக்க மாட்டார்கள். உண்மையான தொழிலாளர் தேசிய சங்கப் பற்றுக் கொண்ட யாரும் எனக்கு எதிர்நிலையில் இருக்க மாட்டார்கள் என்பது எனது பூரண நம்பிக்கை. ஏனெனில் சங்கத்தின் வளர்ச்சியில் எனது பங்களிப்பை அவர்கள் அறிவார்கள். எப்போதும் சங்கம் உடைந்து செல்வதை நான் விரும்பியவனல்ல. அதனால்தான் நான் ஒதுங்கி வந்தபோதும் கூட ஒருவரையும் கூட அழைத்து வரவில்லை. பெருந்திரளாக விலகி வரவிருந்த பலரையும் நான் தடுத்து நிறுத்தினேன் என்பதை அங்கே மனசாட்சியுடையவர்கள் அறிவார்கள். இப்போது கூட சங்கம் உடைந்து விடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக உள்ளேன். ஏனெனில் அதனை மீளக்கட்டமைக்க பட்ட சிரமங்களை நானே அறிவேன்.

சங்கத்தில் நீங்கள் இல்லாத இடைவெளி உணரப்படுவதாக நீங்கள் அறிவீர்களா?

ஓராண்டு கடக்கும் நிலையிலும் நீங்கள் ஊடகவியலாளராக என்னோடு இது குறித்து உரையாடுவதே சங்கத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் இடைவெளியின் குறியீடு தானே.

மலையக அரசியலிலும் இந்த இடைவெளி தெரிகிறது என நான் கூறினால்...

நிச்சயமாக ஏற்றுக் கொள்வேன். உள்நாட்டில் , வெளிநாட்டில் இருந்து என்னைத் தொடர்பு கொண்டு உரையாடும் பலர் இந்த இடைவெளி குறித்து என்னுடன் பேசுகிறார்கள். அது நிரப்பப்பட வேண்டியது என்பதையும் நான் உணராமல் இல்லை. இடைவெளி உணரப்படும்போதே எழுச்சி உண்டாகும். இந்த இடைவெளியை உணர்ந்து எழும் எழுச்சியே அடுத்த கட்ட அரசியல் செல்நெறியாக வேண்டும் என்பதில் நான் தெளிவாக உள்ளேன்..அதற்கேற்ப எனது உரையாடல் வெளியை மேற்கொண்டு வருகிறேன்.

உங்களது அடுத்தத் திட்டம் என்ன ?

அரசியலில் 5 வருடங்கள் என்பது ஒரு யுகத்திற்கு ஒப்பானது. கடந்த தேர்தலுக்குப் பின்னர் ஒரு ஆண்டு கூட இன்னும் கடந்து விடவில்லை. கடந்த ஆண்டு இந்த நேரம் தீவிர பிரச்சாரம் இடம்பெற்ற காலம். அப்போது என்பெயரைக் கூறி தமக்கு வாக்குக் கேட்டுக் கொண்டவர்களும் இந்த பாராளுமன்றில்தான் இருக்கிறார்கள். ஓராண்டு ஆவதற்குள் என்னென்ன நடந்துள்ளது என்பதை மக்கள் அவதானித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நான் தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துக்கு எதிராக எந்தக் காலத்திலும் செயற்பட்டவனும் இல்லை. செயற்படப் போவதும் இல்லை. காலம் வரும்போது எனது வகிபாகம் என்ன என்பது தெரியவரும். நான் ஒப்புக்கு பாராளுமன்ற அமர்வுகளுக்குப் போவதுமில்லை, அங்கே ஒப்புக்குப் பேசுவதும் இல்லை. எனது உரைகளுக்கும், பணிகளுக்கும், மக்களுக்கும் ஒரு இடைத்தொடர்பு இருந்தது. மக்கள் ஒவ்வொருவரும் அதனைத் தமது குரலாக உணர்ந்தார்கள். ஏனெனில் எனது வார்த்தைகள் இதயத்தில் இருந்து வரும். உதட்டில் இருந்து வந்து உளறாது.

இறுதியாக பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பழநி திகாம்பரம் எப்போது உங்களோடு பேசினார்? என்ன பேசினார் ?

ஆறுமுகன் தொண்டமான் இறந்து விட்டதாக தொலைபேசியில் எனக்கு கூறியது அவர்தான். அதற்கு அடுத்த நாள் பாராளுமன்ற முன்றலுக்கு ஆறுமுகன் தொண்டமானின் தேகம் கொண்டு வந்தபோது ஓரிரண்டு வார்த்தைகள். அதுதான் அவரும் நானும் பேசிக் கொண்டதும் சந்தித்துக் கொண்டதுமான கடைசி தருணம் என்பது எனக்குத் தெளிவாக நினைவில் உள்ளது.

நன்றி - உதயசூரியன் / 12.08.2021

'சமூக நீதி' கோரிக்கையாக மாற வேண்டிய நீதிக்கான கோஷங்கள்

மயில்வாகனம் திலகராஜா (முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்)

கடந்த இரண்டு வாரங்களும் மலையகத்தில் மட்டுமல்லாது மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் 'நீதி' கோரிய கோஷங்கள் எழுந்திருந்தன. அந்த கோஷத்தை முன்னிறுத்தச் செய்தது ஒரு சிறுமியின் உயிர். அந்த சிறுமியின் துர்பாக்கிய நிலை மரணத்துக்கு நீதி வேண்டிய கோஷங்களுக்கு மத்தியில் 'அரசியல்' நிகழ்ச்சி நிரல்களும் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டன என்பது வெளிப்படை. ஆனால், அதனையும் தாண்டிய சமூக 'உணர்ச்சி' நிலை மலையகத்தில் ஆத்மார்த்தமாக மேம்பட்டு நின்றது.

மலையகத்தில் மக்களால் முன்வைக்கப்பட்ட 'நீதி வேண்டும்' கோஷம், அரசியல் - பணபலங்களைக் கொண்டு மறைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய மரணத்தை நீதிமன்றத்துக்கு முன்னால் நிறுத்தி இருக்கிறது. சம்பவம் நடந்து பத்து நாட்களாக உயிருக்குப் போராடிய குழந்தையை வைத்தியசாலைக்குச் சென்று பார்க்கத் துணியாத, அப்போது விசாரணையைத் துரிதப்படுத்துங்கள் என காவல் துறையைத் தூண்டத் துணியாத, மரணத்துக்குப் பின் நீதி கேட்டாலும் அதற்காக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பம் சார்பாக சட்டத்தரணிகளை நியமிக்காத மலையக அரசியல் பிரதிநிதிகள் மத்தியில் அந்த சிறுமிக்காக தன்னார்வமாக முன்வந்து மன்னறில் ஆஜரான மலையக சட்டத்தரணிகள், இந்த வழக்கிற்கு வெளியே ஒன்றை ஆழமாக உணர்த்தி நிற்கிறார்கள்.

அது மலையகம் எனும் 'உணர்வு'. உணர்ச்சி நிலையில் ஓங்கி நிற்கும் சமூகத்தை உணர்வுநிலையில் புரிந்து கொண்டு செயற்படும் தலைமைக்கான வெற்றிடம் தாராளமாகவே வெளிப்பட்ட தருணம் இது.

இந்தப் பிரச்சினைகளின் பின்னணிகளை நீதிமன்றம் ஆராய்வதற்கு முன்னமே தீர்ப்பெழுதிய தனிநபர்கள், நிறுவனங்களை ஒரு புறம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, பிரச்சினைக்கு பின்னணியாக இருந்திருக்கக் கூடியதான காரணங்களைக் கண்டறிவதும் அவற்றுக்கான தீர்வைத் தேடுவதன் ஊடாக இது போன்றதோர் இன்னுமொரு அவலமும், மரணமும் மலையகத்தில் நேராதிருப்பது எவ்வாறு என சிந்திப்பதே சமூகத்தின் பொறுப்பாகிறது.

ஒட்டு மொத்த இலங்கையுமே சிறுவர் தொழிலாளர்களை அனுமதித்துக் கொண்டிருப்பதாக பல புள்ளிவிபரங்கள் இந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புடையதாக வெளி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அவற்றை இங்கே அலசி ஆராயாவிட்டாலும் அந்த புள்ளி விபரங்கள் சொல்லும் தகவல் முக்கியமானது.
மலையகத்தில் மட்டுமல்ல மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் இத்தகைய பிரச்சினைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது அந்தச் செய்தி.

மலையகத்தில், இப்போது நடந்திருப்பதுதான் முதலாவது சம்பவமும் அல்ல. இதற்கு முன்னர் நடந்தபோது 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் மலையகத்தில் எழும்பாமலும் இல்லை. இப்போது மலையகம் நிற்கும் புள்ளியும் அப்போது நின்ற புள்ளியும் ஒன்று தான். இது மலையகம் நிற்க வேண்டிய புள்ளியல்ல, அசைய வேண்டிய புள்ளி என்ற நிலையில் இருந்து விடயங்களை அலசி ஆராய வேண்டியது சமூகக் கடமையாகிறது.

இவ்வாறு சிறுவர்கள், பெண்கள் வீட்டு வேலைக்குச் செல்லும் நிலை ஏன் உருவாகிறது என்பதற்கு பொதுவானதும் உண்மையானதுமான ஒரு காரணம் சொல்லப்படுகிறது. அது வறுமை. மலையகப் பெருந்மோட்டப் பகுதிகளில் வறுமை நிலவுகிறது என்பதற்கான குறிகாட்டியாக சிறுமியின் மரணம் இருந்துவிட முடியாது. இலங்கைத் தொகை மதிப்பு புள்ளிவிபரத்திணைக்களம், மத்தியவங்கி அறிக்கைகள் தமது விபரப்பட்டியலை துறைசார்ந்து மூன்றாக வகுத்துக்கொண்டுள்ளன. அவை நகரம் (Urban), கிராமம் (Rural), தோட்டம் (Estate) என்பதாகும்.

இதில் பொருளாதார பிரதிகள் தோட்டத்துறையில் உயர்வான பதிவுகளைச் செய்ய சமூகக் குறிகாட்டிகள் மோசமான பிரதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதனை அவதானித்தல் வேண்டும். நாட்டின் மொத்த ஏற்றுமதி வருமானத்தில் சுதந்திரத்துக்கு முன்பு இருந்த காலம் தொட்டே உயர்வான பதிவுகளைக் காட்டிவரும் தோட்டத்துறை தேயிலை ஏற்றுமதி இன்றுவரை கணிசமான பெறுமதியைக் கொண்டே காணப்படுகிறது. இலங்கைத் தேயிலை ஏற்றுமதி 2021 இல் 650 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் என பதிவாவதுடன், இலங்கையின் விவசாய ஏற்றுமதிப் பொருட்களில் 52வீதத்துக்கும் அதிகமாக தேயிலையே இடம்பெறுகிறது. இவை சிறுதோட்டம், பெருந்தோட்டம் இரண்டும் கலந்த ஏற்றுமதிப் பெறுமதிதான் என்றாலும் இலங்கையில் இன்று சிறுதோட்டங்களாக பகிரந்தளிக்கப்பட்டவையும் பெருந்தோட்டங்களாக இருந்தவையே. அதுவும் இந்த இருநூறு வருடகால வரலாற்றின் பகுதிதான்.

இலங்கைக்கு இலவசக்கல்வி, இலவச சுகாதாரம், ரயில்போக்குவரத்து, பாதை வலையமைப்பு, வங்கிக் காப்புறுதி துறை அபிவிருத்தி வலைபின்னல், உட்கட்டுமான அபிவிருத்தி என காலனித்துவ காலத்தில் இருந்தே அதற்கான அடிப்படையைக் கொடுத்தது பெருந்தோட்டத் துறையே என்பதனை யாராலும் மறுக்க முடியாது. விவசாயத்துறை தொழிற்படையில் 62.6 வீதம் தோட்டத்துறை உழைப்பாளர்களே உள்ளனர் என்றும் பதிவாகிறது.

இந்த தொழிற்படையின் இருநூறு வருடகால உழைப்புக்கு மாற்றீடாக பெருந்தோட்டத் துறை உழைப்பாளர் சமூகத்துக்கு இலங்கை வழங்கியுள்ள பரிசு வறுமையில் உயர் இடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதே. தலைக்கான வறுமைச் சுட்டி எனும் தரவுகளில் நகரத்துறை 1.9 ஆகவும் கிராமத்தில் 4.3 ஆகவும் உள்ள தகவல்கள் தோட்டத்துறையில் 8.8 புள்ளியாக அமைந்து தோட்டத்துறையில் வறுமை உச்சம் என காட்டி நிற்கிறது. எனவே தோட்டத்துறை என்பதை பொருளாதார 'செழுமையும்' சமூக 'வறுமையும்' கொண்ட துறையாக பேணுவதில் இலங்கை அரசு இருநூறு வருட காலத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் காட்டவில்லை.

இந்த பின்னணியில், சிறுமியின் மரணத்தில் சந்தேக நபர்களாக அடையாளம் காணப்பட்டவர்களை நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக்கியபோது சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்தின் சார்பாக ஆஜரான பிரதி மன்றாடிகள் நாயகம் கூறியுள்ள விடயம் இங்கு கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. 'பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் இருந்து வீட்டு வேலைக்கு சிறுவர்களைக் கொண்டுவருவது ஒரு ஆட்கடத்தல் வியாபாரம் போலவே நடைபெற்று வருகிறது'.

இந்தக் கூற்று யாரால் யாருக்குச் சொல்லப்பட்டது என்பது வரலாற்று முக்கித்துவத்துமிக்கது. இலங்கையின் சட்ட வழிகாட்டலுக்கு பொறுப்பான சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்துக்கு மலையகச் சிறுவர்கள் ஆள்கடத்தல் முறையில் தலை நகருக்கு அழைத்து வருவது தெளிவாகத் தெரிந்தும் அதனைத் தடுப்பதற்கு தேவையான சட்ட ஆலோசனைகளை வழங்காமலேயே இருந்து வருகிறது என தெளிவான பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்படி அரசின்பக்கம் கவனிப்பாரற்ற சமூகமாக மலையகத் தோட்ட சமூகம் காலங்காலமாக இருந்துவரும் நிலையில், இந்த மக்களுக்காக முன்வைக்கப்படும் அரசியல் நிலைப்பாடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு வெளியே தனது கவனத்தை பெரிதாக திருப்பாத நிலையிலேயே இயங்கி வந்துள்ளது.

தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பலத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படும் அரசியலாகவே அந்தக் கட்டமைப்பு இயங்கி வந்த நிலையில் அந்தத் தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்த சிந்தனையோடு அரசியல் கட்சியைக் கட்டமைப்பதில் தாமதித்தே வந்துள்ளது.

1992 ஆம் ஆண்டுக்குப்பின்னரான தோட்டத் தொழில் கட்டமைப்பு மாறி வந்துள்ள நிலையில் அப்போதிருந்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ஆறு லட்சமாக இருந்து 2020 ஆம் ஆண்டு ஆகும் போது ஒரு லட்சம் எனும் அளவுக்கு குறைந்துள்ளது. ஆனாலும் பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களும் கட்டமைப்பும் அவ்வாறே செயற்பட்டு வருகின்றன. அப்படியாயின் அந்த தொழிற்படையில் சேரந்திருக்க வேண்டிய தோட்ட சமூகப்பிரிவினர் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 15,000 வீதம் வேறு துறைகளை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு அடுத்த தலைமுறையினர் தோட்டத் தொழிலாளர்களாகவே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என வாதிட்டாலும் அந்த வாதம் சரி என்றாலும் கூட அவ்வாறு தோட்டத் தொழிலில் இணையாத அல்லது இணைய வாய்ப்பு வழங்கப்படாத எல்லோரும் கல்வித்துறையில் சாதித்தவர்களாக உயர் தொழிலுக்கு சென்றவர்கள் இல்லை. அதன் வீதாசாரம் குறைவானது. அவர்களில் முறைசாராத தொழில்களுக்கு சென்றவர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம். இந்த காலப்பகுதியில்தான் வெளிநாடுகளுக்கு வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும், தலைநகர் கொழும்பில் வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும் என பெண்கள் படை எடுக்கலாயினர். அதேபோல கடைச்சிப்பந்திகளாகவும் (இந்தத் துறையில் ஏற்கனவே ஒரு நாட்டம் மலையக இளைஞர்களிடையே இருந்துவந்தது) இன்னோரன்ன உடல் உழைப்பாளர்களாகவும் மலையக இளைஞர்கள் வெளியேறத் தொடங்கினர்.

இவர்கள் தமது பெற்றோருடன் தொடர்ந்தும் வாழ வகையற்றவர்களாக வீடுகளில் இருந்து வெளியேற நேர்ந்தது. சிறுக சிறுக ஆரம்பித்த இந்த முறைசாரா துறையில் ( informal sector) தொழில் செய்வோர் முறைசார் தோட்டத்துறையில் (formal Estate sector) தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாகும். அந்த அதிமான தொகையை ஒரு மதிப்பீட்டின் மூலம் ஊகிக்கலாமே தவிர அதன் சரியான தரவுகளைப் பெற்றுக்கொள்ள எந்த ஒரு பொறிமுறையும் இல்லை.

அதனால்தான் கொரொனா பரவல் தொடங்கியதும் 7000 பேர் லொறிகளில் ஏறி மலையகத்துக்கு வந்துவிட்டனர் என அரசியல் பிரதிநிதிகளால் கற்பனை கணக்கு காட்ட முடிந்தது அல்லது ஒட்டுமொத்த மலையக சனத்தொகையில் ஒரு லட்சமே தொழிலாளர்கள் ஏனையோர் தொழிலாளர்கள் இல்லை என வாய்ச்சவடால் விட முடிந்தது.

அந்த மிச்சம் பேர் என்ன செய்கின்றனர் என அறிய முடியாத கட்சிக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட தலைவர்களால் அந்த வகுதியில் ஒருவராக இவ்வாறு அவலமாக இறந்துபோன சிறுமிகளுக்காக நியாயமான விசாரணையைக் கோர முடியுமே தவிர நல்வாழ்வுக்கான திட்டங்களைத் தீட்ட முடியாது. தரகர்களை கண்டால் தாக்கச் சொல்ல முடியுமே தவிர, அதனால் வரக்கூடிய விளைவுகளை உணரமுடியாது.

தரகர்கள் உருவாகாமல் இருக்க வழி சொல்லவும் தெரியாது. வீதியில் இறங்கிப் போராடுவதற்கு மக்களே தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றனர் என்பதனை நன்கு அவதானித்தால் புரியும். மாறாக மக்களுக்கு வழிகாட்டும் தலைமைக்காக மலையகத் தமிழ் மக்கள் காத்திருக்கும் நிலையே உள்ளது. மலையகத்துக்கு வெளியே வந்த 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் எல்லாமே மலையக சமூகம் மீதான அக்கறையில் வந்ததில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தவர்களாக மலையகத்துக்கு வெளியேயான நேச சக்திகளை சரியாக அடையாளம் காணுதலும் அத்தகைய தலைமையின் தகைமைகளில் ஒன்றாயிருத்தல் வேண்டும்.

இந்த நிலையிலேயே இறந்துபோன சிறுமிக்காக 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் எழுப்பும் மலையகத்தின் இளைய தலைமுறையினர் 'சமூக நீதிக்கான கோரிக்கையாக' அதனை மாற்றியமைக்கும் செயற்பாடுகளை இலக்கு வைத்து செயற்படுபவர்களாக மாற வேண்டிய காலம் எழுந்துள்ளது.

சிறுமியின் அவல மரணத்துக்கு வறுமைதான் காரணமெனில் அந்த வறுமையை சரியாக அடையாளம் கண்டு அதற்கு தீர்வு தேடும் அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் அவசியம் குறித்து சிந்தித்தல் வேண்டும். மலையகத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வறுமை எல்லையைக் கடந்தும் தோட்ட எல்லையைக் கடந்தும் வெளியேறிவிட்டனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் லட்சம் அளவினைக் கொண்டது. மலையகத் தோட்டப் பகுதியில் வாழ்வோர் எண்ணிக்கை 9 இலட்சம் அளவாக உள்ளது.

அவர்களுள் வறுமையின் எல்லையைக் கடந்து வெளியேறுவோர் 10 சதவீதமாகவும் வறுமைக்கு மத்தியிலும் போராடி முன்நகர்வோர் 30 சதவீமாகவும் வறுமை நிலையில் சமாளித்து வாழ்க்கை நடாத்துவோர் 40 சதவீதமாகவும் உள்ளநிலையில் வறுமையில் இருந்து மீளமுடியாத நிலையில் மிகவும் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டோர் வீதம் 10 சதவீதம் மாத்திரமே (இது ஒரு தோட்டப்பிரிவு மட்டத்தில் செய்யப்பட்ட ஆய்வின் முடிவு பொதுவாக பொருந்திவரக்கூடிய முடிவும் கூட).

ஆனால், இந்த பத்து சதவீத பகுதியையே ஒட்டமொத்த மலையகத் தோட்டத் துறைச் சமூகமாக சித்திரிக்கப்படுகிறது. இந்த பத்து சதவீத்தில் இருந்தே சிறுவர் தொழிலாளர்களும், முதியோர் தொழிலாளர்களும், என இக்கட்டான தொழில்களுக்குச் செல்லத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

அவர்களை அடையாளம் காணவும் உதவிகள் செய்யவும் ஒரு பொறிமுறை தேவை அவ்வளவுதான். இந்தப் பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும். இன்றைய 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் ஒரே ஒரு சிறுமிக்காக எழுந்ததாக இருந்துவிடக் கூடாது. இதுபோன்ற இன்னுமொரு சிறுமிக்கு நேர்ந்துவிடாத 'சமூக நீதிக்கான' அரசியல் களம் குறித்த சிந்தனையும் செயற்பாடுகளுமே மலையகத்தின் அடுத்த கட்ட அரசியலாதல் வேண்டும். அதனை முன்னெடுக்கும் பாரிய பொறுப்பினை மலையக இளையத் தலைமுறையினர் தமது தலையில் சுமக்கத் தயாராதல் வேண்டும்.


மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும்:

- தேர்தல் மறுசீரமைப்பு கலந்தாய்வு கூட்டத்தில் கோரிக்கை

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த போது குடியுரிமையும் வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்ட 1948 ஆம் ஆண்டிலேயே ஏழு பாராளுமன்ற உறுப்புரிமையை கொண்டிருந்த மலையக தமிழர் சமூகம் 1980 க்குப் பின்னர் தமக்கு மீளவும் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தை தொடர்ச்சியாக தக்க வைத்து கொண்டுள்ளது. அது உரிய எண்ணிக்கை அல்லாத போதும் இயலுமான எண்ணிக்கையை எல்லா தேர்தல்களிலும் பாராளுமன்றம், மாகாண சபை , உள்ளூராட்சி சபைகளில் பிரதிநிதித்துவம் இடம்பெற்று வந்தது. இந்த நிலைமையில் தேர்தல் முறைமை மாற்றம் பெறுமானால் மலையக சமூகம் மீண்டும் 1948 - 1977 காலப்பகுதிக்கு செல்ல நேரிடும் அச்சம் மலையக மக்கள் மத்தியில் நிலவுகிறது.

நாடு தவிர்க்க முடியாத வகையில் விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ முறையில் இருந்து கலப்பு முறைக்கு செல்லும் நிலை வந்தால் , ஆக குறைந்தது தற்போதைய அரசியல் பிரதிநிதித்துவ எண்ணிக்கையில் குறைவு ஏற்படுத்தாத முறைமை குறித்து குழு கவனம் செலுத்துதல் வேண்டும். மலையக மக்கள் மீண்டும் அரசியல் உரிமை இழக்கும்

நிலையை உருவாக்க முடியாமல் குடியுரிமை பறிப்பு தவறை ஏற்று அதற்கு பொறுப்பு கூறும் வகையில் சிறு தேர்தல் தொகுதிகளை பாராளுமன்ற தேர்தலுக்காக உருவாக்கி மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும் எனவும் கருத்து பதிவு செய்யப்பட்டது.

இலங்கையில் தேர்தல் முறைமை மறுசீரமைப்பு நோக்கத்தில் பாராளுமன்றத்தில் தெரிவுக் குழு அமைக்கப்பட்டு பொதுமக்களிடத்தில் முன்மொழிவுகள் கோரப்பட்டுள்ள நிலையில் அந்தக் குழுவுக்கு மலையகம் தழுவிய முன்மொழிவுகள் பலவற்றை பல்வேறு தரப்பினரும் பல எண்ணிக்கையில் அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ், தூய அரசியல் கலாசாரத்தை கட்டி எழுப்புவதற்கான மார்ச் 12 தேசிய இயக்கத்துடன் இணைந்து நடாத்திய இணைய வழிகலந்துரையாடலிலேயே மேற்படி விடயம் பதிவு செய்யப்பட்டது.

நுவரெலியா, பதுளை, கண்டி, இரத்தினபுரி, கேகாலை, மாத்தளை, களுத்துறை, காலி, மாத்தறை, மொனராகலை, குருநாகல் உள்ளிட்ட பெருதோட்ட மாவட்டங்களும் கொழும்பு, கம்பஹா,வன்னி என பெருந்தோட்டம் சாராத மாவட்டங்களிலும் என பரந்து விரிந்து வாழும் மலையகத் தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்யும் முன்மொழிவை தயார் செய்யும் நோக்கோடு இந்த நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்ப்பட்டதாக முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ் தொடக்கவுரையில் தெரிவித்தார்.

அவ்வாறே அனைத்து மாவட்டங்களில் இருந்தும் சிவில் சமூக பிரதிநிதிகள் சமூக ஆர்வலர்கள் கலந்து கொண்டு தமது கருத்துகளை முன்வைத்தனர். பிரதான உரையை மலையக மக்கள் முன்னணியின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான அ. லோரன்ஸ் வழங்கினார். பவரல் அமைப்பின் சார்பில் அதன் நிறைவேற்று பணிப்பாளர் ரோஹன ஹெட்டியாராச்சி, மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலையம் சார்பில் மஞ்சுளா கஜநாயக்க, ட்ரான்ஸ்பெரன்ஷி, இன்ரநெஷனல் நிறுவனம் சார்பில் கௌரீஸ்வரன் கலாநிதி ஜெஹான் பெரேரா ஆகியோரும் கருத்துக்களை தெரிவித்தனர்.

தமது முன் மொழிவுகளில் மலையக மக்களின் அபிலாஷைகளையும் உள்ளடக்குவதற்கு உறுதி தெரிவித்தனர்.

 


ஆயிரமும் அதற்கு பின்னான பிரச்சினைகளும்:

மலையகப் பெருந்தோட்டங்களை முன்நிறுத்திய பார்வை

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சமகால (2015-2020) கோரிக்கையாகக் காட்டப்பட்டுவந்த 1000/- அடிப்படை நாட்சம்பள கோரிக்கை தற்போது நிறைவுக்கு வந்ததான தோற்றப்பாடு எழுந்துள்ளது. அதாவது அரசாங்கம் சம்பள நிர்ணய முறைமையினூடாக பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை நாட்சம்பளத்தை 1000 ரூபாவாக (900 அடிப்படையும் 100 நாளாந்த மேலதிக கொடுப்பனவும்) வழங்கவேண்டும் என பெருந்தோட்ட கம்பனிகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.

எனினும் இந்த 1000 ரூபா நாளாந்த வேதனத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது தொடர்பில் இணக்கம் தெரிவித்த பெருந்தோட்ட கம்பனிகள் பின்வரும் நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது.

1. 1992 தனியார்மயமாக்கலுக்கு பின்னதாக 1998 முதல் நடைமுறையில் இருந்து வந்த கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் இருந்து விலகிக் கொள்ளுதல்

2. சம்பளநிர்ணய முறைமை ஏற்புடையதல்ல என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்திருத்தல் (வழக்கு நீதிமன்றத்தில் தொடர்கிறது)

3. தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ தேயிலை கட்டாயம் பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையின் அடிப்படையில் வேலை வழங்க முன்வருதல்

4. மாதம் ஒன்றுக்கு 13 நாட்கள் மாத்திரம் வேலை வழங்குதல்

இந்த நடவடிக்கைகள் காரணமாக தோட்டத் தொழிலாளர்களிடையே சுமார் ஐந்தாண்டு கால கோரிக்கையாக இருந்த ஆயிரம் ரூபா சம்பள உயர்வு கோரிக்கை மாற்று வடிவம் எடுத்திருக்கிறது என்பதனை அவதானிக்க முடிகிறது. அதுதான் நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோகிராம் கொழுந்து பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையை ஏற்க மறுத்தும் மாதமொன்றுக்கு 13 நாள் வேலை மட்டுமே வழங்கப்படுவதை எதிர்த்தும் ஆங்காங்கே போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்தப்போராட்டம் ஆயிரம் ரூபா போராட்டம் போல வீரியம் பெறுவற்கு தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அல்லாத மலையகம் மற்றும் மலையகம் சாசரா சமூகங்களின் தரப்பில் இருந்தும் தோழமை குரல்கள் எழும்புதல் வேண்டும். இப்போதைக்கு அப்படியான குரல்கள் குறைவாகவே எழும்புவதனையும் அவதானிக்க முடிகின்றது.

அதற்கான காரணம்,

1. கொவிட் 19 நோய்ப்பரவல் சூழல் 2021 ஏப்பிரல், மே மாதங்களில் உயர்வான அளவில் பரவலடைகின்றமை.

2. சும்பள நிர்ணய முறை தீர்மானங்கள், 20 கிலோ விவகாரம் 13 நாள் வேலை தொடர்பில் இன்னும் பரவலாக வெளி உலகம் அறியாமை.

ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டது என்ற அடிப்படையில் அரசாங்கமும் அதனோடு இணைந்திருக்கும் பெருந்தோட்டத்துறை சார்ந்த தொழிற்சங்கங்களும் (அரசியல் கட்சிகளும்) அறிக்கைகளை வெளியிட்டாலும் அந்தப்பிரச்சினை வடிவம் மாற்றம் அடைந்து மீண்டும் உருவெடுக்கிறது என்பதே உண்மையாகும்.

இந்த உண்மையை அரசாங்கம் விளங்கிக்கொள்ளத் தலைப்படாது. விளங்கியும் விளங்காததும்போல இருக்கும். ஏனெனில் அரசாங்கத்திடம் முன்வைக்கப்பட்ட பிரச்சினையும் அவர்கள் உறுதியளித்த விடயமும் நாள் ஒன்றுக்கு ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது என்பதுதான்.

இப்போது அதனை நிறைவேற்றியதாக பாசாங்கு செய்து சர்வதேச தொழிலாளர் தினத்தில் அரசாங்கம் தனது வெற்றிப்பட்டியலிலும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்தச் செயற்பாடுகளை நன்றி தெரிவித்து அங்கீகரிக்க வேண்டிய அரச ஆதரவு அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்புகள், எழுகின்ற 20 கிலோ , 13 நாள் வேலை போன்றவற்றை புதுப்பிரச்சினையாக கையாள்வதற்கே எத்தனிக்கிறது.

ஆனால், உண்மை என்னவெனில் ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை வடிவம் மாறி தொடர்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதேயாகும்.

அது எவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளது எனில்,

1. சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வழங்க அரசாங்கம் கம்பனிகள் மீது அழுத்தத்தை பிரயோகித்ததுடன் அவை ஏற்றுக்கொண்டன.

2. அதே நேரம் அரசாங்கத்தினால் சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக அழுத்தம் கொடுக்க முடியாத விடயங்களை தமக்கு சாதகமாக அமைத்துக்கொண்டன.

கம்பனிகளுக்கு சாதகமான அத்தகைய விடயங்களாக பின்வருவன அமைகின்றன

1. மாதத்தில் நாள் ஒன்றுக்கு வழங்கும் நாள் சம்பளத்தை 1000 ஆக வழங்க வேண்டும் என சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானித்தாலும் மாதம் ஒன்றுக்கு குறித்த நாட்களுக்கு வேலை வழங்க வேண்டும் என எந்த நிபந்தனையும் விதிக்கவில்லை. எனவே கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் 25 வேலை நாட்கள் குறைந்த பட்சம் மாதத்தில் வழங்க வேண்டும் (வருடத்தில் 300 வேலை நாட்கள் வழங்கப்படல் வேண்டும் என கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறப்பிடப்பட்டிருந்ததது. அதன்படி கம்பனிகள் நடைமுறையில் செயற்படாவிட்டாலும் ஒரு ஒப்பந்த கடப்பாடு இருந்தது) என்ற நிபந்தனையை மீறி கம்பனிகளால் செயற்பட முடிகிறது. இதனால் ஒரு தொழிலாளியின் சம்பளத்திற்காக செலவிடப்படும் மொத்தத் தொகையை மாற்றாமல் சம்பள நிர்ணய சபையின் உத்தரவையும் நிறைவேற்ற முடிகிறது.

நாட்சம்பளம் 750 ரூபாவாக இருந்தபோது 25 நாட்கள் வேலை செய்த ஒரு தொழிலாளிக்கு மாதம் (25x750) 18750 ரூபா செலவிட்டு இருக்கும். அதே 18750 ரூபாவையே குறித்த தொழிலாளிக்கு செலவிட நாள் ஒன்றின் சம்பளத்தை ஆயிரம் ஆக்குகின்றபோது வேலை நாட்களை 19 நாட்களாக குறைத்தால் கம்பனிக்கு சம்பள நிர்ணய சபை அழுத்தத்தால் எந்த விதமான பொருளாதார தாக்கமும் ஏற்படப்போவதில்லை.

ஆனால், 750 ரூபா சம்பளம் அடிப்படைச் சம்பளம் வழங்கிய காலத்தில் 700/- அடிப்படைக்கு ஊழியர் சேமலாப நிதியாக 12 வீதமும் ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியாக 3 வீதமும் செலுத்த 105 ரூபாவை மாதாந்தம் தனது கையில் கம்பனிகள் செலுத்த வேண்டி இருந்ததது. எனவே குறித்த தொழிலாளி 25 நாள் வேலை செய்திருந்தால் கம்பனி 2625 ரூபா செலுத்த வேண்டும்.

இப்போது 25 நாட்கள் வேலைக்கு 1000 ரூபாவுக்கு (900+100 இரண்டுக்குமாக ஊழியர் சேமலாப நிதி கணக்கிடப்படும் என சம்பள நிர்ணய சபையில் உடன்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளது) 3750 ரூபா செலவிடல் வேண்டும். இங்கே ஏற்படும் மேலதிக செலவினைக் குறைத்துக் கொள்ள மேலதிகமாக வேலை வழங்கும் நாட்களைக் கம்பனிகளை குறைத்துக்கொள்கிறது.

முன்பு 25 நாட்கள் என இருந்தாலும் 75 வீத நாட்கள் வேலைக்கு சமூகமளித்தால் வரவுக்கொடுப்பனவு ஒன்று வழங்கும் நடைமுறை இருந்தபோது அதனைப் பூர்த்தி செய்யும் நோக்கில் 19 நாட்கள் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்த நிலையில் தொடர்ச்சியாகாவும் 19 நாட்கள் குறைந்த பட்சம் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்ததது. இப்போது அந்த அவசியம் இல்லை . ஆகையால், இப்போது 19 நாட்கள் வேலைக்கான மாதாந்த சம்பளத்தொகையை தற்போதைய சம்பளத்தொகைக்கு ஏற்ப சரிசெய்து கொள்ளவும் அதற்கேற்ப ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதி என்பற்றை சரி செய்து கொள்ளவும் 13 அல்லது 14 நாட்கள் வேலை வழங்கினால் போதுமானது எனும் நிலைப்பாட்டை கம்பனிகள் எடுத்து இருக்கின்றன.

எனவே கம்பனிகள் சராசரியாக மாதம் ஒன்றுக்கு தொழிலாளி ஒருவருக்கு செலவிடும் மாதாந்த தொகை 14x1000 = 14000 உடன் அதற்கான ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியப் பங்களிப்பு 2100 உள்ளடங்களாக 16,100 ரூபா என்பதாக பேணிக்கொள்வதன் ஊடாக கூலிச்செலவாக (Wages Cost) பொருளதார சிக்கனத்தை (Economy) கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கைங்கரியத்தை கம்பனிகள் கையாள்கின்றன.

மறுபுறத்தில் தொழிலாளர்கள் முன்பு பெற்றுவந்த குறைந்த பட்ச வேலை நாள் எண்ணிக்கை 19 என்ற அடிப்படையில் 750 நாட்சம்பளம் என்ற அடிப்டையில் 14750 அதில் 700 ரூபாவுக்கான EPF /ETF 105 படி 1995 ரூபா எனப்பாரத்தால் 14750+1995 = 16745 என்ற தொகையை விட குறைந்த தொகையே (16100) நாளாந்தம் பெற நேர்கிறது.

எனவே கம்பனிகள் தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் செலவிடக் கூடியதான தனது பாதீடு (Budget) அடிப்படையில் சம்பளத்திட்டத்தை தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் 16,000 முதல் 17,000 என்ற அளவிற்குள் மாற்றமின்றி வைத்துக்கொண்டுள்ளன.

இதனைவிட கூடுதலான சம்பளச்சிட்டையை (Pay sheet) காட்டி கம்பனிகள் தமது தந்திரோபாயத்தை நியாயப்படுத்தலாம். அது மேலதிக கொழுந்து என்பதன் ஊடாக நிகழ்வது. அதனால் தான் 20 கிலோ விவகாரம் மேல் எழுகின்றது.

2. நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ கொழுந்து எழுக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனை

இந்த 20 கிலோ கோரிக்கை என்பது கம்பனிகள் ஏற்கனவே நடைமுறைப்படுத்த எண்ணி கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் ஒரு மாற்று முறையாக / முன்மொழிவாக செய்து வந்த வெளியகப்பயிரிடல் (அவுட்குரோவர்) முறைமையின் வெளிப்பாடு ஆகும். அதன்படி தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 20 கிலோ கெழுந்து பறித்தால் ஒரு கிலோவுக்காக விலை 50 ரூபா என்பதன் அடிப்படையில் (முன்பு மேலதிகமாக பறிக்கும் கொழுந்துக்கு 50 ரூபா வழங்கி வந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது) 50ரூபா x 20 கிலோ எனும் அடிப்படையில் நாட்சம்பளம் 1000 என்பதை சமன் செய்ய அல்லது சரிசெய்து கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும்.

இதன் படி ஒரு தொழிலாளி 20 கிலேவை சராசரியாக பறித்துக்கொடுத்தால் கம்பனிகள் நாட்கூலிக்காக செலவிடும் 1000 ரூபாவுக்கான உற்பத்தி அளவைப் பெற்றுக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும். இது உற்பத்தித்திறன் அடிப்படையிலான கம்பனிகளின் தந்திரோபாயம்.

இதனைத் தொழிலாளர்கள் மறுக்கும்போது அவர்களது உற்பத்தி பெறுமதி குறைவடையும். எனவே அவர்கள் எதிர்பார்த்த லாபத்தை அடைய முடியாது. எனவே நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு தொழிலாளியிடம் இருந்து இருபது கிலோவைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு ‘தொழிற்சங்கங்கள்’ மீது அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்கும் வகையில் கம்பனிகள் செயற்படுகின்றன.

தொழிற்சங்கங்கள் மீதான அழுத்தம்

கூட்டு ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்தபோது (அதற்கு முன்பிருந்தும்) புரிந்துணர்வு அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கத்துக்கான மாதாந்த சந்தா தொகையை நாட் சம்பளத்தில் கழித்து தொழிற்சங்கத்துக்கு அனுப்பும் வேலையை கம்பனிகள் செய்து வந்தன.

2021 ஏப்பிரல் மாதத்துடன் சில கம்பனிகள் அந்த நடைமுறையை கைவிட்டுள்ளன. இது தொழிற்சங்கங்களுக்கு நிர்வாக ரீதியான அழுத்தங்களைக் கொடுத்துள்ளன. இந்த அழுத்தம் 20 கிலோ நாளாந்தம் எனும் கோரிக்கையை தொழிற்சங்கங்கள் ஏற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். (இந்த சந்தா சேகரிப்பு முறைமை இதன் அரசியல் தாக்கம் குறித்து தனியாக பார்க்கலாம்.)

அரசாங்கம் மீதான கம்பனிகளின் அழுத்தம்

கம்பனிகள் மீது அரசாங்கம் அழுத்தம் கொடுத்து ஆயிரம் ரூபாவை கொடுக்கச் செய்ததுபோல கம்பனிகளும் அரசாங்கம் மீது அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் கைங்கரியங்களை ஆரம்பித்துள்ளன. குறிப்பாக தொழிலாளர்களின் சுகாதார துறையை தமது கட்டுப்பாட்டிலும் நிர்வாகத்திலும் வைத்திருக்கும் கம்பனிகள் அதற்கான நிதி ஒதுக்கீடுகளையும் ஆளணியினரையும் அவர்களுக்கான கொடுப்பனவுகளையும் குறைக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளன.

இது குறித்த பிரச்சினைகள் எதிர்வரும் காலங்களில் வெளிப்படும். கூடவே தொழிலாளர்களின் சேமநலன் விடயங்களுக்கு பொறுப்பான ‘ட்ரஸட்’நிறுவனத்துக்கு ஒதுக்கும் தொகையையும் அதற்கான கொடுப்பனவுகளையும் கம்பனிகள் குறைக்க வாய்ப்புகள் உள்ளது. இது அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்தை எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்கச் செய்யும் (இது குறித்தும் தனியான பார்வை அவசியம்)

எது எவ்வாறு எனினும் பெருந்தோட்ட முறைமையினை இல்லாமல் செய்யும் நீண்டகால நிகழ்ச்சி நிரலின் அம்சங்களே இவை என்பதை ஆய்வுகளின் ஊடாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனிடையே பெருந்தோட்டங்கள் இல்லாமல் ஆகும்போது அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வாதாரம், வாழிடம் குறித்த அரசியல் இந்த ‘ஆயிரம்’ பிரச்சினைகளின் ஆதாரமாகும்.

18.07.2021 அன்று ஞாயிறு வீகேசரி பத்திரிகையில் வெளியான கட்டுரை


பிரதேச செயலகங்களை அதிகரித்துக் கொள்வது கனவல்ல; அர்ப்பணிப்பு

- மயில்வாகனம் திலகராஜ் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்

நுவரெலிய மாவட்டத்தில் பிரதேச செயலகங்களை ஐந்தில் இருந்து பத்தாக உயர்த்திக் கொள்வது தொடர்பில் உள்ள தாமதம் அல்லது அக்கறையின்மைக் குறித்த கேள்வியை எழுப்பி கடந்த வாரம் வீரகேசரி ஞாயிறு வாரவெளியீட்டில் ஊடகவியலாளர் சிவலிங்கம் சிவகுமாரன் எழுதிய கட்டுரையில், குறித்த பிரேரணையை நாடாளுமன்றில் முன்வைத்தவன் என்ற வகையில் எனது பெயரையும் பிரேரணைப் பிரதியையும் பிரஸ்தாபித்திருந்தார். அதனடிப்படையில் பத்து பிரதேச செயலகங்களைச் சாத்தியமாக்குவது குறித்து என்ன செய்யலாம் என்பது தொடர்பான பதிவாக இந்தக் கட்டுரை அமைகிறது.

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் பிரதேச செயலகங்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதற்கான காரணம் என்ன?

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் சனத்தொகை இன அடிப்படையில் மலையகத் ( இந்திய வம்சாவளி) தமிழ் மக்களை அதிகளவாகக் கொண்ட பிரதேசம் என்பதும், மொத்த சனத்தொகையில் 52 % அளவு தமிழர்களாக உள்ளனர் என்பதும் புள்ளிவிபரம். இந்த மக்கள் இலங்கை சுதந்திரமடைந்தது முதல் குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்டு அரச பொது நிர்வாக முறைமையில் இணைக்கப்படாமல் இருந்ததன் காரணமாக அந்த நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு பொறுப்பான ‘பிரதேச செயலகங்களின்’ தேவைப்பாடு அதிகம் இருக்கவில்லை. 'கிராம சேவகர் பிரிவுகளின்’ தேவையும் அதிகம் எழவில்லை. இவை இரண்டுமே அடிப்படை அரச பொது நிர்வாக சேவைகளை அடிமட்டத்தில் உறுதி செய்கின்ற அரச நிர்வாக அமைப்புகள்.

இவை ஆற்றியிருக்க வேண்டிய பணியினை தோட்டப்பகுதி மக்களுக்கு ‘தோட்ட நிர்வாகங்களே’ வழங்கின. தோட்ட மக்களின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை தோட்டங்களில் உள்ள ‘செக்ரோல்’ மூலமாகவே பதிவுகள் இடம்பெற்று வந்தன. தோட்டத்தில் வதியும் தொழிலாளர் அல்லாத விபரங்கள் கூட ‘செக்ரோலில்’ இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. தோட்டங்களை 1972 ஆம் ஆண்டுவரை நிர்வகித்த பிரித்தானிய கம்பனிகளும், அதன்பின்னர் 1992 வரை அவற்றை நிர்வகித்த அரச கூட்டுத்தாபனங்களும் இந்த செக்ரோல் நடைமுறைகளை முறையாகப் பேணி வந்தன. ( நுவரெலியா - மஸ்கெலியா பெரும் சனத்தொகை- வாக்காளர் கொண்ட தொகுதியாக இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுவதன் காரணம் கூட சுவாரஷ்யமானது.அதனைப் பிரிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்க்கலாம்).

கிராம சேவகர் பிரிவுகளுக்குள் உள்வாங்கப்படுதல்.

காலப்போக்கில் பிரஜாவுரிமை எனும் பெயரில் வாக்குரிமைப் படிப்படியாக கிடைக்கப் பெற்ற அதே நேரம் அரச கூட்டுத்தாபனங்கள் வசமிருந்த தோட்டங்கள் தனியார் மயப்படுத்தப்பட்டதும், கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் கீழ் தோட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டமையும் அரச பொதுநிர்வாகத்திற்குள் தோட்டப்பகுதி மக்களை உள்வாங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை ஏற்படுத்தின. 90 களில் மாற்றம் கண்ட இந்த நடைமுறை 2000 ஆம் ஆண்டு ஆகும்போது அதிகளவில் இடம்பெறத் தொடங்கியது. இதனால் ஏற்கனவே செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்த பிரதேச செயலகங்களைக் கொண்டு நிர்வாகத்தை முன்னெடுப்பது என்பது சிக்கலான பணியானது. அம்பகமுவ, நுவரெலியா ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் மாத்திரம் தலா இரண்டுலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களின் நிர்வாகத்தை ஏற்க நேர்ந்தது. அதேபோல வலப்பனை, கொத்மலை ஆகிய பிரதேச செயலகங்கள் தலா ஒரு லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட மக்களையும் ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகம் சுமார் எண்பதினாயிரம் அளவான சனத்தோகையினரின் நிர்வாகத்தையும் ஏற்க நேர்ந்தது. தோட்டங்களில் இருந்த 'செக்ரோல்' நடைமுறைகளில் தொழிலாளர் மாத்திரம் அதுவும் தொழில் விபரங்கள் மாத்திரம் பதியும் நிலை மாறியது. பிறப்பு சான்றிதழ் முதலான விடயங்களைப் பதிவு செய்வதில் இருந்து தோட்ட நிர்வாகம் விடுபட தொடங்கியது. ஒரு கிராம சேவகர் பிரிவின் கீழ் ‘ஒரு தோட்டம் ஒரு அலகாக’ பார்க்கப்பட்ட நிலை மாறி அந்த ஒரு அலகினுள் ( unit) வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜையையும் கிராம அதிகாரி பதிவு செய்யும் நிலை எழுந்தது. இந்த நிலைமைகள் கிராம சேவகர் பிரிவுகளின் தேவையை அதிகரிக்க 1994 சந்திரிக்கா அரசாங்கத்தில் அதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன. போதுமான அளவில் அவை இடம்பெறாதபோதும் ‘கிராம சேவகர் முறைமை’க்குள் தோட்டங்களின் உள்வாங்கல் ஆரம்பமானது.

வலுப்பெற்ற கோரிக்கை

2000 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் இருந்தே பிரதேச செயலகங்களின் அதிகரிப்புக்கான கோரிக்கை வலுப்பெறத் தொடங்கியது. சிவில் சமூக அமைப்புகள் அஇது குறித்து அதிகம் பேச ஆரம்பித்தன. ஆங்காங்கே கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின.அப்போது மாவட்ட மட்ட கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. இதில் நடந்த நன்மை என்னவெனில் தமது பணிச் சுமை தாங்காது மாவட்டச் செயலாளர்களும், பிரதேச செயலாளர்களும் கூட இந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றமையாகும்.

ஆனாலும் மாவட்ட காரியாலயத்தில் அரசியல் பிரதிந்திகளுடன் நடைபெற்ற கூட்டங்களில் இனவாதப் பூனைகள் எட்டிப்பார்த்தன. அதனால் நியாயமான அடிப்படையில் 12-13 ஆகப் பிரிக்கப்படக்கூடிய பிரதேச செயலகங்களின் எண்ணிக்கையை பத்தாக மாத்திரம் அதிகரிக்க மாவட்ட செயலகம் அறிக்கை தயார் செய்தது. உள்நாட்டலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பப்பட்ட அந்த அறிக்கையின்படி இப்போதைய ஐந்து பிரதேச செயலகங்களையும் இவ்விரண்டாக பிரிப்பதான அந்த அறிக்கை நாளை அளவிலும் நியாயம் அற்றது என்பதே உண்மை.

ஏனெனில் 2 லட்சத்து 30 ஆயிரம் அளவான சனத்தொகை கொண்ட அம்பகமுவ பிரதேச செயலகமும் இரண்டாக பிரிக்கப்பட 86 ஆயிரம் சடத்தொகைக் கொண்ட ஹங்குரங்கத்தை பிரதேச செயலகமும் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட முன்மொழிவு செய்யப்பட்டது. அப்படி பார்த்தால் இப்போதைய அம்பகமுவை பிரதேச செயலகத்தை மாத்திரம் ஐந்தாக பிரிக்கலாம்.

பாராளுமன்ற பிரேரணை

இந்த நிலையிலேயே 2016 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் ஒட்டுமொத்தமாக நுவரெலிய மாவட்டத்தில் 15 பிரதேச செயலகங்கள் அமையப் பெறுவதற்கான போதுமான விஞ்ஞான பூர்வமான நியாயங்களை முன்வைத்து சபை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை ஒன்றை முன்வைத்தேன். அந்த உரையின் போது அப்போது மாவட்ட செயலாளரால் உள்நாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்ட முன்மொழிவில் பத்து பிரதேச செயலகங்கள் கோரப்பட்டு இருப்பதனையும் சுட்டிக் காட்டி, இது மாவட்ட பொது மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரம் அல்ல அதிகாரிகளும் இதனைக் கோரி நிற்கின்றனர் எனும் எனது வாதத்தை முன்வைத்தேன்.

எனது பிரேரணைக்கு ஆதரவாக அப்போது நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த கே. கே. பியதாச வும் உரையாற்றியிருந்தார். இதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் கோரிக்கை மாத்திரமல்ல மாவட்டத்தின் சிங்கள மக்களதும் பிரச்சினை என்பதும் வெளிப்பட்டது. பிரேரணைக்கு பதில் வழங்கி உரையாற்றிய விடயத்துக்கு பொறுப்பாகவிருந்த அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன 10 பிரதேச செயலகங்களை ( மேலதிக 5) தற்போதைக்கு நிறுவ முடியும் என்றும் அதற்கு மேலதிகமான கோரிக்கைகளை எல்லை மீள் நிர்ணயத்தின் பின்னரே தீர்மானிக்க முடியும் எனவும் பதில் அளித்தார்.

அமைச்சர்கள் இவ்வாறு பதில் அளிப்பது பாராளுமன்ற சம்பிரதாயங்களுக்காவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. ஆனாலும் அந்த அமைச்சரைக் காணும் போதெல்லாம் இதனைச் செய்யுமாறு வலியுறுத்துவது ( குறிப்பாக வேண்டுமென்றே அமைச்சருடன் மின்தூக்கி யில் பயணித்து நச்சரிப்பது ) பாராளுமன்றத்தில் அவரது அறைப்பக்கம் சென்று பேசுவது இப்படி இரண்டு வருடங்கள் ஓடியது. ஒரு முறை தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி உயர்பீட கூட்டத்தில் இதனை பிரஸ்தாபித்து 'எமது அமைச்சர்களும்' அமைச்சர்கள் என்ற வகையில் அவருக்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும் என விடுத்த வேண்டுகோளின் பேரில் ஒரு முறை அமைச்சர் வஜிர அபேவர்தன அலுவலகத்துக்கு சென்று கோவையைக் கொடுத்து படத்தைப் பிடித்து 'அழுத்தத்தை' கொடுத்து விட்டு வந்தோம். பாராளுமன்ற பிரேரணைகளுக்கு மேலதிகமாக இந்தப் 'படப்பிடிப்பு அழுத்தங்களும்' அரசியலில் வேண்டப்படுவது உண்டு. அமைச்சில் நடைபெற்ற அனைத்திலங்கை மாவட்ட செயலாளர்கள் கூட்டத்திலும் கூட அப்போது எங்களை ( ஏதேட்சையாக) அமரவைத்து அமைச்சர் ஒரு காட்சி நடாத்தினார்.

இத்தகைய வேண்டுகோள்களுக்கு அப்பால் மாவட்டத்தின் அனைத்துக்கட்சி உறுப்பினர்களை, ( பாராளுமன்றில் அங்கம் வகிக்கும் ) மாவட்ட அரச அதிகாரிகளைக் கொண்ட கூட்டம் ஒன்றும் அமைச்சரின் பாராளுமன்ற அறையில் 'இட நெருக்கடியுடன்' நடைபெற்றது. அதன்போதும் இந்த அமைச்சரவைப் பத்திரத்தை ( குறைந்த பட்சம் புதிதான 5 செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்வது ) சாத்தியமாக்கிக் கொள்ள உரையாடல்களில் எனது ஆளுமையைப் பயன்படுத்தி இருந்தேன். ( அதில் கலந்து கொண்ட மாற்றுக்கட்சி உறுப்பினர்கள், அதிகாரிகள் இதனை அறிவார்கள்)

அமைச்சரவைப் பத்திரமும் வர்த்தமானியும்

ஒருவாறு அமைச்சரவைக்கு இந்த விடயம் அமைச்சரவைக்கு வந்தபோதுதான் அதுவரையான தாமதத்திற்கு காரணம் தெரிந்தது. அமைச்சர் காலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது பங்கிற்கு காலி மாவட்டத்திற்கும் சில பிரதேச செயலகங்களை உருவாக்கி கொள்ளும் அரசியல் ராஜதந்திரத்தை அவர் மேற்கொண்டு அதனையும் இந்த பத்திரத்தோடு சேர்த்து சமர்ப்பித்து விட்டார்.

எப்படியோ நுவரெலிய மாவட்ட மட்டத்தில் இருந்த கோரிக்கை, பாராளுமன்ற உறுதிப்பாடு ( ஹன்சாட்), அமைச்சரவை அனுமதி ( பத்திரம்) என ஆவணவாக்கம் பெற்றது. இவை எல்லாம் உயர்பீட அனுமதிகள் மாத்திரமே. இதனை நடைமுறைப்படுத்த இன்னுமொரு முக்கியமான ஆவணம் தான் அந்த தீர்மானங்களை 'பிரகடனம்' செய்யும் 'வர்த்தமானி'. அதனைச் செய்யுமாறும் கோரி அடிக்கடி அமைச்சருடன் 'மின்தூக்கி' பயணம் செய்து இருக்கிறேன். ( சபையில் இருக்கும் அமைச்சர் வெளியேறும் போது நாமும் வெளியேறி அவருடன் பேச்சு கொடுப்பது. இது ஒரு நச்சரிப்பு உபாயம்)

இப்படியான இன்னொரன்ன நச்சரிப்புகளின் பேரில் 2019 ஒக்டோபர் மாதம் ஜனாதிபதி தேர்தல் நடைபற்றுக் கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியில் வர்த்தமானி வெளிவந்தது. ( அடுத்து ஆளும் கட்சியில் இருக்க மாட்டோம் என தெளிவாக தெரிந்த நிலையில் எனது வலியுறுத்தலை இறுக்கமாக்கத் தொடங்கி இருந்தேன். அமைச்சரும் அதனை உணர்ந்தவராக வர்த்தமானியை வெளியிட்டார்)

மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு கூட்டங்கள்

அடுத்த நவம்பர் மாதம் நாங்கள் எதிரணியில் இருந்தோம். ஆனாலும் நுவரெலிய மாவட்ட ஒருங்கிணைப்புக் குழு கூட்டங்களில் தவறாமல் கலந்து கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்த நான், வர்த்தமானி பிரகடனம் வெளிவந்து விட்டதால் அதனை அமைக்கும் பணியை துரிதமாக்குமாறு தொடர்ச்சியாக வலியுறுத்தினேன். வாடகைக் கட்டடங்களில் பணியை ஆரம்பிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறு மாவட்ட செயலாளரை வலியுறுத்தினேன். ( இதற்கான ஆதாரங்களை கூட்டக் குறிப்புகளில் பெறலாம்). இதன்படி 2020 மார்ச் முதலாம் திகதி ஐந்து புதிய பிரதேச செயலகங்களை ஆரம்பிப்பது என தீர்மானிக்கப்பட்டு நடவடிக்கைக்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அடுத்த நாள் பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது.

எனினும் புதிதாக பதவிக்கு வந்த அரசாங்கம் அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் என உறுதி கூறப்பட்டது. வலப்பனை புதிய பிரதேச செயலகத்தை ராகலை நகரில் அல்லாது இப்போது அமையப் பெற்றுள்ள வலப்பனை நில்தண்டஹேன பகுதியில் அதனை அமைப்பது தொடர்பில் எதிர்ப்பு தெரிவித்து மக்கள் போராட்டங்களும் எழுந்திருந்தன.

இப்போது ராகலையில் மட்டுமல்ல நுவரெலிய மாவட்டத்தில் எங்குமே எந்த புதிய செயலகம் பற்றிய பேச்சையும் காணவில்லை.இந்த பத்து பிரிக்கப்பட்டுள்ள முறைமை தொடர்பில் கடுமையான விமர்சனங்கள் உண்டு . எனினும் இப்போதைக்கு இதனை நிறுவிக்கொண்டால் அடுத்து வரும் காலங்களில் அவற்றை மேலும் பிரிப்பது தொடர்பில் புதிதான கோரிக்கைகளை எழுப்பலாம். ஏனெனில், இந்த மட்டத்துக்கு இதனைக் கொண்டுவருவதில் இருந்த சிக்கல் நிலைமைகளை இங்கே பதிவு செய்து வைப்பதன் நோக்கம் அதுதான்.

"இல்லை நாங்கள் பதினைந்து கொண்டு வரப்போகிறோம் நமது மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலே அதனை அமைக்கப் போகிறோம்" என யாராவது கிளம்பினால், இந்த நடைமுறைகள் அனைத்தையும் கடந்து வரவேண்டும் என்பதை 2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு பின்னரான சிவில் சமூக, மாவட்ட செயலக கலந்துரையாடல்கள், பாராளுமன்ற பிரேரணை முன்வைப்பு, அமைச்சர்களுடனான தொடர்பாடல், மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பு குழு உபதலைவர் முதலான விடயங்களிலும் பங்கு கொண்டவன் என்ற அனுபங்களின் அடிப்படையில் இதனை பொது வெளியில் பதிவு செய்வது கடமை என எண்ணுகிறேன்.

சிலநேரம் இப்போதைய மேலதிக ஐந்து புதிய செயலகங்களை அமைத்துக் கொண்டாலும் கூட அவற்றை மேலும் பிரிப்பதற்கு அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் தேவை எழும். அதற்கும் இந்த அனுபவம் அவசியப்படும்.

முடிவாக,

இது நுவரெலிய மாவட்டம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை மாத்திரமல்ல. அனைத்து மக்களுக்குமான பிரசரசனை என்பதையும் , பொது நிர்வாக அணுகலை இலகு செய்கின்ற அரச அதிகாரிகளுக்கு உதவுகின்ற திட்டம் என்பதை புரிந்து கொண்டு அந்த நோக்கத்தில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினையாகும். இது ஒரு 'கனவு' திட்டம் கிடையாது. காத்திரமாக அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படக் கூடிய தலைமத்துவ ஆற்றல் கொண்டவர்களால் சாத்தியப்படுத்தக்கூடிய திட்டமே.

நன்றி : வீரகேசரி வாரவெளியீடு (20/06/2021)


பாய்ச்சல் காட்ட மாட்டேன் - முன்னாள் எம்.பி திலகர்

 மலையகத்திற்கு உரிமைசார் அரசியலுக்கு முகவரி கொடுத்தவர் நீங்கள் அந்த வகையில் நீங்கள் உங்கள் பாராளுமன்ற பதவி காலத்தில் எதை சாதனையாக கருதுகின்றீர்கள் சாதிக்க முடியாது போனதாக எதை நினைக்கின்றிர்கள்?

1987 ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட பிரதேச சபைச் சட்டத்தில் இருந்து மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்கள் நீக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த நிலைமை இருந்தும் அதனை திருத்தம் செய்யக் கோரி அன்று முதல் 2015 வரை பாராளுமன்றம் சென்ற எந்தவொரு உறுப்பினரும் பாராளுமன்ற பிரேரணை ஒன்றைமுன்வைத்திருக்கவில்லை. 2015 ஆண்டு செப்டெம்பர் முதலாம் திகதி பாராளுமன்றம் சென்ற நான் டிசம்பர் முதலாம் திகதி அதனை முன்வைத்தேன். அதன் அடிப்படையிலேயே 2018 செப் 18 பிரதேச சபைச் சட்டம் திருத்தப்பட்டது. இதனைச் செய்வேன் என கூறியே நான் நாடாளுமன்றம் சென்றேன்.அதனை நிறைவேற்றியது சாதனையாகவே கருதுகிறேன்.

அதேபோல மலையக உரிமைசார்ந்த்  கல்வி, வீதி, நிர்வாகம், (பிரதேச செயலகம் ) , காணி, சம்பளவிடயத்தில் அரச தலையீடு, சிறுதோட்ட உடைமையாக்குதல், திறந்த பல்கலைக்கழகம், தபால் முதலான  9 பிரேரணைகளையும்  தோட்ட சுகாதாரத்தை தேசிய மயமாக்கும் உத்தியோகபூர்வ அறிக்கையாகவும் சமர்ப்பித்து உரையாற்றி உள்ளேன். இதுவும் ஒரு சாதனையே. இவற்றை தீர்வை நோக்கி நகர்த்துவது அவசியம்.

இதற்கு மேலாக " இந்தியத் தமிழர்" என்பதை "மலையகத் தமிழர்" என சனத்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் குறிப்பிடப்படல் வேண்டும் எனும் எனது தனிநபர் பிரேரணை சபைக்கு கொண்டு வருவதற்கு சமர்ப்பித்தும் அதனை தாமதமாக்குவதில் 'தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி' உறுப்பினர்களே காட்டிக் கொடுப்புச் செய்ததால் முடியாது போனது.

பாராளுமன்ற காலத்தில் சுறுசுறுப்பாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் இருந்தீர்கள் தற்போது பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவி இல்லை எப்படி உணர்கின்றீர்கள்?

அதே சுறுசறுப்போடு இயங்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன். பாராளுமன்றம் உள்ளே நான் போவதில்லையே தவிர வெளியே நான் மக்கள் பிரிதிநிதியே.அதனால் தான் இப்போதும் என்னை நேர்காணல் செய்வதற்கு உங்கள் வசம் கேள்விகள் இருக்கின்றன.

   உண்மையில் திகாவுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன பிரச்சினை?

தனிப்பட்ட எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. அவருக்கு வழமையாகவே ஒரு தாழ்வுச் சிக்கல் ( inferiority complex) இருந்து வந்தது. அதனை ஊதிப் பெருக்க அருகில் ஓரிருவர் இருக்கின்றனர். அதனால் அவரது சிக்கல்  கூடிக் கொண்டு போகிறது. அவ்வளவுதான். சிக்கல் முற்றும் நாளில் அவர் அதனை உணர்வார்.

    உதயா விலகியதற்கும் பின்னர் ராஜதுரை விலகியதற்கும் நீங்கள் தான் காரணம் என இப்போது குற்றம் சாட்டுகின்றார்களே அதுபற்றி?

2010 ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலில் எனக்கு தேசிய பட்டியல் தருவதாக அறிவித்து அது தலைமைத்துவத்தால் முடியாது போன நிலையில், 2011 ஆம் ஆண்டு உள் ஊராட்சி மன்ற தேர்தல் வரை எனது பணிகளைச் செய்து கொடுத்து விட்டு, தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் இருந்து தற்காலிகமாக விலகி இருப்பதாக நான் 2012ஆம் ஆண்டு மேதினத்தன்று அதன் பொதுச் செயலாளர் எஸ். பிலிப் அவர்களிடம் கொடுத்து விட்டு ஒதுங்கி விட்டேன். (அந்தக் கடிதம் இப்போதும் அவரிடம் இருக்கும்) அதற்கு பிறகு 2015 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் பொதுத் தேர்தல் வேட்பாளராக கையொப்பம்  இட்ட பின்னரே நான் தலைமை காரியாலயத்துக்கு வந்தேன்.

இந்த மூன்று வருட காலப்பகுதியில்தான் உதயகுமார் வெளியேறியதும் ராஜதுரை வந்து போனதும் நடந்தேறியது. ஆக நான் பதவியில் இல்லாத காலத்தில் நடந்த சம்பவத்தை என்னோடு சேர்த்து பேசுவது எந்தளவு காழ்ப்புணர்ச்சி மிக்கது. நான் 2015 மீண்டும் தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் மீண்டும் இணையும் போது அவர்கள் இருவரும் அங்கே இருக்கவில்லை. அவர்கள் மீது இத்தனைப் பாசம் இருப்பவர்கள் விலகி இருந்து என்னை அழைத்து ஏன் தேர்தலில் போட்டியிடச் செய்யவேண்டும். அவர்கள் இருவரும் அப்போது இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸில் இருந்து விலகி ஐக்கிய தேசிய கட்சி யானைச் சின்னத்தில் தானே போட்டி இட்டார்கள். அப்போதே அவர்களை தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் இணைத்து போட்டியிடச் செய்து இருக்கலாமே.

25/02/2021 உதயசூரியன்

எனவே அவர்களது வெளியேற்றத்துக்கு பின்னால்  தலைமை பொறுப்பாக இருந்திருக்க முடியுமா அல்லது விலகி இருந்த நான் இருந்திருக்க முடியுமா என்பதை அந்த இருவருக்கும் எதிராக பத்திரிகை  அறிக்கைகளை யார் விடுத்து இருக்கிறார்கள் என்பதை ஊடகவியலாளர்களாகிய நீங்கள் தேடினால் விடை கிடைக்கும். தலைவருக்காக அந்த அறிக்கைகளை எழுதியவர் இப்போதும் அங்கேதான் உள்ளார். அப்போது அவரது வேலையே அதுதான்.

 நீங்கள் தொ.தே.ச தலைமை கட்டிடத்தை உதயாவிற்கு விற்று விட்டதாக குற்றம் சாட்டுகின்றீர்கள் ஆனால் அது வாடகை கட்டிடம் எனவும் அதனை சொந்தமாக வாங்கி வாடகை இன்றி இலவசமாக உதயா வழங்கியதாகவும் ,உதயா கட்டிடத்தை வாங்கிய போது அதற்கு சாட்சி கையெழுத்து போட்டது நீங்கள் எனவும் பீலிப் சொல்கின்றாறே அது பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்ல விரும்புகின்றீர்கள்?

நான் சாட்சியாக கையெழுத்து இட்டதால்தான் தானே இந்த விடயத்தை உறுதியாகவும் தெளிவாகவும் சொல்கிறேன். நான் சொன்னது 'விற்றுவட்டார்கள்' என்று அல்ல. உதயகுமார் " கையகப்படுத்திக் கொண்டார்" என்பதே.

இதன் மூலம் சொல்ல வருவது என்ன?

1965 ஆம் ஆண்டு முதல் 2010 வரை 45 ஆண்டுகள் நிரந்தர வாடகையில் தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் அந்தக் கட்டடத்தில் இருந்ததானால், அதன் உரிமையாளர்கள் 3 கொடி பெறுமதியான கட்டடத்தை 30 லட்சத்துக்கு தருவதற்கு சம்மதித்தார்கள்.எனக்கு அவர்கள் அறிமுகமானவர்கள் ஆதலால் மேலதிக மாக 10 வீதம் கழித்து 27 லட்சத்துக்கு தந்தார்கள். அதனை அப்போது உதயகுமார் தான் வாங்குவது என்றும் பின்னர் சங்கம் அதனைத் திருப்பிச் செலுத்தி சங்கத்தின் பெயரில் எழுதுவது என்பது உடன்பாடு. எனவே இங்கு தொழிலாளர் தேசிய சங்க நன்மதிப்பு குடியிருப்பு பெறுமதி 2 கோடி 70 லட்சம். அதன்படி அது தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தின் சொத்தா அல்லது 27 லட்சம் வழங்கிய உதயகுமாரின் சொத்தா? இப்போது சொல்லுங்கள் அட்டன் பிரதான இடத்தில அமைந்த அந்த இடத்தை 27 லட்சத்துக்கு "அமுக்கிக்" கொண்டுள்ளார் என்பது தெளிவாகி இருக்கும். எனது வெளிப்படுத்தலினால்தான் இந்த விடயம் அம்பலமாகி உள்ளது. இப்போது உதயா பெயரில் அட்டன் தொழிற்சங்க தலைமையகம் இருப்பதை அவர்கள் ஒத்துக் கொண்டது எனக்கு வெற்றி. உறுப்பினர்கள் அதனை மீட்க முன்வரவேண்டும். இதற்கு சாட்சியாகவே நான் கையொப்பம் இட்டுள்ளேன். எனது கோரிக்கை அந்த கட்டடம் "தொழிலாளர் தேசிய சங்கம்" எனும் மக்கள் அமைப்பின் பெயரில் அதனை எழுத வேண்டும் என்பதே. இதெல்லாம் பிலிப் அவர்களுக்கு தெரியும். இப்போது அவர் சூழ் நிலைக் கைதியாக அவரது பெயரில் எழுதப்பட்ட அறிக்கைக்கு பொறுப்பாகி உள்ளார். அதில் உள்ள கருத்துக்கு அவர் பொறுப்பாளி இல்லை.

 தொ.தே.சங்கத்திற்கு புத்துயிர் கொடுத்து கட்டியெழுப்பியதில் பிரதான பங்குதார் ஒருவர் நீங்கள் ஆக அந்த கட்சியில் இருந்து விலக்கப்பட்டிருப்பதை விலகியிருப்பதை எப்படி உணர்கின்றீர்கள்?

நேர்வழியில்பயணிக்காது குறுக்கு வழி தேடும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் நான் ஒதுங்கிச் சென்று விடுவது உண்டு. அப்படியான சந்தர்ப்பத்தில் இது மூன்றாவது. அரசியலை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு ஈ ஓட்டும் அரசியல் என்னிடம் இல்லை. காத்திரமாக முன்னெடுப்பதே எனது இலக்கு. இதேபோல 2012 நான் விலகி இருந்த போதும் எனது அரசியலைக் கைவிடவில்லை. அதனால்தான் 2010 ல் எனக்கு தேசிய பட்டியல் தருவதாக ஏமாற்றியவர்களுக்கு எதிராக  2015 ல் போட்டியிட்டு தெரிவானேன். 2010 ல் என்ன செய்தார்களோ யாரெல்லாம் சேர்ந்து செயதார்களோ அதனையே 2020 லும் செய்தார்கள். இந்த சவால்களான சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் நான் தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துக்கு எதிரான ஒரு அமைப்பிடம் ஓடி அடைக்கலம் தேடியவனல்ல என நீங்கள் ஏற்கனவே கேட்ட உதயகுமார், ராஜதுரை போன்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இன்று தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தின் மூத்த உறுப்பினர்களை ஓரம் கட்டி முன்னுக்கு வர எத்தணிக்கும் உதயகுமார், நகுலேஸ்வரன், நந்தகுமார், ராம் என்ற வரிசை இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரசில் இருந்து 2013 க்குப் பிறகு தான் வந்தார்கள். நான் 1992 ல் இருந்து அங்கே தொடர்பிலே இருப்பவன். இன்றைய திகதி வரை வேறு சங்கத்தில் கட்சியில் உறுப்புரிமை பெறாத தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தைத் தூற்றாத பண்பைப் கொண்டுள்ளவன். அதனை மலையகமே அறியும். இனியும் கூட தூற்ற மாட்டேன். எனது கருத்து நிலையில் வந்த அரசியல் வி.கே. வெள்ளையன், சி.வி. வேலுப்பிள்ளை போன்றவர்களின் சிந்தனையுடன் இணைந்து பயணிப்பது. அவர்களை மீளவும் மீளவும் வலியுறுத்தி அந்த அரசியலை வளர்த்து எடுத்தவன். ஆனால் "தொண்டமான்" தாசர்கள் "திகாம்பரம்" தாசர்களாக மாறி இப்போது பிழைப்பு நடாத்துகிறார்கள். அதில் திகாம்பரம் அற்ப சந்தோஷம் அடைகிறார் அவ்வளவுதான் நடக்கிறது.

முன்னாள் அமைச்சர் திகாம்பரத்தை தெ.தே.சங்கத்திற்கு கொண்டுவந்நது நீங்கள் என்கின்றீர்கள்,அவரை அழைத்துவர காரணம் என்ன?

அவரை தலைமைத்துவ பண்பு கொண்ட மலையக இளைஞராக நான் பல்கலைக் கழக மாணவராக இருந்த காலத்தில் அவதானித்தேன்.  அப்போது அவரது அரசியல் நாட்டமும் புரிந்தது. அவரது பெற்றோர் தோட்டத் தொழிலாளர்களாக இருந்தார்கள். . தோட்டத் தொழிலாளர்களிடத்தில் மாத்திரம் தங்கியிருந்த மலையக அரசியலின் அடுத்த படிமமாக கொழும்பில் தொழில் புரியம் மலையக இளைஞர்கள் இறங்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையின் தெரிவே அவர். அவருக்குள் அந்த அவா அப்போது இருந்தது.எனவே 2004 மாகாண சபை தேர்தல் முதல் அவரை மலையக அரசியலில் ஆற்றுப்படுத்தினேன்.(அவரை எவ்வாறு மலையக அரசியலுக்கு நான் ஆற்றுப்படுத்தினேன் என்பதை இப்போது அவர் பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றுவதில் இருந்து உலகம் அறியும்)

என்னுடைய ஆலோசனைகளையும் மீறி தொழிலாளர் விடுதலை முன்னணி எனும் அமைப்பில் அவர் சேர்ந்தார். அதற்கு நான் உடன்படாமல் ஒதுங்கி இருந்ததால்  சில காலம் சென்ற பின்னர் இவரிடம் ஏதும் இல்லை என தொழிலாளர் விடுதலை முன்னணி யினரால் நிதிச் செயலாளர் பதவியில் இருந்து தூக்கி வீசினர். அப்போது தனது அடுத்த கட்டம் என்ன என்று தெரியாமல் எனது வத்தளை வீட்டு வாசலில் நின்றார். அப்போது தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்துடனான எனது தொடர்புகளின் அடிப்படையில் தொழிலாளர் தேசிய சங்க உயர்பீடத்தினரை அதே வீட்டுக்கு அழைத்து திகாம்பரத்தை தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் இணைத்துக் கொண்டு செயற்படுமாறு ஆலோசனை வழங்கி இணைத்து வைத்தேன். அப்போது தலைவராக இருந்த புண்ணியமூர்த்தி ( மஸ்கெலிய ) சட்டத்தரணி ( இப்போது ) செல்வராஜா ( பொகவந்தலாவை) ரட்ணசாமி ( மஸ்கெலிய ) பிலிப் (  பொதுச் செயலாளர்) எல்லோருமே எனது வீட்டில் அமர்ந்து பேசியே திகாம்பரம் தலைமை பொறுப்புக்கு நியமிக்கப்பட்டார். இவ்வாறு பெயர்,திகதி, இடம், சம்பவம், தொடர்புபட்ட நபர்கள்  என இருபது வருட கால எனது அரசியல் பங்களிப்பை ஒரு குறிப்பும் இல்லாமல் என்னால் உரையாக கூட ஆற்ற முடியும்.

-​திகாம்பரம் தற்போது உங்கள் அரசியல் எதிரியா?

எனக்கு நிச்சயமாக இல்லை. என்னை அவர் எதிரியாக்கிக் கொண்டால் அதற்காக அனுதாப்படுகிறேன். இயற்கை நீதி என்ற ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? நாக்கை சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்ப  மாற்றி பேசலாம். மனசாட்சியை மாற்ற முடியாது. அது உள்ளே இருந்து குடையும்.

 உங்களுக்கும் திகாம்பரத்திற்கும் இடையில் முரன்பாடு ஏற்பட பின்புலத்தில் யாராவது இருக்கின்றார்காள?

சில அடிவருடிகள் அவரைச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். அவர்கள் திகம்பரத்தை காட்டிக் கொடுக்கும் நாளில் அவர்கள் யார் என அவர் அறிவார்.

 உங்களுக்கு என மலையகத்தில் தனியான ஆதரவு தளம் இருக்கின்றது ஆக நீங்கள் புது கட்சி ஆரம்பிப்பீர்களா?அல்லது ஏதாவது கட்சியில் இணைவீர்களா?

நான் எப்போதும் நிதானமாக முடிவுகளை எடுத்து செயற்படுத்துபவன்.அதனால் தான் சூழ்ச்சிகள் நிறைந்த அரசியல் சூழலில் என்னை அடையாளப் படுத்த முடிந்தது. எனவே எனது அரசியல் தீர்மானங்களை நிதானமாக எடுப்பேன். பாய்ச்சல் காட்ட மாட்டேன்.

- உங்கள் ஆதரவாளர்கள் உட்பட மலையக மக்களுக்கு என்ன சொல்ல விரும்புகின்றீர்கள்.

மாவட்ட எல்லைகளைக் கடந்து மலையக மக்கள் அனைவரையும் நான் நேசிக்கிறேன். அவர்களும் என்னை நேசிக்கிறார்கள். என்னைப் போன்றவர்களை அவமானப்படுத்தி விடுவதனால், என்மீது அவதூறுகளை எழுதி விடுவதால் என்னை ஓரம் கட்ட நினைப்பவர்களுக்கு மத்தியில் என்னை நேசிக்கும் மக்களின் ஆன்ம பலம் என்னை தொடர்ச்சியாக இயங்கச் செய்கிறது. நான் தொடர்ந்து இயங்குவேன். திலகர் திரும்பவும் பாராளுமன்றம் போனால் என்ன செய்வேன் என மலையக மக்களுக்கு மாத்திரமல்ல தமிழ் பேசும் சமூகத்துக்கு தெரியும். சிங்கள சமூகம் கூட இனவாதமல்லாத எனது அரசியலைப் புரிந்து கொண்டுள்ளார்கள்.

இப்போது எனது இலக்கு எப்படியாவது நாடாளுமன்ற கதிரையில் அமர்ந்து விடவேண்டும் என்பதல்ல. அடுத்த தலைமுறை அரசியலை எவ்வாறு முன்வைப்பது என்பதுதான். 2000 ஆம் ஆண்டுகளில் இளைஞர்களாக நாங்கள் முன்வைத்த அரசியல் மாற்றுப் பார்வையின் விளைவுகளே 2015 ல் வெளித் தெரிய ஆரம்பித்ததே தவிர அது தற்செயல் நிகழ்வல்ல. எனவே 2020 ல் நாங்கள் எத்தகைய சிந்தனைகளை முன்வைக்கிறோம் என்பதிலேயே 2030 ல் மலையகம் எதனை அடையப் போகிறது என்பது தங்கியுள்ளது. அதற்கேற்ற வியூகங்களை இளைய தலைமுறையினருடன் இணைந்து முன்வைப்பதில் பங்களிப்புச் செய்வேன். பொறுமையாக. நிதானமாக. காத்திருங்கள். காலம் எல்லோரையும் விட பெரியவன்.

நன்றி எஸ்.மோகன் (உதய சூரியன்)

 


சம்பள நிர்ணய சபைத் தீர்மானம்:முறைமை மாற்றத்துக்கான முதற்படி

இதுவரை காலம் ஆயிரம் ரூபாதான் பிரச்சினை என பேசிவந்த அரசியல், தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகள் இப்போது அதற்கு அப்பால்சென்று வேலை நாட்கள் குறித்து பேசத் தலைப்பட்டுள்ளனர்.எதிர்காலத்தில் இந்தப் பிரச்சினை உக்கிரமடையும்போது முறைமை மாற்றம் குறித்து ஆயிரம் ரூபாவுக்கு வெளியே சென்று பேசும் பல திறப்புகள் வெளிப்பட வாய்ப்புகள் உள்ளன. எனவே சம்பள சபை மூலமான தீர்மானம், முறைமை மாற்றம் ஒன்றுக்கான முதற்படியாகும் என்கிறார் முன்னாள் நுவரெலியா மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் .

தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாட்சம்பளத்தை ஆயிரம் ரூபாவாக அதிகரிக்க அரசாங்கம் சம்பள நிர்ணய சபை ஊடாக எடுத்திருக்கும் தீர்மானம் குறித்து கேசரிக்கு வழங்கிய நேர்காணலிலேயே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்து உள்ளார்.

அவருடனான உரையாடல் :

கேள்வி : தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாட்சம்பளம் 1000/= ஆக தீர்மானித்திருப்பது பற்றிய உங்களது கருத்து என்ன?

பதில் : முதலில் அரசாங்கம் உறுதி அளித்தவாறு அடிப்படைச் சம்பளம் 1000/= வழங்கப்படவில்லை.அது 900/= ஆகவே உள்ளது. அடுத்தது, இதற்கு முன்னதான 700/= அடிப்படைச் சம்பளத்தின்போது மூன்று தொழிற்சங்கங்களில் ஒன்று கைச்சாத்திடாதபோதும் ஏனைய இரண்டு தொழில் சங்கங்களும் கம்பனிகளின் பிரதிநிதியும் கையொப்பம் இட்டு ஏற்றுக் கொண்டதால் நடைமுறைக்கு வந்தது. அப்போது அரசாங்கத்தின் ஒப்புதல் அவசியமாகி இருக்கவில்லை. ஆனால், இப்போது தொழிற்சங்கங்களும் அரசாங்கமும் ஒரு தொகைக்கு உடன்பட்டு வந்துள்ள போதும் கம்பனிகள் அந்த தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதுடன் எதிர்த்தும் வாக்களித்துள்ளன. எனவே அறிவிக்கப்பட்ட இந்த தொகையை வழங்க வேண்டிய கம்பனி உடன்படாமல் இருப்பது எந்தளவுக்கு நடைமுறைச் சாத்தியமான முடிவு எனும் கேள்வியையே உருவாக்குகிறது.

கேள்வி : தொழிற்சங்கங்கள் தமது கோரிக்கையில் வெற்றி அடைந்துள்ளதாக கொண்டாடுகின்றனவே..

பதில் : அப்படி அறிவிக்கும் தேவைப்பாடு ஒன்று ஒரு தொழிற்சங்கங்கத்துக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் உள்ளது. சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொண்ட எல்லாத் தொழிற்சங்கங்களும் ஒரே நிலைப்பாட்டில் இல்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். நாளுக்குரிய கூலித் தொகையில் அவர்களிடையே இணக்கப்பாடு தெரிந்தாலும் மாதத்தில் வழங்கப்படும் வேலைநாட்கள் தொடர்பில் அவர்களுக்குள் கருத்து முரண்பாடுகளும் ஐமிச்சங்களும் நிலவுவதை அவதானிக்கலாம். மாதத்தில் 25 நாள் வேலை வழங்கப்படல் வேண்டும் என எதிர்கட்சிசார்பு தொழிற்சங்கம் வலியுறுத்துகிறது. மறுபுறத்தில் அதனை சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானிக்க முடியாது என ஆளுங்கட்சி சார்பு தொழிற்சங்கம் தெரிவிக்கிறது.
தாங்கள் 1000/= நாட்சம்பளத்தைப் பெற்றுக் கொண்டுவிட்டதாக அரசாங்கமும் தொழிற்சங்கங்களும் கொண்டாடினாலும் அடுத்துவரும் மாதங்களில் அந்த சம்பளத்தை மாதாந்தம் பெறும் தொழிலாளர்களின் சம்பளப் பட்டியல் வாயிலாக அதன் உண்மைத் தன்மை வெளிப்படும். அப்போதுதான் தொழிலாளர்கள் ஏமாற்றப்பட்டுள்ளனர் என்பது தெரியவரும்.

கேள்வி : இத்தனை வருடகாலம் இல்லாத சம்பளசபை முறைமை இப்போது திடீரென எப்படி வந்தது ?

பதில் : சம்பள நிர்ணய சபை ஊடாக தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாள் சம்பளத்தைத் தீர்மானிக்கும் முறைமை புதியதல்ல. ஆனாலும், கூட்டு ஒப்பந்தம் மூலம் தீர்மானிப்பதான ஒரு முறைமை வந்தவுடன் அந்த முறைமை கிடப்பில் போடப்பட்டது. இப்போது அதனைத் தூசுதட்டும் தேவைப்பாடு நடப்பு அரசாங்கத்துக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. கடந்த 2020 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி கொத்தபய ராஜபக்‌ஷ சமர்ப்பித்த அமைச்சரவைப் பத்திரமும், ஆண்டின் இறுதியில் பிரதமர் மகிந்த ராஜபக்‌ஷ வரவு செலவுத் திட்டத்தில் விடுத்த அறிவிப்பும் இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வைத் தரவில்லை. அது அரசாங்கத்துக்கு மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளித்த நிலையிலேயே சம்பளநிர்ணய சபையின் ஊடாக தீர்மானிப்பதற்கு தொழில் அமைச்சர் நிமால் சிறிபால சில்வா அமைச்சரவைப் பத்திரத்தை சமர்ப்பித்து சம்பள நிர்ணய சபைக்குச் செல்ரும் தீர்மானத்தை எடுத்தார்.

சம்பள நிர்ணய சபையில் அடிப்படை நாட்சம்பளம் 900/= எனவும் வரவுசெலவுத்திட்டபடி 100/= எனவும் வழங்க வேண்டும் எடுத்த முடிவுக்கு கம்பனிகள் இணங்கவில்லை என்பது அவர்கள் அதனை எதிர்த்து வாக்களித்ததில் இருந்தே தெளிவாக தெரிகிறது.

இங்கே தொடர்புபடும் மூன்று தரப்பினர்களில் சம்பள நிர்ணய சபையின் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றும் பொறுப்பு அதனை மறுக்கும் கம்பனிகள் சார்ந்தது என்றவகையில் இனிவரும் காலங்களில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிரச்சினை மாற்றுவடிவம் எடுக்க வாய்ப்புகள் உள்ளன.

கேள்வி : முதலாளிமார் சம்மேளனம் இணங்காவிட்டால் அடுத்த கட்டம் என்னவாக இருக்கும் ?

பதில் : தோட்டக் கம்பனிகள் தமது ஆட்சேபனையைத் தெரிவிக்க 14 நாட்கள் கால அவகாசம் உண்டு. அது குறித்து தாம் கவனம் செலுத்த உள்ளதாக முதலாளிமார் சம்மேளனப் பேச்சாளர் ரொஷான் ராஜதுரை ஊடகங்களுக்கு கருத்துத் தெரிவித்து உள்ளார். அதற்குள் அரசாங்கம் வர்த்தமானி அறிவித்தல் மூலம் தாங்கள் நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தை வெளியிட்டு, அதனை ஏற்று நடைமுறைப்படுத்த கம்பனிகள் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டால் அவர்கள் வழங்கும் வேலை நாட்களைக் குறைக்க வாயப்பு உள்ளது. அது தொழிலாளர்களின் மாத வருமானத்தைக் குறைக்க வல்லது.

எனவேதான் இதுவரை காலம் ஆயிரம் ரூபாதான் பிரச்சினை என பேசிவந்த அரசியல், தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகள் இப்போது அதற்கு அப்பால்சென்று வேலை நாட்கள் குறித்து பேசத் தலைப்பட்டுள்ளனர்.எதிர்காலத்தில் இந்தப் பிரச்சினை உக்கிரமடையும்போது முறைமை மாற்றம் குறித்து ஆயிரம் ரூபாவுக்கு வெளியே சென்று பேசும் பல திறப்புகள் வெளிப்பட வாய்ப்புகள் உள்ளன.

கேள்வி : இப்போதைய புதிய முனைப்புகளினால் இதுவரை நடைமுறையில் இருந்த கூட்டு ஒப்பந்த முறைமை என்னவாகும் ?

நடைமுறையில் இருந்த கூட்டு ஒப்பந்த முறைமையில் மாற்றம் வேண்டுமென கடந்த காலங்களில் தொடர்ச்சியாக குரல் எழுப்பப்பட்டு வந்துள்ளது. இப்போது சம்பள நிர்ணய சபை மூலம் தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு தொகையை கம்பனிகள் வழங்க வேண்டும் அரசினால் நிர்ப்பந்திக்கப்படும் நிலையில், ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருந்த கூட்டு ஒப்பந்த முறைமையின் இறுக்கம் தளர்ந்துள்ளது என்பதனைக் காட்டுகிறது. கம்பனிகளின் அறிக்கைகளில் அதற்கான சமிக்ஞைகள் தெரிகின்றன.

இதனால், தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பளப்பிரச்சினை மாற்றுவடிவில் வெளிவரும். இதன்போது அரசாங்கமும் தொழிற்சங்கங்களும் மேலும் இந்த விடயத்தில் கவனம் எடுக்கும் தேவை எழும். அதன்போது முறைமை மாற்றம் ஒன்றிற்கான அழுத்தம் அதிகரிக்கும். சமூக மட்டத்திலும் ஆயிரம் ரூபாதான் பிரச்சினை என்கிற நிலையைக் கடந்து தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிரச்சினையை, மலையகத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையைப் பார்க்கும் சூழ்நிலை ஏற்படும். இதனை அரசியல் ரீதியான ஒரு முன்னகர்வு என கொள்ளுதல் வேண்டும். அதே நேரம் அந்த அரசியலை கவனமாக முன்னகர்த்தவும் வேண்டும்.

கடந்த ஐந்து, ஆறு வடிவங்களாக பாராளுமன்றில் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்டு வந்ததன் விளைவாகவே, கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக கண்டு கொள்ளாமல் இருந்த அரசும் அரசாங்கமும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாட்சம்பள விடயத்தில் தலையிடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. அரசாங்கம் இப்போதுதான் இந்த சுமையை சுமக்க ஆரம்பித்துள்ளது.

இதன் பிரதிபலிப்புகளை எதிர்கொள்ள நேரிடும் என பெருந்தோட்டக் கைத்தொழில் அமைச்சர் ரமேஷ் பத்திரன சபையில் தெரிவிக்கிறார். கம்பனிகள் மறுத்தால் தோட்டத்தை அரசாங்கத்திடம் கொடுத்துவிட்டுப் போகலாம் என தொழில் அமைச்சர் சபையிலே பகிரங்கமாக கூறியுள்ளார். எனவே, இந்த கால் நூற்றாண்டு காலமும் கம்பனிகளுக்கு 99 வருட குத்தகைக்குக் கொடுத்திருப்பதான கதை பொய்யானது என்பது தெளிவாகிறது. அரசுக்கே நிலம் சொந்தம்.அரசே தங்கப்பங்குடமையாளர். அதனால்தான் இத்தனை உறுதியாக கம்பனிகள் வெளியேறட்டும் என சொல்ல முடிகிறது.

1972 ஆம் ஆண்டு அரசாங்கம் பிரித்தானிய கம்பனிகளிடம் இருந்து தோட்டங்களைப் பொறுப்பெடுத்ததன் பின்னரே தென்னிலங்கை சிங்கள மக்களுக்கு அவை சிறுதொட்டங்களாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. அவையே இன்று தேயிலை ஏற்றுமதியில் 75 சதவீத வருமானத்தைப் பெற்று வெற்றி பெற்றிருக்கின்றன.

பெருந்தோட்டங்கள் தோல்வியடைந்த 25 ஆண்டுகளில் சிறுதோட்டங்கள் வெற்றியடைந்த வரலாற்றை வலியுறுத்தி தனியார் கம்பனிகளிடம் இருந்து தோட்டங்களைப் பெற்று அவற்றை தொழிலாளர்களுக்கு பகிர்ந்து அளிப்பதன் மூலமே, கூட்டு ஒப்பந்தம், சம்பள நிர்ணய சபை முதலான குழப்பகரமான சூழல்களைத் தவிர்க்கலாம். எனவே இன்றைய சூழலை முறைமை மாற்றத்திற்கான முதற்படியாக கொள்ளுதல் வேண்டும்.

15/02/2021 - Virakesari

இலங்கையில் வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் பொதுவானதாக அரசியலமைப்பு அமையவேண்டும்

- சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் கலந்துரையாடலில் திலகராஜ்

இலங்கையில் புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி மீண்டும் பேசுபொருளாகி இருக்கும் நிலையில் உத்தேச அரசியல மைப்பானது எந்தவொரு இனத்தினருக்கோ, மதத்தினருக்கோ அல்லது குறித்த மொழிசார்ந்தவருக்கோ ஆனது என்ற உணர்வைத்தராத வகையில் அமைவதாக, இலங்கையில் வாழும் ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் பொதுவானதாக உணரக்கூடியதான அடிப்படைகளைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும் என முன்னாள் நுவரெலிய மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் தெரிவித்துள்ளார்.

சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் ஏற்பாட்டில் அரசியல் அமைப்பு நிபுணர்களும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும் ஆர்வலர்களும் இணைத்ததான கருத்தாடல், சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் தலைவரும் முன்னாள் சபாநாயகருமான கரு ஜயசூரிய தலைமையில் இணைய வழியூடாக நடைபெற்றது.

திறந்த பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் கலாநிதி அத்துலசிரி சமரநாயக்கவின் நெறிப்படுத்தலில் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக சட்டபீடத் தலைவரும் முன்னாள் இலங்கை மனித உரிமை ஆணைக்குழுவின் தலைவியுமான பேராசிரியை தீப்பிக்கா உடுகம, சட்டத்தரணி மீரா மொஹிதீன் பாஹீஜ், முன்னாள் நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் ஆகியோர் வளவாளர்களாகக் கலந்து கொண்டு கருத்துத் தெரிவித்தனர்.

இந்த கருத்துரையின்போதே முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் மேற்கண்டவாறு தெரிவித்தார்.

அவரது முழுமையான உரை பின்வருமாறு:

அடிப்படைத் தத்துவம்

அரசியலமைப்புக்கான அடிப்படைத்தத்துவமானது, அரசியலமைப்பானது இன, மத, மொழி சார்ந்ததாக அமையப் பெறாது இலங்கைப் பிரஜை என்ற அடிப்படையில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டு வகுக்கப்படுதல் வேண்டும். பிரஜை என்போர் எவ்வித பேதப்படுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்படமாட்டார் என்பது அடிப்படைக் கொள்கையாதல் வேண்டும். தேசிய கொள்கைகள் காலத்துக்கு காலம் மதிப்பாய்வு (Policy Evaluation) செய்யப்படுதல் வேண்டும். குறிப்பாக அபிவிருத்தி விடயங்கள் சார்ந்த தேசிய கொள்கைகள் காலத்துக்கு காலம் கண்காணிப்பு (Scrutinizing) செய்யப்படுவதுடன் புதுப்பிக்கப்படும் கொள்கைகள் நாட்டு மக்களின் இறைமையை பாதிப்பதாக இல்லாமல் அமைவதை அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

மக்களின் இறையாண்மை என்பது அரசியலமைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும். அத்தகைய இறையாண்மை நிர்வாக அதிகாரங்களையும், அடிப்படை உரிமைகளையும், வாக்குரிமையையும் உறுதி செய்வதாக அமைதல் வேண்டும்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இலங்கை ஏற்றுக் கொண்ட சிவில், அரசியல் உரிமைகள், பொருளாதார, சமூக, கலாசார உரிமைகள், இனப்பாகுபாட்டை அகற்றுவதற்கான உடன்படிக்கை ,பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்துவகை பாகுபாடுகளையும் அகற்றுவதற்கான உடன்படிக்கை, குழந்தைகளின் உரிமைகள் தொடர்பான உடன்படிக்கை, சித்திரவதைக்கு எதிரான உடன்படிக்கை, புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், அவர்களது குடும்பங்கள் பற்றிய உடன்படிக்கை, கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுவதில் இருந்து அனைத்து நபர்களையும் பாதுகாப்பதற்கான உடன்படிக்கை போன்ற உடன்படிக்கைகளும் மரபுரிமைகளும் அரசியலமைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்படுவது அடிப்படையாக கொள்ளப்படுதல் வேண்டும்.

அரசின் தன்மை

இலங்கை ஒரு மதச்சார்பற்ற, பல்லினங்கள் வாழும், பல்கலாசார ஜனநாயக நாடு என அரசியலமைப்பில் உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

எனினும் சுதந்திரந்துக்குமுன் இருந்து 1972ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு உருவாக்கம் வரை பௌத்த மதத்தை அரசியலமைப்பு போஷிப்பதாக இருக்கவேண்டும் என்ற நிலை உருவானதால் அத்தகைய ஒரு சரத்தினை மாற்றிக் கொள்வதில் ஏற்படக்கூடிய சிக்கல்களை நாம் யதார்த்தமாக உணர்ந்தவர்களாக உள்ளோம். கடந்த நல்லாட்சிகால முன்மொழிவுகளில் அத்தகைய முயற்சி எடுக்கப்பட்டபோது அதற்கு பாரிய எதிர்ப்பலை வந்ததோடு அதற்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்ட யோசனைகளில் பௌத்தத்திற்கு முன்னுரிமை என்ற கருத்தே பரவலாகக் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன.

எனவே பௌத்தத்திற்கு முன்னுரிமை என அரசியலமைப்பில் உறுதிசெய்யப்பட வேண்டியது பெரும்பாலானவர்களின் அபிலாஷையெனில், ஏனைய மதங்களும் நம்பிக்கைகளும் சுதந்திரமாக இயங்குவதனையும் அரசியலமைப்பு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான ஏற்பாடுகள் இடம்பெறுதல் வேண்டும். அத்துடன் பிரஜையொருவர் மதம் ஒன்றை பின்பற்றாதிருப்பதற்கு உள்ள உரிமையும் அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

இலங்கை நாட்டின் பெயர், இலங்கை ஜனநாயக சோஷலிச குடியரசு என்பதாகவே இருக்கலாம். தற்போதைய தேசிய கொடியின் மீது சிறுபான்மை தேசிய இனங்களுக்கு விமர்சனம் உள்ளபோதும் அதில் வழங்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய குறைந்தபட்ச அங்கீகாரத்தையும் தனிநபரோ அல்லது அமைப்புகளோ தன்னிச்சையாக நீக்குவதான சந்தர்ப்பங்களை அரசியலமைப்பு தடைசெய்யும் ஏற்பாடுகளைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும்.

இந்த நாட்டில் சிறுபான்மை தேசிய இனம் என்றவகையில் மலையகத்தவனாக அரசியல் உரிமை நீக்கம் செய்யப்பட்ட சமூகத்தில் இருந்து அதன் வலியை உணர்ந்து வந்தவன் என்றவகையில் எங்களது அடையாளம் இன்னும் இந்தியத் தமிழர் என இலங்கையில் பதிவு செய்யப்படுவது எங்களை இலங்கை தேசத்தில் இருந்து அந்நியப்படுத்தி வைப்பதான உணர்வு என்னிடத்தில் உண்டு.

இந்தியாவில் இருந்துவந்து இருநூறு வருடங்களை அடையும் மலையகத் தமிழர்கள், இப்போதாவது இலங்கை அரசியலமைப்பில் முழுமையான இலங்கை பிரஜையாக உணரும் ஏற்பாடுகளை எதிர்பார்க்கின்றேன்.

அந்தவகையில், மலையகத் தமிழ் இனத்தைக் குறிக்கும் நிற அடையாளமும் தேசிய கொடியில் மேலதிகமாக சேர்க்கப்படுதல் வேண்டும் என்பது எமது எதிர்பார்ப்பாகும்.

தேசியகீதம் சிங்களம், தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் பாடப்படுவதை அரசியலமைப்பு உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

பாகுபாடு அற்ற குடியுரிமை உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும். பதிவுப் பிரஜை எனும் வகுதி அகற்றப்படுதல் வேண்டும். பிறப்புச் சான்றிதழ் சகலருக்கும் ஒரே வடிவமைப்பிலானதாக மும்மொழிகளிலும் எழுதப்பட்டதாக இருத்தல் வேண்டும். (புதிய தேசிய அடையாள அட்டையில் உள்ளது போன்று).

இலங்கையில் தொடர்ச்சியாக ஐந்தாண்டு காலம் வாழ்ந்த ஒருவர் நிரந்தர வதிவிட (PR) வாய்ப்பு பெறவும், தொடர்ந்து பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஒருவர் குடியுரிமை பெறவும் ஏற்பாடு செய்யப்படல் வேண்டும்.

இலங்கையில் பிறந்தவராயினும் அவர் வேறு ஒரு நாட்டின் பிரஜைக்குரிய அந்தஸ்த்தை பெற்றிருக்கும் பட்சத்தில் இலங்கையில் அரசியல், நிர்வாக, பாதுகாப்பு துறைகளில் பதவியைப் பெறுபவராயின் பிறநாட்டு பிரஜாவுரிமை கைவிடல் வேண்டும்.

உரிமைகள்

அடிப்படை உரிமையாக மனசாட்சி சுதந்திரம், சிந்தனைச் சுதந்திரம், மத சுதந்திரம் , மதமற்று இருப்பதற்கான சுதந்திரம், வாழ்வதற்கான சுதந்திரம், காணி உடமைச் சுதந்திரம் - (வீட்டுக்கும் வாழ்வாதாரத்துக்குமான காணி ) சகல பிரஜைகளுக்கும் உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

தனி நபர் பாதுகாப்புக்கான உரிமை, தொழில்உரிமை, தொழிற்சங்க உரிமை, சமத்துவமான கல்விக்கான உரிமை, பொது சுகாதார சேவைகளைப் பெறும் உரிமை, உட்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமை ( இதனை உபசட்டங்களைக் கொண்டு தடுக்க முடியாத வகையில்) உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்

ஜனநாயக உரிமைகளாக கருத்துச் சுதந்திரம், பேச்சுச் சுதந்திரம், அமைதியாக ஒன்று கூடுவதற்கான சுதந்திரம், தகவல் அறியும் சுதந்திரம், சகல பிரஜைகளுக்கும் தேர்தல்களில் வாக்களிப்பதற்கும், போட்டியிடுவதற்கும், சேவையாற்றுவதற்குமான சுதந்திரம் ஆகியனவும், நடமாடுவதற்கான உரிமைகளாக இலங்கையில் எப்பகுதிலும் வாழ்வதற்கான சுதந்திரமும், இலங்கையை விட்டு வெளியேறுவதற்கான சுதந்திரமும் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும்.

சட்ட உரிமைகள் எனும் வகையில் நீதியையும் சட்டத்தையும் நியாமாக அமுலாக்குவதன் ஊடாக அனுபவிக்கும் சுதந்திரம். சட்டத்துக்கு முன் சமமாகவும் நியாயமாகவும் நடத்தக் கோருவதற்கான உரிமை, தடுப்புக் காவலில் வைக்க நேரிடும் இடத்து சட்ட உதவிகளைப் பெறும் உரிமை, சட்ட ஆலோசனை சேவை பெறும் உரிமை ஆள்கொண்ரவு மனுவுக்கான உத்தரவாதம், சட்டத்தின் முன் கைதான ஒருவர் அதனது தாய்மொழியில் வாக்குமூலம் வழங்கவும், தாய்மொழி தவிர்ந்த மொழிகளில் வாக்குமூலம் வழங்க மறுக்கவோ அல்லது தாய்மொழி தவிர்ந்த மொழி ஒன்றில் தயாரிக்கப்பட்ட எழுத்து மூல வாக்கு மூலத்தில் கையொப்பம் இடாமல் மறுப்பதற்கான உரிமை, நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளின்போது தனது தாய்மொழியில் மொழிபெயர்ப்பைக் கோரும் உரிமை, நீதியும் நியாயமானதுமான விசாரணையைக் கோரி நிற்பதற்கான உரிமை, குற்றம் நிரூபிக்கப்படும்வரை நிரபராதி ஆக கருதப்படுவதற்கான உரிமை உறுதி செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

சமத்துவ உரிமைகள் எனும் வகையில் இலங்கை ஒரு பல்லினத்துவ நாடு என்பதன் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு இனமும் தேசிய அடையாளத்தை உறுதி செய்ய வாய்ப்பு வழங்கப்படல் வேண்டும். இனம் / பால்/ மதம் / வம்சாவளி / மொழி சார்ந்த தேசியங்களை சமத்துவமாக நடாத்தப்படுவதை உறுதி செய்தல் வேண்டும்.

இலங்கை நாட்டிற்குள் 'இந்திய தமிழர்' எனும் இன அடையாளம் நீக்கப்பட்டு இந்திய வம்சாவளியினரான அந்த மக்கள் தமது பண்பாட்டு அடையாளமாக வளர்த்தெடுத்துள்ள 'மலையகத் தமிழர்' எனும் அடையாளம் சனத்தகைக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்படுதல் வேண்டும். தேசிய சிறுபான்மை இனத்தேசிய பண்பாட்டு அடையாளங்கள், மரபுரிமைகள், தொல்லியல் சிறப்பியல்புகள், கலை, கலாசாரங்கள், இலக்கியம், அரங்கம் போன்றனவற்றை பேணுவதற்கும் பாதுகாப்பதற்குமான உரிமை.

தனிநபர் உரிமைகளாக சட்டப்பாகுபாட்டில் இருந்து பாதுகாப்பு, இலவச கல்வியை அனுபவிப்பதற்கான உரிமை, இலவச பொது சுகாதாரத்தைப் பெறும் உரிமை, அந்தரங்க வாழ்க்கை பாதுகாப்பு உரிமை, பால் (Gender) ரீதியான உரிமை, மாற்றுப்பாலின உரிமை, இன, மத, சாதி பாகுபாட்டுக்கு உள்ளாகாமல் இருப்பதற்கான உரிமை மாற்றுத்திறனாளிக்கான, மாற்றுப்பாலின பொதுவசதிகள் பெறும் உரிமைகள் அரசியலமைப்பில் உறுதிசெய்யப்படுவதுடன் குழு உரிமைகளாக இனத்தேசியமாகவும், சமூகக் குழுமமாகவும் அடையாளத்தைப் பேணும் உரிமை உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும்.

கூட்டு உரிமைகளாக நிலைபேறான இயற்கை சூழல் பேணப்படுதல், இயற்கை வளம் சூறையாடப்படாமல் இருப்பதற்கான உரிமை, சமூக நீதியைப் பெறுவதற்கான உரிமை, அரச பொது நிர்வாக சேவையை நியாயமான முறையில் பெறுவதற்கான உரிமை, நுகர்வோர் உரிமைகள் போன்றவற்றுடன், பிரிக்கப்படமுடியாத ஐக்கிய இலங்கைக்குள் அதிகார பகிர்வினை உறுதிசெயவதாகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

ஏக்கிய, எக்சத் - ஒற்றையாட்சி, ஒருமித்த போன்ற சொல்லாடல் குழப்பங்களை தவிர்த்து அதிகாரபகிர்வின் ஊடாக மக்களை சக்திமயப்படுத்தும் ஆட்சி முறைமை குறித்த அவதானமே அவசியமானதாகும்.

'அரசியலமைப்புக்கான அடிப்படைத் தத்துவங்களும், அரசின் தன்மையும்' எனும் தலைப்பில் உரைகள் அமைந்தபோதும் உரையாடல்களின் போது அரசியலமைப்பு தயாரிப்பு முறைமை குறித்த இரண்டு முக்கிய விடயங்கள் அவதானத்தைப் பெற்றன.

மாற்றப்பட முடியாத அரசியலமைப்பு அடிப்படைத் தத்துவங்களை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியுமா ? என முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் சட்டத்தரணியுமான ஜயம்பத்தி விக்ரமரட்ண முன்வைத்த கேள்வியும், கலாநிதி சுஜாத்தா கமகே முன்வைத்த அரசியலமைப்பு பேரவை ஒன்றை உருவாக்கி அதன் மூலம் அரசியலமைப்பு உருவாக்க பணிகளை முன்னெடுத்தல் என்பது அரசியலமைப்பு சபை ஒன்றுக்காக தனியான தேர்தலை நடாத்தி உறுப்பினர்களைத் தெரிவு செய்துகொள்வதன் மூலம் ஆளும் அரசாங்கங்களுக்குத் தேவையான நிபுணர்களை நியமித்து அரசியலமைப்பை உருவாக்க முனையும் கைங்கரியத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும் எனவும் கருத்தாடல் இடம்பெற்றது.

கூடவே புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றின் தேவைப்பாட்டுக்கான தூரநோக்கம் பற்றிய ஆய்வும் கலந்துரையாடலும்கூட அடுத்தடுத்த உரையாடல்களில் மேற்கொள்ளப்படல் வேண்டும் எனவும் உடன்பாடு எட்டப்பட்டது.

22/01/2021- Virakesari

இந்திய புலமைப்பரிசில் திட்டமும்  தோட்டத் தொழிலாளர் பிள்ளைகளும் 

மகாத்மா காந்தி தென்னாபிரிக்காவில் இருந்து மீண்டும் இந்தியா திரும்பி தேச விடுதலை போராட்டத்தை ஆரம்பித்த நாளை ( ஜனவரி 9) சிறப்பிக்கும் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் தின விழா ஆண்டுதோறும் உலகெங்கிலும் உள்ள இந்திய உயர்ஸ்தாணிகர் காரியாலயங்களில் அனுஷ்டிக்கப்பட்டு வருகிறது. அந்தவகையில் இலங்கைக்கான இந்திய தூதரகத்தின் கண்டிக் காரியாலயத்தின் ஏற்பாட்டில் ( 19-01-2021) கண்டி மாவலி ரீச் விருந்தகத்தில் நடைபெற்ற விழாவில் கலந்து கொண்டு ஆற்றிய உரையின் செய்திக்குறிப்பு 
இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர் கல்வி நிதியத்தின் ஊடாக கடந்த எழுபதாண்டுகளுக்கு மேலாக இலங்கைக்கான இந்தியத் தூதரகம் ஆற்றி வரும் அளப்பரிய பணியை அதன் பயனாளிகளில் ஒருவனாக நன்றியுடன் நினைவு கூர்வதோடு, தொழிலாளர் பிள்ளைகளுக்கு என ஒதுக்கீடு செய்ய இந்திய அரசாங்கம்  முன்வரவேண்டும் என முன்னாள் நுவரெலிய மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

2021 - கண்டியில் நடைபெற்ற இந்திய வம்சாவளியினர் தின விழாவில்
அவர் மேலும் உரையாற்றுகையில்,
மலையகத் தமிழர்களாகிய நாம் இந்திய வம்சாவளி யினர் என்பதுதான் எமது வரலாறு. அந்த வரலாற்றின் அடையாளங்களில் ஒன்றாக இருப்பதே இந்திய உயர்ஸ்தாணிகரகத்தின் கண்டி காரயாலயம்.  1947 ஆம் ஆண்டுமுதல் இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகளுக்கு கல்வி ஊக்குவிப்புத் தொகையாக மாதாந்தம் வழங்கி வரும் பங்களிப்பினை அதன் பயனாளிகளில் ஒருவனாக வரவேற்கின்றேன்.
2019 - இந்திய வம்சாவளி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மாநாடு டெல்லியில் நடைபெற்ற போது அப்போதைய வெளிவிவகார அமைச்சர் ஶ்ரீமத் சுஷ்மா சுவராஜ் உடனான சந்திப்பின்போது....
அதே நேரம் அவ்வாறு வழங்கப்படும் உதவுதொகை உயர்தர மாணவர்களுக்கு ஐநூறு ரூபா, பல்கலைக் கழக மாணவர்களுக்கு 1500/- ரூபா என்ற அளவிலேயே நீண்டகாலமாக இருந்து வருகிறது. அதனை அதிகரிப்பதற்கு முன்னைய டெல்லி பயணங்களின்போது வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராகவிருந்த மறைந்த சுஷ்மா சுவராஜ் அம்மையாரிடம் முன்மொழிவு செய்துள்ளேன்.
தவிரவும் இந்திய அரசாங்கத்தினால் ஆண்டுதோறும் வழங்கப்படும் இந்தியாவில் பட்டப்படிப்பு பெறுவதற்காக தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகளுக்கு என ஒரு தொகையை ஒதுக்கீடு செய்வதிலும் அம்மையார் கொள்கை அளவில் இணங்கி இருந்தார். இந்த இரண்டு விடயங்களிலும் இலங்கைக்கான இந்திய உயர்ஸ்தாணிகரகம் உரிய கவனம் செலுத்த வேண்டும் என எனது கோரிக்கையை வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.
2022 ஆம் ஆண்டு இலங்கைத் தோட்டத் தொழிலாளர் கல்வி நிதியம் 75 ஆண்டு நிறைவினை அடைகிறது. 1947 ஆம் ஆண்டு அமரர் அனி அவர்களினால் தாபிக்கப்பட்ட இந்த அமைப்பில் உதவி பெற்று கல்விகற்ற பலர் இன்று பல உயர்ந்த பதவிகளில் உள்ளனர். அவர்களது சாதனைகளைக் குறிக்கும் ஒரு நினைவு மலரை 75 வது ஆண்டு நிறைவாகக் கொண்டுவருவது மலையகக் கல்வி வளர்ச்சியின் ஓர் அடையாளமாகவும் இந்திய அரசாங்கத்தின் பணிகளின் ஒரு மீளாய்வாகவும் அமையக்கூடும். 1998 ஆம் ஆண்டு அத்தகைய ஒரு ஆவணம் வெளியிடப்பட்டுள்ளதை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

2011- டில்லியில் நடைபெற்ற இந்திய வம்சாவளியினர் தின விழாவில் உரையாற்றிய தருணம்
இத்தகைய உதவிகளைப் பெற்று கல்வி கற்றோர் இன்று கல்வியாளர்களாக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக, வெளிநாட்டு தூதுவர்களாக, பேராசிரியர்களாக, உயர் தொழில் துறையினராக,  வளர்ந்திருக்கக் கூடிய பலரது சாதனைகள் பதிவு பெறுவது அவசியமாகும். அதுவே அவர்களது ஒன்று கூடல் நிகழ்வாக அமையுமெனில் மேலும் சக்தி மிக்கதாக இருக்கும் இது ஒரு வகையில் இந்த நிதியத்தினை மேலும் சக்தி மயப்படுத்துவதற்கும் எதிர்கால சந்ததியினருக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவதாகவும் அமையும்  இந்திய வெளிவிவகார அமைச்சரின் அண்மைய விஜயத்தின்போது இந்தியாவில் வாழும் அகதிகளை திருப்பி அனுப்ப ஏற்பாடு செய்யுமாறு வட கிழக்கு அரசியல் தலைமைகள் கோரிக்கை விடுத்ததாக அறிந்தேன்.
ஆனால் இந்தியாவில் வாழும் அகதிகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் மலையகத்தில் இருந்து வன்னி சென்று அங்கிருந்து அகதியாகப் போன இந்தியா வம்சாவளி தமிழர்கள் என்றவகையில் அவர்களுக்கு இந்திய குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என கடந்த வருடம் ஆவணங்களுடன் விடுத்த வேண்டுகோளை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன் எனவும் தெரிவித்தார்.

தோட்டத் தொழிலாளர் பிள்ளைகளின் இந்திய புலமைப்பரிசில் தொகை அதிகரிக்கப்பட வேண்டும் (வீரகேசரி 21-01-2021)


சிறுதோட்ட உடைமை என்பது;மலையக தலைமுறையின் நாகரீகமான அரசியல், சமூக இருப்புக்கான கோரிக்கை

- முன்னாள் பாராளுமன்ற  உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ்

இலங்கையில் இருநூறு வருடகால வரலாற்றைக் கொண்ட மலையகத் தமிழர் சமூகத்தினர் மத்தியில்  பேசுபொருளாகி இருக்கும் தோட்டத் தொழிலாளர்களை சிறு தோட்ட உடமையாளர்களாக்க வேண்டும் எனும் கோரிக்கை தனியே தோட்டத்தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதார பிரச்சினைக்கான தீர்வு மாத்திரமல்ல, அது ஐந்தாவது தலைமுறையான இன்றைய மலையக தலைமுறையின் நாகரீகமான அரசியல், சமூக இருப்புக்கான கோரிக்கையாகும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு இன்றைய இளைய தலைமுறை அதனை உரையாடவும் வென்றெடுக்கவும் முன்வரவேண்டும் என முன்னாள் நுவரெலியா மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் அரசியல் சமூக ஆய்வாளருமான மயில்வாகனம் திலகராஜ் தெரிவித்தார்.

மலையக அரசியல் விழிப்புணர்வு கழகத்தின் ஏற்பாட்டில் அதன் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஜீவன் ராஜேந்திரனின் நெறிப்படுத்தலில் இணைய வழி கருத்தாடல் களம் கடந்த சனிக்கிழமை மாலை 7 மணிக்கு இடம்பெற்றது. இந்த நிகழ்வில் முன்னாள் மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினரும் மலையக மக்கள் முன்னணியின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளருமான மு.சிவலிங்கம், முன்னாள் நுவரெலியா மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் அரசியல் சமூக ஆய்வாளருமான மயில்வாகனம் திலகராஜ் ஆகியோர் உரையாளர்களாக கலந்துகொண்டு தமது கருத்துக்களை முன்வைத்தனர்.


கருத்தாடல் களத்தின் கேள்வியாக “தோட்டத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கை கூலி உயர்வா? சிறுதோட்ட உடமையா ? அமைய வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. அதற்கு பதில் அளித்து கருத்துரையாற்றிய மு.சிவலிங்கம் கூறியதாவது,இந்தக் கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும்போது அத்தகைய ஒரு கேள்வியுடன் தொடர்புடைய மூன்று தரப்பினரை நாம் அடையாளம் காணவேண்டியுள்ளது. அரசாங்கம், தோட்டக் கம்பனிகள், மக்கள் பிரதிநிதிகள் எனும் இந்த மூன்று தரப்பினர் மீதான விமர்சனங்களை முன்வைக்காது இந்த கருத்தாடலை முன்கொண்டு செல்ல முடியாது. குறிப்பாக மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்போர் தொழிற்சங்கத்தை தமது அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கான கருவியாக கையாளத் தொடங்கியவுடன் அரசாங்கத்தின் மடியில் தவழும் செல்லப் பிள்ளைகளாகி எதனையும் தட்டிக் கேட்க முடியாதவர்களாக மாறிவிடுவது வேதனைக்குரியது. 1000/= என்பது சம்பளம் இல்லை.
அது கூலி. எனவே அந்தக் கோரிக்கையை தொடர்ச்சியாக கம்பனிகளிடம் வேண்டி நிற்பதானது நாங்கள் ‘கூலிகளாக’ தொடர்ந்து இருக்கத் தயார் என்ற அடிமை நிலைக் கோரிக்கையாகவும் அவலநிலை நிலைத் தொகையாகவும் மாறியுள்ளது. அதில் இருந்து விடுபட சுயாதீன உழைப்பாளர்களாக மாறும் தேவை உள்ளது. அதற்கு காணி என்பது மிக அவசியமான ஒன்று. எனவே காணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுதோட்ட உடமையே கூலிச்சமூகம் எனும் அடிமைச் சமூக நிலையில் இருந்து மலையக சமூகத்தை மீட்டெடுக்க வழிகோலும் என தெரிவித்தார்.
கருத்தாடலில் பங்கு கொண்ட மயில்வாகனம் திலகராஜ் கூறுகையில்,
இலங்கை வந்து 200 வருடங்களை எட்டிப்பிடிக்கும் மலையகத் தமிழர் சமூகம் முதல் நூறு ஆண்டு காலமும் முற்று முழுதான கொத்தடிமைச் சமூகமாக வைக்கப்பட்டிருந்த வரலாறும் அதற்கடுத்த நூறு ஆண்டுகளில்  அடைந்திருக்கக் கூடிய அரசியல், சமூக, பண்பாட்டு பரிமான மாற்றங்களையும் அவதானத்தில் எடுத்து இன்றைய கோரிக்கை என்னவாக இருக்கவேண்டும் எனும் தீர்மானத்துக்கு வரவேண்டும்.

1820 முதல  1920 வரையான முதல் நூறு ஆண்டுகாலத்தில் கொத்தடிமைகளாக வைக்கப்பட்ட தலைமுறையினரை முதலாம் தலைமுறையினராகக் கொண்டால், அதற்கடுத்த ஒவ்வொரு முப்பதாண்டுகளிலும் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு தலைமுறையும் மைன்கொண்டு சென்ற ஒரு அரசியல் தீர்மானம் பற்றிய ஆய்வு இங்கே வேண்டத்தக்கது.
1920 முதல் 1950 வரையான முப்பதாண்டு காலத்தில் அடிமைகளாக இருந்து அரசவையில் அங்கத்துவம் பெற்ற அரசியல் பரிமாணத்தை தொழிற்சங்க கட்டமைப்பின் ஊடாக இரண்டாந் தலைமுறை கண்டடைந்தது.
அதற்கடுத்த 1950 க்கும் 1980 க்குமான பகுதியில் பறிக்கப்பட்ட குடியுரிமையை மீளப்பெறும் போராட்டத்தில் மூன்றாம் தலைமுறை இயங்கியது. அதாவது இரண்டாந்  தலைமுறை கண்டைந்த வெற்றி பறிக்கப்பட்டபோது அதனை மீளப் பெறுவதில்  மூன்றாம் தலைமுறை இயங்கி இருக்கிறது. அதில் வெற்றியும் கண்டது.
அதற்கடுத்த 1980 முதல் 2010 வரையான நான்காம் தலைமுறையினர் மீளப்பெற்ற வாக்குரிமையைக் கொண்டு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் பெறுதல் அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்தல் எனும் அபிவிருத்திக்கான இலக்கினை ஒரு தலைமுறைக் கோரிக்கையாக முன்னெடுத்தது.

இப்போது 2010 க்குப் பின்னான ஐந்தாம் தலைமுறையின் தமது இலக்காக கோரிக்கையாக முன்கொண்டு செல்லவேண்டிய விடயம் என்ன என நோக்கும்கோது அது தொழிலாளர்களை சிறு தோட்ட உடமையாக்குதல் என்பதே சரியான தெரிவாக அமைகிறது.

ஏனெனில் முதலாம் தலைமுறையே தன்னை தியாகம் செய்து உருவாக்கிய இரண்டாம் தலைமுறை காலத்தில் 1940 ல் முல்லோயா  கோவிந்தன் எனும் தியாகியின் வீர மரணத்தின் ஊடாக கூலி உயர்வு கோரிக்கை முன்னிறுத்தப்பட்டுள்ளது.  அடுத்த மூன்றாம் தலைமுறை காலத்தில் சிவனு லட்சுமணன் எனும் தியாகியின் வீர மரணத்தின் ஊடாக காணி உரிமை கோரிக்கை முன்னிறுத்தப்பட்டது.

 நான்காம் தலைமுறை காலத்தில் அபிவிருத்தியை இலக்காக கொண்டு இந்த கூலி உயர்வும், காணி உரிமையும் இரண்டு கோரிக்கைகளும் மக்கள் போராட்டம் என்ற நிலையில் இருந்து கைநழுவி சென்றது. இதே சமகாலத்தில் காலனித்துவ வாதிகளிடம் இருந்து தோட்டங்களை அரசு பொறுப்பேற்று இருபதாண்டு ( 1972-1992) காலப்பகுதிக்குள்ளாகவே சிங்கள மக்களை சிறு தோட்ட உடமையாளர்களாகவும் மலையகத் தமிழரை தனியார் பெருந்தோட்டங்களின் கூலித் தொழிலாளர்களாக அதுவும் ஒப்பந்த அடிப்படை கூலிகளாக மாற்றி விட்டுள்ளது.

எனவே ஐந்தாம் தலைமுறையினரான இன்றைய தலைமுறையினர் தமது பிரதான கோரிக்கையாக எதனைக் கொள்ளவேண்டும் என நோக்கும்போது இரண்டாம் தலைமுறை கூலி கோரிக்கையா? மூன்றாந்தலைமுறை காணி கோரிக்கையா?  என சிந்திக்குமிடத்து இரண்டுக்கும் தீர்வைத் தரக்கூடிய சிறுதோட்ட உடமை எனும் கருத்தியலைத் துணிந்து ஏற்பவர்களாதல் வேண்டும். துரதிஷ்டவசமாக ஐந்தாம் தலைமுறையினர் இரண்டாம் தலைமுறையினர் நின்ற இடத்தில் நிற்கும் பலவீனத்தையே பார்க்க முடிகிறது.

சிறுதோட்ட உடைமையாளர் எனும் இலக்கு தனியே  தோட்டத்தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதார பிரச்சினைக்கான தீர்வு மாத்திரமல்ல, அது ஐந்தாவது தலைமுறையான இன்றைய மலையக தலைமுறையின் நாகரீகமான அரசியல், சமூக இருப்புக்கான கோரிக்கையாகும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு இன்றைய இளைய தலைமுறை அதனை உரையாடவும் வென்றெடுக்கவும் முன்வரவேண்டும் என்றார்.


( நன்றி வீரகேசரி )