பூசணி பிடுங்குதல்

 இலங்கையின் தெரிவு செய்யப்பட்ட தமிழ் இலக்கிய படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில்

 - மல்லியப்புசந்தி திலகர்

1950 களில் இருந்தே இலங்கை சமூகம் பல எழுச்சிகளையும் அரசியல் அமைதியின்மையும் பரவலாக எதிர்கொண்டே வந்துள்ளது. இதனூடு புதிய பரிட்சார்த்த எழுத்துக்களும் உருப்பெற்றன. அவை ஈழத்திலும் வெளிநாடுகளிலுமான தமிழர் வாழ்க்கையின் கூட்டான வேதனைகளினதும் கவலைகளினதும் குரலாக பதிவு பெற்றன.

இலங்கை தமிழ் சமூகத்தின் ஒரு காலகட்ட போராட்டமானது உயிரஇழப்புகளையும், அழிவுகளையும், இடப்பெயர்வுகளையும் தோற்றுவித்தன. அவை கவிதைகளாக, சிறு கதைகளாக,நாடகங்களாக பதிவு பெற்ற விதத்தை இந்த தொகுப்பு பதிவு செய்ய முனைகிறது என்ற பின்னட்டைக் குறிப்பு இந்த நூலை வாசிக்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறது.

1952 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 2014 இல் இவ்வுலகைவிட்டுப் பிரிந்த பேராசிரியர் செல்வா கனகநாயகம் தொகுத்திருக்கும் நூல் Uprooting the Pumpkin.

‘பூசணி பிடுங்குதல்’ என தமிழாக்கம் செய்து கொண்டாலும், இந்த பூசணி எப்போதுமே ஒரு ஆச்சரியம் தரும் தாவரவகைதான். சிலநேரம் ஊரின் நடுநாயகமாக அமைந்துவிடும் ஆலமரம் எனும் பெரு விருட்சம் தரும் ஆலங்காய் யார் கண்ணிலும் படுவதில்லை. அத்தனைச் சிறியது. பெரும்பாலும் பயன்பாட்டுக்கும் உள்ளாவதில்லை. ஆனால், வேலி ஓரமாக வளைந்து ஓடி வளரும் விரல் மொத்த கொடியில் காய்க்கும் பூசணிக்காயின் அளவோ அந்த கொடிக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத மொத்தத்தில் இருக்கும். நன்கு முற்றிய பூசணிக் காயை கொடியில் இருந்து பிடுங்கியவுடன் அதன் சுமையைத் தூக்கிப் பார்த்தால் வரும் ஆச்சரியம்தான்; இத்தனைப் பாரத்தை எப்படி இந்த சின்னக் கொடி தாங்கி நின்றது என்பது !

இத்தகைய சூக்குமத்தை இலக்கிய இரசணையோடு எடுத்துச் சொல்லவோ என்னவோ ஈழத்து தமிழ் எழுத்தாளர்களின் 40 படைப்புகளை ஆங்கிலவாக்கம் செய்து தொகுத்திருக்கும் பேராசிரியர் செல்வா கனகநாயகம் இந்த தொகுப்புக்கு ‘பூசணி பிடுங்குதல்’ என தலைப்பிட்டிருக்கிறார்.

உள்ளடக்கத்தை விளக்கும் பக்கத்துக்கு முன்னமே Let No one Uproot the Pumpkin- Okot P’Bitek’, song of Lawino என்ற குறிப்பையும் தந்துவிடுகிறார்.

1932 ஆம் ஆண்டு பிறந்து 1982 ஆம் ஆண்டு மறைந்த ஆபிரிக்க கவிஞரான P’Bitek’ இன் அரசியல் சாரம் மிக்க அந்த கவிதையின் ‘யாரையும் பூசணிக்காயை பிடுக்க அனுமதிக்க வேண்டாம்’ எனும் கருத்திலான வரிகளை இட்டு பூசணிக்காய் பிடுங்குதல் எனும் தலைப்பில் நூலைத் தொகுத்திருப்பதும் ஓர் அரசியல்தான்.

236 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நூலானது ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழக பதிப்பாக 2016 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் வெளிவந்திருக்கிறது. ஈழத்து தமிழ் படைப்பாளிகள் நாற்பது பேரின் தெரிவு செய்யப்பட்ட படைப்புகளை அவர்கள் பிறந்த கால ஒழுங்கில் தெரிவு செய்து 24 கவிதைகள், 15 சிறுகதைகள் , ஒரு நாடகம் என ஒட்டுமொத்தத் தொகுப்பாக ஆங்கிலத்தில் தந்துள்ளார் செல்வா கனகநாயகம்.

1927 ஆம் ஆண்டு பிறந்த (1971 ல் மறைந்துவிட்டார்) மகாகவி - உருத்தி

ரமூர்த்தி யின் கவிதை, கவிதைப் பட்டியலில் முதலாவதாக தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மகா கவியின் அகலிகை, தேரும் திங்களும் ஆகிய கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. ‘அகலிகை’ கவிதையை தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகமும், ‘தேரும் திங்களும்’ கவிதையை கவிஞர் சோ. பத்மநாதனும் தமிழாக்கம் செய்துள்ளனர்.

பென்குயின் வெளியீடாக 2013 ஆண்டு institute of Pondicherry வெளிக்கொணர்ந்த Time will write a song for you (காலம் உனக்கொரு பாட்டெழுதும்) எனும் சமகால இலங்கைத் தமிழ் எழுத்துக்கள் எனும் தொகுப்பிலும் முதல் ஆக்கமாக இடம்பெற்றது, மகாகவியின் ‘தேரும் திங்களும்’ கவிதைதான். அதில் Temple Car and the Moon என மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருப்பது சுட்டிக்காட்டத்தக்கது. இந்த நூலில் அது The Chariot and the Moon என தலைப்பிடப்பட்டு திருப்தியைத் தருவதாக உள்ளது.

சிறுகதைகளின் வரிசையில் 1934 ஆம் ஆண்டு பிறந்த தெளிவத்தை ஜோசப்பின் ‘கூனல்’ சிறுகதை முதலாவதாக பதிவு பெற்றுள்ளது. “கூனல்” என்று ஒரு சிறுகதை. உலகப் பெருமைமிகு சிறுகதையாகவே அதை உணர்ந்தேன். ஏழையைக் கண்டு வருந்துவதைவிட ஏழ்மை குறித்து வருந்துவது கூடுதல் சுமை ஏற்றக்கூடியது. அதுபோன்ற சிறுகதைகளை, நாவல்களை கவனிக்காமல் விட்டது நமது பிழையா ? விரும்பியோ விரும்பாமலோ சிலரது படைப்புகள் அறியப்படாமலும், அறியப்படுத்தப்படாமலேயும் போய்விடுகிறது என ஆதங்கப்பட்டிருந்தார் மூத்த எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி.(விஷ்ணுபுரம் விருது விழா தலைமையுரை - கோவை 2013-12-22)

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் அந்த ஆதங்கத்தினை உணர்ந்தவராக 2014 ஆம் ஆண்டு தான் இறப்பதற்கு முன்பதாக இந்த தொகுப்பில் ‘கூனல்’ சிறுகதையை ஆங்கிலவாக்கமாக Deformity என பதிவு செய்ய எண்ணியுள்ளார் செல்வா கனகநாயகம். கதையை ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்த்தவர் ஏ.ஜே.கனகரத்னா என்பது இன்னுமொரு பெருமிதம்.

இந்த கதையை இந்தத் தொகுப்பில் சேர்ப்பதற்கான காரணமாக தனது முன்னுரையிலே இவ்வாறு எழுதுகிறார் செல்வா கனகநாயகம்:

 

இலங்கைத் தமிழ் சமூகங்கள் அரிதாகவே ஒரே விதமானவையாக இருக்கும் . மதமும் பிரதேசமும் ( Religion and region ) அவர்களின் எழுத்தின் போக்கினை வேறுபடுத்தும் காரணிகளாகின்றன. வடபகுதியில் இருந்துவரும் எழுத்துக்களில் இருந்து குறிப்பிடத்தக்க வேறுபட்ட தன்மைகளைக் கொண்டதாக கிழக்கில் இருந்து வரும் எழுத்துக்களில் பிரதிபலிக்கும். மலைநாட்டில் வரும் தமிழ் எழுத்தாளர்களிடத்தில் முற்றிலும் வேறுபட்ட முன்னோக்கங்கள் காணப்படும்....

கிழக்கிழங்கையிலும் மத்திய மலைநாட்டிலும் வாழும் தமிழர்கள் தாம் சொல்வதற்கு என தனியான கதைக்களங்களைக் கொண்டுள்ளனர்.மலைநாட்டுத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை காலனித்துவதக்கு முன்பிருந்த அதே ஒடுக்குமுறை பின்காலனித்துவ காலத்திலும் தொடர்வதைக் காணலாம். வேறுபட்ட வடிவங்களில் அவர்கள் சுரண்டலுக்கு உள்ளாகி விளிம்பு நிலைச்சமூகமாக வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களில் தோன்றிய பல எழுத்தாளர்கள் அவற்றை வெளிப்படுத்தி உள்ளனர். தெளிவத்தை ஜோசப்பின் ‘கூனல்’ எனும் கதை இதற்கு ஓர் உதாரணமாகும் எனக் குறிக்கின்றார்.

இதே தொகுப்பில் வரும் எஸ்.ஶ்ரீதரனின் ‘ராமசாமி’ எனும் கதையையும் கூட தொகுப்பாசிரியர் இங்கே நினைவுபடுத்திச் செல்கின்றார். அந்தக் கதையில் வடபகுதிக்குச் சென்ற மலையகத்தவர்க்கு அங்கே நிகழக்கூடிய ஒடுக்குமுறைகளை வடபிரதேச எழுத்தாளரான ஶ்ரீதரன் விபரித்து இருப்பார்.

பிற கவிதைகளின் வரிசையில் கவிஞர்களான நீலாவணன், த.இராமலிங்கம், ஆர்.முருகையன், சண்முகம் சிவலிங்கம், எஸ்.சிவசேகரம், எம்.ஏ.நுஹ்மான், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்,அ.யேசுராசா, மு.புஷ்பராஜன், புதுவை இரத்தினதுரை, சு.வில்வரத்தினம், கி.பி.அரவிந்தன், திருமாவளவன், சோளைக்கிளி, ஆர்.சேரன், செழியன், எஸ்.கருணாகரன், வினோதினி சச்சிதானந்தன், ப.அகிலன், பஹீமா ஜெஹான், நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன், அ.றஷ்மி, அனார் ஆகியோரது கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

சிறுகதைகள் வரிசையில் அ.முத்துலிங்கம், எஸ்.கதிர்காமநாதன், செ.யோகநாதன், எம்.எல்.எம்.மன்சூர், ரஞ்சகுமார், உமா வரதராஜன், குந்தவை, அ.ரவி, சித்தார்த்த சேகுவேரா, பார்த்தீபன், குமார் மூர்த்தி, சந்திரா ரவீந்திரன், ஷோபா சக்தி ஆகிய சிறுகதையாளர்களின் கதைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

குழந்தை எம்.சண்முகலிங்கத்தின் ‘எமது பெற்றோரின் நிலம்’ எனும் நாடகப்பிரதியும் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது.

ஏ.ஜே.கனகரத்னா, காஞ்சனா தாமோதரன், லக்‌ஷ்மி ஹோம்ஸரோம், ஆர்.முருகையன், பத்மா நாராயணனன், சோ.பத்மநாதன், எஸ்.ராஜசிங்கம், கோவர்த்தணன் ராமச்சந்திரன், எஸ்.சிவசேகரம் ஆகியோருடன் தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகம் அவர்களுமாக, தமிழில் வெளிவந்த படைப்புக்களை ஆங்கிலவாக்கம் செய்து தமது பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர்.

இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளராக  இருந்தவரும் 'தமிழ் இலக்கிய வரலாறு' நூலை எழுதியவருமான பேராசிரியர் செல்வநாயகம் அவர்களின் மகனான தொகுப்பாளர் செல்வா கனகநாயகம், கனடா - டொரொண்டோ பல்கலைக் கழகத்தில் ஆங்கில துறையில் பேராசிரியராக பணியாற்றியவர்.அத்தோடு தென் ஆசிய கற்கை துறையில் பின்காலனிய இலக்கிய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். பல தமிழ் இலக்கிய ன படைப்புகளை ஆங்கிலத்துக்கு மொழி பெயர்ப்பு செய்தவர். இந்த நூலை தொகுப்பதற்கு அவர் முயற்சி மேற்கொண்டிருந்த போதே 2014 ஆம் ஆண்டு காலமானார். அவரது மறைவின் பின்னரே 2016 ஆண்டு வெளிவந்திருக்கிறது.

பின்னட்டைக் குறிப்பில் எழுதப்பட்டிருப்பதுபோல காலவரிசையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள இந்த எழுத்துக் களஞ்சியம், இலங்கை தமிழ் அடையாளத்தின் ஊடாக எழுந்த கருத்துக்களை இலக்கிய வடிவத்தில் பதிவு செய்துவைப்பதுபோல தனது செழுமையான இலக்கிய பணியால், குறிப்பாக இறக்கும் தறுவாயிலும் இத்தகைய தொகுப்பைத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கும் செல்வா கனகநாயகம் அவர்களும் இலங்கைத் தமிழர்களின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்வார்.

***


மலையகத் தமிழர்களை அர்த்தமுள்ள குடிகளாக அரசியலமைப்பில் உறுதி செய்யவேண்டும் - திலகர்

 

இலங்கையில் மூன்றாவது குடியரசு அரசியல் அமைப்பு ஒன்றினை உருவாக்குவதற்காக பொதுமக்களிடமும் அமைப்புகளிடமும் இருந்து முன்மொழிவுகள் கோரப்பட்டிருந்தன.

நீதி அமைச்சின் அறிவித்தலின்படி அரசாங்கத்தால் அமைக்கப்பட்ட நிபுணர் குழுவுக்கு முன்மொழிவு சமர்ப்பிக்கும் கால எல்லை 2020 டிசம்பர் 31 ம் திகதியுடன் முடிவுற்றது.

அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்துக்கான நிபுணர் குழுவின் ‘அ’ முதல் ‘ஓ’ வரையான பிரமாணங்களில் முன்மொழியப்பட்டுள்ள விடயதானங்களுக்கு மேலாக ‘ஔ’ பிரமாணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘அக்கறையுள்ள வேறு ஏதேனும் விடயங்கள்’ எனும் பிரிவின் கீழ் பினவரும் விடயங்கள் மலையகத் தமிழ் மக்கள் சார்ந்ததாககவனத்தில் கொள்ளப்படுதல் வேண்டும் என கோரிக்கை விடுத்துள்ளேன்.

சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது ஆண்டிலேயே சட்டத்தின் பிரகாரம் இலங்கைக் குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்ட இந்தியவம்சாவளி மலையகத் தமிழ் மக்கள் இப்போது குடியுரிமை என்கிற பெயரில் வாக்குரிமை மாத்திரமே வழங்கப்பட்டு உள்ளனர். அதனை குடியுரிமை அந்தஸ்த்து எனக் கொண்டாலும் அவை அர்த்தபூர்வாமானதாக இல்லை.

எனவே இலங்கையில் மூன்றாவது குடியரசு அரசியலமைப்பு ஒன்று உருவாக்கப்படுமிடத்து மலையகத் தமிழர்களை அர்த்தபூர்வமான இலங்கைக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கும் ஏற்பாடுகள் செய்யப்படல் வேண்டும் எனும் எனது முன்மொழிவுகளின் சிறப்பு பகுதி இது.

 

மயில்வாகனம் திலகராஜா

இலங்கை சுதந்திரமடைந்ததோடு குடியுரிமைப் பறிக்கப்பட்டு நாற்பது வருடங்களின் பின்னர் சிறுக சிறுக மீள வழங்கப்பட்ட இலங்கைக் குடியுரிமையை அர்த்தமுள்ளதாக்க பின்வரும் ஏற்பாடுகளை சிறப்பு ஏற்பாடுகளாக ( Affirmative action) குடியுரிமை மறுககப்பட்டிருந்த இந்தியத் தமிழ் வம்சாவளியினருக்கு ஏற்பாடு செய்தல் வேண்டும்.

1. ‘இந்தியத் தமிழர்’ எனும் பதிவு நீக்கப்பட்டு மூன்று மொழிகளிலுமே அவர்கள் ‘மலையகத் தமிழர்கள்’ ( Malayagath Thamils) என பதிவு செய்யப்படுதல் வேண்டும்.இந்த ஏற்பாடு இலங்கைத் தேசியத்தில் இருந்து ( Sri Lankan Nationality ) இந்த மக்களை அந்நியப்படுத்துவதில் இருந்து தவிர்க்க உறுதி செய்யும்.

2. சனத்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் இந்திய அடையாளத்தை விரும்புவோர் வசதிக்காக ‘மலையகத் தமிழர்’ என்பதற்கு மேலதிகமாக ‘இந்திய வம்சாவளியினர்’ ( Indian origins ) எனும் வகுதி சேர்க்கப்படலாம். அதனை விரும்புகிற தமிழரும், தமிழர் அல்லாத இந்திய வம்சாவளியினரும் கூட அதனைத் தெளிவாகக் கொள்ளலாம்.

3. பதிவுப் பிரஜகளாக அன்றி இலங்கை நாட்டின் முழுமையான பிரஜைகளாக மலையகத் தமிழர்கள் சட்டரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதாக அரச பிரகடனம் செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

4. தோட்டத் தொழிலாளர்களாக காலனித்துவ காலத்தில் அவர்கள் குடியமர்த்தப்பட்ட பிரதேசங்கள் ‘கிராமங்களாக’ பிரகடனம் செய்யப்படுதல் வேண்டும். அந்த கிராமங்கள் அரச பொது நிர்வாக முறைமைக்குள் கொண்டுவர ஆவண செய்யப்படுதல் வேண்டும்.

5. சுகாதாரம், போக்குவரத்து பாதை, போக்குவரத்து சேவை, தபால் சேவைகள், மின்சார வசதிகள், தொலைத் தொடர்பு வசதிகள் போன்றன தோட்ட நிர்வாக தலையீடுகள் இன்றி அரச பொது நிர்வாக சேவைகள் ஊடாக கிடைக்கக்கூடிய ஏற்பாடுகள் செய்யப்படல் வேண்டும், பெருந்தோட்டப் பகுதி பாடசாலைகள் என்ற வகையில் அடங்கும் அனைத்து அரசாங்க பாடசாலைகளுக்கும் குறைந்த பட்சம் இரண்டு ஏக்கர் காணிகள் அரசினால் வழங்கப்படுதல் வேண்டும்.

6. ‘ லயம்’ (Line Rooms) எனும் குடியிருப்பு முறைமையில் இருந்து அவர்களுக்கு தனிவீடுகள் அமைப்பதற்கான வீடமைப்பு காணிகள் அரசினால் இலவசமாக வழங்கப்படுதல் வேண்டும். அந்த வீடமைப்பு காணியின் பரப்பளவு குறைந்தபட்சம் 7 பேர்ச்சஸாக அமைவதுடன் அவர்களுக்கான வாழ்வாதார நிலம் புறம்பாக வழங்கப்படுதல் வேண்டும். அவ்வாறில்லாத பட்சத்தில் வீடமைப்பு காணி பரப்பளவு 20 பேர்ச்சஸ் ஆக அமைதல் வேண்டும்.

7. பெருந்தோட்ட நிர்வாக முறைமை மாற்றப்பட்டு சகலரும் சிறுதோட்ட உடமையாளர்களாக்கப்படல் வேண்டும். கம்பனிகள் தொழிற்சாலைகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்து சுயாதீன விவசாயிகளிடம் இருந்து தேயிலை, ரப்பரை கொளவனவு செய்து உற்பத்தி நடவடிக்கைககளில் ஈடுபடலாம். தென்னிலங்கையில் நடைமுறையில் உள்ள அதே நடைமுறை உயர் நிலப்பகுதியிலும் பின்பற்றப்படல் வேண்டும்.

8. இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக அரசியலமைப்பு மாற்றம் செய்யப்படுமிடத்து “மலையகத் தமிழர்” தனியான தேசிய இனம் என்ற அடிப்படையில் பிரச்சினைத் தீர்வு விடயத்தில் உள்ளீர்க்கபடல் வேண்டும்.

9. இலங்கைத் தமிழ், முஸ்லிம் இன மக்களுக்கு சிறுபான்மைத் தேசிய இனம் என்றவகையில் ‘தனியான நிர்வாக அலகு’ எனும் தீர்மானம் எட்டப்படுமிடத்து “பெருந்தோட்டப் பிராந்தியங்கள்” அமைந்த பகுதிகள் நிலத்தொடர்ச்சியற்ற அதிகார அலகாக ‘மலையகத் தமிழர்கள்’ எனும் தேசிய இனத்துக்காக உருவாக்கப்படுதல் வேண்டும். ( 2018 ஆம் ஆண்டு 30,32 ஆம் இலக்கச் சட்டங்களின் பிரகாரம் ‘பெருந்தோட்ட பிராந்தியங்கள்’ வியாக்கியானம் பின்பற்றப்படுதல் வேண்டும்)

 


மலையகத்தின் புதிய பரிமாணமாக….

ஈழம் என்று சொன்னால் நாம் எல்லாம் அதில் உணர்வுபூர்வமாகவும் அறிவு பூர்வமாகவும் இணைந்திருக்கிறோம் . அதற்கு காரணம் 1983க்குப் பிறகு ஈழத்தில் சிங்களத்-தமிழ் இனக்கலவரத்தோடு ஏற்பட்ட போர்ச்சூழல். அதையொட்டி தமிழகத்தில் ஈழம் தொடர்பான ஒரு ஆதரவுக் குரல்கள் வெளிப்பட்டு இன்றுவரை அதனை வெவ்வேறு வடிவங்களில் அதனைத் தாங்கியவர்களாக உள்ளோம்.

அரசியல் களம் தாண்டி ஈழத்திற்கு இன்று இன்னொரு முகம் இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் தமிழ் இலக்கியம் தமிழ்ப்பண்பாடு என்பது தமிழகம் அளவினதாக  இருந்தது. ஆனால் இன்று தமிழ்ப் பண்பாடு என்பதும் தமிழ் இலக்கியம் என்பதும் தமிழகம் தாண்டி ஈழத்தில் வாழக்கூடிய மக்கள் சார்ந்ததாகவும் அதனையும் தாண்டி உலகெங்கும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்களின் பண்பாடு சார்ந்ததாகவும் மாறி இருக்கிறது. ஏறக்குறைய தமிழ் இலக்கியமே குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் பாலை எனும் ஐந்திணைகள் வகுத்தது இன்றைக்கு கடல்வழியாகவும், வான்வழியாகவும் புலம்பெயர்ந்து சென்று நாடற்றவர்களாக, தங்களது மனோபாவங்களைத் தேசத்தைத் தாண்டியவர்களாக  கொண்டு வாழ்வோரின், அவர்களது வாழ்நிலப்பரப்பை  ஆறாம் திணையாக வேண்டி நிற்கிறது.

 

ஏறக்குறைய 1983 க்குப் பின்னாளில் ஈழத்தில் இடம்பெற்ற சூடான நினைவுகளை தமிழகத்தில் வைத்திருப்பது அரசியல் மட்டுமல்ல அதற்கு அங்கிருந்து வெளிவந்த படைப்புகளும் மிக  முக்கியமான பங்கை வகிக்கின்றது. குறிப்பாக சேரன், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் உள்ளிட்டோர் ஈழப்பிரச்சினை குறித்து எழுதிய கவிதைகள் அந்தப் பிரச்சினையை தமிழ்நாட்டில் புரிந்துகொள்வதற்கு பெரும் உதவியாக இருந்தது.

இப்படி ஈழம் பற்றிய ஒரு பார்வை இருக்கின்ற நிலையில், ஈழம் பற்றி நாம் யோசிக்கும்போது பெரும்பாலும் நம் கவனத்துக்கு வராத ஒரு பகுதி இருக்கிறது. அது ஈழம் என்ற பொது அடையாளம் எந்த அளவுக்கு கவனத்துக்கு வந்து இருக்கிறதோ அதற்கு இணையாக வந்திருக்க வேண்டிய ஒரு அடையாளம். ஒரு பேசுபொருள்.

ஆனால், துரதிஸ்டவசமாக அது அந்தளவுக்கு வரவில்லை. அது என்னவன்றால் ஈழத்தில் வாழக்கூடிய தமிழ் மக்கள் என்றால் அது ஒரு பகுதியைசார்ந்தவர்கள் இல்லை. அங்கு வடபகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தில், கிழக்கில் மட்டக்களப்பில் தமிழ் மக்கள் வாழ்வதைப்போலவே தெற்கில் மலையகத் தமிழர்கள் எனும் தமிழர்களும் வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான். ஈழத்தில் மலையகத் தமிழர்களும் வாழ்கிறார்கள் என்பதை அறியாத ஒரு தலைமுறையினரே கூட இப்போது இங்கே தமிழகத்தில் இருக்கிறார்கள். ஈழத்தமிழர்கள் என்று சொன்னால் அதில் மலையகத் தமிழர்களும் அடங்கியுள்ளார்கள் எனும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஓர் ஓர்மையை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டிய ஓர் அவசியத்தில் நாம் இப்போது இருக்கிறோம்.

அத்தகைய ஒரு விழிப்புணர்வை, மலையகம் எனும் தனி அடையாளத்தை உருவாக்கி வளர்த்து வந்ததில் ஒரு பெரிய ஒரு மரபு இருக்கிறது. அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாக ஒரு எழுத்தாளராகவும் அரசியல் செயற்பாட்hளராகவும் மலையகத்தை சர்வதேச மட்டத்திற்கும் கொண்டு சென்றதில் மல்லியப்புசந்தி திலகர் எனும் இந்த நூலாசியருக்கு ஒரு பங்கு இருக்கிறது.

ஏறக்குறைய 150 முதல் 200 வருட காலத்திற்கு முன்பு கோப்பி, தேயிலை முதலான பயிர்சார்ந்து பிரித்தானியரால் உருவாக்கப்பட்ட பெருந்தோட்டங்களில் உழைப்பதற்காக தமிழகத்தில் இருந்து கொத்துக் கொத்தாக தமிழர்கள் இடம்பெயர்நது சென்றார்கள். இந்த 150-200 வருடகால வரலாற்றில் அவர்கள் தமிழக அடையாளங்களில் இருந்து முற்றிலும் விலகி ஈழத்தில் தனித்துவ அடையாளம் பெற்றவர்களாக அந்த வாழ்வாதாரத்தின் பின்னணியில் வாழக்கூடியவர்களாக பழகிப்போனர்கள். இப்போது அவர்களின் சொந்த நாட்டோடு எந்த தொடர்பும் இருக்க முடியாது.

அதேநேரம் ஈழத்தில் பாரம்பரியமாக  வாழ்ந்துவருகிற  தமிழர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதவர்களாகவும் ஆகிப்போனார்கள். இப்படி பண்பாட்டு அடிப்படையிலும் அரசியல் அடிப்படையிலும் தனித்துவமான, தனித்து நடாத்தப்புடுவதனால் அதுசார்ந்த தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டவர்களாக மலையகத் தமிழர்கள் உருவானார்கள். அவர்களுடடைய பிரச்சினைகள், போராட்டம் அனைத்து ஈழத்தமிழர்கள் எதிர்கொள்கின்ற அடையாளங்களை ஒத்ததாக இருந்த அதேநேரம் அவர்களுக்கென்றே தனித்துவமான பிரச்சினைகளைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது.

பெருமளவு தோட்டத் தொழிலாளிகளாக, உடல் உழைப்பாளர்களாக அவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய உழைப்பு அவர்களுடைய  வாழ்வியல் முறை என்பது வேறாக இருந்தது. அவர்கள் மத்தியில் பணியாற்றுவதற்கு, தொழிற்சங்கங்களும், அந்த தொழிற்சங்கம் சார்ந்த அமைப்புகளும் அதன் தலைவர்களும் உருவாக வேண்டிய அவசியம் எழுந்தது

. இந்த நிலையில்தான் மலையகத் தமிழர்களின் வாழ்வியலை பின்னணியாகக் கொண்ட ஒரு தனித்த இலக்கிய மரபு உருவானது. அந்த தனித்த இலக்கிய மரபு என்பது ஈழத்து தமிழர்கள் மத்தியிலான எழுத்துசார்ந்த மரபுபோல் அல்லாமல் வாய்மொழி பாடல்களாக, கீர்த்தனைகளாக, சிந்துகளாக இங்கிருந்து இடம்பெயரந்து சென்ற மக்கள், தாங்கள் இடம்பெயர்ந்துசென்ற அந்த வழிநடையின் துயரத்தை பாடல்களாக மாற்றினார்கள்.

அங்கே தோட்டத் துரைமார் எவ்வாறு அவர்களை நடாத்தினார்கள் அதற்காக எவ்வாறு, போராடினார்கள் என்பதை ஆரம்பத்தில் வாய்மொழியாகவும் பின்னாளில் எழுத்துருவிலும் இலக்கியங்களாக உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். எந்தவகையிலும் மலையகத்தவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு சளைத்தவர்கள் அல்ல என்று சொல்லக்கூடிய வகையிலே மலையத்தவர்கள் இலக்கியத்திலே ஒரு பொது அடையாளத்தை உருவாக்கியிருககிறார்கள். ‘மiகைளைப் பேசவிடுங்கள்’ எனும் தலைப்பே கூட வ.செல்வராஜா எழுதிய ஒரு நாடகத்தினதும்  தலைப்பு என்றே நூலாசிரியர் தன்னுரையிலே குறிப்பிடடுள்ளார்.

மல்லியப்புசந்தி என்பதே கூட அவர் முதலாவாக வெளியிட்ட கவிதைத் தொகுப்பின் பெயர்தான். அது மலையககத்திலே ஹட்டனிலே அமைந்திருக்கக்கூடிய மக்கள் சந்திக்கின்ற ஒரு இடத்தின் பெயர்   அது வெறும் இடமல்ல. அது ஒரு அடையாளம்.  அது அவர்களின் வாழ்வியலோடு இணைந்த விடயங்களைச் சொல்லுகின்றபோது ஒரு இடத்தின் பெயராக அல்லாமல் ஓர் வாழ்வின்  அடையாளமாகவே அமைந்துவிடுகின்றது. பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்களின் முன்னுரையோடு நூலிசியரே உருவாக்கிய பதிப்பகத்தின் ஊடாக ‘மல்லியப்புசந்தி’ எனும் நூலை அவரே வெளியிட்டு இருக்கிறார்.

மலையக இலக்கியம் தொடர்பான ஒரு ஆய்வரங்கம் இரண்டொரு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் திண்டுக்கல், காந்தி கிராமிய பல்கலைக்கழகத்திலே நடைபெற்றது. இலங்கை மலையகத்pல் இருந்து பல இலக்கிய ஆய்வறிஞர்கள் எழுத்தாளர்கள் அங்கே உரையாற்ற வந்திருந்தார்கள். அதன்போது ஈழத்தின் மிக முக்கிய எழுத்தாளுமையான தெளிவத்தை ஜோசப் அவர்களும் வந்திருந்தார். அவரின் வயதின் காரணமாக அவருடன் கூட வந்திருந்த இளையவரான  அவரது  உதவியாளர் என்றுதான்  மல்லியப்புசந்தி திலகரை நான் கணித்தேன். பின்புதான் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தாத மூத்தவருக்கு உதவுகின்ற எளிமையான மக்கள் பிரதிநிதியாக நான் அவரை அறிந்துகொண்டேன். அதன் பின்னர் சமூகவலைதளத்தின் ஊடாக அவரை பின்தொடரந்தபோதுதான் அவரது முக்கியத்துவத்தை உணரக்கூடியதாக இருந்தது.

சமகாலத்தில் மலையகத் தமிழர்களின் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்பவர்களில் திலகர் தனித்துவமானவராக விளங்குகிறார். அவர் கல்விப்புலமிக்கவமராக் தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் என மும்மொழி பேசுபவராக இருப்பது, இதழ்களில் எழுதுபவராக, கவிதை இயற்றுபவராக, மலையக இலக்கிய முன்னோடிகளைத்  தேடிச்சென்று ஒரு தொடர்பை உருவாக்கிக்கொள்பவராக, மலையகத்தின் வரலாறு பற்றிய ஓர் ஓர்மையை உள்வாங்கி அதனடிப்படையில் மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளைப் புரிந்து கொள்பவராக இருப்பதை இவரிடத்தில் காண்கிறேன்.

இவற்றுக்கு மேலாக அதிகாரப்பகிர்வு விடயத்தில் மலையகத்துக்கு இருக்க வேண்டிய பக்கத்தை பிச்சினைகளை தனது அரசியல் முன்னோடிகளான மனோகணேசன், திகாம்பரம் போன்றவர்களின் வரிசையிலே இணைந்து முன்வைப்பவராக, மலையக மக்களின் பிரச்சினைகளை  சர்வதேச அரங்குகளிலும் பேசுபவராக பல்வேறு நாடுகளுக்கு பயணிப்பவராகவும் உள்ளார்.

சர்வதேச அரங்கில் ஈழத்தமிழர் பிரச்சினை என்பது ஒன்று அல்ல அங்கு வாழ்கின்ற மலையகத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் வேறானதாக இருக்கின்றது என்பதை  இணைத்துச் சொல்பவராகவவும் எடுத்துச் செல்லக்கூடியவராகவும் இவரை அடையாளம் காண முடியும்.  இது அவரது முன்னோடிகளுக்கு இல்லாத வாய்ப்பு.

அந்த வாய்ப்பினை மலையகத் தமிழர்களின் மாற்றத்துக்காக முன்னேற்றத்துக்காக இவர் செயற்படுத்திக்கொண்டிருபதை செலவிட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. குறிப்பாக தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளியின் மகனாகப் பிறந்த வளரந்த ஒருவரான   திலகர் ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக வந்திருக்கிறார் என்பது இங்கு கவனத்துக்குரியது. அந்த அனுபவம் அவருக்கு பெருமளவிலே உதவியிருக்கிறது.

ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய பள்ளிக்கூடங்கள், சிறைச்சாலைகள் போன்றனவும் தொழிற்துறைகளில் உருவாக்கிய குடியிருப்புகள் அவர்களின் கண்காணிப்புக்கு ஏதுவாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மலையகத்திலே அவை லைன் வீடுகள் என அழைக்கப்படுகின்றன. அத்தகைய லைன் வீடுபகளில் பிறந்து வளர்ந்த திலகர் அத்தகைய லைன் வீடுகளை மாற்றி தனித்தனியான வீடுகளை அமைக்கும் எண்ணக்கருவை வலுப்படுத்துதல், அந்த பிரதேசங்களை கிராமங்களாக மாற்றுவதற்கான திறவுகோலாக மலையக அதிகார சபை ஒன்றை நிறுவுதல் முதலான விடயங்களில் அதிக அக்கறை காட்டியுளளார்.

அவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட அதிகார சபை சம்பந்தமாக இந்த நூலிலே விரிவாக எழுதியுள்ளார். அரசியல் செயற்பாட்டாளரான திலகர் ஒரு எழுத்தாளராக இருப்பதன் காரணமாக தினசரிகளில், வார இதழ்களில் மலையக மக்களின் வரலாற்றையும் கடந்தகால அனுபவங்களையும் ஏறிட்டு அதில் இருந்து அவர்களின் தேவை என்ன என்பதையும் அது எவ்வாறு நிறுவப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் அடையாளம் கண்டு தொடராக பல கட்டுரைகளை எழுதி வந்துள்ளார். அத்தகைய கட்டுரைகளில் ‘அரங்கம்’, ‘ஞாயிறு தினக்குரல்’ ஆகிய பத்திரிகைகளில் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இந்த நூல்.

இந்த நூலினைப் படிக்கும்போது இரண்டு செய்திகளை நாம் அறிந்துகொள்ள முடியம். ஒன்று மலையகத் தமிழர் எனும் அடையாளம் எவ்வாறு உருவானது? அதற்கு முன்னர் அவர்களைச் சுட்டிய பெயர்கள் என்ன என்பன போன்ற விடயங்கள். மலையகத் தமிழர்கள் தொடர்ச்சியாக நடாத்திவந்திருக்ககூடிய போராட்டங்களுக்கு ஒரு ‘ஏஜன்ஸி இருக்கிறது. ஏஜன்ஸி என்றால்  இன்று அவர்களுக்கு கிடைத்துpருக்கக்கூடிய உரிமைகளுக்காக அவர்களே நடாத்தியிருக்கக்கூடிய போராட்டங்களை இந்த நூல் எடுத்துக்காட்ட முனைகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட அடக்கப்பட்ட சமூகத்துக்கு இரண்டு விதமான போராட்டங்கள் அமையப்பெறுவதுண்டு.

ஒன்று வெளியில் இருந்து அவர்கள் மீதான அரசியல் பரிவுணர்ச்சியின் காரணமாக இரக்கப்பட்டோ அல்லது தார்மீக உணரச்சியின் அடிப்படையிலோ வெளியில் இருந்து அவர்களுக்காக போராடக்கூடிய ஒரு பகுதி. உலகாளவிய ரீதியில் அவ்வாறான போராட்டங்களே அதிகம் பேசப்படுவதாக இருக்கின்றது. இன்னொன்று அந்த சமூகமே தனக்கான உரிமையை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டம். ஒரு சமூகம் தமக்குத் தாமே நடாத்திக்கொள்ளும் போராட்டம் பெரும்பாலும் சொல்லப்படுவதில்லை. எழுதப்படுவதுமில்லை. திலகர் இந்த நூலை எழுதிச்செல்லுகின்றபோது மலையகம் ஏனும் அடையாளததை உருவாக்குவதில் இருந்து இன்று தமக்கான அதிகாரசபை சட்டத்தை  நிறைNவுற்றியது வரையாக தாங்கள் தன்னிச்சையாக நடாத்திவந்த போராட்டங்களை மிக ஏதுவாக தொகுத்துக்காட்டியிருக்கிறார்.

அதற்கான பொருள் அவர்களுக்காக மற்றவர்கள் பாடுபட்டார்கள் என்பதை புறக்கிணப்பதோ மறுப்பதோ அல்ல. ஒரு சமூகம் எப்Nபுhதும் வாய் மூடி கிடப்பதில்லை. அவர்களு;காக மற்றவர்கள் பாடுபடுவதுபோலவே, அவர்கள் அடக்கப்பட்டதற்காக அவர்களே கிளரந்ந்தெழுந்து போராடக்கூடிய ஒருவகைப் போராட்டம் ஒன்று இருக்கிறது. இந்த நூலில் என்னைக் கவர்ந்த அம்சமே, எங்களுக்கு ஒரு ஏஜன்ஸி இருக்கிறது. எங்களது முன்னோடிகள் கோ.நடேசய்யர் முதல் சிவலிங்கம் முதலானர்வகள்  எவ்வாறு அதனை முன்னகர்த்தி வந்துள்ளார்கள் என்பதை அவர் சொல்லமுனைவதுதான்.

மலையகத் தமிழர் வாழ்விலே இரண்டு விடயங்கள் ; பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. ஒன்று 1948 குடியுரிமைப்பறிப்புச் சட்டம். இந்தச் சட்டம் அவர்களின் இலங்கைக் குடியுரிமையை மறததது. அதற்க காரணம் அவர்கள் கொண்டிருந்த இந்திய அடையாளம். இரண்டாவது 1964 ஆம் ஆண்டு செய்யப்பட்ட சிறிமா – சாஸ்த்திரி ஒப்பந்தம். இந்த ஒப்பபந்தத்தின் அடிப்படையிலே இந்தியாவில் இருந்து இலங்கை சென்று அங்கு பல ஆண்டுகாலம் வாழ்ந்து தலைமுறைகளைக் கடந்தவர்கள்; திடீரெண இரண்டு அரசாங்கங்கள் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தம் காரணமாக இந்தியாவுக்கு நீங்கள் திரும்புங்கள் என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு நிலை.

இந்த இரண்டு சட்ட விடயங்களினால் இந்த மக்களின் நிலை இலங்கையில் இந்தியர்கள் என்றும் இந்தியாவில் சிலோன்காரர்கள் என்றும் அந்நியப்படுத்தப்படுவதை இந்த நூலிலே தெளிவாக விளக்குகிறார். இந்த இரண்டுமே அவர்களது அடையாளத்தை மறுப்பதாகவே தெரிகிறது. மறுபுறம் மலையகத்தில் இருந்து சமவெளிப் பகுதியான வன்னியிலே சென்று ஒரு பகுதியினர் குடியேறியது பற்றியும் அவர்களுக்கு அங்கு என்ன நடந்தது என்புது பற்றியும் விரிவாக குறிப்பிடுகின்றார்.

அதில் அந்தனி என்பவரைப் பற்றிய விரிவான ஒரு பதிவை இந்த நூலிலே பதிவு செய்துள்ளார். பெரியவர்களாக அல்லாமல் சிறியவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் மகத்தான காரியங்கரளச் செய்கின்றபோது அவர்களது வரலாற்று அடையாளங்களைத் தேடித்தரவேண்டியது நமது கடமை. அத்தகைய ஒருவராக அந்தனி என்பவர் திகழ்ந்திருக்கிறார். அவருக்குரிய அடையாளததைத் தந்தமைக்காக திலகர் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவராகிறார்.

இந்த நூல் இலங்கை மலையகம் தொடர்பாக அறியாமல் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டக்கூடியதாக இருக்கும். அறிந்திருப்பார்களானால் அவர்களுக்கு  ஒரு புதிய பரிமாணத்தை வழங்கக்கூடும். அதற்காகவே இருசாராரும் வாசிக்க வேண்டிய நூல். நூலாசிரியர் திலகருக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்.

முனைவர் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

பேராசிரியர்- அமெரிக்கன் கல்லூரி

மதுரை  08-11-2019

 


REALISTIC INTERPRETATION OF ENGLISH BOOKS 

K.S. Sivakumaran

He has a publication of his own called Bhagiyaa Publications. During the Corvid 19 lockdown period, he spent time reading serious valid books in English relating to his environ and thought it would be productive if he could interpret the essential unknown facts which even most of us do not know, leave alone the educated people from Malayagam.The former Member of Parliament for Nuwara Eliya, Thilakarajah is also a young literary figure known as Malliyappusanthi' Thilakar. Eighteen years ago, he was one of the enterprising students in the Journalism class at Colombo University. As an intelligent politician and a purposeful writer of promoting the activities of what is happening in the central hills (which the acronym “Malaiaham” stands.), he has established his identity.

What he did was to write a book in Tamil, of 200 pages calling it “Malaikalai Varaithal”. Malaikal means Mountains, here it also means the hills in upcountry. Varaithal means drawing or sketching, but here it means writing too.

He will launch his book shortly on his birthday that falls on the 29th of this month.

First, I shall give the names of his sourcebooks, which even serious students of contemporary history and sociology might have not read or hear as general information.

There are 20 books in all which an average person cannot read at stretch and then put the ideas in flexible Tamil. It is a stupendous task.
The books in English are:

  1. Time will write a song for you, (Contemporary Tamil Writing from Sri Lanka),
  2. Afro-Asian Poems (Anthology -Vol-1, Part -1)
  3. Tea & Solidarity (Tamil Women & Work in Post War Sri Lanka)
  4. The Indo-Lankans (Their 200-year Saga)- With photograph Illustrations- Part -1& Part-2
  5. Charred Lullabies (Chapter in an Autobiography of Violence)
  6. Endless Inequality (The Right of the Plantation Tamils in Sri Lanka)
  7. Archive of Memory (Reflections on 70 Year of Independence)
  8. Alienated Every Where (As the story on the condition of the Indian origin in Sri Lanka and Sri Lankan repatriates in India)
  9. Sri Lankan Repatriates in Tamil Nadu (Rehabilitation and Integration)
  10. The Epic of Tea (Politics in the Plantations of Sri Lanka)
  11. Analysis of Ages of Lives on Earth and Dravidian Culture (Shakthi Baliah’s research from Ravana till upcountry)
  12. Social Development and Poverty in the Plantation in Sri Lanka)
  13. Peoples and Cultures of Early Sri Lanka (A Study based on Genetics and Archaeology)
  14. Rehabilitation of Sri Lankan Repatriated- Acritical Appraisal- edited by Prof.V. Soorya Narayanan)
  15. Hill Country Tamil of Sri Lanka: Towards Meaningful Citizenship (a research report jointly presented by ISI+VR)
  16. Upcountry Tamils: Charting a New Future in Sri Lanka (Compiled by Daniel Pass and P Skanda Kumar- an Introduction)
  17. The Implementation of Outgrowing system in Selected Tea Plantation sector in Sri Lanka (a research study by Prof A Chandrabhose)
  18. A History of the Up-Country Tamil People in Sri Lanka (Leftist S Nadesans research book)
  19. The drum of a Herald (collection of articles by C Jeyashankar
  20. Tea & Solidarity - Mythri Jegatheesan 

My purpose here is not to evaluate the translations or to give an opinion on the contents but to let know the existence of such reading matter in both in English (and now) in Tamil so that interested researchers will make them as sourcebooks.

However, I came across some names which interested me. For example, one of the first Parliamentarians (1947), an English poet and Trade Unionist, C V Velupillai. Author of Born to Labour, and Human Cargo he has written mainly in English. He was married to a Sinhalese lady. In later stages, he wrote in Tamil too. Another name is famous journalist S Muttiah who was the Features Editor of the Sunday Times then. Souljah and Rodrigo were the versatile subeditors then.

They wrote on the Lankan Arts field widely. Should I mention that my pieces on Tamil literary scene also appeared in the late ‘50s & 60s. Mutthia later went back to India and wrote a few illustrated books on tourist interests and wrote a column on Chennai(then Madras) in The Hindu Both these gentlemen knew me. And so was M Vamadevan, who was in the SLAS and worked for the Planning Ministry and held high posts there.

Thilagar also mentions Lanka born academics in the U S- Maithree Jegatheesan, Valentine Daniel, Yogewary Vijayabalan a lawyer (now living in London), Geetha Ponkalan, Daniel Baas and Dr Siva Thiyagarajan and a few others in his book.

We must congratulate Malliyapoo Thilagar for the painstaking effort.

 


பூவெலிக்கட மரணங்களும்  மதிப்பாய்வும்

மயில்வாகனம் திலகராஜா ( முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்)

கண்டி பூவெலிக்கட பகுதியில் ஐந்து மாடிக் கட்டடம் சரிந்து விழுந்து மூன்று உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அந்த உயிர்களின் பெறுமதி குறித்த கேள்வியே இன்று எம் முன் நிற்கும் கேள்வி. அவர்கள் பாதுகாப்பான ஒரு இல்லத்தில்தான் வாழ்ந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் அருகாமை வீடு பாதுகாப்பு இல்லாதவகையில் அமைக்கப்பட்டதனால் அம்மாவும் அப்பாவும் குழந்தையும் என ஓர் அழகிய குடும்பம் இந்த மண்ணில் இருந்து பிரிந்து இலங்கை நாட்டுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துச் செல்கிறது.

அந்தப் பாடம்தான் மதிப்பாய்வு. கடந்த பாராளுமன்ற காலத்தில் ( 2015 -2020) ஓர் இனத்தின் / சமூகத்தின் பிரதிநிதியாக ‘மலையகம்’ என்ற சொல்லை எந்தளவுக்கு உச்சரித்து இருக்கிறேனோ அதே அளவுக்கு நாட்டிற்காக ‘ மதிப்பாய்வு’ என்ற சொல்லையும் உச்சரித்து வந்துள்ளேன். இந்த மலையகம், மதிப்பாய்வு இரண்டையும் சுமந்து கொண்டே சர்வதேச மாநாடுகளிலும் திரிந்தேன்.

இப்போது மலையகத்தை ஒரு புறம் வைத்துவிட்டு மதிப்பாய்வு பற்றி தெரிந்து கொள்ளுந் தேவையை இறந்து போன இந்த அழகிய குடும்பத்தின் பெயரில் அஞ்சலி செலுத்தி அறிந்து கொள்வோம்.

மதிப்பாய்வு ( Evaluation) என்பது ஒன்றும் உலகத்தில் இல்லாத ஒரு பூதம் கிடையாது. குறிப்பாக ‘மேற்கு நாடுகளில் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது’ என்கிற மனநிலை இந்த மதிப்பாய்வு கலாசாரந்தான். அதனை இலகுவாக புரிந்து கொள்ள இந்த பூவெலிக்கட சம்பவத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்.

ஒரு வீடு கட்டுவது என்றால் அதில் பங்கு கொள்ளும் நிறுவனங்கள் என நாம் அவதானத்தில் கொள்ள வேண்டிய நிறுவனங்களைப் பார்ப்போம்.

காணி ( காணித் திணைக்களம் - land department ), அந்த மண் அதில் அமைய வேண்டிய கட்டடம் ( தேசிய கட்டட ஆராயச்சி நிறுவனம் - National Building Research organization - NBRO) அதற்கு அடிப்படை உட்கட்டுமான வசதிகள் வழங்கும் நிறுவனங்கள் ( Local Government - for infrastructure உள்ளூராட்சி மன்றங்கள்) போன்றவற்றுடன் குறித்த பகுதியின் சூழல் பிரச்சினைகளை கவனிக்க மத்திய சுற்றாடல் அதிகார சபை ( Central Environmental Authority ) பாதைகள், பாலங்கள், மதகுகள், போன்றவற்றை அமைப்பதன் பொறுப்பு நிறுவன ( RDA, PRDA, Local Government , DS ), நீர்வழங்கல் மற்றும் வடிகாலமைப்பு ( Drinking Water & Drainage ) தொடர்புடைய தேசிய மற்றும் உள்ளூர் நிறுவனங்கள், ( National Water supply & Drainage board ) (இதில் கழிவகற்றலில் அசுத்த நீர் மலசல கூட கழிவுகள் என இரண்டு வகை உண்டு என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.) தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்கள் ( Tele Communication ) மின்சார விநியாக நிறுவனம் ( electricity board ) இப்படி பல அமைப்புகள் சம்பந்தப்படுகின்றன.

ஆனால், இந்த நிறுவனங்கள் இடையே இலங்கையில் ஒரு ஒருங்கிணைப்போ கூட்டிணைந்த செயற்பாடுகளோ இல்லை. காணி திணைக்களத்தை ‘உறுதி’ வாங்க மட்டுமே பயன்படுத்துகிறோம். மலைப்பிரதேசங்கள் அதுவும் குறிப்பாக தோட்டப்பகுதிகளுக்கே விசேடமாக கட்டட ஆய்வு நிறுவனமும், எப்போதாவது சூழல் பாதுகாப்பு நிறுவனம் எதேட்சையகவும் பயன்பாட்டுக்கு வரும். மற்றப்படி ஏனைய நிறுவனங்கள் அவரவர் இஷ்டத்தைக்கு அனுமதியைக் கொடுக்கிறார்கள். அதற்குள் ஊழல் உச்ச அளவிலும் நடக்கிறது.

வீதியை ‘கார்ப்பட்’ இட்ட பிறகுதான் குடிநீர் வழங்கும் நிறுவனம் தடதடவென இயந்திரம் போட்டு உடைப்பார்கள். அவர்களது வேலை முடிந்ததும் அள்ளிப்போட்டு மூடிவிட்டு போவார்கள். அடுத்து தொலைபேசி, மின்சார சபை வந்து தனித்தனியாக குழிதோண்டி மூடிவிட்டு போவார்கள். காப்பட் இட்டவீதி மீண்டும் குண்டும் குழியுமாக இருக்கும்.

ஒரு ஒழுங்கையில் இரண்டு மாடி கட்டடம் தான் அமைக்கலாம் என்ற விதி இருந்தால் அதில் ஒரு வசதிகாரர் ஐந்து மாடி கட்டுவார். ஏன் ‘அப்பார்ட் மண்ட்’ கூட கட்டுவார்கள். அதற்கு அனுமதி எடுத்துக் கொள்ளும் ‘நுட்பங்கள்’ அவர்களுக்குத் தெரியும்.

ஒரு ஒழுங்கைக்குள் திடீரென ஒரு ‘ அப்பார்ட்மண்ட்’ வந்தால் வீதிப் பாவனை (மக்கள் - வாகனம்), நீர்ப்பாவனை ( குடிநீர் - கழிவு நீர்), என பலவிடயங்கள் விரிவுபடுத்தல் வேண்டும். அதற்கான வாய்ப்பும் வேண்டும். ஒரு வீட்டுக்கு ஒரு அங்குல அகல குடிநீர்க்குழாய் வழியாகவந்த குடிநீரை ஒரு பத்து மாடி ‘அப்பார்ட்மென்டுக்கு’ எடுக்க பயன்படுத்துவார்கள். அதற்காக நிலக்கீழ் தாங்கி அமைத்து ‘மோட்டார்’ போட்டு மேலே தாங்கிக்கு ஏற்றி ‘அப்பாட்மென்டின் கம்பொட்டபல்’ ஐ உறுதி செய்வார்கள். சுற்றியுள்ள மக்களின் வீடுகளுக்கு தண்ணீர் பொகாமல் ‘அன்கொம்பட்டபல்’ ஆவது பற்றி இவர்களுக்கு அக்கறையும் இருக்காது.

இதுபோல நேரெதிர் பக்கங்களைப் பேசிக் கொண்டே போகலாம்.

சரி, மீண்டும் பூவெலிக்கட சம்பவத்துக்கு வருவோம். இப்போது உணரப்பட்ட புவி நடுக்கம், மாடி வீட்டுக்கார்ரகள் தெரிந்து கொண்டே ஓடிவிட்டார்கள், அருகில் உள்ள வடிகால் அல்லது கழிவுக் கால்வாய் அமைததவர்கள் காரணம் என்றெல்லாம் கதை வருகிறது. ஆனால், மேலே கூறிய எல்லா நிறுவனங்களும் இந்த விடயங்களுக்கு பொறுப்பு என்பதுதான் ‘மதிப்பாய்வு’. அதாவது நடைபெற்ற தவறுக்கு பொறுப்பு எனக் கொள்ளக்கூடாது. இத்தகைய தவறு நடக்காமல் இருப்பதற்கான பொறுப்பு.

இவற்றை ஒன்றிணைத்து செயற்பட இலங்கை நாட்டில் ஒரு தேசிய கொள்கையே இருக்கவில்லை. 2002 / 2004 ரணில் விக்கிரமசிங்க பிரதமராக இருந்த காலத்தில் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டு பின்னர் ஆட்சி மாற்றத்தால் கைவிடப்பட்டு 2013 ல் எதிர்கட்சியில் இருந்தபோது கபீர்ஹாசிம் ( பாராளுமன்ற உறுப்பினர்) தூசுதட்டப்பட்டு 2016 அவரது வழிகாட்டலில் நாங்கள் சில பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அதற்கு உயிர்கொடுத்து 2018 செம்தெம்பர் 14 பிரதம் ரணில் விக்கிரமசாங்க தலைமையில் “தேசிய மதிப்பாய்வு கொள்கையை” அமைச்சரவை அங்கீகாரத்துடன் கொண்டுவந்தோம்.

அது தொடர்பான ( இந்த கட்டட அமைப்பு மட்டுமல்ல அதற்குள பல பாரிய தேசிய திட்டங்கள் முதல் சட்ட விடயங்கள்வரை அடக்கம்) சர்வதேச மாநாட்டினை மூன்று நாட்கள் கொழும்பில் நடாத்தினோம். ஜனாதிபதி, பிரதமர், சபாநாயகர், பிரதிசபாநாயகர் ( ஆனந்த குமாரசிரி - இலங்கை பாராளுமன்ற அமைப்பு தலைவர்), கபீர் ஹாசிம் ( சர்வதேச பாராளுமன்ற அமைப்பு தலைவர்) மயந்த திசாநாயக்க , நான் ( கட்டுரையாளர் ) பொருளாளர் என செயற்பட்டோம்.

வெற்றிகரமான மாநாட்டின் விளைவாக 75 நாடுகளின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 200 க்கு மேல் வருகை தந்திருந்தார்கள். கொள்கை வடிவமைப்பு விடயத்தை அறிந்து கொள்ள மயந்த திசாநாயக்கவை சிறப்பு அதிதியாகவும் மதிப்பாய்வுக்கான பாராளுமன்ற நிலையியல் குழுவை அமைத்தல் வேண்டும் என்ற எனது யோசனைக்காகவும் கிரிகிஸ்தான் நாட்டு பாராளுமன்றங்களுக்கு நாங்களை அழைக்கப்பட்டு உரையாற்றச் செய்யப்பட்டோம்.

கிரிகிஸ்தான் ( முன்னைய சோவியத் நாடு ) நாட்டில் எங்கள் இருவரையும் சபாநாயகரின் இரண்டு பக்கங்களிலும் அமரச் செய்து கௌரவம் செய்தார்கள். எங்கள் இருவரோடு கபீர் ஹாசிம் அமைச்சரையும் அமரவைத்து பாராளுமன்ற ஊடக அறையில் பேட்டி எடுத்து கிரிகிஷ் மொழியில் வெளியிட்டார்கள். கிரிகிஸ்தானில் மதிப்பாய்வு சட்டம் கொண்டு வந்தார்கள். பிலிப்பைன்சில் கொள்கை கொண்டு வந்தார்கள். அதற்கு உந்துதல் இலங்கையில் நடந்த மாநாடு என்று எங்களைப் பாராட்டினார்கள். கிரிகிஸ்தான் என்னை இரண்டு தடவை அந்த நாட்டுக்கு அழைத்தது.

இந்ந விடயத்தில் சட்டத்தை கண்காணிக்கும் அம்சமும் அடங்கும். அதாவது நாங்கள் உருவாக்கிக் கொள்கிற சட்டத்தை காலத்திற்கு காலம் மதிப்பாய்வு செய்து மறுசீரமைத்தல் வேண்டும் என்பது. சட்ட உருவாக்கத்தின் முன்னரும் பின்னரும் கூட இது நடக்கவேண்டும். இதனை கண்காணிப்பு ( scrutinizing) எனலாம். இதுவும் மதிப்பாய்வு கோட்பாட்டு அடிப்படையில் நான் முன்வைத்து அந்த முன்மொழிவை சமர்ப்பிக்க ஜனநாயகத்துக்கான வெஸ்ட் மினிஸ்ட்டர பவுன்டேசன் ( WFD) என்னை இங்கிலாந்துக்கு அழைத்து கருத்து பகிரச்சொன்னது. அதனை உயர்மட்ட அரசியல் உரையாடல் என்பார்கள் ( high level political forum ). அதில் அதிகபட்சம் 15 பேர்தான். இங்கிலாந்து பிரபுக்கள் சபை உறுப்பினர்கள் முதல் ஹல் பல்கலைக்கலக பேராசிரியர்கள்வரை அதில் அடக்கம்.

ஈஸ்ட்டர் தாக்குதல் நடந்த இரண்டு நாளில் நான் இங்கிலாந்தில் நின்றது இதற்குத்தான். என்கூட பாராளுமன்ற ஆய்வாளர் அஜிவாடீனும் கலந்துகொண்டார். எனது கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொண்டு உடனடுத்து இடம்பெற்ற கிழக்காசிய மாநாடு ஒன்றில் உரையாற்ற வருமாறு அழைத்தார்கள்.

அவர்களே அனுசரணையும் வழங்கினார்கள். மியன்மார் நாட்டில் சுமார் 1500 பேராளர்கள் மத்தியில் இந்த Pre & Post Legislative Scrutinization சம்பந்தமாக உரையாற்றினேன்.

அவுஸ்திரேலிய, இந்தோனேசிய, இங்கிலாந்து அரசியல்வாதிகள் அறிஞர்களுடன் அமர்ந்து பல கேள்விகளுக்கும் பதிலும் அளித்தேன். இதே மாநாட்டில் இலங்கைப் பாராளுமன்றத்தில் இப்போதைய அனுபவங்களைப் பகிர பாராளுமன்ற உதவி செயலாளர் நாயகம் டிக்கிரி தென்னக்கோன் மற்றும் பாராளுமன்ற அலுவலர் நிப்புனிக்கா ஆகியோரும் கலந்து கொண்டிருந்தனர். “நீங்கள் எமது நாட்டிற்கு பெருமை சேர்க்கிறீர்கள்” என்று அந்த நிகழ்வு முடிய என்னை வாழ்த்தினார்கள்.

 

இலங்கையில் அப்படி பெருமைப்படும்படியாக ஒன்றும் நடந்துவிடவில்லை. ஆனால் ஒன்று, பாராளுமன்றத்தினுள் மதிப்பாய்வுக்கான செயன்முறைக்கு ஒரு நிலையான குழு வேண்டும் என அதனைத் தீர்மானிக்கவும் மதிப்பாயவ்வு சட்டம் இயற்றவும் ஒரு தெரிவுக்குழு வேண்டும் என்ற எனது முன்மொழிவை ஏற்று சபாநாயகர் கரு ஜயசூரிய அனுமதி அளித்தார். எனது வேண்டுகோளை ஏற்று அந்த முன்மொழிவுக்கு மக்கள் விடுதலை முன்னணியும் ஒப்புதல் அளித்து கைச்சாத்து இட்டது. அந்தக் குழுவுக்கு பிரதி சபாநாயகர் தலைமை வகித்தார். இப்படியான ஒரு குழு அமைந்தது இலங்கைப் பாராளுமன்றத்தில்தான் என்பது உலகப் பாராளுமன்றத்திற்கே முதன்முறை என்ற பெருமை உண்டு. அதனை முன்மொழிந்தவன் என்ற பெருமை வேண்டுமானால் எனக்கு வரும்.

அப்படி ஒரு நிலையியற் குழு அமைந்தால் ( Standing Committee ) அதன் பெயர் CODE ( Committee on Development Evaluation ) என பெயர் வைக்கலாம் என்றும் முன்மொழிவு செய்துள்ளேன். இது COPE போன்றது( Committee on Public Enterprises). COPE க்கும் CODE க்கும் என்ன வித்தியாசம் என்றால் COPE தவறுகள் நடந்த பின்னர் அதனை விசாரிக்கும். மரண விசாரணை மாதிரி அதுவும் தேவை. CODE மரணம் நடக்கும் முன்பே உரிய தற்காப்பு வேலையைச் செய்யும். அது எப்படி என்பதை விரிவாக உரை வழங்குவதே எனது சிந்தனையும் பணியுமாக இருந்தது. இதுதான் மதிப்பாய்வில் எனது வகிபாகம்.

இந்த விடயங்களை எல்லாம் முன்னிலைப்படுத்தி அமைக்கப்பட்ட பாராளுமன்ற தெரிவுக்குழு மதிப்பாய்வு சட்டமூலத்த்தை தயாரித்து , நிலையியில் குழு மாத்திரமல்லாது சுயாதீன ஆணைக்குழு அமைக்கவும் பரிந்துரைத்தது. ஆனால் உத்தியோகபூர்வ அறிக்கை சமர்பபிக்க முன்பதாக பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டுவிட்டது.

இப்போது பூவெலிக்கடை சம்பவத்துக்கு ஜனாதிபதி விசாரணை ஆணைக்குழு வேண்டுமாம். ஹெம்மாத்தகமவில் விழப்போகும் கட்டடத்தை இப்போதே அடையாளம் கண்டு விட்டார்கள். அதற்காக அமையப்பொகும் குழு அதனை வீடியோ ஆதாரங்களுடன் இப்படித்தான் விழுந்தது என அறிக்கையிடலாம்.

இப்படியான விபத்துக்களைத் தவிர்க்க, அப்பாவி மரணங்களைத் தடுக்க நாட்டை நிலைபேறான அபிவிருத்தி நோக்கி இட்டுச்செல்ல ஜனாதிபதி விசாரணைக் குழுக்களால் மட்டும் முடியாது. ஊழல் அற்ற மக்கள் மனநிலை, ஊழல் செய்யாத அதிகாரிகள் அவசியம். அதற்கேற்ப கொள்கை உருவாக்கம், சட்ட ஏற்பாடுகள், கண்காணிப்பு ஏற்பாடுகள் அவசியம். அதுவே பாராளுமன்றத்தின்/ உறுப்பினர்களின் பணிகளாக இருத்தல் வேண்டும்.

மதிப்பீடுகளில் (Estimation ) ( நிதிப்பெறுமானத்தில்) இருந்து ஆரம்பமாகும் கட்டுமானங்கள் (construction ) ( மதிப்பாய்வு - மதி ( அறிவுப்) ப்பெறுமானத்தில் Evaluation) இருந்து ஆரம்பிக்கப்படல் வேண்டும். இது அரசியல்/ கட்சி கட்டுமானத்துக்கும் பொருந்தும்.

இப்போதைய 20 வது திருத்த முன்மொழிவில் அரச நிறுவனங்களுக்கு கணக்காய்வே ( Auditing ) வேண்டாம் என்கிறார்கள். சுயாதீன ஆணைக்குழு ( Independent Commission ) வேண்டாம் என்கிறார்கள்.ஏற்கனவே COPE ஐ முறையாக செய்த சுனில் ஹந்துனெத்தியை மக்கள் வேண்டாம் என்றும், CODE ஐ முன்மொழிந்த மயில்வாகனம் திலகராஜை தலைவர்கள் வேண்டாம் என்றும் தீர்மானித்து விட்டார்கள். வாழ்க ஜனநாயகம்!

பூவெலிக்கட வீடு விபத்தில் பலியான அந்த பிஞ்சுக் குழந்தையின் கால்களில் விழுந்து இந்தத் தேசமே மன்னிப்பு கோரினாலும் அந்த மூவரையும் நாம் எல்லோரும் கொலை செய்த குற்றம் கழுவப்படாது.

என்னை மன்னித்தருள்வாய் என் குழந்தையைப்போன்ற பிஞ்சுக் குழந்தாயே !

 


எண்பதாண்டுகளுக்கு முன் வெளிவந்த கோ.நடேசய்யர் எழுதிய நூலின் இரண்டாம் பதிப்பு

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

இலங்கை மலையக வரலாற்றில் கோ.நடேசய்யருக்கு என்று தனித்துவமான இடமுண்டு. 1920 களிலேயேமலையகப் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர் மக்களிடையே தொழிற்சங்க கட்டமைப்பை உருவாக்கி அவர்களைஅமைப்பாக்கம் செய்தவர். அத்தகைய அமைப்பாக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அந்த மக்கள்அரசியல்மயப்படுத்தப்பட்டனர். அதன்விளைவாக அப்போதைய நாடாளும் சபையான அரச பேரவையிலும் அந்தமக்களின் பிரிதிநிதியாக அங்கம் வகித்தார்.

இந்த அமைப்பாக்கத்தை  அரசியல், தொழிற்சங்கசெயற்பாட்டுக்குள் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அடிப்படையில் ஒரு பத்திரிகையாளரான நடேசய்யர்தனது பத்திரிகைப் பணியையும் தொடர்ந்தார். அவர் ‘தேசநேசன்’, ‘தேசபக்தன்’,’உரிமைப்போர்’, ‘ The Citizen’, ‘ The Forward’, உட்பட 11 பத்திரிகைகளையும் வெளியிட்டவர். அந்தப் பத்திரிகை ஒன்றில் அவர்எழுதிய ‘ ராமசாமி சேர்வையின் சரிதம்’ என்ற கதை மலையகத்தின் முதலாவது சிறுகதையாகவும் பதிவாகிறது.

இவ்வாறு தொழிற்சங்க, அரசியல், ஊடகவியல், இலக்கியம் ( சிறுகதை), வரிசையில் நாடகத்துறையிலும்ஈடுபட்டுள்ள இவர் நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டதன் மூலம் ஒரு பதிப்பாளராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்தியமலையக நிர்மாண சிற்பி கோ.நடேசய்யர்.

தனதுபதிப்பு முயற்சிபள் மூலம் ‘வெற்றியுனதே’, ‘நீ மயங்குவதேன்’, ‘ புபேந்திரன் சிங்கன் அல்லதுநரேந்திரபதியின் நகர வாழ்க்கை’, ‘ இந்தியா - இலங்கை ஒப்பந்தம்’, ‘ தொழிலாளர் சட்ட புஸ்த்தகம்’, ‘ The Planter Raj’, ‘The Ceylon & Indian Critics’ ‘கணக்குப்பதிவு நூல்’, ‘ கணக்குப் பரிசோதனை’, ‘ ஆபில் எஞ்சின்’, போன்ற நூல்களையும் எழுதி வெளியிட்டவர்.

அந்த வரிசையில் 1937 ஆம் அவர் வெளியிட்ட நூல்களில் ஒன்று ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’. இந்த நாடகத்தில் வரும் பாடல்களை எழுதியவர் ஶ்ரீமதி கோ.ந.மீனாட்சிம்மாள்என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த நூலினை கோ.நடேசய்யர் யாருக்கு உரிமையாக்கியுள்ளார் என்பதுஉணர்ச்சிகரமானது.

“அந்நியர் லாபம் பெற அந்திய நாட்டில் நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் வீழ உழைத்துப் போதிய ஊதியமும் பெறாதுஉழலும் எனது இந்திய சகோதர சகோதரிகளுக்கு இந்தூல் உரிமையாக்கப்பெற்றது” எனக்குறிக்கின்றார்கோ.நடேசய்யர்.

இந்த நாடக நூல் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் வரலாற்று ஆவணம் என்றவகையில் இதனை 2018 ஆண்டு மறுபதிப்பு செய்துள்ளார் பத்திரிகையாளரும் எழுத்தாளருமான அந்தனிஜீவா. 1937 ஆம் ஆண்டுகொழும்பு கமலா அச்சகத்தில் முதற்பதிப்பாக அச்சிடப்பட்டுள்ள இந்த நூலை கொழும்பு, குமரன் பதிப்பகம் ( புத்தக இல்லம்) மறுபதிப்பு செய்துள்ளது.

இலக்கியப் பயணியான ( Literary Traveller) அந்தனிஜீவா இந்தியா சென்றிருந்த சமயம் சென்னையில்நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் சென்னை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம் பற்றிய சிறப்பிதழாகவெளிவந்திருந்த ‘மாற்றுவெளி’ இதழில் ஆங்கில விரிவுரையாளரும் நாடக செயற்பாட்டாளருமானதிருமதி.

அ.மங்கை எழுதியிருந்த கட்டுரையில் இந்த நடேசய்யரின் நாடக நூலைப் படித்ததாக குறிப்பிட்டி ருந்ததை அறிந்து, ரோஜா முத்தையா நூலகத்துக்குச் சென்று அந்தப் பிரதியினைப் பெற்று இந்தமறுபதிப்பைக் கொண்டுவந்துள்ளார். அத்துடன் அ.மங்கை எழுதிய ‘மாற்றுவெளி’ ( 2010) கட்டுரையையும் இந்தநூலில் இணைத்துள்ளார். அதில் ‘நான் அறிந்தவரையில் தமிழில் அரசியல் அரங்கம் குறித்த வரலாற்றைஎழுதுகையில் தொழிற்சங்கவாதியாகவும் அரசியலில் தீவிரமாகவும் பணியாற்றிய ஒருவரின் நாடக முயற்சியாகஇந்நாடகத்தைக் காணலாம்’ என அ.மங்கை பதிவு செய்துள்ளமைக் குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் 2011 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘கேசரி தகவல் களஞ்சியத்தில்’ ஆய்வறிஞர் மு.நித்தியானந்தன்எழுதியுள்ள கட்டுரையை இந்த நூலுக்கான முன்னுரையாகவும் இணைத்துள்ளார் பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா. அந்த கட்டுரையில் அற்புதமான பல தகவல்களைத் தரும் அது.நித்தியானந்தன் இறுதியாக இவ்வாறு நிறைவுசெய்கிறார்:

‘இந்த நாடகத்திற்கு நடேசய்யர் எழுதியிருக்கும் முகவுரை இலங்கையில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்களின்நிலைமை பற்றிய அரசியல் பிரகடனமாகும்.இந்தியாவில் இருந்து இலங்கைக்கு வரும் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் ஆசைவார்த்தை காட்டி ஏமாற்றப்பட்டு கடத்தப்பட்டு வருபவர்கள்தானே தவிர, தமதுசுயவிருப்பின் தெரிவில் வருபவர்கள் அல்லர் என்பதை நடேசய்யர் இந்நாடகநூலில் ஆணித்தரமாகவலியுறுத்துகிறார். இந்தத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதுதான்நடேசய்யர் இந்நூலில் உணர்த்த விரும்பும் உண்மையாகும்’.

இந்த மறுபதிப்பு நூலின் வெளியீட்டினை 2017 செப்தெம்பரில் பிரான்சில் இடம்பெற்ற உலகத்தமிழ் நாடகவிழாவில் நடாத்த பதிப்பாசிரியர் அந்தனிஜீவா எண்ணியிருந்தாலும் அது சாத்மியமற்றுப் போகவே, அதே ஆண்டுதமிழ்நாடு திண்டுக்கல் காந்தி கிராம் கிராமிய பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பெற்ற மலையக இலக்கியஆய்வரங்கில் அப்போதைய இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த மயிலவாகனம் திலகராஜாகரங்களில் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தினருக்கு வெளியிட்டு வைத்தார்.

அதனை அடுத்து 2018 ஆம் ஆண்டுகொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்தில் அறிமுகவிழாவினை நடாத்தி இருந்தார். இதன்போது கிழக்குப்பல்கலைக்கழகத்தின் ஓய்வுநிலைப் பேராசிரியர் செ.யோகராசா ‘ஈழத்தின் முதலாவது அரசியல் நாடக நூல்’ கோ.நடேசய்யரின் ‘இலங்கைத் தோட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் அந்தரப் பிழைப்பு நாடகம்’ எனஆதாரபூர்வமாக உரையாற்றி இருந்தார். இந்த விழாவிலும் கலந்து கொண்டு கருத்துரை வழங்கியதுடன் 50 பிரதிகளையும் கொள்வனவு செய்து மலையகப் பிரதேச நூலகங்களுக்கு வழங்கிவைத்திருந்தார் ம.திலகராஜா.

இந்த மறுபதிப்பைச் செய்து வெளியிட்ட அந்தனிஜீவா அனைவரதும் பாராட்டுக்குரியவர். அதேநேரம் இந்தநூலின் பிரதிகளை வாங்கி வாசித்து இந்த நாடகத்தை மேடையேற்றுவதே பதிப்பாசிரியருக்கும் நூலாசிரியர்கோ.நடேசய்யருக்கும் வழங்கும் கௌரவமாகும்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ஆயிரமும் காரணங்களும்

- மயில்வாகனம் திலகராஜா

தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கான ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளம் பெற்றுக் கொடுக்கபடவுள்ளதான அறிவிப்பும் - பேச்சுவார்த்தைகளும்- மறுப்புகளும் - போராட்டங்களும் - வாக்குறுதிகளும் - ஆட்சிமாற்றமும் - அமைச்சரவைப் பத்திரமும் - மீண்டும் பேச்சுவார்த்தையும் - வழங்கப்படாமைக்கான காரணங்களும் என ஐந்து வருடங்கள் கடந்து செல்கின்றன.

 

2015 பொதுத்தேர்தல் பிரசார மேடைகளில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதி 2020 பொதுத்தேர்தலிலும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த 2020 தேர்தலுக்கு முன்பதாக அதனைக் கொடுத்துவிட்டால் தேர்தலில் பெரு வெற்றிப்பெற்று விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் 2020 ஜனவரி யில் முன்வைக்கப்பட்ட அமைச்சரவைப் பத்திரமும் இப்போது அர்த்தமற்றதொன்றாகவே தோன்றுகிறது. இதனைப் பெற்றுக் கொடுத்துவிடுவதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்களும் நன்மையடைந்து அதனால் அரசியல் இலாபம் ஒன்றும் அடையப்படமுடியுமெனில் அதற்கான இறுதி சந்தர்ப்பம் எதிர்வரும் வெள்ளிக்கிழமை ஜூலை 10 ஆம்திகதி யாகும்.

ஒவ்வொரு மாதமும் பத்தாம் திகதி அதற்கு முதல் மாத சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் நிலையில், ஜூலை மாதச்சம்பளத் தொகையில் அது சேர்க்கப்படுமானால் ஆகஸ்ட் 10 ஆம் திகதியே கிடைக்கும். அப்போது (ஆகஸ்ட் 5 ) பொதுத்தேர்தல் நிறைவுபெற்றிருக்கும். எனவே அரசியல் இலாபம் இல்லாது தொழிலாளர் நலனில் அக்கறை கொண்டு பொதுத்தேர்தலுக்குப் பின்னான மாதங்களில் ஆயிரம் ரூபா வழங்கப்படும் என எதிர்பார்ப்பு கொள்ள முடியாதுள்ளது. மாறாக அப்போதும் ஏன் ஆயிரம் ரூபா கொடுக்க முடியாது? என்பதற்கான காரணத்தையே கேட்கநேரலாம். காரணம் இப்போதே அதற்கான காரணம் தேடித்தேடி கண்டுபிடிக்கப்பட்டு சொல்லப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

 

இறுதியாக கடந்த புதன்கிழமை இடம்பெற்ற தமிழ் ஊடகங்களின் செய்திப் பிரதானிகள் உடனான சந்திப்பில் பிரமர் மகிந்த ராஜபக்‌ஷ ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடித்துள்ளார். அதுதான் தேர்தல் காலத்தில் இந்தத் தொகை வழங்கப்படுமாக இருந்தால் அதனை சுயாதீன தேர்தல் ஆணைக்குழு வாக்காளருக்கான லஞ்சம் வழங்கலாகப் பார்க்கக் கூடும் என்பதாகும். ஏற்கனவே மார்ச் முதலாம் திகதி முதல் ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளமாக நாள் ஒன்றுக்கு வழங்கப்படும் என அமைச்சரவைப் பத்திரம் ஊடாக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளதாக “தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்” கோஷத்தோடு ஜனவரி 15 அறிவிக்கப்பட்ட போது ஏப்ரல் 10 ஆம் திகதி வழங்கப்பட்டிருக்கக் கூடிய மார்ச் மாத சம்பளத்தில் கிடைத்திருக்க வேண்டும்.

அதன்போது ஏப்ரல் 25 பொதுத்தேர்தல் என அறிவிக்கப்பட்டது. எனவே ஏப்ரல் 10 தேர்தல் பிரசார காலமாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். எனவே மார்ச் 11 ல் தேர்தல் ஆணைக்குழு காரியாலயத்தில் இடம்பெற்ற கட்சி செயலாளர்கள் கூட்டத்தில் இது தொடர்பில் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. அதன்போது பதில் வழங்கிய தேர்தல் ஆணைக்குழு தலைவர் “பொதுத்தேர்தல் அறிவிப்புக்கு முன்னதாகவே அமைச்சரவை அனுமதிக்கப்பட்ட இந்த விடயத்தை அதுவும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பளம் தொடர்பான இந்த விடயத்தினை ஆணைக்குழு எந்தவித்த்திலும் தடுக்காது” என உறுதி வழங்கப்பட்டது.

 

எனவே இப்போது தேர்தல் காலத்தில் இந்த சம்பளவுயர்வு வழங்கப்பட்டால் தேர்தல் ஆணைக்குழு அதனை லஞ்சம் என குற்றம் சுமத்தலாம் என்ற பிரதமரின் கருத்து ஒரு நொண்டிச் சாட்டு. ஏனெனில் இதற்கு முன்னதாக உறுதி செய்யப்பட்ட மார்ச் முதலாம் திகதி முதல் கொடுக்கப்படாமைக்கான காரணமாக “கொரொனா” முன்வைக்கப்பட்டது. அதுவும் நொண்டிச்சாட்டே என்பது அப்போதே தெளிவாகியது. ஏனெனில் கொரொனா வுக்கான ஊரடங்கு அறிவிப்பு வந்ததே மார்ச் 19 ஆம்திகதி இரவுதான். எனவே மார்ச் ஒன்று முதலே அதற்கான காரணம் கண்டறியப்பட்டமை கண்துடைப்பே அன்றி வேறில்லை.

 

இப்படி காலத்துக்குக் காலம் ஆரிரம் ரூபா வழங்கப்படாமைக்கு அரசாங்கம் பலவித காரணங்களை கண்டறிய முற்படுகிறதே தவிர அதனைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்கான பொறிமுறை அரசாங்கத்திடம் இல்லை என்பதே உண்மை. இந்த அரசாங்கத்திடம் மட்டுமல்ல இதற்கு முன்னதான அரசாங்கத்திடமும் அதற்கு முன்னரும் கூட இருக்கவில்லை.

 

1992 ஆம் ஆண்டு பெருந்தோட்டங்கள் தனியார்மயப்படுத்தலுக்கு உள்ளானதன் பின்னர் அந்தப் பெருந்தோட்டத்துறை தொழிலாளர்களின் சம்பளவிடயத்தில் அரசாங்கம் கொண்டிருந்த கட்டுப்பாடுகள் அதிகாரங்கள் எல்லாமே இழக்கப்பட்டன. சம்பளநிர்ணய சபைச் சட்டத்தின் பிரகாரம் அரசாங்கமும் ஓர் அங்கமாக பேச்சுவார்த்தைகளில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு இழக்கப்பட்டது.

 

கூட்டு ஒப்பந்த அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நாட்சம்பளம் தீர்மானிக்கப்படும் முறைமை நடைமுறைக்கு வந்ததோடு தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகளும் - தோட்ட முதலாளிகளும் கூடிப்பேசித் தீர்மானித்துவிடுவதால் அரசாங்கம் அந்த விடயத்தில் ஒரு பார்வையாளர் மட்டுமே. ஏதேனும் அரசியல் அழுத்தங்களால் தொழில் அமைச்சரோ அல்லது அவரின் பிரதிநிதிகளோ அந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளின் போது அல்லது ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடும்போது பார்வையாளர்களாக அமரந்திருந்திருக்கின்றார்களே அன்றி அவர்களுக்கு அந்தத் தொகையைத் தீர்மானிக்கும் எந்த அதிகாரமும் இருந்திருக்கவில்லை.

 

பேச்சுவார்த்தை மேசையில் அமர்ந்திருக்கும் தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதி அமைச்சராகவும் ( தொழில் அமைச்சர் அல்லாத) செயற்பட்டு வந்ததால் அரசாங்கத்தின் தலையீட்டுடன் சம்பளம் பேசித்தீர்மானிக்கப்பட்டதான ஒரு மாயை ( Illusion) உருவாக்கப்பட்டு வந்தது. அந்த மாயை யை மேலும் விரிவாக்க தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதியான அந்த அமைச்சர் அப்போது ஜனாதிபதியாக அல்லது பிரதமராக இருப்பவர் முன்னிலையில் தோட்ட முதலாளிகளுடன் கையொப்பம் இட்டு பந்தா காட்டிவிடுவதால் அரசாங்கம் தலையிட்டு தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வு பெற்றுக் கொடுக்கப்பட்டதான ஒரு தோற்றப்பாடு மக்களுக்கும் காட்டப்பட்டது. ஆனால், அந்த ஒப்பந்தத்துக்கு உள்ளே என்ன உள்ளது என்பதை ஜனாதிபதியோ அல்லது பிதரமரோ அறியார். அதற்கான தேவையும் அவருக்கு எழுந்திருக்கவில்லை. அதனை அமைச்சுப் பதவிகள் கொடுக்கும்போதே அவர்கள் கைகழுவி விட்டிருந்தனர்.

இப்போதைய கள நிலவரங்களின்படி அப்படி காட்சிப்பொருளாக கையொப்பம் இடும் தரப்பினர் நடுவே நிற்கும் நிலைமை ஜனாதிபதிக்கோ அல்லது பிரதமருக்கோ இல்லை. தாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளம் பெற்றுக் கொடுப்போம் என எதிர்க்கட்சி வரிசையில் இருந்துகொண்டு பாராளுமன்றத்தில் கொச்சைத் தமிழில் அடிக்கடி கூவியவர் மகிந்தானந்த அளுத்கமகே. அவரும் ஒரு தோட்டத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கத் தலைவர் என்பது பலரும் அறியாத செய்தி. அந்த சங்கத்தின் பதிவு செய்யப்பட்ட “இடாப்புப்” பெயர் என்ன என்று ஊர்ஜிதமாக தெரியாத நிலையில் நாவலப்பிட்டி பகுதியில் “மகிந்தானந்த யூனியன்” என அதன் “வீட்டுப் பெயரில்” தொழிலாளர்கள் அதில் அங்கம் வகிக்கின்றனர்.

கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் பிரசாரங்களின்போது இந்த ஆயிரம் ரூபா சம்பளவிவகாரத்தை தாங்கள் வந்ததும் நடைமுறைப்படுத்துவோம் என்றவர்கள் தேர்தல் விஞ்ஞாபனம் வெளியிடும் நாளில் அங்கே கண்ணில்பட்ட தோட்டத் தொழிலாளி பெண் ஒருவரை தன் அருகே அழைத்த ஜனாதிபதி அவரது சுக நலன்களை விசாரித்ததுடன் தேர்தல் முடிந்த கையோடு நவம்பர் 19 முதல் அதனைப் பெற்றுக் கொடுப்பதாக உறுதி அளித்ததாக அப்போது ஊடகங்களில் கருத்துத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அது நடைமுறைச் சாத்தியமில்லாதது என அப்போதைய வேட்பாளரும் இப்போதைய ஜனாதிபதியுமான கோட்டபாய ராஜபக்‌ஷ அறிந்துகொண்டு தான் ஜனாதிபதியானதும் இதனை செய்ய முயற்சித்து இருக்கலாம். இதன்போதும் அவருக்காக அங்கும் இங்கும் ஓடித்திரிந்தவர் மகிந்தானந்த அளுத்கமகே ஆவார். அதன் பின்னர் ஜனாதிபதி ஓர் ஆய்வினைச் செய்திருக்க வேண்டும். அப்போதே இந்தப் பிரச்சினையின் ஆழ அகலங்களை அவர் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அதற்கிடையில் பொதுத்தேர்தல் காலமும் நெருங்க, கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முயற்சி எடுத்துள்ளதான தோற்றப்பாட்டினைக் காட்ட அவரது முன்னெடுப்பிலேயே அமைச்சரவைப் பத்திரம் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அதற்கு அனுமதியும் கிடைத்தது.

 

அமைச்சரவைப் பத்திரத்துக்கு அனுமதி கிடைத்தவுடன் வழங்கப்படுவதாக இருந்தால் இந்த நாட்டில் எத்தனையோ விடயங்கள் இன்று நிறைவு பெற்று இருக்கும். கடந்த அரசாங்கத்தில் நாளாந்த மானியமாக 50/= கொடுப்பதற்கு பெருந்தோட்டத்துறை அமைச்சரும், அப்போதைய

பிரதமரும் தனித்தனியே அத்தகைய பத்திரம் சமர்ப்பித்து அவை அனுமதிக்கப்பட்ட போதும் இன்று வரை அது கொடுக்கப்படவில்லை. எனவே தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு நடைமுறை அப்படி ஆனதல்ல என்பதை இப்போதே “அரசாங்கங்கள் “ உணரத் தொடங்குகின்றன.

 

தாங்கள் என்னதான் அமைச்சரவையில் தீர்மானம் எடுத்தாலும் ஆயிரம் ரூபாவை அடிப்படைச் சம்பளமாக கொடுப்பதாக இல்லையா என்பதை தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அந்த கம்பனிகளை நடாத்தும் தோட்ட முதலாளிகள் கைகளிலேயே உள்ளது. கம்பனிகளை பொறுத்தவரை இலங்கை குறைந்தபட்ச சம்பளச் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள குறைந்தபட்ச வேதனமான 400/= ககும் மேலான ஒரு தொகையாக 700/=ஐ அடிப்படை சம்பளமாக இப்போது கொடுக்கின்றன. அதுவும் ஒப்பந்த தொழிலாளர்கள் விடயத்தில் குறைந்தபட்ச சம்பளச் சட்டம் அவ்வளவு இறுக்கமானதாகவும் இல்லை.

 

எனவே அவர்கள் நிலையில் சட்டத்தை மீறவில்லை என நினைக்கின்றனர். ஆனால் பொதுவான சட்டமான இதில் அடங்கும் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அப்படி ஒன்றும் இலகுவான வேலையில் ஈடுபடவில்லை. அவர்களுக்கு ஆயிரம் ரூபா அல்ல அதற்கு மேலும் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு முதலில் வரவேண்டும். அந்த உணர்வை ஆட்சியாளர்கள் பெறாதவரை இந்தப் பிரச்சினை அவர்களுக்கு பத்தோடு பதினொன்றுதான்.

 

ஒன்றில் அடிப்படைச் சம்பளமாக ஆயிரம் ரூபாவைப் பெற்றுக் கொடுக்க குறைந்த பட்ச சம்பளச் சட்டத்தைத் திருத்தி ஆயிரமாக அதனை உயர்த்த வேண்டும். இதனால் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மாத்திரம் இன்று ஏனைய தொழில் துறை நாட்கூலித் தொழிலாளர்களும் நன்மைப் பெறுவர். அல்லது ஆயிரம் ரூபாவையும் விட அதிகமாக நாளாந்தம் உழைக்கக்கூடியதாக தோட்டத் தொழிலாளர்களை சிறுதோட்ட உடமையாளராக்க வேண்டும். இதனை தென்பகுதி சிங்கள மக்களுக்கு “அரசாங்கங்கள்” செய்து கொடுத்துள்ளன.

 

எனவே பொறுப்புள்ள அரசாங்கங்கம் எனில் பொருத்தமான தீர்வை முன்வைக்குமேயன்றி கொடுக்காமல் இருப்பதற்கான காரணங்களைத் தேடித் தேடி கண்டறியாது!

( மஸ்கெலியா பகுதி தோட்டம் ஒன்றில் தற்போதைய நாட்சம்பளம் பகிரங்கமாக விபரக்கப்பட்டுள்ள காட்சி - படம்)

 


'கொரொனா ஏற்படுத்தும் கல்விச்சவால்'

-மயில்வாகனம் திலகராஜா
இலங்கையில் மக்களுக்கு இலவசக் கல்வி வழங்கப்படுகிறது என்பது இலங்கையின் பெருமைகளில் ஒன்று. அந்த இலவச கல்வி என்பதனை சிங்களத்தில் “நொமிலே அத்யாப்பனய” என அவர்கள் விளிப்பதில்லை. மாறாக “நிதஹஸ் அத்யாப்பனய” என்றே விளிக்கிறார்கள். அதனைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் “சுயாதீனக் கல்வி” அல்லது “ சுதந்திரக் கல்வி” என தமிழில் பொருள்படும். எனவே தமிழில் எப்படி இலவசக்கல்வி என மொழியெர்க்கப்பட்டது என ஆராய்ந்தால் அது ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்க்கப்பட்டு இருக்கலாம்.
ஆங்கிலத்தில் அது “ப்ரீ எடியுகேஷன்” ( Free Education) என சொல்லப்படுகிறது. Free எனும் ஆங்கிலச் சொல்லை தமிழுக்கு மொழி பெயர்ந்தால் “இலவசம்” என்றும் சொல்லலாம். சுதந்திரம் என்றும் சொல்லலாம். எனவே இலங்கையில் C.W.W கண்ணங்கர அவர்களால் முன்மொழியப்பட்ட ஒரு கல்வி முறைமையை சிங்களவர் சுதந்திர கல்வி என்றும் ( நிதஹஸ் அத்யாப்பனய) தமிழர்கள் அதனை “இலவச” கல்வி என்றும் பொருள் கொண்டார்கள் என கொள்வோம்.
இனி இலவச கல்வி எனும் வழக்குச் சொல்லே இந்த கட்டுரையில் கையாளப்படும். இந்த இலவச கல்வி (Free Education ) இலங கையில் Fair Education ( நியாயமான கல்வி) ஆக நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதா என்பது குறித்த கேள்வியை எழுப்பும் தேவை எழுகிறது.
இலங்கையின் இலவசக்கல்வியின் தந்தை என போற்றப்படும் சி.டபிள்யு.டபிள்யு. கண்ணங்கர 1940 களில் கல்வி அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் அதனை அறிமுகம் செய்கிறார். அப்போது சர்வஜன வாக்குரிமையின் கீழ் 1931 ஆம் ஆண்டு வாக்குரிமை பெற்றுக் கொண்ட இந்திய வம்சாவளி பெருந்தோட்ட மக்கள் இலங்கை பிரஜைகளானபோதும் இந்த இலவச கல்வி இவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை என்பதன் அடிப்படையிலேயே இந்தக் கட்டுரையில் இலங்கையின் இலவச கல்வி அறிமுகம் நியாயமான கல்வி அறிமுகமாக இருந்ததா ( Whether introduction of Free education was fair) எனும் கேள்வியை முன்வைக்க வேண்டி வருகிறது.
அன்று அப்படி நடந்திருக்கவில்லை. மலையகப் பெருந்தோட்டங்களில் இயங்கியவை “தோட்டப் பாடசாலைகளாக” வும் மலையக நகரங்களை அண்டிய பாடசாலைகள் கிறிஸ்த்தவ மிஷனரி பாடசாலைகளாகவுமே இயங்கின. இவை இரண்டுமே தற்போது அரசாங்க பாடசாலைகளாக இயங்குவது நாமறிந்ததே. ஆனால் இவை எப்போது அரசாங்கத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்பதன அடிப்படையிலேயே இலவச கல்வி மலையக மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டதில் “நியாயம்” ( Fair) கிடைக்கவில்லை என்பது ஆராயப்பட வேண்டி உள்ளது.
மலையகப் பெருந்தோட்டப் பாடசாலைகள் எவ்வாறு உருவாகின என்பது தொடர்பாக புரிதலைப் பெற 2008 ஒக்டோபர் 5 வீரகேசரி வார வெளியீட்டில் லன்டனில் இருந்து மு.நித்தியானந்தன் எழுதிய “ தோட்டப் பாடசாலைகளுக்காக லன்டனில் ஒலித்த குரல்” எனும் தொடர் கட்டுரையை மீள்பிரசுரம் செய்வது நல்லது.
அதே நேரம் தோட்டப்பகுதிகளில் இயங்கிய தன்னார்வ பாடசாலைகளை அரசாங்கத்தைப் பொறுப்பேற்று நடாத்தக் கோரி போராட்டம் நடாத்திய கல்விச்சேவகர் ‘பாரதி’ ராமசாமி ( பசறை) வை. தேவராஜ் ( ஹாலிஎல) போன்ற பெரியவர்கள் நம்மிடையே இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதையும் இங்கே நினைவுபடுத்த வேண்டி உள்ளது. பெரியவர் ராமசாமி அவர்கள் “பாரதி” பெயரில் ஆரம்பித்து நடாத்திய தன்னார் பாடசாலையை வளர்த்தெடுத்து இதனை என்னால் தனிப்பட்ட ரீதியில் நடாத்த முடியாமல் உள்ளது “அரசாங்கமே பொறுப்பெடு” எனும் போராட்டம் செய்து உருவானதே இன்று பதுளை மூன்றாம் கட்டையில் பாரதி தமிழ் வித்தியாலயம் அரசாங்க பாடசாலையாக இயங்கி வருகிறது. இது நடந்தது 60 களில்.
இதற்கு தலைமை கொடுத்தவர்கள் இன்றும் நம்மிடையே வாழ்கிறார்கள் என்பது மலையக கல்வி நிலை குறித்த ஆழமான பார்வைகளை நம்முள் விரிவுபடுத்துகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை ( கட்டுரையாளர்) இலங்கையின் இலவசக் கல்வியின் தந்தை ‘கண்ணங்கர’ என்றால் மலையக கல்வியின் தந்தை ‘பாரதி ராமசாமி’ என்பேன். அது அவரவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தின் அடிப்படையில் எழும் பெயர் அல்ல. அவர்களது செயல்வாத எண்ணக்கரு ( Concept & Activism ) சார்ந்தது. நகரங்களில் இயங்கிய கிறிஸ்த்தவ மிஷனரி பாடசாலைகளும் காலத்துக்கு காலம் அரசாங்க பாடசாலைகள் ஆகிவந்தன. அது 60 களுக்கு முன்னதாகவே இடம் பெற்றுள்ளது. ஹட்டன் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி, இறக்குவான பரி.யோவான் போன்ற இன்றைய அரசாங்க பாடசாலைகளாகவே 125 வருடங்களைக் கடக்கவில்லை.
ஆரம்பத்தில் மிஷனரி பாடசாலைகளாக இருந்தே பின்னர் அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றது. கவிஞர் சிவி வேலுப்பிள்ளை கற்ற காலத்தில் ஹைலன்ஸ் கல்லூரி யின் பெயர் மெதடிஸ்ட் ஆண்கள் கல்லூரி என்றே மிஷனரி பாடசாலையாக இயங்கி இருக்கிறது. இன்றும் அங்கே விளையாட்டுப் போட்டிக்கான இல்லங்களின் பெயர்கள் தோர்ப், நெல்சன், கோர்னிஸ், செனரத்ன என முன்னைய கால நிர்வாகிகள் பெயரிலேயே உள்ளன. தலவாக்கலை சென்.பெட்ரிக்ஸ் இன்று அரசாங்க பாடசாலை ஆயினும் முன்னர் அது யாழ்.சென். பெட்ரிக்ஸ் கல்லூரியின் கிளைப்படாசாலையாகவே இயங்கியுள்ளது.
 
எப்படியோ 1972 ஆம் ஆண்டு இலங்கை குடியரசானதோடு தோட்ட நிர்வாகத்தின் கீழ் இயங்கிவந்த தோட்டப் பாடசாலைகளை அரசாங்கப் பாடசாலைகளாக அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றது. என்றாலும் 1980 களில் இருந்தே அது நடைமுறைக்கு வந்தது. “1979 ஆம் ஆண்டு பாலர் வகுப்புக்காக நான் தோட்டப் பாடசாலையில் சேர்க்கப்பட்டேன். அங்கே கல்லுக் குச்சியும் சிலேட்டும் எனக்கு கல்வி உபகரணங்களாக இருந்தன” ( கட்டுரையாளர்) என்ற உணர்வுடனான உண்மை இது.
1980 களிக்குப் பின்னான கல்வி அமைச்சின் கீழான கண்ணங்கரவின் இலவச கல்வி மலையகத் தோட்டப் பாடசாலைகளுக்கும் கிடைக்க ஆரம்பிக்கிறது. அரசாங்கத்துக்கு பொறுப்பேற்றல் என்பது உள்ளதை உள்ளபடி ஏற்பது. இங்கு தோட்டப்படசாலைகளுக்கு பாடவிதான முறைமைகள், நிர்வாக சுற்றுநிருபங்கள, அதிபர் ஆசிரியர் சம்பளங்கள் முதலான விடயங்கள் மாற்றம் பெற்றனவே தவிர பௌதீக நிலைமைகளில் மாற்றம் ஏதும் இடம்பெறவில்லை. அதாவது கட்டடம், மைதானம், உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் தரம் உயர்த்தப்படவில்லை.
1990 களில் இதற்கான தேவை உணரப்பட்டபோது வெளிநாட்டுத் தொண்டு நிறுவனங்களான GTZ (ஜேர்மனி), SIDA ( சுவீடன் ) போன்றவை உதவ முன்வந்தன. அதன்போது தோட்டப் பாடசாலை அலகு ( Plantation Schools Unit) என்ற ஒரு அலகு மத்திய கல்வி அமைச்சின் கீழ் இயங்கத் தொடங்கியது. இப்போதும் இயங்குகிறது. இத்தகைய தொண்டு நிறுவனங்களின் நிகழ்ச்சித் திட்டங்களின் ( Project ) நிறைவுக்குப் பின்னர் இலங்கை அரசாங்கம், நாற்பது வருடங்களின் பின்னர் உள்வாங்கிக்கொண்ட “தோட்டப் பாடசாலைகளை” அரசாங்கப் பாடசாலைகளாக ஆக்கிக் கொள்ள எத்தகைய சிறப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்தது ? செய்துவருகிறது ? எனும் பெரும் கேள்வி எம்முன் நிற்கிறது.
இது ஒரு புறம் இருக்க மாகாண சபை முறைமை (1988) இலங்கையில் அறிமுகம் செய்துவைத்ததன் பின்னர் கல்வி நிர்வாக முறைமை அடிப்படையில் மத்திய அரசாங்கத்துடன் துண்டிக்கப்பட்டு மாகாண அரசுகளின் மாற்றப்பட்டது. இதன்போது “தேசிய” அரசாங்க பாடசாலைகளாக பொறுப்பேற்கப்பட்ட “தோட்டப்பாடசாலைகள்” அனைத்தும் “மாகாண” ( சபைகளின்) அரசாங்கங்களின் பொறுப்புக்கு மாற்றப்பட்டன. இதனகத்துப் பின்னர் ம
லையகப் பெருந்தோட்டப் பாடசாலைகள் எவ்வாறு நிர்வாகிக்கப்பட்டன? படுகின்றன ? எனும் இன்னும் ஒரு கேள்வியும் எழுகின்றது?

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பின்னாலும் கற்றல், கற்பித்தல் சார் அபிவிருத்தி அறவே இடம்பெறவில்லை என்பது வாதமல்ல. அதில் ஏற்பட்டிருக்க கூடிய மறுமலர்ச்சி - மாற்றம் - முன்னேற்றம் தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியது. அதே நேரம் அவை எதிர்நோக்கும்

 சவால்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்து அடுத்த க
ட்டத்துக்கு முன் நகர வேண்டியுள்ளதை இந்த கோவிட் - 19 ( கொரொனா) தாக்கம் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
கொரொனாவுக்குப் பின்னான பௌதீக தாக்கங்கள் அதாவது கைகழுவும் வசதி, அதற்கான தண்ணீர் வசதி, மலசலகூட வசதிகள் அதற்கான பராமரிப்புகள், தூ
ர இடைவெளியைப் பேணி வகுப்பறைகள் அமைக்க நேர்ந்தால அத

ற்கான இடவசதி , அதனால் உருவாகும் கட்டடத் தேவை, அவை அமைக்கப்படுமானால் காணித்தேவை என பௌதீக தேவைகளின் தேவை விரிவடைந்து செல்கிறது. இது எல்லாப்பாட

சாலைகளுக்குமான பிரச்சினை என “ஒட்டுமொத்தப் பார்வைக்குள்” உள்ளடக்கப்படும் ஓர் ‘அரசியல் பதில்’ அளிக்கப்படக் கூடும் என்பதற்காகவே இங்கே வரலாற்றுப் பின்புலத்துடன் இந்தக் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
மறுபுறமாக கொரொனா உருவாக்கி இருக்கும் இலத்திரனியல் கல்வி முறை போக்ககினை ( E- learning trend ) எதிர்கொள்ள மலையகப் பெருந்தோட்ட மாணவர்களைத் தயார்செய்வதில் உள்ள சவால்களை எடுத்தாராயப்படவேண்டிய விடயமாக உள்ளது. வீடுகளில் - பாடசாலைகளில் பாதுகாப்பான மின்சார வழங்கல் கிடைக்கிறதா?, கண்ணி அல்லது அதற்கு இணையான இலத்திரனியல் சாதனங்கள் ( mobile phone,tab, I pad etc) கிடைக்கின்ற வாய்ப்பு? கிடைத்தால் அதற்கு வலையமைப்பு வாய்ப்புகள் ( tower/ network) அதுவும் கிடைத்தால்  இப்போது பரவலாகப்  பேசப்படும் Zoom, Google meet, Microsoft team, hangout போன்ற செயலிகளை கையாளும் சூழல், அதற்கான அறிவுப்புலம், செலவு என பல தொடர் கேள்விகள் எம்மிடையே எழுகிறது.

இது தகவல் யுகம் ( informational age) எனும் அடிப்படையில் இன்றைய உலகம் எண்ணிமத்தால் ( Digital) கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது. அந்த கட்டமைவுக்குள் (Digital Divides ) எண்ணிமப் பிரித்தாளும் விதியின் அடிப்படையில் வசதி படைத்த மாணவர்களுக்கும் வசதி குறைந்த மாணவர்களுக்குமான இடைவெளி அதிகரிக்கும் சாத்தியப்பாடுகள் அதிகம்.
அரசியல் பிரித்தாளும் விதியினால் நான்கு தசாப்தங்கள் கடந்து கிடைத்த நியாயக் கல்வியை பயன்படுத்தி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தலையெடுத்த மலையகத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மீது ஓர் பேரிடியாக இந்த கொரொனா தாக்கம் தரும் எண்ணிமப்  பிரித்தாளும் பேரிடியையும் எதிர் கொள்ள நேரிடுமோ  எனும் அச்சத்தை  ஏற்படுத்துகிறது.
சகல பேதங்களுக்கும் அப்பால் மலையகம் ஐயாயிரம் ரூபா வட்டத்திற்கு வெளியே எதிர்கொள்ளும் சவால் இது.
பெரியவர் ராமசாமி அவர்களுடன் கட்டுரையாளர்...

எழுத்துலகத்திலும் அவரின் ஈடுபாடு ஒருபோதும் குறைந்ததில்லை

இலங்கைத்தேயிலையின்நூறாவது ஆண்டுநிறைவைக் கொண்டாடுவதற்காக, இலங்கைத்தேநீர் பிரசாரசபை தேயிலையின் நூற்றாண்டு வளர்ச்சி குறித்து சிறப்பு நூலினைஎழுதுவதற்கு D.M.Forrest  என்றஆங்கிலஎழுத்தாளரைப்பணியில்அமர்த்தி, A Hundred Years of Ceylon Tea (1867-1967)என்றநூலை1967ஆம்ஆண்டில்வெளியிட்டது.

இந்நூல் 320பக்கங்கள்கொண்டது.பதினாறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட இந்த நூலில், வெளிமடைக் குமரனின்வார்த்தைகளில் 'உதிரத்தை நீராக்கி தேயிலைக்கே ஊற்றிவிட்ட' மலையகத்தொழிலாளர்கள் பற்றி ஒரு அத்தியாயத்திற்குக்கூட இடமில்லாமல்போய்விட்டது.தோட்டத்துலயங்களிலிருந்து எழும் பெருங்கூச்சலும், தலைமுடியைப்பிடித்துக்கொண்டுஅவர்கள் போடும் சண்டைகளும் இந்த நூலாசிரியருக்கு, மலையக மக்களது சமூகவாழ்வின் முக்கிய அம்சங்களாகத் தோன்றி இருக்கிறது.

இலங்கையின் கோப்பி, தேயிலை, ரப்பர் தோட்டங்களில் அதன் 200 ஆண்டுகாலவரலாற்றில் மலையக மக்களின் ஒரு கோடி உயிர்களாவது பலியாகியுள்ளன.மலையகமக்களின் பேருழைப்பில், பெருமூச்சில், கண்ணீரில், வியர்வையில், ரத்தத்தில், ஏழ்மையில், ஏக்கத்தில், எலும்புக்கூடுகளில்தான்மலைநாடு அல்ல, முழு இலங்கையுமே வளம் கண்டது.அந்த மக்களின் உழைப்பில்தான்இலங்கை நவீனத்தைநோக்கி நகர்ந்தது. இலங்கையின் நாகரிக வளர்ச்சிக்கு, நவீனமோஸ்தர் வாழ்க்கைக்கு, ஆடம்பர வாழ்க்கைக்குஇந்த பஞ்சைபராரிகள்தான் ஓடாய்உழைத்தனர்.

 

ஆனால், வெள்ளை  ஏகாதிபத்தியக்கட்டமைப்பில்அவர்கள் மனிதர்களாகவேகணிக்கப்படவில்லை. Gangஎன்று அவர்கள்அழைக்கப்பட்டனர்; கம்பளிகளைப்போர்த்தியபடி தோட்டங்களில் வேலைபார்க்கும் தொழிலாளர்களைப்பார்க்கும்போது, ஒரு தோட்டத்துரைக்கு 'கறுத்த செம்மறியாட்டுக்கூட்டம்மேய்ந்துகொண்டிருப்பதை' போலத்தெரிந்திருக்கிறது. கோப்பித்தோட்டங்களில்வேலைபார்க்கப்போதுமான தொழிலாளர்கள் கிடைக்காதபோது, இந்தியாவிலிருந்துதொழிலாளர்களைக்கொண்டுவரஎவ்வளவுமுயற்சிகள் மேற்கொண்டபோதும், வேண்டியbodiesவந்து கிடைக்கவில்லை என்று ஒரு துரை ஆதங்கப்பட்டிருக்கிறான்.

 

'இலங்கையின்தமிழ்க்கூலி அதிர்ச்சிதரும் காட்டுமிராண்டி - அருவருக்கத்தக்க, பரிதாபகரமான சிருஷ்டி'என்று ஹென்றி டபிள்யு கேவ் என்ற எழுத்தாளர் வெறுப்பைஉமிழ்கிறார்.1911ஆம் ஆண்டில் இலங்கையின் குடிவிபரவியல் அறிக்கையில், ஒவ்வொரு இனத்தவரும் இலங்கை வரைபடத்தில் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும்தாங்கள் கண்டுபிடித்த கற்பனார்த்த தேசிய உடையில் நிமிர்ந்துவாசகரைநேரே பார்க்கும் பாணியில் தோன்ற, இந்தியத்தொழிலாளர் மட்டும் வளைந்துகுனிந்து, தேயிலைச்செடிக்கு உழைப்பை வழங்கும் பாவனையில், பார்ப்பவரின் பார்வைக்குள் வராமல் நின்றுகொண்டிருப்பதை பேராசிரியை நிராவிக்ரமசிங்க அவதானிக்கிறார்.

இவையெல்லாம் காலனியச்சித்திரம் என்றால், இலங்கையின்சுதந்திரத்திற்குப்பின் நிலை இன்னும் மோசமாகியது. 1948இல் இலங்கையின்அரசியல் வானில் ஒளிக்கிரணங்கள் வீசியபோது, மலையகத்தமிழர்கள் வாழ்விலோஅந்தகாரம் கவிழ்ந்தது. இலங்கை என்பது வெறும் பிராந்திய, புவியியல்பிரதேசமாகத்தோற்றம் தந்ததே தவிர, ஒரு தேசமாக உருவாகவில்லை. சிங்களவர்கள், தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள் இருந்தனரேதவிர, இலங்கையர்களைக்  காணவில்லை.  சிங்களவர்கள்என்று பெரும்பான்மை இனம் ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது. Majorities are made, not bornஎன்கிறார் Dru Gladney.பத்துலட்சம் மக்கள்  அரசியல் களத்திலிருந்து அநாயாசமாகக்கூட்டோடு தூக்கி எறியப்பட்டனர்.

இலங்கையில் அவர்கள் ரத்தமும் தசையுமாய் உயிர்கொண்டிருந்தாலும்  அரசியல்கண்களில் அவர்கள் அந்த நாட்டிற்கு உரியவர்கள் அல்லவர்களானார்கள். அவர்கள்இலங்கையர்கள் ஆகமாட்டார்கள் என்று அரசு கூறியது.அவர்கள்  இந்தியர்கள் ஆகமாட்டார்கள் என்று இந்திய அரசு கூறியது.

இலங்கையில் மலையக மக்கள் தங்கள் உரிமைக்காக நடத்திய போராட்டங்கள்நீண்டன. அந்த மக்களின் போராட்ட வரலாற்றை, சமகால பிரச்சினைகளை அவர்கள்  மத்தியிலிருந்து இளஞாயிறு போலெழுந்த மல்லியப்புசந்தி திலகர்இந்தநூலில்பேசுகிறார். 'மலைகளைப்பேசவிடுங்கள்' என்று தனது நூலுக்குஅவர் மகுடம் சூடியிருக்கிறார்.

Go Tell It on the mountain,

       over the hills and everywhere;

Go tell it on the Mountain,

       that Jesus Christ is born

என்ற ஆபிரிக்க-அமெரிக்க கிறிஸ்தவ பிரார்த்தனைப்பாடல் பிரபல்யம் மிக்கது.

அந்த அடியையொட்டி James Baldwinஎன்ற எழுத்தாளர் Go Tell It on the mountain  என்ற தலைப்பில் எழுதிய நாவல் இன்று கிளாசிக் அந்தஸ்தைஎட்டியிருக்கிறது.

இங்கெல்லாம் மலை என்பது உங்களின் செய்தியை வெறுமனே கேட்டுநிற்கும்passive பொருளாகவே அமைந்திருந்தது. அதுவும் நல்ல செய்திகளை மட்டுமே உரத்துப்பிரகடனப்படுத்துவதற்குரிய ஒரு இடமாகவே அதனைப்பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், மல்லியப்பு திலகர் மலைகளை வெறும் அசையாத,  உயர்ந்த பர்வதங்களாகமட்டுமே பாராது, இந்த நூலில் மலைகளைப் பேசவிட்டிருக்கிறார். விண்ணைத்தொடும் அந்த மலைகளுக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார். மலையக மக்களின் துயரவாழ்வினை, அவர்கள் காலம்காலமாகத் தாங்கிநின்ற சிலுவைகளை, பாடுகளை ,பலிகளைப் பேசுவதற்கு இந்த மலைகளைவிடத் தகுதியானது எது?  மலைக்குரல் என்றும், குன்றின் குரல் என்றும் ஏற்கெனவே இந்தக்குரல் நமக்குபழகிப்போயிருந்தாலும், 'மலைகளைப்பேசவிடுங்கள்'  என்ற தலைப்பிலே தொனிக்கும்காம்பீரியம், தற்துணிபு, தைரியம், எதற்கும் தளராதமனத்திண்மை என்பன, அத்தலைப்பிற்குத் தனிச்சோபை சேர்க்கிறது.

 மல்லியப்புசந்தி திலகர் பாராளுமன்றத்தில் ஆற்றிய உரையிலேதான் இந்த தலைப்பைத்தேர்கிறார். 'மலைகளின் மௌனத்திற்குக்கீழே பல குமுறல்கள் புதைந்துகிடக்கின்றன.மலைகளைப்பேச விடுங்கள்' என்று இந்த இளம் சிங்கம்அரசபேரவையிலேஆர்ப்பரித்திருக்கிறது. அந்த மலைகள் இந்த நூலிலே பேசுகின்றன.

தோய்ந்து துவண்டு கிடந்த மலையக அரசியலில் புதிய நட்சத்திரமாய்உதயமாகியவர் மல்லியப்பு சந்தி திலகர். நுவரெலியா தேர்தல் தொகுதியில் திலகர்போட்டியிட்டபோது அவருக்கு மக்கள் மத்தியில் இருந்த பெரும் செல்வாக்கை நான்நேரடியாகப்பார்த்திருக்கிறேன்.'ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கானதொழிலாளர்களைப்பார்க்கிறேன்' என்று ஹட்டனில் தொழில் பார்த்த ஒருசட்டத்தரணி தனது சமூக ஈடுபாட்டிற்கு சாட்சியம் சொல்கிறார்.

வெறுமனேதொழிலாளர்களைப்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுகூட சமூக சேவை என்றாகிப்போன  அவலச்சூழலில், ஒரு மின்வெட்டாய் வெளிக்கிளம்பியவர் திலகர். இலக்கியச்சூழலில்முதலில் அறிமுகமான திலகர், பின்னர் அரசியலில் தன்னைபட்டைதீட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு  மக்களின்பாஷையில்பேசத்தெரிந்திருக்கிறது.மக்களின் பிரச்சினைகள் எவையென்பதை அவர்மக்களின் நாடிபிடித்துப்பார்த்து அறிந்து வைத்திருக்கிறார்.

பாராளுமன்றத்தில்மலையக மக்களின் பிரச்சினைகள்  குறித்து, திலகர் சிங்களத்தில் ஆற்றிய உரைஅனைத்துப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கவனத்தினைப்பெற்றிருக்கிறது. இலங்கையின் மதிப்பாய்வினை நிறுவனமயப்படுத்தும் அம்சத்தைத் தேசியக்கொள்கையாகமுன்னெடுப்பதில் திலகர் வகிக்கும் பங்கு பாராட்டத்தக்கது. அமைச்சர் கபீர்ஹாசிம், பிரதிச்சபாநாயகர் ஆனந்த குமாரசிங்க ஆகியோருடன் இணைந்து,  இளைஞர்திலகர் மேற்கொண்டுவரும் பணி தேசியரீதியில்அவர்பெயரை என்றும்நிலைநிறுத்தும்.

பொருளாதார முகாமைத்துவ அறிவுடன், கணக்கியல் துறைசார்கல்வியுடன் அரசுத்திட்டங்களின் மதிப்பாய்வினை நெறிப்படுத்தும் தகைமையினைத்திலகர் கொண்டிருப்பது அவரின் செயல் திறனுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது.

மலையகத்தமிழர் சமூகத்தில் மாற்றம் கோரும் பேராவலில் பல்கலைக்கழகங்களிலிருந்து வெளியேறிய மலையக மாணவர்கள் தீவிரமாக செயற்பட்டகாலங்கள் உண்டு. நமது அனுபவத்தின் வரம்பில் இர. சிவலிங்கம் இத்தகையசெயற்பாட்டின் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார்.மலையகத்தின் படித்த இளைஞர்களின்ஆதர்ச அரசியல் தலைவராகத்திகழ்ந்தார்.அவரின் தலைமைப்பண்பும், எளிமையும், அர்ப்பணிப்பும், சொல்வன்மையும், தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஆற்றொழுக்காகஉரையாற்றும் திறனும், அயராத உழைப்பும் எழுத்துவன்மையும் அவரின் பெரும்பலமாகத்திகழ்ந்தன. எல்லாக் கட்டங்களிலும் தனது சமூக ஈடுபாட்டிலிருந்தும் அரசியல் செயற்பாட்டிலிருந்தும் அவர்ஒருபோதும் ஒதுங்கிக் கொண்டதில்லை.

இலங்கைப்பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளியேறிய மலையகப்பட்டதாரிகளில்,திலகர்  தனதுதனித்த அரசியல் பாதையை வெற்றிகரமாகச்செதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். வெவ்வேறு கட்டங்களில் வெவ்வேறு அமைப்புகளில்இணைந்து மலையக சமூக உணர்வுடன் செயற்பட்ட இளைஞர்களின் மிகப்பெரிய பட்டியலேநம்மிடம் உண்டு.பலர் தத்தம் தொழிற்பதவிகளில்உயர்நிலைகளை எட்டி, புதியதலைமுறைக்கு முன்னுதாரணங்களாகத்திகழ்ந்துள்ளனர்.

பல்கலைக்கழகங்களில் உன்னத பதவிகளைப் பெற்று  மலையக அறிவியல் தகைமைக்கு அணிசேர்த்திருக்கிறார்கள். இலக்கியத்துறையில் பெருமைப்படத்தக்க சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். கணக்காளர்களாக, சட்டத்தரணிகளாக, நல்லாசிரியர்களாக ,நீதியரசர்களாக, ராஜாங்கத்தூதுவர்களாகவெல்லாம் கிளைவிரித்து மலையகம் வலுப்பெற்றுவருகிறது.

மலையகப்பிரச்சினைகளைத் தேசியஅளவில் மட்டுமல்லாது சர்வதேச அளவிலும்எடுத்துச்செல்லும் வாய்ப்பும், அதற்கேற்ற தகுதியும் கொண்டவராகத் திலகர்திகழ்கிறார்.ஐரோப்பாவிலும் பிறவிடங்களிலும் நிகழும் இலக்கியச் சந்திப்புகளில்திலகர் மலையகம் குறித்து ஆற்றிய உரைகள் பெரும் தாக்கத்தைஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதனைச் சொல்லியாகவேண்டும்.மலையகத்திற்கும் புலம்பெயர் நாடுகளில் வாழ்வோருக்குமிடையிலான நல்லுறவுப்பாலமாக திலகர் இயங்குகிறார். நட்பினைப்பேணுவதில் திலகர் உன்னதமானவர். ஐரோப்பாவில் அவருக்கு நெருக்கமான நண்பர்கள் வட்டம் இருக்கிறது.

இந்தியவம்சாவளித்தமிழர்கள் என்று கூறுபவர்கள் துரோகிகள் என்றுமரணதண்டனைத்தீர்ப்பு வழங்கும் மகானுபவர்கள் உலவும் சூழலில், தாயகம்திரும்பிய மலையகத்தமிழர்களை மீண்டும் மலையக மண்ணுடன் இணைத்து, இந்தஇரட்டைவழிப்பயணத்தை மீட்டெடுத்ததில் திலகரின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.இச்சந்தர்ப்பத்தில் தமிழகத்திலிருந்து'மக்கள் மறுவாழ்வு' என்றபத்திரிகையை நடத்தி மறைந்த எழுத்தாளர்  தொ.சிக்கன்ராஜ்அவர்களை நினைவில்கொள்வது பொருந்தும்.

பரந்த பார்வையில் பிரச்சினைகளை அணுகும் சிந்தனையும், தொலைநோக்குப்பார்வையும் மக்களை அணுகும் சாதுரியமும் திலகரின் அரசியல்வெற்றிக்குக் கைகொடுத்திருக்கின்றன.

அரசியல், இலக்கிய ஆளுமைகளைக் கவனப்படுத்துவதில் திலகரின் பரிவும்பணிவும் அக்கறையும் தனித்து நோக்கத்தக்கது. ஒரு eccentricபோக்குடையவராகக்கருதப்படும் சக்தி அ.பாலஐயா அவர்களை இறுதிவரை பாதுகாத்துப்பேணியவர்திலகர். பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பியை அவரின் இறுதிக்காலங்களில்சந்தித்து, உரையாடி அவருக்கு பலமாக இருந்திருக்கிறார். மலையகத்தின் மகத்தானஇலக்கிய வியக்தியாகத் திகழும் தெளிவத்தைஜோசப் அவர்களை என்றும் கவனப்படுத்திவருபவர் திலகர். இன்றும் தங்கள் வீடமைப்புத் திட்டங்களுக்கு மலையகப் பெரியார்களின் பெயர்களை வைத்து கெளரவம் செய்திருக்கும்செயல் திலகரின் பெயரை என்றும் மலையகத்தில் நிலைநிறுத்தும்.வயதில்இளையவரானாலும் முதிர்ந்த அரசியல் ஞானியின் பக்குவம் அவருக்குச்சித்தித்திருக்கிறது.

தனது உரிமைக்காக, தன்  முதுமையிலும்அயராதுபோராடியஎஸ்.ஆர்.அந்தோனிஎன்ற போராளியைத் திலகர் இந்த நூலில் அறிமுகம் செய்கிறார். சிறிமாவோபண்டாரநாயக்க மலையகத்தமிழர்கள் குறித்து மேற்கொண்ட பாதகமானநடவடிக்கைகளைப்பற்றிப்பேசும் பகுதி முக்கியமானது.உள்ளூர் நிர்வாகமட்டத்தில்மலையகத்தமிழர்களை ஒதுக்கிவைத்த நிலைமைகளை மாற்றியமைப்பதில் திலகரின் பங்கு,அவரது பாராளுமன்றச் சாதனையைக் குறிக்கும். பெரும்பான்மை இனத்தவருக்குபிரச்சினைகளை எடுத்து விளக்கி அவர்களின் அனுசரணையுடன் நமது உரிமைகளைவென்றெடுத்திருப்பது அரசியல் ஆடுகளத்தில் சாதுரியமாக காய்நகர்த்தும்திலகரின்  பெரும்ஆற்றலைநிரூபிக்கிறது.

அரசியல் செயற்பாடுகள், தொடர்ச்சியான ஊடக ஊடாட்டங்கள், பொதுநிகழ்ச்சிகள், வெளிநாட்டுப்பயணங்ககள், தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள், எதிரணிகளுக்கெதிரான தீவிர வாதங்கள் என்று அவரது பொழுதுகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தாலும் எழுத்துலகத்திலும் அவரின் ஈடுபாடு ஒருபோதும்குறைந்ததில்லை என்பதை இந்த நூல் நிரூபணம் செய்கிறது.

திலகரின் பேச்சுக்களை நான் கேட்டிருக்கிறேன். பேசவந்த பொருளுக்குள்வரம்பு கட்டி, எளிமையாகவும் கவர்ச்சிகரமாகவும் உரையாற்றும் வல்லமையை அவர்கொண்டிருக்கிறார். நாளும்பொழுதும் மலையக மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளைஎல்லாத்தளங்களிலும் சந்திக்கும் திலகர் கொண்டிருக்கும் தகவல் கிட்டங்கி விரிவானது. எடுத்துக்கொண்ட எதனையும் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்என்றில்லாமல் நிதானித்துச் செயற்படும் பாங்கு அவரின் இலக்கின் தூரத்தைகுறுக்கிக்கொடுக்கிறது.

மலையகம் நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அரசியல்தலைவனைப்பெற்றிருக்கிறது என்பது நமக்கெல்லாம் தேனாய் இனிக்கும் செய்தி. திலகர் தனது இலட்சியஅரசியல் பயணத்தில் மேன்மேலும் வெற்றிகள் பெற என் நல்வாழ்த்துக்கள்.

 

மு.நித்தியானந்தன்

லண்டன்

19.11.2019

 

 

 

 


'மலைகளைப் பேசவிடுங்கள்'

கவிஞர், எழுத்தாளர், பேச்சாளர், சமூக அரசியல் ஆய்வாளர், மும்மொழித் திறனாளர் மற்றும் அரசியல்வாதி என பன்முக ஆளுமை கொண்ட மல்லியப்புசந்தி திலகரின் 'மலைகளை வரைதல்' என்ற ஆங்கில நூல்கள் பற்றிய  அறிமுக நூல் ஒரு புதுவகையான முயற்சியாகும்.
இந்த நூலின் இருபது அத்தியாயங்களும் ஞாயிறு வீரகேசரி பத்திரிகையில் தொடர்ச்சியாக 2020 மே மாதம் முதல் செப்தெம்பர் இறுதிவரை கட்டுரைகளாக வெளிவந்தவையாகும். ஓரிரண்டைத் தவிர பெரும்பாலும் 1980-2019 ஆகிய காலப்பகுதியில் வெளிவந்த ஆங்கில நூல்கள் எழுந்தமானமாக தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ள போதும், இவை ஆய்வு, கலை இலக்கியம், கவிதை, வரலாறு, நினைவுப்பகிர்வு என பல்வேறு அம்சங்களை உள்ளடக்கியுள்ளமை ஒரு சிறப்பம்சமாகும்.
இருபது அத்தியாங்களில் 19 நூல்கள், ஒருநூல் பக்கங்களின் எண்ணிக்கைக் காரணமாக இரு அத்தியாங்களை உள்ளடக்கியதாய், பன்னிரண்டு ஆய்வுகளாகவும், நான்கு கலை, இலக்கியம், கவிதை சார்ந்ததாகவும்,  இரண்டு வரலாறுகளாகவும் ஒன்று நினைவுப்பகிர்வாகவும் மிளிர்கின்றன. இவை பெரும்பாலும் மலையகத்தை மையப்படுத்தியவை என்பது குறிப்பிடப்படப்வேண்டியதொன்று.