– மலையகக் கல்விப் பின்புலத்தில் ஒரு பார்வை-
மயில்வாகனம் திலகராஜா
இலங்கையில் மக்களுக்கு இலவசக் கல்வி வழங்கப்படுகிறது என்பது இலங்கையின் பெருமைகளில் ஒன்று. அந்த இலவச கல்வி என்பதனை சிங்களத்தில் “நொமிலே அத்யாப்பனய” என அவர்கள் விளிப்பதில்லை. மாறாக “நிதஹஸ் அத்யாப்பனய” என்றே விளிக்கிறார்கள். அதனைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் “சுயாதீனக் கல்வி” அல்லது “ சுதந்திரக் கல்வி” என தமிழில் பொருள்படும். எனவே தமிழில் எப்படி இலவசக்கல்வி என மொழியெர்க்கப்பட்டது என ஆராய்ந்தால் அது ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்க்கப்பட்டு இருக்கலாம். ஆங்கிலத்தில் அது “ப்ரீ எடியுகேஷன்” ( Free Education) என சொல்லப்படுகிறது. Free எனும் ஆங்கிலச் சொல்லை தமிழுக்கு மொழி பெயர்ந்தால் “இலவசம்” என்றும் சொல்லலாம். சுதந்திரம் என்றும் சொல்லலாம். எனவே இலங்கையில் CWW கண்ணங்கர அவர்களால் முன்மொழியப்பட்ட ஒரு கல்வி முறைமையை சிங்களவர் சுதந்திர கல்வி என்றும் ( நிதஹஸ் அத்யாப்பனய) தமிழர்கள் அதனை “இலவச” கல்வி என்றும் பொருள் கொண்டார்கள் என கொள்வோம்.
இனி இலவச கல்வி எனும் வழக்குச் சொல்லே இந்த கட்டுரையில் கையாளப்படும். இந்த இலவச கல்வி (Free Education ) இலங கையில் Fair Education ( நியாயமான கல்வி) ஆக நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதா என்பது குறித்த கேள்வியை எழுப்பும் தேவை எழுகிறது.
இலங்கையின் இலவசக்கல்வியின் தந்தை என போற்றப்படும் சி.டபிள்யு.டபிள்யு. கண்ணங்கர 1940 களில் கல்வி அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் அதனை அறிமுகம் செய்கிறார். அப்போது சர்வஜன வாக்குரிமையின் கீழ் 1931 ஆம் ஆண்டு வாக்குரிமை பெற்றுக் கொண்ட இந்திய வம்சாவளி பெருந்தோட்ட மக்கள் இலங்கை பிரஜைகளானபோதும் இந்த இலவச கல்வி இவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை என்பதன் அடிப்படையிலேயே இந்தக் கட்டுரையில் இலங்கையின் இலவச கல்வி அறிமுகம் நியாயமான கல்வி அறிமுகமாக இருந்ததா ( Whether introduction of Free education was fair) எனும் கேள்வியை முன்வைக்க வேண்டி வருகிறது.
அன்று அப்படி நடந்திருக்கவில்லை. மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் இயங்கியவை “தோட்டப் பாடசாலைகளாக” வும் மலையக நகரங்களை அண்டிய பாடசாலைகள் கிறிஸ்த்தவ மிஷனரி பாடசாலைகளாகவுமே இயங்கின. இவை இரண்டுமே தற்போது அரசாங்க பாடசாலைகளாக இயங்குவது நாமறிந்ததே. ஆனால் இவை எப்போது அரசாங்கத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்பதன அடிப்படையிலேயே இலவச கல்வி மலையக மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டதில் “நியாயம்” ( Fair) கிடைக்கவில்லை என்பது ஆராயப்பட வேண்டி உள்ளது.
மலையகப் பெருந்தோட்டப் பாடசாலைகள் எவ்வாறு உருவாகின என்பது தொடர்பாக புரிதலைப் பெற 2008 ஒக்டோபர் 5 வீரகேசரி வார வெளியீட்டில் லன்டனில் இருந்து மு.நித்தியானந்தன் எழுதிய “ தோட்டப் பாடசாலைகளுக்காக லன்டனில் ஒலித்த குரல்” எனும் தொடர் கட்டுரையை மீள்பிரசுரம் செய்வது நல்லது.
அதே நேரம் தோட்டப்பகுதிகளில் இயங்கிய தன்னார்வ பாடசாலைகளை அரசாங்கத்தைப் பொறுப்பேற்று நடாத்தக் கோரி போராட்டம் நடாத்திய கல்விச்சேவகர் ‘பாரதி’ ராமசாமி ( பசறை) வை. தேவராஜ் ( ஹாலிஎல) போன்ற பெரியவர்கள் நம்மிடையே இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதையும் இங்கே நினைவுபடுத்த வேண்டி உள்ளது. பெரியவர் ராமசாமி அவர்கள் “பாரதி” பெயரில் ஆரம்பித்து நடாத்திய தன்னார் பாடசாலையை வளர்த்தெடுத்து இதனை என்னால் தனிப்பட்ட ரீதியில் நடாத்த முடியாமல் உள்ளது “அரசாங்கமே பொறுப்பெடு” எனும் போராட்டம் செய்து உருவானதே இன்று பதுளை மூன்றாம் கட்டையில் பாரதி தமிழ் வித்தியாலயம் அரசாங்க பாடசாலையாக இயங்கி வருகிறது. இது நடந்தது 60 களில். இதற்கு தலைமை கொடுத்தவர்கள் இன்றும் நம்மிடையே வாழ்கிறார்கள் என்பது மலையக கல்வி நிலை குறித்த ஆழமான பார்வைகளை நம்முள் விரிவுபடுத்துகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை ( கட்டுரையாளர்) இலங்கையின் இலவசக் கல்வியின் தந்தை ‘கண்ணங்கர’ என்றால் மலையக கல்வியின் தந்தை ‘பாரதி ராமசாமி’ என்பேன். அது அவரவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தின் அடிப்படையில் எழும் பெயர் அல்ல. அவர்களது செயல்வாத எண்ணக்கரு ( Concept & Activism ) சார்ந்தது.
நகரங்களில் இயங்கிய கிறிஸ்த்தவ மிஷனரி பாடசாலைகளும் காலத்துக்கு காலம் அரசாங்க பாடசாலைகள் ஆகிவந்தன. அது 60 களுக்கு முன்னதாகவே இடம் பெற்றுள்ளது. ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி, இறக்குவான பரி.யோவான் போன்ற இன்றைய அரசாங்க பாடசாலைகளாகவே 125 வருடங்களைக் கடக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் மிஷனரி பாடசாலைகளாக இருந்தே பின்னர் அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றது. கவிஞர் சிவி வேலுப்பிள்ளை கற்ற காலத்தில் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி யின் பெயர் மெதடிஸ்ட் ஆண்கள் கல்லூரி என்றே மிஷனரி பாடசாலையாக இயங்கி இருக்கிறது. இன்றும் அங்கே விளையாட்டுப் போட்டிக்கான இல்லங்களின் பெயர்கள் தோர்ப், நெல்சன், கோர்னிஸ், செனரத்ன என முன்னைய கால நிர்வாகிகள் பெயரிலேயே உள்ளன. தலவாக்கலை சென்.பெட்ரிக்ஸ் இன்று அரசாங்க பாடசாலை ஆயினும் முன்னர் அது யாழ்.சென். பெட்ரிக்ஸ் கல்லூரியின் கிளைப்படாசாலையாகவே இயங்கியுள்ளது.
 
எப்படியோ 1972 ஆம் ஆண்டு இலங்கை குடியரசானதோடு தோட்ட நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிவந்த தோட்டப் பாடசாலைகளை அரசாங்கப் பாடசாலைகளாக அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றது. என்றாலும் 1980 களில் இருந்தே அது நடைமுறைக்கு வந்தது. “1979 ஆம் ஆண்டு பாலர் வகுப்புக்காக நான் தோட்டப் பாடசாலையில் சேர்க்கப்பட்டேன். அங்கே கல்லுக் குச்சியும் சிலேட்டும் எனக்கு கல்வி உபகரணங்களாக இருந்தன” ( கட்டுரையாளர்) என்ற உணர்வுடனான உண்மை இது.
1980 களிக்குப் பின்னான கல்வி அமைச்சின் கீழான கண்ணங்கரவின் இலவச கல்வி மலையகத் தோட்டப் பாடசாலைகளுக்கும் கிடைக்க ஆரம்பிக்கிறது. அரசாங்கத்துக்கு பொறுப்பேற்றல் என்பது உள்ளதை உள்ளபடி ஏற்பது. இங்கு தோட்டப்படசாலைகளுக்கு பாடவிதான முறைமைகள், நிர்வாக சுற்றுநிருபங்கள, அதிபர் ஆசிரியர் சம்பளங்கள் முதலான விடயங்கள் மாற்றம் பெற்றனவே தவிர பௌதீக நிலைமைகளில் மாற்றம் ஏதும் இடம்பெறவில்லை. அதாவது கட்டடம், மைதானம், உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் தரம் உயர்த்தப்படவில்லை.
1990 களில் இதற்கான தேவை உணரப்பட்டபோது வெளிநாட்டுத் தொண்டு நிறுவனங்களான GTZ (ஜேர்மனி), SiDA ( சுவீடன் ) போன்றவை உதவ முன்வந்தன. அதன்போது தோட்டப் பாடசாலை அலகு ( Plantation Schools Unit) என்ற ஒரு அலகு மத்திய கல்வி அமைச்சின் கீழ் இயங்கத் தொடங்கியது. இப்போதும் இயங்குகிறது. இத்தகைய தொண்டு நிறுவனங்களின் நிகழ்ச்சித் திட்டங்களின் ( Project ) நிறைவுக்குப் பின்னர் இலங்கை அரசாங்கம், நாற்பது வருடங்களின் பின்னர் உள்வாங்கிக்கொண்ட “தோட்டப் பாடசாலைகளை” அரசாங்கப் பாடசாலைகளாக ஆக்கிக் கொள்ள எத்தகைய சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்தது ? செய்துவருகிறது ? எனும் பெரும் கேள்வி எம்முன் நிற்கிறது.
இது ஒரு புறம் இருக்க மாகாண சபை முறைமை (1988) இலங்கையில் அறிமுகம் செய்துவைத்ததன் பின்னர் கல்வி நிர்வாக முறைமை அடிப்படையில் மத்திய அரசாங்கத்துடன் துண்டிக்கப்பட்டு மாகாண அரசுகளின் மாற்றப்பட்டது. இதன்போது “தேசிய” அரசாங்க பாடசாலைகளாக பொறுப்பேற்கப்பட்ட “தோட்டப்பாடசாலைகள்” அனைத்தும் “மாகாண” ( சபைகளின்) அரசாங்கங்களின் பொறுப்புக்கு மாற்றப்பட்டன. இதனகத்துப் பின்னர் மலையகப் பெருந்தோட்டப் பாடசாலைகள் எவ்வாறு நிர்வாகிக்கப்பட்டன? படுகின்றன ? எனும் இன்னும் ஒரு கேள்வியும் எழுகின்றது?
இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பின்னாலும் கற்றல், கற்பித்தல் சார் அபிவிருத்தி அறவே இடம்பெறவில்லை என்பது வாதமல்ல. அதில் ஏற்பட்டிருக்க கூடிய மறுமலர்ச்சி – மாற்றம் – முன்னேற்றம் தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியது. அதே நேரம் அவை எதிர்நோக்கும் சவால்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்து அடுத்த கட்டத்துக்கு முன் நகர வேண்டியுள்ளதை இந்த கோவிட் – 19 ( கொரொனா) தாக்கம் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
கொரொனாவுக்குப் பின்னான பௌதீக தாக்கங்கள் அதாவது கைகழுவும் வசதி, அதற்கான தண்ணீர் வசதி, மலசலகூட வசதிகள் அதற்கான பராமரிப்புகள், தூர இடைவெளியைப் பேணி வகுப்பறைகள் அமைக்க நேர்ந்தால அதற்கான இடவசதி , அதனால் உருவாகும் கட்டடத் தேவை, அவை அமைக்கப்படுமானால் காணித்தேவை என பௌதீக தேவைகளின் தேவை விரிவடைந்து செல்கிறது. இது எல்லாப்பாடசாலைகளுக்குமான பிரச்சினை என “ஒட்டுமொத்தப் பார்வைக்குள்” உள்ளடக்கப்படும் ஓர் ‘அரசியல் பதில்’ அளிக்கப்படக் கூடும் என்பதற்காகவே இங்கே வரலாற்றுப் பின்புலத்துடன் இந்தக் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
மறுபுறமாக கொரொனா உருவாக்கி இருக்கும் இலத்திரனியல் கல்வி முறை போக்ககினை ( E- learning trend ) எதிர்கொள்ள மலையகப் பெருந்தோட்ட மாணவர்களைத் தயார்செய்வதில் உள்ள சவால்களை எடுத்தாராயப்படவேண்டிய விடயமாக உள்ளது. வீடுகளில் – பாடசாலைகளில் பாதுகாப்பான மின்சார வழங்கல் கிடைக்கிறதா?, கண்ணி அல்லது அதற்கு இணையான இலத்திரனியல் சாதனங்கள் ( mobile phone,tab, I pad etc) கிடைக்கின்ற வாய்ப்பு? கிடைத்தால் அதற்கு வலையமைப்பு வாய்ப்புகள் ( tower/ network) அதுவும் கிடைத்தால்  இப்போது பரவலாகப்  பேசப்படும் Zoom, Google meet, Microsoft team, hangout போன்ற செயலிகளை கையாளும் சூழல், அதற்கான அறிவுப்புலம், செலவு என பல தொடர் கேள்விகள் எம்மிடையே எழுகிறது.
இது தகவல் யுகம் ( informational age) எனும் அடிப்படையில் இன்றைய உலகம் எண்ணிமத்தால் ( Digital) கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது. அந்த கட்டமைவுக்குள் (Digital Divides ) எண்ணிமப் பிரித்தாளும் விதியின் அடிப்படையில் வசதி படைத்த மாணவர்களுக்கும் வசதி குறைந்த மாணவர்களுக்குமான இடைவெளி அதிகரிக்கும் சாத்தியப்பாடுகள் அதிகம்.
அரசியல் பிரித்தாளும் விதியினால் நான்கு தசாப்தங்கள் கடந்து கிடைத்த நியாயக் கல்வியை பயன்படுத்தி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தலையெடுத்த மலையகத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மீது ஓர் பேரிடியாக இந்த கொரொனா தாக்கம் தரும் எண்ணிமப்  பிரித்தாளும் பேரிடியையும் எதிர் கொள்ள நேரிடுமோ  எனும் அச்சத்தை  ஏற்படுத்துகிறது.
சகல பேதங்களுக்கும் அப்பால் மலையகம் ஐயாயிரம் ரூபா வட்டத்திற்கு வெளியே  எதிர்கொள்ளும் சவால் இது.