மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும்:

- தேர்தல் மறுசீரமைப்பு கலந்தாய்வு கூட்டத்தில் கோரிக்கை

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த போது குடியுரிமையும் வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்ட 1948 ஆம் ஆண்டிலேயே ஏழு பாராளுமன்ற உறுப்புரிமையை கொண்டிருந்த மலையக தமிழர் சமூகம் 1980 க்குப் பின்னர் தமக்கு மீளவும் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி விகிதாசார பிரதிநிதித்துவத்தை தொடர்ச்சியாக தக்க வைத்து கொண்டுள்ளது. அது உரிய எண்ணிக்கை அல்லாத போதும் இயலுமான எண்ணிக்கையை எல்லா தேர்தல்களிலும் பாராளுமன்றம், மாகாண சபை , உள்ளூராட்சி சபைகளில் பிரதிநிதித்துவம் இடம்பெற்று வந்தது. இந்த நிலைமையில் தேர்தல் முறைமை மாற்றம் பெறுமானால் மலையக சமூகம் மீண்டும் 1948 - 1977 காலப்பகுதிக்கு செல்ல நேரிடும் அச்சம் மலையக மக்கள் மத்தியில் நிலவுகிறது.

நாடு தவிர்க்க முடியாத வகையில் விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ முறையில் இருந்து கலப்பு முறைக்கு செல்லும் நிலை வந்தால் , ஆக குறைந்தது தற்போதைய அரசியல் பிரதிநிதித்துவ எண்ணிக்கையில் குறைவு ஏற்படுத்தாத முறைமை குறித்து குழு கவனம் செலுத்துதல் வேண்டும். மலையக மக்கள் மீண்டும் அரசியல் உரிமை இழக்கும்

நிலையை உருவாக்க முடியாமல் குடியுரிமை பறிப்பு தவறை ஏற்று அதற்கு பொறுப்பு கூறும் வகையில் சிறு தேர்தல் தொகுதிகளை பாராளுமன்ற தேர்தலுக்காக உருவாக்கி மலையக சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் விசேடமாக உறுதி செய்யப்படல் வேண்டும் எனவும் கருத்து பதிவு செய்யப்பட்டது.

இலங்கையில் தேர்தல் முறைமை மறுசீரமைப்பு நோக்கத்தில் பாராளுமன்றத்தில் தெரிவுக் குழு அமைக்கப்பட்டு பொதுமக்களிடத்தில் முன்மொழிவுகள் கோரப்பட்டுள்ள நிலையில் அந்தக் குழுவுக்கு மலையகம் தழுவிய முன்மொழிவுகள் பலவற்றை பல்வேறு தரப்பினரும் பல எண்ணிக்கையில் அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மயில்வாகனம் திலகராஜ், தூய அரசியல் கலாசாரத்தை கட்டி எழுப்புவதற்கான மார்ச் 12 தேசிய இயக்கத்துடன் இணைந்து நடாத்திய இணைய வழிகலந்துரையாடலிலேயே மேற்படி விடயம் பதிவு செய்யப்பட்டது.

நுவரெலியா, பதுளை, கண்டி, இரத்தினபுரி, கேகாலை, மாத்தளை, களுத்துறை, காலி, மாத்தறை, மொனராகலை, குருநாகல் உள்ளிட்ட பெருதோட்ட மாவட்டங்களும் கொழும்பு, கம்பஹா,வன்னி என பெருந்தோட்டம் சாராத மாவட்டங்களிலும் என பரந்து விரிந்து வாழும் மலையகத் தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்யும் முன்மொழிவை தயார் செய்யும் நோக்கோடு இந்த நிகழ்வு ஒழுங்கு செய்ப்பட்டதாக முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திலகராஜ் தொடக்கவுரையில் தெரிவித்தார்.

அவ்வாறே அனைத்து மாவட்டங்களில் இருந்தும் சிவில் சமூக பிரதிநிதிகள் சமூக ஆர்வலர்கள் கலந்து கொண்டு தமது கருத்துகளை முன்வைத்தனர். பிரதான உரையை மலையக மக்கள் முன்னணியின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான அ. லோரன்ஸ் வழங்கினார். பவரல் அமைப்பின் சார்பில் அதன் நிறைவேற்று பணிப்பாளர் ரோஹன ஹெட்டியாராச்சி, மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலையம் சார்பில் மஞ்சுளா கஜநாயக்க, ட்ரான்ஸ்பெரன்ஷி, இன்ரநெஷனல் நிறுவனம் சார்பில் கௌரீஸ்வரன் கலாநிதி ஜெஹான் பெரேரா ஆகியோரும் கருத்துக்களை தெரிவித்தனர்.

தமது முன் மொழிவுகளில் மலையக மக்களின் அபிலாஷைகளையும் உள்ளடக்குவதற்கு உறுதி தெரிவித்தனர்.

 


ஆயிரமும் அதற்கு பின்னான பிரச்சினைகளும்:

மலையகப் பெருந்தோட்டங்களை முன்நிறுத்திய பார்வை

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சமகால (2015-2020) கோரிக்கையாகக் காட்டப்பட்டுவந்த 1000/- அடிப்படை நாட்சம்பள கோரிக்கை தற்போது நிறைவுக்கு வந்ததான தோற்றப்பாடு எழுந்துள்ளது. அதாவது அரசாங்கம் சம்பள நிர்ணய முறைமையினூடாக பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை நாட்சம்பளத்தை 1000 ரூபாவாக (900 அடிப்படையும் 100 நாளாந்த மேலதிக கொடுப்பனவும்) வழங்கவேண்டும் என பெருந்தோட்ட கம்பனிகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.

எனினும் இந்த 1000 ரூபா நாளாந்த வேதனத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது தொடர்பில் இணக்கம் தெரிவித்த பெருந்தோட்ட கம்பனிகள் பின்வரும் நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது.

1. 1992 தனியார்மயமாக்கலுக்கு பின்னதாக 1998 முதல் நடைமுறையில் இருந்து வந்த கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் இருந்து விலகிக் கொள்ளுதல்

2. சம்பளநிர்ணய முறைமை ஏற்புடையதல்ல என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்திருத்தல் (வழக்கு நீதிமன்றத்தில் தொடர்கிறது)

3. தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ தேயிலை கட்டாயம் பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையின் அடிப்படையில் வேலை வழங்க முன்வருதல்

4. மாதம் ஒன்றுக்கு 13 நாட்கள் மாத்திரம் வேலை வழங்குதல்

இந்த நடவடிக்கைகள் காரணமாக தோட்டத் தொழிலாளர்களிடையே சுமார் ஐந்தாண்டு கால கோரிக்கையாக இருந்த ஆயிரம் ரூபா சம்பள உயர்வு கோரிக்கை மாற்று வடிவம் எடுத்திருக்கிறது என்பதனை அவதானிக்க முடிகிறது. அதுதான் நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோகிராம் கொழுந்து பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையை ஏற்க மறுத்தும் மாதமொன்றுக்கு 13 நாள் வேலை மட்டுமே வழங்கப்படுவதை எதிர்த்தும் ஆங்காங்கே போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்தப்போராட்டம் ஆயிரம் ரூபா போராட்டம் போல வீரியம் பெறுவற்கு தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அல்லாத மலையகம் மற்றும் மலையகம் சாசரா சமூகங்களின் தரப்பில் இருந்தும் தோழமை குரல்கள் எழும்புதல் வேண்டும். இப்போதைக்கு அப்படியான குரல்கள் குறைவாகவே எழும்புவதனையும் அவதானிக்க முடிகின்றது.

அதற்கான காரணம்,

1. கொவிட் 19 நோய்ப்பரவல் சூழல் 2021 ஏப்பிரல், மே மாதங்களில் உயர்வான அளவில் பரவலடைகின்றமை.

2. சும்பள நிர்ணய முறை தீர்மானங்கள், 20 கிலோ விவகாரம் 13 நாள் வேலை தொடர்பில் இன்னும் பரவலாக வெளி உலகம் அறியாமை.

ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டது என்ற அடிப்படையில் அரசாங்கமும் அதனோடு இணைந்திருக்கும் பெருந்தோட்டத்துறை சார்ந்த தொழிற்சங்கங்களும் (அரசியல் கட்சிகளும்) அறிக்கைகளை வெளியிட்டாலும் அந்தப்பிரச்சினை வடிவம் மாற்றம் அடைந்து மீண்டும் உருவெடுக்கிறது என்பதே உண்மையாகும்.

இந்த உண்மையை அரசாங்கம் விளங்கிக்கொள்ளத் தலைப்படாது. விளங்கியும் விளங்காததும்போல இருக்கும். ஏனெனில் அரசாங்கத்திடம் முன்வைக்கப்பட்ட பிரச்சினையும் அவர்கள் உறுதியளித்த விடயமும் நாள் ஒன்றுக்கு ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது என்பதுதான்.

இப்போது அதனை நிறைவேற்றியதாக பாசாங்கு செய்து சர்வதேச தொழிலாளர் தினத்தில் அரசாங்கம் தனது வெற்றிப்பட்டியலிலும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்தச் செயற்பாடுகளை நன்றி தெரிவித்து அங்கீகரிக்க வேண்டிய அரச ஆதரவு அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்புகள், எழுகின்ற 20 கிலோ , 13 நாள் வேலை போன்றவற்றை புதுப்பிரச்சினையாக கையாள்வதற்கே எத்தனிக்கிறது.

ஆனால், உண்மை என்னவெனில் ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை வடிவம் மாறி தொடர்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதேயாகும்.

அது எவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளது எனில்,

1. சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வழங்க அரசாங்கம் கம்பனிகள் மீது அழுத்தத்தை பிரயோகித்ததுடன் அவை ஏற்றுக்கொண்டன.

2. அதே நேரம் அரசாங்கத்தினால் சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக அழுத்தம் கொடுக்க முடியாத விடயங்களை தமக்கு சாதகமாக அமைத்துக்கொண்டன.

கம்பனிகளுக்கு சாதகமான அத்தகைய விடயங்களாக பின்வருவன அமைகின்றன

1. மாதத்தில் நாள் ஒன்றுக்கு வழங்கும் நாள் சம்பளத்தை 1000 ஆக வழங்க வேண்டும் என சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானித்தாலும் மாதம் ஒன்றுக்கு குறித்த நாட்களுக்கு வேலை வழங்க வேண்டும் என எந்த நிபந்தனையும் விதிக்கவில்லை. எனவே கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் 25 வேலை நாட்கள் குறைந்த பட்சம் மாதத்தில் வழங்க வேண்டும் (வருடத்தில் 300 வேலை நாட்கள் வழங்கப்படல் வேண்டும் என கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறப்பிடப்பட்டிருந்ததது. அதன்படி கம்பனிகள் நடைமுறையில் செயற்படாவிட்டாலும் ஒரு ஒப்பந்த கடப்பாடு இருந்தது) என்ற நிபந்தனையை மீறி கம்பனிகளால் செயற்பட முடிகிறது. இதனால் ஒரு தொழிலாளியின் சம்பளத்திற்காக செலவிடப்படும் மொத்தத் தொகையை மாற்றாமல் சம்பள நிர்ணய சபையின் உத்தரவையும் நிறைவேற்ற முடிகிறது.

நாட்சம்பளம் 750 ரூபாவாக இருந்தபோது 25 நாட்கள் வேலை செய்த ஒரு தொழிலாளிக்கு மாதம் (25x750) 18750 ரூபா செலவிட்டு இருக்கும். அதே 18750 ரூபாவையே குறித்த தொழிலாளிக்கு செலவிட நாள் ஒன்றின் சம்பளத்தை ஆயிரம் ஆக்குகின்றபோது வேலை நாட்களை 19 நாட்களாக குறைத்தால் கம்பனிக்கு சம்பள நிர்ணய சபை அழுத்தத்தால் எந்த விதமான பொருளாதார தாக்கமும் ஏற்படப்போவதில்லை.

ஆனால், 750 ரூபா சம்பளம் அடிப்படைச் சம்பளம் வழங்கிய காலத்தில் 700/- அடிப்படைக்கு ஊழியர் சேமலாப நிதியாக 12 வீதமும் ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியாக 3 வீதமும் செலுத்த 105 ரூபாவை மாதாந்தம் தனது கையில் கம்பனிகள் செலுத்த வேண்டி இருந்ததது. எனவே குறித்த தொழிலாளி 25 நாள் வேலை செய்திருந்தால் கம்பனி 2625 ரூபா செலுத்த வேண்டும்.

இப்போது 25 நாட்கள் வேலைக்கு 1000 ரூபாவுக்கு (900+100 இரண்டுக்குமாக ஊழியர் சேமலாப நிதி கணக்கிடப்படும் என சம்பள நிர்ணய சபையில் உடன்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளது) 3750 ரூபா செலவிடல் வேண்டும். இங்கே ஏற்படும் மேலதிக செலவினைக் குறைத்துக் கொள்ள மேலதிகமாக வேலை வழங்கும் நாட்களைக் கம்பனிகளை குறைத்துக்கொள்கிறது.

முன்பு 25 நாட்கள் என இருந்தாலும் 75 வீத நாட்கள் வேலைக்கு சமூகமளித்தால் வரவுக்கொடுப்பனவு ஒன்று வழங்கும் நடைமுறை இருந்தபோது அதனைப் பூர்த்தி செய்யும் நோக்கில் 19 நாட்கள் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்த நிலையில் தொடர்ச்சியாகாவும் 19 நாட்கள் குறைந்த பட்சம் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்ததது. இப்போது அந்த அவசியம் இல்லை . ஆகையால், இப்போது 19 நாட்கள் வேலைக்கான மாதாந்த சம்பளத்தொகையை தற்போதைய சம்பளத்தொகைக்கு ஏற்ப சரிசெய்து கொள்ளவும் அதற்கேற்ப ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதி என்பற்றை சரி செய்து கொள்ளவும் 13 அல்லது 14 நாட்கள் வேலை வழங்கினால் போதுமானது எனும் நிலைப்பாட்டை கம்பனிகள் எடுத்து இருக்கின்றன.

எனவே கம்பனிகள் சராசரியாக மாதம் ஒன்றுக்கு தொழிலாளி ஒருவருக்கு செலவிடும் மாதாந்த தொகை 14x1000 = 14000 உடன் அதற்கான ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியப் பங்களிப்பு 2100 உள்ளடங்களாக 16,100 ரூபா என்பதாக பேணிக்கொள்வதன் ஊடாக கூலிச்செலவாக (Wages Cost) பொருளதார சிக்கனத்தை (Economy) கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கைங்கரியத்தை கம்பனிகள் கையாள்கின்றன.

மறுபுறத்தில் தொழிலாளர்கள் முன்பு பெற்றுவந்த குறைந்த பட்ச வேலை நாள் எண்ணிக்கை 19 என்ற அடிப்படையில் 750 நாட்சம்பளம் என்ற அடிப்டையில் 14750 அதில் 700 ரூபாவுக்கான EPF /ETF 105 படி 1995 ரூபா எனப்பாரத்தால் 14750+1995 = 16745 என்ற தொகையை விட குறைந்த தொகையே (16100) நாளாந்தம் பெற நேர்கிறது.

எனவே கம்பனிகள் தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் செலவிடக் கூடியதான தனது பாதீடு (Budget) அடிப்படையில் சம்பளத்திட்டத்தை தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் 16,000 முதல் 17,000 என்ற அளவிற்குள் மாற்றமின்றி வைத்துக்கொண்டுள்ளன.

இதனைவிட கூடுதலான சம்பளச்சிட்டையை (Pay sheet) காட்டி கம்பனிகள் தமது தந்திரோபாயத்தை நியாயப்படுத்தலாம். அது மேலதிக கொழுந்து என்பதன் ஊடாக நிகழ்வது. அதனால் தான் 20 கிலோ விவகாரம் மேல் எழுகின்றது.

2. நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ கொழுந்து எழுக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனை

இந்த 20 கிலோ கோரிக்கை என்பது கம்பனிகள் ஏற்கனவே நடைமுறைப்படுத்த எண்ணி கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் ஒரு மாற்று முறையாக / முன்மொழிவாக செய்து வந்த வெளியகப்பயிரிடல் (அவுட்குரோவர்) முறைமையின் வெளிப்பாடு ஆகும். அதன்படி தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 20 கிலோ கெழுந்து பறித்தால் ஒரு கிலோவுக்காக விலை 50 ரூபா என்பதன் அடிப்படையில் (முன்பு மேலதிகமாக பறிக்கும் கொழுந்துக்கு 50 ரூபா வழங்கி வந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது) 50ரூபா x 20 கிலோ எனும் அடிப்படையில் நாட்சம்பளம் 1000 என்பதை சமன் செய்ய அல்லது சரிசெய்து கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும்.

இதன் படி ஒரு தொழிலாளி 20 கிலேவை சராசரியாக பறித்துக்கொடுத்தால் கம்பனிகள் நாட்கூலிக்காக செலவிடும் 1000 ரூபாவுக்கான உற்பத்தி அளவைப் பெற்றுக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும். இது உற்பத்தித்திறன் அடிப்படையிலான கம்பனிகளின் தந்திரோபாயம்.

இதனைத் தொழிலாளர்கள் மறுக்கும்போது அவர்களது உற்பத்தி பெறுமதி குறைவடையும். எனவே அவர்கள் எதிர்பார்த்த லாபத்தை அடைய முடியாது. எனவே நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு தொழிலாளியிடம் இருந்து இருபது கிலோவைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு ‘தொழிற்சங்கங்கள்’ மீது அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்கும் வகையில் கம்பனிகள் செயற்படுகின்றன.

தொழிற்சங்கங்கள் மீதான அழுத்தம்

கூட்டு ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்தபோது (அதற்கு முன்பிருந்தும்) புரிந்துணர்வு அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கத்துக்கான மாதாந்த சந்தா தொகையை நாட் சம்பளத்தில் கழித்து தொழிற்சங்கத்துக்கு அனுப்பும் வேலையை கம்பனிகள் செய்து வந்தன.

2021 ஏப்பிரல் மாதத்துடன் சில கம்பனிகள் அந்த நடைமுறையை கைவிட்டுள்ளன. இது தொழிற்சங்கங்களுக்கு நிர்வாக ரீதியான அழுத்தங்களைக் கொடுத்துள்ளன. இந்த அழுத்தம் 20 கிலோ நாளாந்தம் எனும் கோரிக்கையை தொழிற்சங்கங்கள் ஏற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். (இந்த சந்தா சேகரிப்பு முறைமை இதன் அரசியல் தாக்கம் குறித்து தனியாக பார்க்கலாம்.)

அரசாங்கம் மீதான கம்பனிகளின் அழுத்தம்

கம்பனிகள் மீது அரசாங்கம் அழுத்தம் கொடுத்து ஆயிரம் ரூபாவை கொடுக்கச் செய்ததுபோல கம்பனிகளும் அரசாங்கம் மீது அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் கைங்கரியங்களை ஆரம்பித்துள்ளன. குறிப்பாக தொழிலாளர்களின் சுகாதார துறையை தமது கட்டுப்பாட்டிலும் நிர்வாகத்திலும் வைத்திருக்கும் கம்பனிகள் அதற்கான நிதி ஒதுக்கீடுகளையும் ஆளணியினரையும் அவர்களுக்கான கொடுப்பனவுகளையும் குறைக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளன.

இது குறித்த பிரச்சினைகள் எதிர்வரும் காலங்களில் வெளிப்படும். கூடவே தொழிலாளர்களின் சேமநலன் விடயங்களுக்கு பொறுப்பான ‘ட்ரஸட்’நிறுவனத்துக்கு ஒதுக்கும் தொகையையும் அதற்கான கொடுப்பனவுகளையும் கம்பனிகள் குறைக்க வாய்ப்புகள் உள்ளது. இது அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்தை எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்கச் செய்யும் (இது குறித்தும் தனியான பார்வை அவசியம்)

எது எவ்வாறு எனினும் பெருந்தோட்ட முறைமையினை இல்லாமல் செய்யும் நீண்டகால நிகழ்ச்சி நிரலின் அம்சங்களே இவை என்பதை ஆய்வுகளின் ஊடாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனிடையே பெருந்தோட்டங்கள் இல்லாமல் ஆகும்போது அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வாதாரம், வாழிடம் குறித்த அரசியல் இந்த ‘ஆயிரம்’ பிரச்சினைகளின் ஆதாரமாகும்.

18.07.2021 அன்று ஞாயிறு வீகேசரி பத்திரிகையில் வெளியான கட்டுரை


இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

இந்திய சாகித்ய அக்கடெமி – சென்னை

கருத்தரங்கு தமிழில் புலம் பெயர்ந்தோர் சிறுகதைகள்

காலம் 08-07-2021 – களம்: இணைய வழி (Zoom, You Tube )

தலைமை  : பேராசிரியர்; பா.ஆனந்தகுமார்,

காந்திகிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம் - திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா.

உரை   -         மயில்வாகனம் திலகராஜா (மல்லியப்புசந்தி திலகர்)  மலையகம், இலங்கை.

 

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

  1. அறிமுகம்

இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பற்றிய பார்வையை செலுத்துவதற்கு முன்பதாக இலங்கையில் 'மலையகம்எனும் சொல் குறித்து நிற்கும் அர்த்தம் பற்றிய அறிமுகம் அவசியமானது. புவியியல்சார் நிலவமைப்பு அடையாளத்தைச் சுட்டி நிற்கும் இந்த செல்லாடலுக்குள், தனக்கென ஒரு பண்பாட்டையும், மொழியையும், இன அடையாளத்தையும், பாரம்பரியத்தையும் கொண்ட ஒரு சமூக குழுமத்தின் அடையாளமே நிறைந்திருக்கிறது. எனவே புவியியல் அடையாளத்துக்கு வெளியே, 'மலையகம்' என்பது ஒரு சமூகத்தின் கலை, இலக்கிய, அரசியல், பண்பாட்டு உணர்வு வெளிப்பாட்டு அடையாளம் ஆகும்.

'இலங்கைத்தமிழ் வழக்கில் இன்று மலையகம் என்பது இலங்கையின் மலைப்பிரதேசங்களில் உள்ள பெருந்தோட்டங்களிலும் அவற்றைச்சார்ந்த நகரங்களிலும் வாழும் இந்திய வம்சாவளி தமிழரைக் குறிப்பதாகும். மலையகப் பகுதிகளைச்சாராத பகுதிகளிலுள்ள பெருந்தோட்டங்களில் அதாவது மேல், தென் மாகாணங்களைச் சார்ந்த இறப்பர் பெருந்தோட்டங்களில் வாழ்பவர்களையும் மலைசார் பகுதிகளில் இருந்து சென்று வடகிழக்கு பகுதியின் விவசாய பிரதேசங்களிலும் (கிளிநொச்சி, வவுனியா மாவட்டங்களில்) கொழும்பிலும் வாழ்பவர்களையும் கூட மலையகத்தமிழர் என்ற தொடர் கொண்டே சுட்டும் மரபு இன்று வழக்கில் உள்ளதுஎன்கிறார் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி ('இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1) பக்.11, 2003)

இலங்கை, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் பிரித்திhனிய காலனித்துவ ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த 19ஆம் நூற்றாண்டு காலப்பகுதியில்(1824), அவர்களால் இலங்கையில் நிறுவப்பட்ட பெருந்தோட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களாக அழைத்துவரப்பட்ட, தமிழ்நாட்டின் (குறிப்பாக தென் மாவட்டங்களின்) வம்சாவளியினரே இந்த 'மலையகத் தமிழர்' எனும் மக்கள் தொகுதியினர் ஆகின்றனர்

இலங்கையில் சிங்களவர்கள், இலங்கைத் தமிழர்கள், இலங்கை முஸ்லிம்கள், இந்தியத் தமிழர்கள்;, ஏனையோர் எனும் ஐந்து நிலை வகைப்படுத்தலில்  இனக்குழும நிலைநின்ற சனத்தொகை கணக்கெடுப்பே இன்றும் இடம்பெறுகிறது. இதில் சனத்தொகை அளவின் அடிப்படையில்  நான்காவது நிலையில் இருக்கும் இனக்குழுமமான 'இந்தியத் தமிழர்' எனும் இனமே தம்மை பண்பாட்டு அடிப்படையில் 'மலையகத் தமிழர்' என வளர்த்தெடுத்துக்கொண்டுள்ளனர், அழைத்துக்கொள்கின்றனர்.

இலங்கை சுதந்திரமடைவதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 1901 ஆம் ஆண்டு சனத்தொகை கணக்கெடுப்பின்போது சுமார் ஐந்து இலட்சமாக பதிவு பெறும் இவர்களது எண்ணிக்கை 1931 ஆம் ஆண்டு பூர்விக இலங்கைத் தமிழர்களைவிட உயர்வான புள்ளியையே பதிவு செய்துள்ளது.

1948 ஆம் ஆண்டு சுத்திரத்ததுக்கு பின்னான 1960ஆம் ஆண்டு வரைக்குமே கூட அந்த அளவினையே பதிவு செய்த 'இந்தியத் தமிழர்' சனத்தொகை தமது அடையாளமான 'இந்தியர்' என்பதாலேயே இலங்கையில் (1948) குடியுரிமைப் பறிப்புக்கும், வாக்குரிமைப் பறிப்புக்கும் உள்ளாகினர்.

1964 ஆம் ஆண்டு செய்துகொள்ளப்பட்ட இலங்கை - இந்திய அரசுகளின் உத்தியோகபூர்வ (சிறிமா- சாஸ்த்திரி) உடனபடிக்கையினால் லட்சக்கணக்கில் இந்தியாவுக்கு திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் தாயகம் திரும்பியோர் எனும் பெயரில் தமிழ்நாட்டின் சிலோன் காலனிகளில் இப்போதும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

தற்போதைய நிலையில் மொத்தம் சுமார் பதினைந்து லட்சமாக மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்ந்தபோதும் கூட, அதனை இலங்கைத் தமிழர் ஆகவும் இந்தியத் தமிழராகவும் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பில் பதிவு செய்து கொள்வதால் தொடர்ந்தும் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் நான்காம் படிநிலையிலேயே உள்ளனர்.

இவர்களும், இவர்களுக்கு முன்னும்; பின்னும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் சனத்தொகையில் தனியான இனங்களாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களும், முஸ்லிம்களும் தமிழ் மொழியை தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் என்பது, இந்த மூன்று இனங்களினதும் பொதுப்புள்ளியாகும்.  'தமிழ் மொழி' தாய் மொழி என்பதுதவிர அபிலாசைகள், கலை, கலாசாரம், பண்பாட்டு, பாரம்பரியங்களிலே இவர்களுக்கு இடையே பாரிய வேறுபாடுகள் உண்டு. தமிழ் மொழியை உச்சரிப்பதிலும் கையாள்வதிலுமே கூட.

இப்போது பெருந்தோட்ட மக்கள் எனும்; எல்லைகள் விரிவடைந்து அதில் நேரடியாக தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கை மொத்தத்தில் பத்தில் ஒரு பங்காக அதாவது ஒன்றரை லட்சமாகக் குறைந்துவிட்ட போதும் கூட, அவர்கள் வாழும் அந்த பெருந்தோட்டப் பிராந்தியம் ஏற்றுமதிக்கென தேயிலை, ரப்பரை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு பொருளாதார வலயமாக, சுமார் பத்துலட்சம் மக்களின் வாழ்விட மையங்களாக, மலையகத் தமிழர் இனத்தின் வேர்ச் சமூகப் பிரதேசமாகவும் அவர்களின் கலாசாரத்தின் இருப்பிடமாகவும் உள்ளது.

  1. ஈழத்து இலக்கியமும் மலையக இலக்கியமும்

திணைக் கோட்பாட்டின் நிலை நின்று இந்த மலையகத் தமிழ் மக்களை குறிக்க முயன்றால் மலையும்  மலைசார்ந்த பகுதிகளிலும் வாழும் குறிஞ்சி நிலப்பண்புகள் இவர்களிடம் மேலோங்கி நிற்கும். இவர்களது கலைகளில் காமன் கூத்துபொன்னர்-சங்கர், அர்ச்சுணன் தபசு, மருதவீரன் கூத்து போன்ற தமிழ்நாட்டின் கூத்துக்கலைகளும் அதில் இருந்து வளர்ந்த நாடகக் கலையும் உழைக்கும் மக்களுக்கே உரிய நாட்டார் பாடல் வடிவங்களும் அதன் வழி வந்த தோட்டப்புறப் பாடல்களும் இவர்களுக்கே உரியவை, தனித்துவமானவை.

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் இலங்கைத் தமிழர்களோடும், இலங்கை முஸ்லிம்களோடும் இணைந்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் எனும் தனி மரபையும் கொண்டுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. 'மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் ஈழத்து இலக்கியத்துக்கு புது ரத்தம் பாய்ச்சுகிறது' என பேராசிரியர் .கைலாசபதி கூறியதாக பலரும் பதிவு செய்யக் கேட்கிறோம்.

'இலங்கையில் தமிழ் என்கிற நதி சிலவேளைகளில் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்ற சில வேளைகளில் சந்திக்காத பல நீரோடைகளின் சங்கமிப்பாக அமைகிறது. இதற்குள் யாழ்ப்பாணம்  வருகிறது, மட்டக்களப்பு வருகிறது, வன்னி வருகிறது, கொழும்பு வருகிறது, இஸ்லாமிய வாழ்க்கை வருகிறது, மலையக வாழ்க்கை வருகிறது. இந்த நீரோடைகளின் சலசலப்பான பாயச்சல் ஒன்றோடொன்று சேருகின்ற போதுதான், நான் நம்புகிறேன்; ஈழத்து இலக்கியம் என்கிற நதி ஓடும். என பேராசிரியர் காரத்திகேசு சிவத்தம்பி எனது 'மல்லியப்புசந்தி' (கட்டுரையாளர்) கவிதை நூலுக்கு வழங்கிய அறிமுகக் குறிப்பில் குரல் வழியாகவே (இறுவட்டு) பதிவு செய்துள்ளார்.

இதன்படி ஈழத்து மலையகத் தமிழ் இலக்கியப் பிரவாகத்தின் ஒரு நீரோடையான மலையக இலக்கியப் பரப்பில் கவிதை, சிறுகதை, புதினம், கட்டுரை, இதழியல் என ஒரு நெடுமரபு செழிப்பாக தொடர்ந்து நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

 

  1. மலையகமும் மலையக இலக்கியமும்

'மலையகம்',  'மலையக இலக்கியமாக' வரும்போது, படைப்பிலக்கியம் சார்ந்தும், ஆய்விலக்கியம் சார்ந்தும் பின்வரும் வகுதியினரையும் 'மலையகம்என்ற தொடருக்குள் உள்ளடக்கிப்பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் எழுகிறது.

⦁              இலங்கை மலையகத்தில் இருந்து இந்தியாவுக்குச் சென்ற பின்னரும் 'தாயகம் திரும்பியோர்' என்ற அடையாளத்தோடு வாழும் மலையகத்தமிழர்கள். (தமிழ் நாட்டின் சிலோன்காரர்கள்)

⦁              மலையகத்தில் இருந்த புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம்: அவுஸ்திரேலியா மாத்தளை சோமு, இங்கிலாந்து - மு.நித்தியானந்தன்)

⦁              மலையக வாழ்வு சார்ந்து  எழுதும் முஸ்லிம் படைப்பாளிகள்

⦁              இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு பிரதேசத்தை பூர்விமாகக் கொண்ட தமது படைப்புகளில் மலையக வாழ்வியலைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாளிகள். (உதாரணம் : பெனடிக்ட் பாலன், தி.ஞானசேகரன்)

மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு மலையக மண்ணின் மைந்தர்களும், மண்ணின் மைந்தர் அல்லாதவர்களும் கூட பங்களிப்புச் செய்துள்ளார்கள் என்பதை மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் உள்வாங்கிக் கொண்டுள்ளது.

  1. இலங்கை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்

    4.1)         1930 முதல் 1960 வரை

இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் பற்றி பேசவந்தவிடத்து மலையக வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழர், வரலாற்றையும், மலையகத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றியும், ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தில் அதன் வகிபாகம் பற்றியும்  தொட்டுப் பேசி வரவேண்டிய தேவை வெறுமனே எழவில்லை.

இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டில் இருந்து பிழைப்புத் தேடி உடல் உழைப்பை வழங்கி வாழவந்த அல்லது ஆசை காட்டி அந்நியர்களால் அழைத்து வரப்பட்ட ஒரு சமூகப்பிரிவினர், இப்போது இலங்கையில் தம்மை ஒரு தேசிய இனமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிற பின்னணியில் அவர்கள்; சொல்வதற்கு எத்தனைக் கதைகள் இருக்கும், இருந்திருக்கும்? என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு, அந்த வரலாற்றை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை  வரலாற்று வழி நின்று நோக்குவதும் அவசியமாகும் என்பதனாலாகும்

'தமிழில் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றனவோ, ஈழத்தில் தமிழ்ச் சிறுகதை என்றதும் எப்படி ஒரு சில பெயர்கள் முதலில் மனத்தில் தோன்றுகின்றவோ, அதேபோல மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் என்றதும் செந்தூரன், என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம், மாத்தளை சோமு என்னும்  சில பெயர்களே முதலில் மனத்தில் தோன்றும்' என குறிப்பிடும் தெளிவத்தை ஜோசப், 'இந்தப் பெயர்கள் 1960களுக்கு பின் எழுந்த பெயர்கள் என்றாலும், மலையகச் சிறுகதை இலக்கியம் ஓர் உத்வேகத்துடன் 1960 க்குப் பின்னர்தான் எழுந்தாலும் அதற்கான ஒரு தளம் அதற்கு முன்பு இருந்தே சிறுக சிறுக போடப்பட்டே வந்துள்ளது என்பது மனங்கொள்ளத்தக்கது' என்றும் குறிக்கின்றார். (மலையக சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000 பக்,1.)

'பரந்த அடிப்படையில் நாம் இதை நோக்கினால், தமிழ் நாட்டில் இருந்து எப்போது இந்த மக்கள் இலங்கையில் குடியேறினார்களோ அன்று தொட்டே தமிழ்க் கலை, கலாசாரம், இலக்கியம், ஆகியன இங்கு வளரத் தொடங்கின' என்கின்றார் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை. (புதுமை இலக்கியம், மாவலி, 1974)

1931 க்கு முன்னர் மலையகத்தில் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவர்களாக பணம் வசதி படைத்தவரடகாள ஒரு பிரிவினர் இருந்தனர். பிரித்தானிய தோட்டத் துரைமார்கள் தொழிலாளர்களை வைத்திருந்த தூரத்தில் அல்லாது பெரியாங் கங்;காணிகள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக, நகர்ப்பகுதி பாடசாலைகளில் ஆங்கிலம் படிக்கும் வாய்ப்பு பெற்றவர்களாக இவர்கள் இருந்தனர். இவர்களுக்கு ஆங்கில பத்திரிகைகள் மட்டுமல்லாது இந்தியாவில் இருந்து லோகோபகாரி, அமிர்தகுணபோதினி, ஆனந்தபோதினி, போன்ற தமிழ் பத்திரிகைகளும் கூட கிடைக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

அந்த வாய்ப்பைப் பெற்றவர்களாக எழுதத் தொடங்கியவர்களே சி.சுப்பிரமணியம், ஆர்.ராமையா, பெரியாம்பிள்ளை கந்தசாமி போன்றவர்கள் என்றும் பதிவாகிறது. இத்தகைய தகவல்களையும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை தனது 'புதுமை இலக்கியம்' கட்டுரையில் பதிவு செய்கிறார்.

சி.சுப்பிரமணியம், சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் தாய்மாமன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சி.சுப்பிரமணியம் அவர்களின் தந்தையாரும் சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் தாத்தாவுமான குமரன் மடகொம்பரை தோட்டத்துப் பெரியாங்கங்காணி என்பது தகவல்.

இந்த வரிசையிலேயே பின்னாளில் சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, கே.கணேஸ்; போன்றவர்கள் எழுத்து உலகிற்கு வருகின்றனர்.

1930 ஆம் ஆண்டு கோ.நடேசய்யர் தொழிற்சங்க அரசியல் பண்பாட்டுத் தளத்தை மலையகத்தில் தோற்றுவித்ததோடு பதிப்பக இயக்கத்தைத் தொடங்கியதும், இலங்கையில் வீரகேசரி எனும் தமிழ் தினசரி இந்திய இதழியல் பின்புலங்களோடு ஆரம்பமாவதும், மலையகம் தனக்கான எழுத்து இலக்கிய வடிவத்தை பரவாலாக்கத் தொடங்கிய காலம் எனலாம்.

இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை வந்த அனைவருமே தோட்டத் தொழிலாளர்கள் இல்லை. அவர்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமானவர்கள் என்பதனால் தனிச் சமூகமாக நிலைத்தனர். ஆரம்பத்தில் ரயில்பாதை அமைப்புக்கும், துறைமுக அமைப்புப் பணிகளுக்கும் என்று கூட உடல் உழைப்பாளர்களாக ஒரு பகுதியினர் இலங்கை வந்தனர். வணிகர்களும் தொழில் முயற்சியாளர்களும் கூட வந்தனர். கொழும்பைத் தளமாகக் (சம்மாங்கோடு) கொண்டு 'தென் இந்திய வணிகர் சங்கம்' என்ற ஒன்று அந்த நாளில் செயற்பட்டுள்ளது.

தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூரில் 'இந்திய வியாபாரிகள் சங்கத்தின்' உறுப்பினராக இருந்த பத்திரிகையாளரான கோ.நடேசய்யர் 'வர்;;த்தக மித்திரன்' எனும் தான் பணியாற்றிய சஞ்சிகை சார்பாக இலங்கையில் செயற்பட்ட  'தென்னிந்திய வியாபாரிகள் சங்கம்' ஆண்டுவிழாவுக்கு முதலில் (1919) வருகை தந்துள்ளார்.

இரண்டாவது பயணத்தில் (1920 டிசம்பர்) கொழும்பு நகரில் ..குணசிங்க எனும் தொழிற்சங்கவாதியுடன் இணைந்து துறைமுகத்தொழிலாளர்கள் சாரந்து தொழிற்சங்க பணி செய்யத்; தொடங்கியுள்ளார்பின்னர் அவருடன் முரண்பட்டு மலைநாட்டுப் பகுதிகளுக்கு சென்று தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் தமது தொழிற்சங்க பணியை (1929) தொடங்கியள்ளார். (தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல்நாடன், 2008)

பத்திரிகையாளராக இலங்கை வந்து தொழிற்சங்கவாதியாக பரிணாமம் எடுத்த கோ.நடேசய்யரின்  தோட்ட தொழிலாளர்கள் மத்தியில் உருவாக்கப்பட்ட தொழிற்சங்க இயக்கம் அந்த மக்கள் சார்ந்து ஒரு வீச்சின் ஆரம்பம் எனலாம். அது இரண்டு வகையில் நிகழ்கிறது.

ஓன்று, அந்த தொழிற்சங்க கட்டமைப்பு அசியல் பரிமாணம் பெறுவது. இரண்டாவது, தொழிற்சங்கம் - அரசியல் சார்ந்த  செய்திப் தேவைகளுக்காகத் தொடங்கிய பிரசுர இயக்கம் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் பதிவு செய்யத் தொடங்குவது. இந்த இடத்தில் நடேசய்யரின்  துணைவியாரும் ஈழத்தின் முதல் பெண் கவிஞருமான மீனாட்சியம்மையின் எழுத்துப் பணிகளும் கூட நினைவு கூரத்தக்கன.

மலையகத்தின் ஹட்டன் நகரில் 'சகோதரி பிரஸ்' எனும் அச்சகத்தை தொடங்கிய நடேசய்யர் 1931 ஆம் ஆண்டில்  'தமிழ்நாட்டு வாலிபர்களை உறக்கத்தில் இருந்து தட்டி எழுப்பும் அருமையான நூல்' எனும் முன்னுரையுடன்  'நீ மயங்குவதேன்' எனும் நூலை வெளியிட்டுள்ளார்;. இந்த நூலில் இறுதியாக இருப்பது 'திரு ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்'.  'இந்த சரிதத்தின் முன்னுரையையும் பின்னுரையையும் அகற்றிவிட்டால் ஒரு முழுமைபெற்ற சிறுகதையாகவே திகழ்வதைக் காணலாம்'எனடகிறார் தெளிவத்தை ஜோசப். (மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, துரைவி, 2000, பக்.17). எனவே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை எனும் இடத்தை 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' பெற்றுக்கொள்கிறது. ராமசாமி சேர்வை என்பவர் எவ்வாறு தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஏமாற்றப்பட்டு இலங்கைப் பெருந்தோட்டத்தில் கூலியாக்கபடுகிறார் என்பது சரிதத்தின் கதைச்சுருக்கம்.

தனியே மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதை என மட்டும் அதனை குறிப்பிட்டு விட்டுச் செல்லாமல் ஈழத்து சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு இன்னும் சில ஆய்வுக்குறிப்புகளையும்  பதிவு செய்கிறார்  தெளிவத்தை ஜோசப். தமிழ்நாட்டில் தமிழ்ச் சிறுகதை முன்னோடிகளாக அறியப்படும் .வே.சு அய்யர், பாரதி, மாதவைய்யா போன்றோரின் கதை வடிவங்களோடு நடேசய்யரின் கதையை ஒப்பீடு செய்கிறார். குறிப்பாக .வே.சு. அய்யரின் 'குளத்தங்கரை அரசமரம்' எனும் கதையோடு ஒப்பிடும்போது  கதை வடிவங்களின் படி 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்' சிறுகதைதான் என உறுதி செய்;கிறார். மறுபுறமாக அந்த கதை வெளிவந்த  காலத்தில் (1931) ஈழத்தின் தமிழ்ச் சிறுகதை சூழலோடு ஒப்பிட்டு அந்த காலப்பகுதியில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பகுதிகளான வடக்கில், யாழ்ப்பாணத்தில்  எழுதிக்கொண்டிருந்த சிறுகதை ஆசிரியர்களான சம்பந்தன், வைத்திலிங்கம், இலங்கையர்கோன் ஆகியோருடன் ஒப்பிட்டு, ஈழத்தின் சிறுகதை முன்னோடிகளில் ஒருவராகவும் கோ.நடேசய்யரை முன்னிறுத்துகிறார்.

'இந்தியாவில் தமிழச்; சிறுகதைகளின் முன்னோடிகள் மூவர் என்பதற்காக இலங்கையிலும் அது மூவராகவே இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அது நால்வராகவும் இருக்கலாம்; நடேசய்யரையும் சேர்த்து' என தெளிவத்தை ஜோசப் முன்வைக்கும் வாதம் சுவாரஷ்யமானது.

ஆக மலையக சிறுகதைகளின் தொடக்கம் என்பது வடிவத்தில் தமிழ் நாட்டில் நிலவிய தமிழ் சிறுகதை வடிவத்தினையும்இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளில் எழுதியவர்களோடும் இணைந்தே ஆரம்பம் கொண்டது என்ற அடிப்படையிலும்தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைத் துறையானது  தன்னை அதன் வரலாற்றுத் தடத்திலேயே இணைத்துக் கொண்டுள்ளமை உறுதியாகிறது.

இந்த கட்டத்தில் இன்னுமொரு விடயத்தையும் நினைவு கூர்ந்து செல்வது மிகப்பொருத்தமானது. மலையகத் தமிழர்கள் இந்திய வம்சாவளியினர் என்ற அடிப்படையில் தமிழ்நாட்டு நிலை நின்றும் இந்த மக்கள் குறித்து எழுதப்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகள் என்ற ஒரு வகை உண்டு.

மலையகக் கவிதை வரலாற்றில் இணைத்துப்பார்க்கக் கூடிய பக்கங்களாக, சங்கீதச் சரபம்  சபாபதி முதலியார் தொகுத்த திரிசிரபுரம் ஜனாப்பாபுலவர், செந்தமிழ் சேகர யாஸீன்தாஸ் புலவர் இயற்றிய 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ) எனும் குஜிலிப் பாட்டுப்புத்தகங்களை (2017) (இந்த உரை நிகழ்வுக்கு தலைமை தாங்கும்) பேராசிரியர்; பா. ஆனந்தகுமார் (காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்) ஆய்வில்  பதிவு செய்திருப்பதைப்போல, சிறுகதை குறித்தும் ஒரு பதிவு இருக்கிறது.

நவீன தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் பிதாமகன்  என அறியப்படும் புதுமைப்பித்தனும் மலையக வாழ்வியலோடு இணைந்த சிறுகதை ஒன்றை எழுதி உள்ளார் என்பதுதான் அந்த தகவல். திருநெல்வேலி மாவட்ட கிராமம் ஒன்றில் இருந்து இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு சென்று கடும் இன்னல்களுக்கு உள்ளான 'மருதி' என்ற பெண்ணின் சோக வாழ்க்கை சித்திரிக்கும் கதையாகவே புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணி'அமைகிறது. இந்தப் பதிவு மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றுக்கு வலுசேர்க்கும் முக்கிய அம்சமாகிறது.

எனவே மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதைகள், தமிழ்ச்; சிறுகதை மரபோடும் ஈழத்துத் தமிழ்ச் வரலாற்றோடும் பின்னிப்பிணைந்ததாகவே வளர்ந்துவந்துள்ள ஒரு இலக்கிய செல்நெறி ஆகும்.

மலையகத் தமிழ் நாவல் இலக்கியம் எழுதத் தொடங்கப்பட்ட காலமாகவும் இதனையே கொள்ளலாம். எனவே தமிழ்ப் புனைகதை வரலாற்றிலும் இலங்கை மலையகத் தமிழ் புனைகதை வரலாறு இணைத்துப் பார்க்கப்பட வேண்டியதாகிறது. 1930களில் தொடங்கப்பட்ட வீரகேசரியின் ஸ்தாபக ஆசிரியரான எச்.நெல்லையா பின்னாளில் தான்  எழுதிய குறுநாவல் ஒன்றை 'ஒரு சிறுகதை' எழுதி உள்ளேன் என்றே குறிப்பிட்டு உள்ளார்.

மலையக சிறுகதை வடிவங்களில் இத்தகைய குறுநாவல் அளவுக்கு நீண்ட கதைகளும்ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் வைத்து எழுதப்படும் விபரிப்புகளும் (யுநெஉனழவநள) கூட, 'சிறுகதை' என்ற கோதாவுக்குள் வந்து விடுகின்றன. சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் டீழசn வழ டுயடிழரச என  ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் கதை  இந்த யுநெஉனழவநள வடிவத்துக்கு சிறந்த உதாரணம் ஆகும். பின்னாளில் மு.சிவலிங்கம் இந்த தொகுதியைத் தேயிலைத் தேசம் (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தலைப்பில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். கே.கோவிந்தராஜ் 'தோட்டத்துக் கதாநாயகர்கள்' (துரைவி பதிப்பகம், 2003) எனும் தொகுதியை யுநெஉனழவநள வடிவத்தில் படைத்துள்ளார்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப் போல பெரிய வீட்டுப்பிள்ளைகளாக  கே.கணேஷ், சி.வி வேலுப்பிள்ளை ஆகியோர் கவிதைகள் ஊடாக எழுத்துப்பிரவேசம் செய்தவர்கள். இவர்கள் இருவரும் ஆங்கிலப்புலமை கொண்டவர்களாக உள்ளே வந்தபோது இரண்டு நிகழ்வுகள் நடந்தன எனலாம்.

ஓன்றுகே.கணேஷ் ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்ப்பு செய்து தமிழுக்கு பல நூல்களைக் கொண்டுவந்து அறிமுகம் செய்தார். இரண்டு, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆங்கிலத்திலேயே நேரடியாக எழுதி மலையக இலக்கியத்தை வேறு தளங்களுக்குக் கொண்டு சென்றார். இந்த இருவருமே எண்ணிக்கையில் அதிகமாக அல்லாதபோதும் மலையக சிறுகதைகளையும் எழுதியுள்ளார்கள் என்பது சிறப்பு. சி.வி.வேலுப்;பிள்ளையின் 'உழைக்கப்பிறந்தவர்கள்' தொகுதிக்கு அப்பால் சென்று அவரது 'கதை' எனும் இலக்கிய இதழும், அவரால்  ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதப்பட்ட மலையக வாழ்வியல் நாவல்களும் கவிதைகளும் விரிவாக பேசுபொருளுக்கு உள்ளாகுபவை.

கே.கணேசின் 'சத்திய போதிமரம்' எனும் சிறுகதை (1936) தவிர்த்து முல்கராஜ் ஆனந்த், கே..அப்பாஸ், பிரேம்சந்த், ஹோசிமின், லூசுன், பார்பரா, குப்ரியானவ் என்று விரிந்த  அவரது மொழி பெயர்ப்பு பணிகளே தமிழ் இலக்கியத்துக்கு வளம் சேர்த்தன எனலாம்.

கே.கணேஷ், சி.வி. வேலுப்பிள்ளை ஆகிய இருவருமே இலங்கையில் பிரித்தானியர் ஆட்சி காலத்தையும், இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலத்தையும் ஊடறுத்து வந்த இலக்கியகர்த்தாக்கள் என்பதும் உலக இலக்கியத்துக்கும் மலையகத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் மொழிவழி நின்று பாலம்  அமைத்தவர்கள் என்பதும் முக்கியமானது.

சுதந்திர இலங்கையில் (1948) மலையகத் தமிழருக்கு நடந்த பெருங்கொடுமை அவர்களின் இலங்கைக் குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டது ஆகும். இதனால் சுதந்திரத்துக்கு முன்னான நடேசய்யர் காலத்தில் அவரது வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களை தட்டி எழுப்பவதாக அல்லாமல், விழித்துக்கொண்ட மலையக இளைஞர்களை எழுச்சிக் கொள்ளச் செய்யும் தேவை எழுந்தது. அவர்கள் தமது நாட்டுரிமைப் போராட்டக் களமாக இலக்கியத்தை எடுத்தாளத் தொடங்கினர் எனலாம். அதுவரை இந்திய வம்சாவளியினராக, பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களாக தம்மை அடையாளப்படுத்திவந்த அவர்கள் தமது இலங்கை நாட்டு  உரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு தாம் வாழும் பூமியை 'மலைநாடு' என விளித்து எழத்தொடங்கினர், எழுதத் தொடங்கினர்.

மாத்தளை அருணேசர், டீ.எம்.பீர் முஹம்மது, .எஸ்.வடிவேலு, ரபேல், பொ.கிருஸ்ணசாமி  என ஓர் எழுத்தாளர் வரிசை 1950களில் சிறுகதைகள் எழுதியள்ளார்கள்;. இவர்களுள் எம்... அப்பாஸ் போன்று தமிழ் நாட்டில் இருந்து இலங்கையில் வந்த தங்கியிருந்த எழுத்தாளர்களும் அடக்கம். இவரது 'கள்ளத்தோணி'கதை பிரபலமான கதை.; 'கள்ளத்தோணி'என்ற வார்த்தை ஒருபக்கம் அருவருப்புக்கும் மறுபக்கமாக கோபத்துக்கும் உள்ளாக்கியிருந்த காலம் அது.

குடியுரிமை பறிக்கப்பட்ட மக்கள் இந்தியாவில் இருந்து கள்ளத்தோணியில் இருந்து வந்தவர்கள் என ஏளனம் செய்த காலம் அது. இதனை மறுத்து 'கடலையே காணாத எங்களை கள்ளத்தோணி எனகிறார்கள்' என்றும், 'கள்ளத்தோணியில் அல்லவடா நாங்கள் நல்லத்தேணியில் வந்தோமடா' என அந்த கால மலையகப் பாவலர்கள் எழுதிய பல பாடல்களைக் கூட இங்கே நினைவுப்படுத்தலாம்.

  • 4.2) 1960 முதல் 1980 வரை

1960களில் எழுந்த எழுச்சியே மலையகத்தின் சிறுகதை மறுமலர்ச்சிக் காலம் என அடையாளப்படுத்தலாம். தமது குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டதோடு இலங்கையை விட்டு வெளியேறி இந்தியா திரும்ப வேண்டும் என இலங்கை அரசு இந்திய அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்ட அந்த காலத்தில்கோபத்தில் எழுந்த  'ஆத்திர பரம்பரையினர்' இவர்கள் என இலக்கிய உலகில் இன்றும் அடையாளப்படுத்தப்படும் எழுச்சிக் காலம்  அது.

நூறாண்டு காலத்திற்கு மேல் ஒரு நாட்டை பொருளாதார ரீதியில் வளமாக்கிய மக்கள் கூட்டத்தை, 'நீங்கள் அந்நியர்கள்' என்று குடியுரிமையைப் பறித்து.. 'நீங்கள் இந்தியர்கள்.. உங்கள் நாட்டுக்கே போய்விடுங்கள்' என திருப்பி அனுப்பினால் ஆத்திரம் வராமல் இருக்குமா என்ன?

இத்தகைய அவலநிலையை அதற்கு முந்திய தலைமுறையைச் சேர்ந்த சி.வி.வேலுப்பிள்ளை 'நாடுமில்லை நாயுமில்லை' (ழே ளவயவந ழே னழபஎன ஒரு சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அழகான சிறுகதையாக சொல்லி வைக்கஅடுத்து வந்த  ஆத்திர பரம்பரையினைச் சேர்ந்த செந்தூரனோ  'உரிமை எங்கே?' என எழுப்பிய கேள்வி எழுப்பினார். செந்தூரன் என்றதுமே என்.எஸ்.எம்.ராமையா, தெளிவத்தை ஜோசப், சாரல்நாடன், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம்;, மாத்தளை சோமு, என்னும்  பெயர்கள் சில இப்போதும் வரிசையாக வந்து நிற்கும். இவர்களும் இவர்களோடு இணைந்து வந்த இன்னும் பலரும் ஆத்திர பரம்பரையில் வந்த மலையக சிறுகதையாசிரியர்கள் என்ற பட்டியலுக்குள் அடங்குகின்றார்கள்.

1961இல் செந்தூரனின் உரிமை எங்கே தமிழ்நாட்டின் 'கல்கி' இதழிலும், என்.எஸ்.எம். இராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து', தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'படிப்..பூ', செந்தூரனின் 'நடுக்கடலில்' போன்ற கதைகள் வாரப் பத்திரிகைளில் பிரசுரமாகின.

இதனைத் தொடர்ந்து வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் இடம்பெற்ற மலையக சிறுகதைப் போட்டிகள் பல சிறுகதையாளர்களை அறிமுகஞ் செய்துள்ளது.

வீரகேசிரி தோட்ட மஞ்சரி பகுதியை நடாத்திய மலையக பத்திரிகையாளரான எஸ்.எம். கார்மேகத்தின் அர்ப்பணிப்பு இங்கு சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. (இவர் பின்னாளில் தமிழகம் வந்து தினமணி ஆசிரியப்பீடத்திலும் கடமையாற்றினார்). அதேபோல இந்த முயற்சிக்கு அனுசரணை வழங்கிய பெரி.கந்தசாமி போன்ற மலையக சமூக ஆர்லர்களும் மனங்கொள்ளத் தக்கவர்கள்.

1963இல் வீரகேசரி நடாத்திய மலையக சிறுகதை போட்டிக்கு 150 பேர் வரை எழுதியதாக சிறுகதை வரலாற்றில் பதிவாகின்றன. அந்த போட்டியில் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'பாட்டி சொன்ன கதை', சாரல் நாடனின் 'காலஓட்டம்', தங்கபிரகாஸின் 'காயம்' முறையே முதல் மூன்று இடங்களில் தெரிவாகியுள்ளன. போட்டிக்கான பரிசளிப்பு விழா பதுளையில் நடைபெற அன்றே 'மலைநாட்டு எழுத்தாளர் மன்றமும்' கருக்கொண்டுள்ளது.

1964இல் நடைபெற்ற இரண்டாவது மலையகச் சிறுகதை போட்டியில் எம்.வாமதேவன், முருகேசு போன்றவர்களும் இரண்டாம் மூன்றாம் இடங்களைப் பெற்று புது வரவுகளைப் பதிவு செய்துள்ளனர். பின்னர் மலையகச் சிறுகதைகள் மாத்திரமின்றி அதற்கான விமர்சன களத்தையும் வீரகேசரியின் தோட்ட மஞ்சரியில் தொடங்கி வைத்துள்ளார் எஸ்.எம்.கார்மேகம். பி.மரியதாஸ், எம்.வாமதேவன் போன்றவர்களின் விமர்சன கட்டுரைகள் கவனிப்பு பெற்ற கட்டுரைகளாகியுள்ளன.

தோட்ட மஞ்சரி என பிரத்தியேகப் பக்கத்தில் இருந்த மலையகத் தமிழச் சிறுகதைகள்,  'இவ்வாரச் சிறுகதைஎனும் இலங்கைச் சிறுகதைகளைப் பிரசுரிக்கும் பொதுப்பக்கத்திலும் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. மு.சிவலிங்கம், எம்.வாமதேவன், அல்-அசூமத். மு.நித்தியானந்தன், ராம.சுப்பிரமணியம், முருகேசு (குன்றவன்), தமிழோவியன், மல்லிகைக்காதலன், ஜீவரத்தினம், பூரணி, மகேஸ்வரி கிருஸ்ணன், ஈழகாந்தன், எஸ்.சண்முகநாதன் என சிறுகதை ஆசிரியர்கள் அளவிலும்; அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

மறுபக்கமாக மலையக சிறுகதை போட்டி 3, 4 என தொடர்ந்து கொண்டிருந்திருக்கிறது. மூன்றாவது போட்டியில் மு.சிவலிங்கத்தின் (இதுவும் ஒரு கதை), பரிபூரணின் (பிரசவக்காசு), சி.பன்னீர் செல்வத்தின் (இலவு காத்த கிளி) முதல் மூன்று இடங்களையும் பெற்றுள்ளன. சி.பன்னீர் செல்வம், தொ. சிக்கன் ராஜூ போன்றவர்கள் தாயக் திரும்பியவர்களாக தமிழ்நாடு வந்த பின்னரும் பல படைப்புகளைத் தந்தவர்கள். சி.பன்னீர் செல்வம் தற்போதும் மதுரையில் வாழ்ந்து வருகிறார்நான்காவது போட்டியில் மாத்தளை வடிவேலன், சொலமன்ராஜ் என பட்டியல் நீள்கிறது.

பரிச பெற்ற பன்னிரண்டு கதைகளையும் சேர்த்து அதே வீரகேசரி பத்திரிகையின் பிரசுரமாக 'கதைக்கனிகள்' நூல்; (1971) வெளியானது. (ஏற்கனவே இந்தியாவில் 'தமிழ் எழுத்தாளர் மன்றம்' தொகுத்த 'ஈழத்து பரிசு சிறுகதைகள்' (1963 ) நூலில் செந்தூரனின் 'உரிமை எங்கே' இடம்பெற்றுள்ளது.)  1971 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'கதைக்கனிகள்' நூல் பற்றி 1973 இல் 'தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம்' எனும் நூலை எழுதிய பேராசிரியர் இரா.தண்டாயுதம் ஓர் அத்தியாயமே எழுதி இருக்கிறார் என்றும் அதில் மலேசிய சிறுகதை எழுத்தாளரான சி.வடிவேலின் இருண்ட உலகம் நூல் பற்றியும் ஆராய்ந்துள்ளார் எனறும் தெளிவத்தை ஜோசப் மலையக சிறுகதைக வரலாறு நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

இன்றுபோல் அன்றும் மலேசியத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் மலையகத் தமிழ்  இலக்கியத்தையும் இணைத்து பார்க்கும் மரபு இருந்திருக்கிறது போலும். (இன்று மலேசிய எழுத்தாளர் செய்யது பீர் முஹம்மது இந்த அரங்கில் உரையாற்றுகிறார்)

'கதைக்கனிகள்' மலையகத் தமிழ் சிறுகதைகளின் முதல் தொகுதியாக வீரகேசரியில் வந்த அதேநேரம் மு.நித்தியானந்தனின் வைகறைப் பதிப்பகத்தின் ஊடாக வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப்பின்  'நாமிருக்கும் நாடே'(1979)  இரண்டாவது மலையக சிறுகதை நூல், முதலாவது தனிநபர் தொகுதி எனும் சிறப்பைப் பெற்றது. இந்த நூலுக்கு  இலங்கை அரச சாஹித்திய விருதும் கிடைத்தது முக்கியமாக பதிவு செய்;யப்பட வேண்டியது. மலையகச் சிறுகதை நூல் ஒன்று இத்தகைய விருதைப்பெற்ற முதல் சந்தர்ப்பம் இது.

அதனைத் தொடர்ந்து என்.எஸ்.எம்.ராமமையாவின் சிறுகதைகள் அடங்கிய முதலாவது தொகுப்பான  'ஒரு கூடைக் கொழுந்து'(1980), சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின் 'வீடற்றவன்' நாவல்(1980) போன்றனவற்றையும் வெளியிட்ட வைகறைப் பதிப்பகத்தின்; பணி  வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

1979 'நாமிருக்கும் நாடே' வெளிவந்த அதே ஆண்டு சென்னையில் ஒரு தமிழ் இலக்கிய மாநாடு நடைபெற்றுள்ளது. அதில் கலந்துகொண்ட ஒருவரின் குறிப்பு இவ்வாறு அமைகிறது.

'தமிழகத்தின் தலைநகரான சென்னை மாநகரில் 1979ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் ஒரு நாள், அண்ணாசாலையில் உள்ள சென்னை மாவட்ட மத்திய நூலகக் கேட்போர் கூடத்தில்  ஓர் இலக்கியக்கூட்டம், நானும் 'மக்கள் மலர்' எனும் என்ற நாளிதழின் உதவி ஆசிரியர் என்ற முறையில் போயிருந்தேன். அந்தக் கூட்டத்தில் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி பற்றியும் தமிழ் சிறுகதைகள் நாவல்கள் பற்றியும் பேசினார்கள். பேச்சில் இலங்கையின் வட கிழக்கு பகுதி தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள் படைப்புகள் யாவும் வெளிவந்தன. மலேசிய நாட்டு தொழிலாளர்களையும் அவர்களின் கலை இலக்கியங்கள் சிறுகதைகள், நாவல்கள் ஆகியவற்றையும் எடுத்துச் சொன்னார்கள். இலங்கையில் பரம்பரை பரம்பரையாக உழைக்கின்ற மலைநாட்டு மக்களின் கலை, இலக்கியங்கள், சிறுகதைகள் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை'

1980 ஆம் ஆண்டு வெளியான 'தோட்டக்காட்டினிலே...' எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தொகுப்புரையில் இருந்தே மேற்படி மேற்கோளைக் காட்டியுள்ளேன்.

(இந்த மேற்கோளுக்குச் சொந்தக்காரர்இன்றைய அமர்வில் அவுஸ்திரேலிய புலம் பெயர் தமிழ்ச் சிறுகதை பற்றி பேசிய மாத்தளை சோமு என்பது எத்தனை நெகிழ்வான செய்தி. நான் இலங்கையில் இருந்து மலையகத் தமிழ்ச்  சிறுகதைகள் பற்றி அவருடன் இணைந்த சபையில் இந்திய சாகித்திய அக்கதெமி ஒழுங்கு செய்யும் கருத்தரங்கம் ஒன்றில் பேசுகின்றேன் என்பது எத்தனை மகிழ்வான செய்தி. இதே அரங்கில் எங்களோடு மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகள் பற்றி மூத்தவர் செய்ட் பீர் முஹம்மதுவும்  இணைந்து பேசுவது எத்தனை இனிப்பான செய்தி. இதுவே வரலாறு. இதுவே மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கத்தில் ஏற்பட்ட முகிழ்ப்பின் வெற்றி எனலாம்.)

ஆதங்கத்தோடு நின்று விடாமல் அவரது இலக்கிய சகாக்களான மாத்தளை மலரன்பன், மாத்தளை வடிவேலன் ஆகியோருடன் இணைந்து மாத்தளை சோமு தனது கதைகளையும் எழுதி தொகுத்து வெளியிட்ட நூல் 'தோட்டக்காட்டினிலே..'.

மாத்தளைத் தமிழ் எழத்தாளர் ஒன்றியத்தால் 1980 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட 'தோட்டக்காட்டினிலே..'  சிறுகதைத் தொகுதி மலையகத்தின் மூன்றாவது சிறுகதை நூல்.

இந்த  நூலுக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கும் பேராசிரியர் கே.கைலாசபதி, 'இக்கதைகளின் தர்மாவேசமும் மனிதாபிமானமும் எதிர்கால நம்பிக்கையும் வெவ்வேறு அளவில் கலந்து ஓடுகின்றன... ஓரளவு தோய்ந்து காணப்படும் இன்றைய இலங்கை சிறுகதை உலகில் இத்தொகுதியின் நம்பிக்கையும், நல்லுறுதியும் பாய்ச்சும் என எதிர்பார்க்கலாம்' என குறிப்பிடுகின்றார்.

பேராசிரியர் .கைலாசபதி குறிப்பிடுவதைப்போல இலங்கை சிறுகதை உலகம் ஓரளவு தோய்ந்திருந்தது என்பதே அந்த காலத்தில் இலங்கை மலையகச் சிறுகதைகள் சிலிர்த்து எழுந்தன என்பதன் அடையாளந்தான். அதன் அடையாளமாக கூறக்கூடியது மலையகச் சிறுகதை துறையில் ஏற்பட்ட வேகம்மாத்தளை சோமுவின் வேகம் அடுத்தடுத்து இரண்டு தனித்தொகுதிகளான 'நமக்கென்றொரு பூமி' (1984) 'அவன் ஒருவனல்ல' (1989) வெளிக் கொணர ஏதுவாகியுள்ளது. கூடவே நயீமா சித்திக்கின் 'வாழ்க்கைச் சுவடுகள்' (1987), மொழிவரதனின் 'மேகமலையின் ராகங்கள்' (1988) மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' (1989) எனத் தனித்தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின.

1979-1989 எனும் பத்தண்டு கால இடைவெளியில் மொத்தமாக ஒன்பது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை நூல்கள் வெளிவந்தன என்பதும் அதில் மூன்று நூல்கள் சிறுகதைக்கான இலங்கை அரச சாகித்திய விருதினைப் பெற்றன என்பதுவும் அதன் வளர்ச்சியைக் காட்டி நிற்கின்றன. தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே' தொகுதிக்கடுத்து என்.எஸ்.எம.ராமையாவின் 'ஒரு கூடை கொழுந்து' மாத்தளை மலரன்பனின் 'கோடிச்சேலை' என்பன அந்த நூல்களின் வரிசையாகும்

குடியுரிமைப் பறிப்பு, பிராஜாவுரிமைப் போராட்டம், சிறிமா சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தத்திற்கான எதிர்நிலை என்பன 1980 வரையான  மலையக சிறுகதைகளின் பேசுபொருள் எனலாம். தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'நாமிருக்கும் நாடே', மாத்தளை சோமுவின் 'நமக்கொன்று ஒரு பூமி', மு.சிவலிங்கத்தின் 'பேப்பர் பிரஜைகள்', 'மலைகளின மக்கள்' பொன்ற தலைப்பிலான சிறுகதைகள் இதற்கு உதாரணங்களாகின்றன. இதனோடு மலையக மக்களின் அந்த கால வாழ்வியலும் இந்த சிறுகதைகளில் பதிவு பெற்றுள்ளன. மல்லýpகை.சி.குமார் போன்ற சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் வருகை அதனை மேலும் செழுமையாக்கியது எனலாம்.

  • 4.3)         1980கள் முதல் 2000 ஆம் ஆண்டு வரை

1980களுக்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட அரசியல் செல்நெறி மாற்றம் இலங்கையில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கான சூழ்நிலைகளை உருhக்கின. இழந்த குடியுரிமை சிறுகச்சிறுக கிடைக்க ஆரம்பித்த போது மலையகம் எனும் தொடரை மலையக தேசமாக கட்டமைக்கும் இலக்கியப்போக்கு உருவான காலம் இது எனலாம். இந்த காலப்பகுதி இளைஞர்களின் பங்களிப்புடன் உருவான  'தீர்த்தக்கரை' கலை இலக்கிய இயக்கமும் 'தீர்த்தக்கரை' சஞ்சிகையும் இதற்கு சான்று பகர்வன.

எல்.சாந்திகுமாரை ஆசிரியராகவும் எஸ்.நோபட், எம்.தியாகராம், எல்.ஜோதிகுமார், ஆகியோரை ஆசிரியர் குழுவாகவும் பி.சுதந்திரராஜ், எம.பாக்கியநாதன், எஸ்.சிவப்பிரகாசம், எம்.சிவராம், பி.பாலேந்திரன், ஆகியோரை ஆலோசராகவும கொண்டு இயங்கிய இலக்கிய ஏடு இது.

'மனித சமூகத்தின் சிகரத்தை எட்டிப்பிடிக்கத்தக்கதான கடின உழைப்பை மேற்கொள்ளும் இலக்கியவாதிகளின் அழகும் வீச்சும் மிக்க படைப்புகள் உருவாக   களம் அமைப்போம்' என பிரகடனம் செய்து கொண்டு வந்த தீர்த்தக் கரை இதழில் வெளியான சிறுகதைகள் பின்னர் 'தீர்த்தக்கiர் கதைகள்' எனும் தொகுதியாக பல சிறுகதையாசிரியர்களின் கதைகளைக்கொண்டு 1995ஆம் ஆண்டு வெளிவந்ததது. 1980-முதல் 1994 வரையான மலையக சிறுகதை இலக்கியத்தின் செழிப்பான செல்நெறியை உருவாக்கியது. இதே சமகாலப்பகுதியில் பல தனித் தொகுதிகள் வெளிவரத்தொடங்கின. அவற்றை பட்டியலிடும் பணி இலகுவானது என்றாலும், மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் குறித்தான குறிப்பிடத்தக்க சில கூட்டு முயற்சிகளையும் தொகுதிகளையும் இந்த உரையிலே சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமானது என நினைக்கிறேன்

இந்த நூற்றாண்டின் ஈழத்துச் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்று, தொகுதி இரண்டு என   இரண்டு தொகுதிகளை 1993,1994 என அறிமுகம் செய்தவர் ஈழத்து எழுத்தாளரும் பதிப்பாளருமான செ.யோகநாதன்.

ஈழத்துத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரிசையில் தொகுதி ஒன்றில் ரபேல், ஆப்தீன், தெளிவத்தை ஜோசப்,   சி.பன்னீர்செல்வம், அல் அஸுமத் ஆகியோரது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும், இரண்டாவது தொகுதியில் என்.எஸ்.எம்.ராமையா, சாரல் நாடன், நயீமா சித்திக், மலரன்பன், மு.சிவலிங்கம் மொழிவரதன், மாத்தளை வடிவேலன், கே.கோவிந்தராஜ்பாலரஞ்சனி சர்மா ஆகியோரது கதைகளையும் சேர்த்துள்ளார் தொகுப்பாசிரியர் செ.யோகநாதன்தவிரவும் முதலாவது தொகுதியை பேராசிரியர் .கைலாசபதி, சி.வி.வேலுப்பிள்ளை ஆகியோருக்கு சமர்ப்பணம் செய்துள்ளார்.

முதலாவது தொகுதியின் தலைப்பாக ஈழத்து சிறுகதை மூலவர்களில் ஒருவரான இலங்கையர்கோனின் 'வெள்ளிப்பாதசரம்' எனும் கதையின்; தலைப்பைத் தெரிவு செய்தவர், இரண்டாவது தொகுதிக்கு என் .எஸ்.எம். ராமையாவின் 'ஒரு கூடைக் கொழுந்து' என்பதைத் தெரிவு செய்திருந்தார் என்பதும் முக்கியமானது. மலையகத்தின் ஒரு கூடைக் கொழுந்துக்குள் ஈழத்;துத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளைச் சேர்த்தமை எத்தனைச் சிறப்பு!

1979 இல் மாத்தளை சோமுவின் ஆதங்கமும் அவரது தோட்டக்காட்டினிலே.. நூலில் .கைலாசபதி காட்டிய எதிர்பார்ப்பும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை ஈழத்துச் சிறுகதை செல்நெறியோடு சமநிலையில் இணைத்துப்பார்த்ததன் அடையாளத்தினை 1993,1994 காலத்தில்  செ.யோகநாதனின் தொகுப்பில் பிரதிபலித்ததைப் பார்க்கலாம்இந்த நூல்களின் தொகுப்புரையில் 'ஈழத்து இலக்கியத்தினைச் செழுமைப்படுத்தும் பிரதான ஆற்றலை இன்று மலையகம் பெற்றுள்ளது' என செ.யோகநாதன் குறிப்பிடுவது அதனை உறுதி செய்வதாகவுமுள்ளது.

1994ஆம் ஆண்டு மலையகப் பத்திரிகை முன்னோடிகளில் ஒருவரான 'கலைஒளி முத்தையாப்பிள்ளை' நினைவாக நடாத்தப்பட்ட போட்டியில் வெற்றிபெற்ற கதைகளைத் தொகுத்து 'மலையகப் பரிசுக் கதைகள்' எனும் ஒரு தொகுதியை வெளியிட்டு பின்னாளில் வந்த மலையகச் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பலரையும் அங்கீகாரம் செய்துவெத்துள்ளார்;,  'வைகறைப் பதிப்பகம்' மூலம் 1970 களின் இறுதியில் மலையக நூல்களை வெளியிட்ட மு.நித்தியானந்தன். இவர் கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளையின் மகனாவார். இப்போது லண்டனில் வாழ்கிறார். இலக்கிய செயற்பாட்டிலும் தீவரமாக உள்ள இவர் 'கூலித்தமிழ்' (க்ரியா பதிப்பகம், 2014) எனும் மலையக ஆய்வு நூலை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்.

1997 ஆம் ஆண்டு வெளியான துரைவி பதிப்பகத்தின் முதல் நூலான 'மலையகச் சிறுகதைகள்' மிக முக்கியமானது. அதன் பதிப்பாளரான துரை.விஸ்வநாதன் மலையக பதிப்பக முயற்சிகளில் மறக்க முடியாத மனிதர். இந்த நூலின பதிப்புரையில் இவ்வாறு குறிக்கிறார். 'மலையகததின் தொடக்க கால எழுத்தாளர்களில் இருந்து இன்றைய எழுத்தாளர்களையும் இணைத்து ஒரு சிறுகதைத் தொகுதியை வெளியிட  வேண்டும் என்ற யோசனை நானும் மாத்தளை கார்த்திகேசுவும், மாத்தளை சோமுவும் சந்தித்தபோது உருவானது'.

இந்த எண்ணம் அவ்வாறே நிறைவேறி 1997 ஆம் ஆண்டு நூலுருப் பெற்றது. இந்த தொகுதியில் முதல் கதையாக  1931இல் வெளியான கோ.நடேசய்யரின் 'ராமசாமி சேர்வையின் சரிதத்துடன் ஆரம்பமாகி 33 மலையக எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் கால ஒழுங்கில் 1980கள் வரையாக இதில் இடம்பெறுகின்றன. அதே 1997 ஆம் ஆண்டு இதன் இரண்டாம் பாகமாக மலையக மண்ணின் மைந்தர்களினதும் மலையகம் சாரா பிற எழுத்தாளர்களினதும் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய 'உழைக்கப் பிறந்தவர்கள்' எனும் பெறுமதியான தொகுதிiயும் துரைவி வெளியிட்டது. இந்தத் தொகுதியில் 55 எழுத்தாளர்களின் மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள்  அடங்கியுள்ளன. புதுமைப்பித்தனின் 'துன்பக்கேணியும்' இந்தத் தொகுதியில் இடம்பெறுவது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றினை நினைவுபடுத்துவது. இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதியைப்  பூர்விகமாகக் கொண்ட தமிழ் எழுத்தாளர்களான யோ.பெனடிக்ட் பாலன், செ.யோகநாதன், .செ.முருகானந்தன், செ.கணேசலிங்கன் உள்ளிட்ட பலரின் மலையகம்சார் தமிழ்ச் சிறுகதைகளையும் இந்தத் தொகுதி கொண்டுள்ளமை சிறப்பாகும்.

துரைவி பதிப்பகம்  தினகரன் வாரமஞ்சரி பத்திரிகையுடன் இணைந்து நடாத்திய இன்னுமொரு  மலையகச் சிறுகதைக் போட்டியின் வெளிப்பாடாக 1998 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த 'துரைவி தினகரன் பரிசு சிறுகதைகள்' முதல் இரண்டு தொகுதிகளினதும் தொடர்ச்சி போல அமைந்து மேலும் பதினைந்து மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைளை வெளிக்கொண்டுவந்தது. இதில் நான்கு கதைகளை எழுதியவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதற்கு பின்னதாக கூட்டுத்தொகுப்பு நூல்களாக மலையகச் சிறுகதைத் தொகுதிகள் வராதபோதும் தனித் தொகுதிகளாக சடகோபன் ராமையா, பதுளை சேனாதிராஜா, சிவனு மனோகரன், பிரமிளா பிரதீபன் உள்ளடங்களான பலரின் தொகுதிகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டு இருக்கின்றன. பலரும் பத்திரிகைகள் சஞ்சிகைகளில் எழுதிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்.

நயீமா சித்திக், புசல்லாவ இஸ்மாலிக்கா, பாலரஞ்சனி சர்மா, சாந்தா ராஜ், நளாயினி சுப்பையா, ரோஹிணி முத்தையா, சுகந்தி வெள்ளையன், எக்னஸ் சவரிமுத்து , பிரமிளா பிரதீபன் என ஒரு பெண்கள் பரம்பரையும் மலையகச் சிறுகதை ஆசிரியர் பட்டியலில் தவிர்க்க முடியாத இடம் வகிக்கின்றனர்.

  • 4.4)         2000 ஆம் ஆண்டுகளுக்குப்பின்

2000ஆம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னான மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதைப்  போக்கினையும் வரலாற்றையும் ஆராயும் தேவை பலமாக உள்ளது. அறுபதுகளில், எண்பதுகளில் ஏற்பட்ட இலங்கை சமூக, அரசியல் மாற்றங்கள், அது மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் சிறுகதைகளில் எவ்வாறு பதிவு பெற்றனவோ அல்லது பிரதி பலித்தனவோஅவ்வாறே 2000க்கு பின்னர் எவ்வாறு மாற்றம் கண்டுள்ளன என்பதை ஆராய்வது  இந்த உரையின் இரண்டாம் பாகமாக அமையலாம்.

அத்தகைய ஒரு ஆய்வுக்கான தேவையை அல்லது ஆரம்பத்தை 2000 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தெளிவத்தை ஜோசப் பின்  'மலையக சிறுகதை வரலாறு' எனும் நூல் முன்னுதாரணமாக நின்று வழிகாட்டுகிறது எனலாம். மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாறு பற்றி பேசும், எழுதும் இனிவரப்போகும்  யாருக்கும் அந்த வரலாற்றுக்க  அடி எடுத்துக்கொடுக்கும் நூலாக இது அமையும் தகைமையைக் கொண்டுள்ளது. தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களுக்கு யாழ். இலக்கிய குவியத்தின் (ஈழத்துச் சிறுகதை முன்னோடி சம்பந்தன் நினைவாக) 'சம்பந்தன் விருதினை' சொந்தமாக்கிய ஆய்வுநூல் இது.

கதை மாந்தர்களது பெயரைக் கொண்டோ மலையகப் பேச்சுவழக்கில் எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதைக் கொண்டோ ஒரு கதை மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிட முடியாது என்பதைப் போலவே எழுத்தாளரின் முகவரியைக் கொண்டும் அது நிர்ணயம் பெறுவதில்லை என இர.சிவலிங்கம் எழுதிய 'மலையக சிறுகதைகள்: ஒரு மதிப்பீடு' எனும் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல மலையகத்தில் இருந்து எழுதி விடுவதனால் மட்டுமே அது மலையத் தமிழ்ச் சிறுகதை ஆகிவிடவும் முடியாது.

1960களில் எழுதத் தொடங்கிய தெளிவத்தை N;ஜாசப், மு.சிவலிங்கம், மலரன்பன், வடிவேலன், அல்அசுமத் போன்றவர்கள் இன்னும் மலையகத் தமிழச்; சிறுகதை உலகில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருப்பது அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய பலமாகும். 2013, 2015 காலப்பகுதிகளில் கூட சிறுகதைக்காக தேசிய சாகித்திய பரிசினை தமதாக்கி மு.சிவலிங்கம், தெளிவத்தை ஜோசப், மலரன்பன் போன்றவர்கள் அந்த செல்நெறியை இலங்கைத் தமிழ்ச்சிறுகதை  செல்நெறியோடு உயிர்ப்புடன் இணைத்து வைத்துள்ளனர்.

தமிழக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தெளிவத்தை ஜோசப்பின் சிறுகதைகளைத் தொகுத்து 'மீன்கள்' எனும் தொகுதியாக (நற்றிணைப் பதிப்பகம், 2013) கொண்டு வருவது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றுள்ளன1979இல் தமிழ் நாட்டில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருந்த இலங்கை மலையகத் தமிழ் இலக்கியப்பக்கம், தனது கால்களை பலமாக ஊன்றி நிலைபெற்றுக் கொண்டுள்ளது என்பதன் சான்றாகவே இவை அமைகிறது. அதேபோல பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவமாணி பட்டத்திற்காகவும் அவரது சிறுகதைகள் ஆய்வுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இன்னும் பல மலையகத் தமிழ்ச்; சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் கதைகள் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஆய்வுகளுக்கு உட்பட்டுள்ள நிலையில் அவை வெளிவராத பிரதிகளாக உள்ளன என அறியக்கிடைக்கிறது.

மலையகத் தமிழ் இலக்கிய செயற்பாட்டாளர்கள், ஆய்வறிஞர்கள் இந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் அவசியம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இந்திய சாகித்ய அக்கெடமி (சென்னை அலுவலகம்) இன்று ஒழுங்க செய்திருக்கக்கூடிய இலக்கிய கருத்தரங்கில் எனது இந்த உரையானது மலையகத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் ஒரு பகுதியாகவே கருதுகின்றேன். என்னை அழைத்து வாய்ப்பு வழங்கிய, உரை நிகழ்வுக்கு தலைமையும்  வகித்த பேராசிரியர் பா.ஆனந்தகுமார் அவர்களுக்கும் இந்திய சாகித்திய அக்கடெமி நிர்வாகத்தினருக்கும் நன்றி கூறி உரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

நன்றி வணக்கம்                                                                                       08-07-2021

உசாத்துணை நூல்கள்

  1. கதைக்கனிகள், வீரகேசரி பிரசுரம், கொழும்பு, 1971
  2. புதுமை இலக்கியம்,சி.வி.வேலுப்பிள்ளை, மாவலி, ஹட்டன், 1974.
  3. நாமிருக்கும நாடே, தெளிவத்தை ஜோசப், வைகறைப்பதிப்பகம், யாழ்ப்பாணம், 1979.
  4. 'இலங்கை மலையகத்தமிழரின் பண்பாடும் கருத்துநிலையும் - (தொகுதி 1)- பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி (பதிப்பாசிரியர்), உதயம் பவுன்டேசன் வெளியீடு, கொழும்பு, 1993.
  5. மலையகப் பரிசு சிறுகதைகள், கலையொளி முத்தையாப்பிள்ளை நினைவகம்,பதுளை 1994
  6. தீர்த்தகரை கதைகள், நந்தலாலா, ஹட்டன், 1995
  7. மலையகச் சிறுகதைகள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  8. உழைக்கப்பிறந்தவர்கள், துரைவி பதிப்பகம், கொழும்பு 1997
  9. பரிசு பெற்ற கதைகள் 1998 துரைவி தினகரன், துரைவி பதிப்பகம், 1998.
  10. மலையகச் சிறுகதை வரலாறு, தெளிவத்தை ஜோசப், துரைவி பதிப்பகம், 2000.
  11. சி.வியின் தேயிலைத் தேசம் - மொழியாக்கம் மு.சிவலிங்கம், துரைவி பதிப்பகம், 2002.
  12. மல்லியப்புசந்தி, திலகர், பாக்யா பதிப்பகம், ஹட்டன் 2007
  13. தேசபக்தன் கோ.நடேசய்யர், சாரல் நாடன், குமரன் புத்தக இல்லம், 2008
  14. 'தேசமக்களை நாசப்படுத்தும் தேயிலைத் தோட்டப்பாட்டு' (கண்டி சிலோன் காப்பித்தோட்டப்பாட்டு ), பா.ஆனந்தகுமார், காந்தி கிராம கிராமிய பல்கலைக்கழகம்- திண்டுக்கல், தமிழ்நாடு, இந்தியா. 2017.
  15. இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப்பிழைப்பு நாடகம் - கோ.நடேசய்யர் (பதிப்பாசிரியர் - அந்தனி ஜீவா) குமரன் புத்தக இல்லம், 2018