'சமூக நீதி' கோரிக்கையாக மாற வேண்டிய நீதிக்கான கோஷங்கள்

மயில்வாகனம் திலகராஜா (முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்)

கடந்த இரண்டு வாரங்களும் மலையகத்தில் மட்டுமல்லாது மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் 'நீதி' கோரிய கோஷங்கள் எழுந்திருந்தன. அந்த கோஷத்தை முன்னிறுத்தச் செய்தது ஒரு சிறுமியின் உயிர். அந்த சிறுமியின் துர்பாக்கிய நிலை மரணத்துக்கு நீதி வேண்டிய கோஷங்களுக்கு மத்தியில் 'அரசியல்' நிகழ்ச்சி நிரல்களும் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டன என்பது வெளிப்படை. ஆனால், அதனையும் தாண்டிய சமூக 'உணர்ச்சி' நிலை மலையகத்தில் ஆத்மார்த்தமாக மேம்பட்டு நின்றது.

மலையகத்தில் மக்களால் முன்வைக்கப்பட்ட 'நீதி வேண்டும்' கோஷம், அரசியல் - பணபலங்களைக் கொண்டு மறைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய மரணத்தை நீதிமன்றத்துக்கு முன்னால் நிறுத்தி இருக்கிறது. சம்பவம் நடந்து பத்து நாட்களாக உயிருக்குப் போராடிய குழந்தையை வைத்தியசாலைக்குச் சென்று பார்க்கத் துணியாத, அப்போது விசாரணையைத் துரிதப்படுத்துங்கள் என காவல் துறையைத் தூண்டத் துணியாத, மரணத்துக்குப் பின் நீதி கேட்டாலும் அதற்காக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பம் சார்பாக சட்டத்தரணிகளை நியமிக்காத மலையக அரசியல் பிரதிநிதிகள் மத்தியில் அந்த சிறுமிக்காக தன்னார்வமாக முன்வந்து மன்னறில் ஆஜரான மலையக சட்டத்தரணிகள், இந்த வழக்கிற்கு வெளியே ஒன்றை ஆழமாக உணர்த்தி நிற்கிறார்கள்.

அது மலையகம் எனும் 'உணர்வு'. உணர்ச்சி நிலையில் ஓங்கி நிற்கும் சமூகத்தை உணர்வுநிலையில் புரிந்து கொண்டு செயற்படும் தலைமைக்கான வெற்றிடம் தாராளமாகவே வெளிப்பட்ட தருணம் இது.

இந்தப் பிரச்சினைகளின் பின்னணிகளை நீதிமன்றம் ஆராய்வதற்கு முன்னமே தீர்ப்பெழுதிய தனிநபர்கள், நிறுவனங்களை ஒரு புறம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, பிரச்சினைக்கு பின்னணியாக இருந்திருக்கக் கூடியதான காரணங்களைக் கண்டறிவதும் அவற்றுக்கான தீர்வைத் தேடுவதன் ஊடாக இது போன்றதோர் இன்னுமொரு அவலமும், மரணமும் மலையகத்தில் நேராதிருப்பது எவ்வாறு என சிந்திப்பதே சமூகத்தின் பொறுப்பாகிறது.

ஒட்டு மொத்த இலங்கையுமே சிறுவர் தொழிலாளர்களை அனுமதித்துக் கொண்டிருப்பதாக பல புள்ளிவிபரங்கள் இந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புடையதாக வெளி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அவற்றை இங்கே அலசி ஆராயாவிட்டாலும் அந்த புள்ளி விபரங்கள் சொல்லும் தகவல் முக்கியமானது.
மலையகத்தில் மட்டுமல்ல மலையகத்துக்கு வெளியேயும் இலங்கையில் இத்தகைய பிரச்சினைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது அந்தச் செய்தி.

மலையகத்தில், இப்போது நடந்திருப்பதுதான் முதலாவது சம்பவமும் அல்ல. இதற்கு முன்னர் நடந்தபோது 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் மலையகத்தில் எழும்பாமலும் இல்லை. இப்போது மலையகம் நிற்கும் புள்ளியும் அப்போது நின்ற புள்ளியும் ஒன்று தான். இது மலையகம் நிற்க வேண்டிய புள்ளியல்ல, அசைய வேண்டிய புள்ளி என்ற நிலையில் இருந்து விடயங்களை அலசி ஆராய வேண்டியது சமூகக் கடமையாகிறது.

இவ்வாறு சிறுவர்கள், பெண்கள் வீட்டு வேலைக்குச் செல்லும் நிலை ஏன் உருவாகிறது என்பதற்கு பொதுவானதும் உண்மையானதுமான ஒரு காரணம் சொல்லப்படுகிறது. அது வறுமை. மலையகப் பெருந்மோட்டப் பகுதிகளில் வறுமை நிலவுகிறது என்பதற்கான குறிகாட்டியாக சிறுமியின் மரணம் இருந்துவிட முடியாது. இலங்கைத் தொகை மதிப்பு புள்ளிவிபரத்திணைக்களம், மத்தியவங்கி அறிக்கைகள் தமது விபரப்பட்டியலை துறைசார்ந்து மூன்றாக வகுத்துக்கொண்டுள்ளன. அவை நகரம் (Urban), கிராமம் (Rural), தோட்டம் (Estate) என்பதாகும்.

இதில் பொருளாதார பிரதிகள் தோட்டத்துறையில் உயர்வான பதிவுகளைச் செய்ய சமூகக் குறிகாட்டிகள் மோசமான பிரதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதனை அவதானித்தல் வேண்டும். நாட்டின் மொத்த ஏற்றுமதி வருமானத்தில் சுதந்திரத்துக்கு முன்பு இருந்த காலம் தொட்டே உயர்வான பதிவுகளைக் காட்டிவரும் தோட்டத்துறை தேயிலை ஏற்றுமதி இன்றுவரை கணிசமான பெறுமதியைக் கொண்டே காணப்படுகிறது. இலங்கைத் தேயிலை ஏற்றுமதி 2021 இல் 650 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் என பதிவாவதுடன், இலங்கையின் விவசாய ஏற்றுமதிப் பொருட்களில் 52வீதத்துக்கும் அதிகமாக தேயிலையே இடம்பெறுகிறது. இவை சிறுதோட்டம், பெருந்தோட்டம் இரண்டும் கலந்த ஏற்றுமதிப் பெறுமதிதான் என்றாலும் இலங்கையில் இன்று சிறுதோட்டங்களாக பகிரந்தளிக்கப்பட்டவையும் பெருந்தோட்டங்களாக இருந்தவையே. அதுவும் இந்த இருநூறு வருடகால வரலாற்றின் பகுதிதான்.

இலங்கைக்கு இலவசக்கல்வி, இலவச சுகாதாரம், ரயில்போக்குவரத்து, பாதை வலையமைப்பு, வங்கிக் காப்புறுதி துறை அபிவிருத்தி வலைபின்னல், உட்கட்டுமான அபிவிருத்தி என காலனித்துவ காலத்தில் இருந்தே அதற்கான அடிப்படையைக் கொடுத்தது பெருந்தோட்டத் துறையே என்பதனை யாராலும் மறுக்க முடியாது. விவசாயத்துறை தொழிற்படையில் 62.6 வீதம் தோட்டத்துறை உழைப்பாளர்களே உள்ளனர் என்றும் பதிவாகிறது.

இந்த தொழிற்படையின் இருநூறு வருடகால உழைப்புக்கு மாற்றீடாக பெருந்தோட்டத் துறை உழைப்பாளர் சமூகத்துக்கு இலங்கை வழங்கியுள்ள பரிசு வறுமையில் உயர் இடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதே. தலைக்கான வறுமைச் சுட்டி எனும் தரவுகளில் நகரத்துறை 1.9 ஆகவும் கிராமத்தில் 4.3 ஆகவும் உள்ள தகவல்கள் தோட்டத்துறையில் 8.8 புள்ளியாக அமைந்து தோட்டத்துறையில் வறுமை உச்சம் என காட்டி நிற்கிறது. எனவே தோட்டத்துறை என்பதை பொருளாதார 'செழுமையும்' சமூக 'வறுமையும்' கொண்ட துறையாக பேணுவதில் இலங்கை அரசு இருநூறு வருட காலத்தில் எந்த மாற்றத்தையும் காட்டவில்லை.

இந்த பின்னணியில், சிறுமியின் மரணத்தில் சந்தேக நபர்களாக அடையாளம் காணப்பட்டவர்களை நீதிமன்றத்தில் ஆஜராக்கியபோது சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்தின் சார்பாக ஆஜரான பிரதி மன்றாடிகள் நாயகம் கூறியுள்ள விடயம் இங்கு கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது. 'பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் இருந்து வீட்டு வேலைக்கு சிறுவர்களைக் கொண்டுவருவது ஒரு ஆட்கடத்தல் வியாபாரம் போலவே நடைபெற்று வருகிறது'.

இந்தக் கூற்று யாரால் யாருக்குச் சொல்லப்பட்டது என்பது வரலாற்று முக்கித்துவத்துமிக்கது. இலங்கையின் சட்ட வழிகாட்டலுக்கு பொறுப்பான சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்துக்கு மலையகச் சிறுவர்கள் ஆள்கடத்தல் முறையில் தலை நகருக்கு அழைத்து வருவது தெளிவாகத் தெரிந்தும் அதனைத் தடுப்பதற்கு தேவையான சட்ட ஆலோசனைகளை வழங்காமலேயே இருந்து வருகிறது என தெளிவான பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்படி அரசின்பக்கம் கவனிப்பாரற்ற சமூகமாக மலையகத் தோட்ட சமூகம் காலங்காலமாக இருந்துவரும் நிலையில், இந்த மக்களுக்காக முன்வைக்கப்படும் அரசியல் நிலைப்பாடு தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு வெளியே தனது கவனத்தை பெரிதாக திருப்பாத நிலையிலேயே இயங்கி வந்துள்ளது.

தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பலத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படும் அரசியலாகவே அந்தக் கட்டமைப்பு இயங்கி வந்த நிலையில் அந்தத் தொழிற்சங்க அங்கத்தவர்களின் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்த சிந்தனையோடு அரசியல் கட்சியைக் கட்டமைப்பதில் தாமதித்தே வந்துள்ளது.

1992 ஆம் ஆண்டுக்குப்பின்னரான தோட்டத் தொழில் கட்டமைப்பு மாறி வந்துள்ள நிலையில் அப்போதிருந்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை ஆறு லட்சமாக இருந்து 2020 ஆம் ஆண்டு ஆகும் போது ஒரு லட்சம் எனும் அளவுக்கு குறைந்துள்ளது. ஆனாலும் பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களும் கட்டமைப்பும் அவ்வாறே செயற்பட்டு வருகின்றன. அப்படியாயின் அந்த தொழிற்படையில் சேரந்திருக்க வேண்டிய தோட்ட சமூகப்பிரிவினர் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 15,000 வீதம் வேறு துறைகளை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு அடுத்த தலைமுறையினர் தோட்டத் தொழிலாளர்களாகவே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என வாதிட்டாலும் அந்த வாதம் சரி என்றாலும் கூட அவ்வாறு தோட்டத் தொழிலில் இணையாத அல்லது இணைய வாய்ப்பு வழங்கப்படாத எல்லோரும் கல்வித்துறையில் சாதித்தவர்களாக உயர் தொழிலுக்கு சென்றவர்கள் இல்லை. அதன் வீதாசாரம் குறைவானது. அவர்களில் முறைசாராத தொழில்களுக்கு சென்றவர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம். இந்த காலப்பகுதியில்தான் வெளிநாடுகளுக்கு வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும், தலைநகர் கொழும்பில் வீட்டு வேலைப் பணிகளுக்கும் என பெண்கள் படை எடுக்கலாயினர். அதேபோல கடைச்சிப்பந்திகளாகவும் (இந்தத் துறையில் ஏற்கனவே ஒரு நாட்டம் மலையக இளைஞர்களிடையே இருந்துவந்தது) இன்னோரன்ன உடல் உழைப்பாளர்களாகவும் மலையக இளைஞர்கள் வெளியேறத் தொடங்கினர்.

இவர்கள் தமது பெற்றோருடன் தொடர்ந்தும் வாழ வகையற்றவர்களாக வீடுகளில் இருந்து வெளியேற நேர்ந்தது. சிறுக சிறுக ஆரம்பித்த இந்த முறைசாரா துறையில் ( informal sector) தொழில் செய்வோர் முறைசார் தோட்டத்துறையில் (formal Estate sector) தொழில் செய்வோர் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாகும். அந்த அதிமான தொகையை ஒரு மதிப்பீட்டின் மூலம் ஊகிக்கலாமே தவிர அதன் சரியான தரவுகளைப் பெற்றுக்கொள்ள எந்த ஒரு பொறிமுறையும் இல்லை.

அதனால்தான் கொரொனா பரவல் தொடங்கியதும் 7000 பேர் லொறிகளில் ஏறி மலையகத்துக்கு வந்துவிட்டனர் என அரசியல் பிரதிநிதிகளால் கற்பனை கணக்கு காட்ட முடிந்தது அல்லது ஒட்டுமொத்த மலையக சனத்தொகையில் ஒரு லட்சமே தொழிலாளர்கள் ஏனையோர் தொழிலாளர்கள் இல்லை என வாய்ச்சவடால் விட முடிந்தது.

அந்த மிச்சம் பேர் என்ன செய்கின்றனர் என அறிய முடியாத கட்சிக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட தலைவர்களால் அந்த வகுதியில் ஒருவராக இவ்வாறு அவலமாக இறந்துபோன சிறுமிகளுக்காக நியாயமான விசாரணையைக் கோர முடியுமே தவிர நல்வாழ்வுக்கான திட்டங்களைத் தீட்ட முடியாது. தரகர்களை கண்டால் தாக்கச் சொல்ல முடியுமே தவிர, அதனால் வரக்கூடிய விளைவுகளை உணரமுடியாது.

தரகர்கள் உருவாகாமல் இருக்க வழி சொல்லவும் தெரியாது. வீதியில் இறங்கிப் போராடுவதற்கு மக்களே தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றனர் என்பதனை நன்கு அவதானித்தால் புரியும். மாறாக மக்களுக்கு வழிகாட்டும் தலைமைக்காக மலையகத் தமிழ் மக்கள் காத்திருக்கும் நிலையே உள்ளது. மலையகத்துக்கு வெளியே வந்த 'நீதி வேண்டும்' கோஷங்கள் எல்லாமே மலையக சமூகம் மீதான அக்கறையில் வந்ததில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை உணர்ந்தவர்களாக மலையகத்துக்கு வெளியேயான நேச சக்திகளை சரியாக அடையாளம் காணுதலும் அத்தகைய தலைமையின் தகைமைகளில் ஒன்றாயிருத்தல் வேண்டும்.

இந்த நிலையிலேயே இறந்துபோன சிறுமிக்காக 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் எழுப்பும் மலையகத்தின் இளைய தலைமுறையினர் 'சமூக நீதிக்கான கோரிக்கையாக' அதனை மாற்றியமைக்கும் செயற்பாடுகளை இலக்கு வைத்து செயற்படுபவர்களாக மாற வேண்டிய காலம் எழுந்துள்ளது.

சிறுமியின் அவல மரணத்துக்கு வறுமைதான் காரணமெனில் அந்த வறுமையை சரியாக அடையாளம் கண்டு அதற்கு தீர்வு தேடும் அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் அவசியம் குறித்து சிந்தித்தல் வேண்டும். மலையகத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் வறுமை எல்லையைக் கடந்தும் தோட்ட எல்லையைக் கடந்தும் வெளியேறிவிட்டனர். அவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் லட்சம் அளவினைக் கொண்டது. மலையகத் தோட்டப் பகுதியில் வாழ்வோர் எண்ணிக்கை 9 இலட்சம் அளவாக உள்ளது.

அவர்களுள் வறுமையின் எல்லையைக் கடந்து வெளியேறுவோர் 10 சதவீதமாகவும் வறுமைக்கு மத்தியிலும் போராடி முன்நகர்வோர் 30 சதவீமாகவும் வறுமை நிலையில் சமாளித்து வாழ்க்கை நடாத்துவோர் 40 சதவீதமாகவும் உள்ளநிலையில் வறுமையில் இருந்து மீளமுடியாத நிலையில் மிகவும் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டோர் வீதம் 10 சதவீதம் மாத்திரமே (இது ஒரு தோட்டப்பிரிவு மட்டத்தில் செய்யப்பட்ட ஆய்வின் முடிவு பொதுவாக பொருந்திவரக்கூடிய முடிவும் கூட).

ஆனால், இந்த பத்து சதவீத பகுதியையே ஒட்டமொத்த மலையகத் தோட்டத் துறைச் சமூகமாக சித்திரிக்கப்படுகிறது. இந்த பத்து சதவீத்தில் இருந்தே சிறுவர் தொழிலாளர்களும், முதியோர் தொழிலாளர்களும், என இக்கட்டான தொழில்களுக்குச் செல்லத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

அவர்களை அடையாளம் காணவும் உதவிகள் செய்யவும் ஒரு பொறிமுறை தேவை அவ்வளவுதான். இந்தப் பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடியும். இன்றைய 'நீதி வேண்டும்' கோஷம் ஒரே ஒரு சிறுமிக்காக எழுந்ததாக இருந்துவிடக் கூடாது. இதுபோன்ற இன்னுமொரு சிறுமிக்கு நேர்ந்துவிடாத 'சமூக நீதிக்கான' அரசியல் களம் குறித்த சிந்தனையும் செயற்பாடுகளுமே மலையகத்தின் அடுத்த கட்ட அரசியலாதல் வேண்டும். அதனை முன்னெடுக்கும் பாரிய பொறுப்பினை மலையக இளையத் தலைமுறையினர் தமது தலையில் சுமக்கத் தயாராதல் வேண்டும்.


ஆயிரமும் அதற்கு பின்னான பிரச்சினைகளும்:

மலையகப் பெருந்தோட்டங்களை முன்நிறுத்திய பார்வை

- மல்லியப்புசந்தி திலகர்

மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சமகால (2015-2020) கோரிக்கையாகக் காட்டப்பட்டுவந்த 1000/- அடிப்படை நாட்சம்பள கோரிக்கை தற்போது நிறைவுக்கு வந்ததான தோற்றப்பாடு எழுந்துள்ளது. அதாவது அரசாங்கம் சம்பள நிர்ணய முறைமையினூடாக பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை நாட்சம்பளத்தை 1000 ரூபாவாக (900 அடிப்படையும் 100 நாளாந்த மேலதிக கொடுப்பனவும்) வழங்கவேண்டும் என பெருந்தோட்ட கம்பனிகளுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது.

எனினும் இந்த 1000 ரூபா நாளாந்த வேதனத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது தொடர்பில் இணக்கம் தெரிவித்த பெருந்தோட்ட கம்பனிகள் பின்வரும் நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது.

1. 1992 தனியார்மயமாக்கலுக்கு பின்னதாக 1998 முதல் நடைமுறையில் இருந்து வந்த கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் இருந்து விலகிக் கொள்ளுதல்

2. சம்பளநிர்ணய முறைமை ஏற்புடையதல்ல என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்திருத்தல் (வழக்கு நீதிமன்றத்தில் தொடர்கிறது)

3. தோட்டத் தொழிலாளர்களை நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ தேயிலை கட்டாயம் பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையின் அடிப்படையில் வேலை வழங்க முன்வருதல்

4. மாதம் ஒன்றுக்கு 13 நாட்கள் மாத்திரம் வேலை வழங்குதல்

இந்த நடவடிக்கைகள் காரணமாக தோட்டத் தொழிலாளர்களிடையே சுமார் ஐந்தாண்டு கால கோரிக்கையாக இருந்த ஆயிரம் ரூபா சம்பள உயர்வு கோரிக்கை மாற்று வடிவம் எடுத்திருக்கிறது என்பதனை அவதானிக்க முடிகிறது. அதுதான் நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோகிராம் கொழுந்து பறிக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையை ஏற்க மறுத்தும் மாதமொன்றுக்கு 13 நாள் வேலை மட்டுமே வழங்கப்படுவதை எதிர்த்தும் ஆங்காங்கே போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்தப்போராட்டம் ஆயிரம் ரூபா போராட்டம் போல வீரியம் பெறுவற்கு தோட்டத் தொழிலாளர்கள் அல்லாத மலையகம் மற்றும் மலையகம் சாசரா சமூகங்களின் தரப்பில் இருந்தும் தோழமை குரல்கள் எழும்புதல் வேண்டும். இப்போதைக்கு அப்படியான குரல்கள் குறைவாகவே எழும்புவதனையும் அவதானிக்க முடிகின்றது.

அதற்கான காரணம்,

1. கொவிட் 19 நோய்ப்பரவல் சூழல் 2021 ஏப்பிரல், மே மாதங்களில் உயர்வான அளவில் பரவலடைகின்றமை.

2. சும்பள நிர்ணய முறை தீர்மானங்கள், 20 கிலோ விவகாரம் 13 நாள் வேலை தொடர்பில் இன்னும் பரவலாக வெளி உலகம் அறியாமை.

ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டது என்ற அடிப்படையில் அரசாங்கமும் அதனோடு இணைந்திருக்கும் பெருந்தோட்டத்துறை சார்ந்த தொழிற்சங்கங்களும் (அரசியல் கட்சிகளும்) அறிக்கைகளை வெளியிட்டாலும் அந்தப்பிரச்சினை வடிவம் மாற்றம் அடைந்து மீண்டும் உருவெடுக்கிறது என்பதே உண்மையாகும்.

இந்த உண்மையை அரசாங்கம் விளங்கிக்கொள்ளத் தலைப்படாது. விளங்கியும் விளங்காததும்போல இருக்கும். ஏனெனில் அரசாங்கத்திடம் முன்வைக்கப்பட்ட பிரச்சினையும் அவர்கள் உறுதியளித்த விடயமும் நாள் ஒன்றுக்கு ஆயிரம் ரூபா அடிப்படைச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பது என்பதுதான்.

இப்போது அதனை நிறைவேற்றியதாக பாசாங்கு செய்து சர்வதேச தொழிலாளர் தினத்தில் அரசாங்கம் தனது வெற்றிப்பட்டியலிலும் சேர்த்துக்கொண்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் இந்தச் செயற்பாடுகளை நன்றி தெரிவித்து அங்கீகரிக்க வேண்டிய அரச ஆதரவு அரசியல் தொழிற்சங்க அமைப்புகள், எழுகின்ற 20 கிலோ , 13 நாள் வேலை போன்றவற்றை புதுப்பிரச்சினையாக கையாள்வதற்கே எத்தனிக்கிறது.

ஆனால், உண்மை என்னவெனில் ஆயிரம் ரூபா பிரச்சினை வடிவம் மாறி தொடர்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதேயாகும்.

அது எவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளது எனில்,

1. சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக ஆயிரம் ரூபா சம்பளம் வழங்க அரசாங்கம் கம்பனிகள் மீது அழுத்தத்தை பிரயோகித்ததுடன் அவை ஏற்றுக்கொண்டன.

2. அதே நேரம் அரசாங்கத்தினால் சம்பள நிர்ணய சபையின் ஊடாக அழுத்தம் கொடுக்க முடியாத விடயங்களை தமக்கு சாதகமாக அமைத்துக்கொண்டன.

கம்பனிகளுக்கு சாதகமான அத்தகைய விடயங்களாக பின்வருவன அமைகின்றன

1. மாதத்தில் நாள் ஒன்றுக்கு வழங்கும் நாள் சம்பளத்தை 1000 ஆக வழங்க வேண்டும் என சம்பள நிர்ணய சபை தீர்மானித்தாலும் மாதம் ஒன்றுக்கு குறித்த நாட்களுக்கு வேலை வழங்க வேண்டும் என எந்த நிபந்தனையும் விதிக்கவில்லை. எனவே கூட்டு ஒப்பந்த நடைமுறையில் 25 வேலை நாட்கள் குறைந்த பட்சம் மாதத்தில் வழங்க வேண்டும் (வருடத்தில் 300 வேலை நாட்கள் வழங்கப்படல் வேண்டும் என கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறப்பிடப்பட்டிருந்ததது. அதன்படி கம்பனிகள் நடைமுறையில் செயற்படாவிட்டாலும் ஒரு ஒப்பந்த கடப்பாடு இருந்தது) என்ற நிபந்தனையை மீறி கம்பனிகளால் செயற்பட முடிகிறது. இதனால் ஒரு தொழிலாளியின் சம்பளத்திற்காக செலவிடப்படும் மொத்தத் தொகையை மாற்றாமல் சம்பள நிர்ணய சபையின் உத்தரவையும் நிறைவேற்ற முடிகிறது.

நாட்சம்பளம் 750 ரூபாவாக இருந்தபோது 25 நாட்கள் வேலை செய்த ஒரு தொழிலாளிக்கு மாதம் (25x750) 18750 ரூபா செலவிட்டு இருக்கும். அதே 18750 ரூபாவையே குறித்த தொழிலாளிக்கு செலவிட நாள் ஒன்றின் சம்பளத்தை ஆயிரம் ஆக்குகின்றபோது வேலை நாட்களை 19 நாட்களாக குறைத்தால் கம்பனிக்கு சம்பள நிர்ணய சபை அழுத்தத்தால் எந்த விதமான பொருளாதார தாக்கமும் ஏற்படப்போவதில்லை.

ஆனால், 750 ரூபா சம்பளம் அடிப்படைச் சம்பளம் வழங்கிய காலத்தில் 700/- அடிப்படைக்கு ஊழியர் சேமலாப நிதியாக 12 வீதமும் ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியாக 3 வீதமும் செலுத்த 105 ரூபாவை மாதாந்தம் தனது கையில் கம்பனிகள் செலுத்த வேண்டி இருந்ததது. எனவே குறித்த தொழிலாளி 25 நாள் வேலை செய்திருந்தால் கம்பனி 2625 ரூபா செலுத்த வேண்டும்.

இப்போது 25 நாட்கள் வேலைக்கு 1000 ரூபாவுக்கு (900+100 இரண்டுக்குமாக ஊழியர் சேமலாப நிதி கணக்கிடப்படும் என சம்பள நிர்ணய சபையில் உடன்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளது) 3750 ரூபா செலவிடல் வேண்டும். இங்கே ஏற்படும் மேலதிக செலவினைக் குறைத்துக் கொள்ள மேலதிகமாக வேலை வழங்கும் நாட்களைக் கம்பனிகளை குறைத்துக்கொள்கிறது.

முன்பு 25 நாட்கள் என இருந்தாலும் 75 வீத நாட்கள் வேலைக்கு சமூகமளித்தால் வரவுக்கொடுப்பனவு ஒன்று வழங்கும் நடைமுறை இருந்தபோது அதனைப் பூர்த்தி செய்யும் நோக்கில் 19 நாட்கள் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்த நிலையில் தொடர்ச்சியாகாவும் 19 நாட்கள் குறைந்த பட்சம் வேலை வழங்கப்பட்டு வந்ததது. இப்போது அந்த அவசியம் இல்லை . ஆகையால், இப்போது 19 நாட்கள் வேலைக்கான மாதாந்த சம்பளத்தொகையை தற்போதைய சம்பளத்தொகைக்கு ஏற்ப சரிசெய்து கொள்ளவும் அதற்கேற்ப ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதி என்பற்றை சரி செய்து கொள்ளவும் 13 அல்லது 14 நாட்கள் வேலை வழங்கினால் போதுமானது எனும் நிலைப்பாட்டை கம்பனிகள் எடுத்து இருக்கின்றன.

எனவே கம்பனிகள் சராசரியாக மாதம் ஒன்றுக்கு தொழிலாளி ஒருவருக்கு செலவிடும் மாதாந்த தொகை 14x1000 = 14000 உடன் அதற்கான ஊழியர் சேமலாப நிதி, ஊழியர் நம்பிக்கை நிதியப் பங்களிப்பு 2100 உள்ளடங்களாக 16,100 ரூபா என்பதாக பேணிக்கொள்வதன் ஊடாக கூலிச்செலவாக (Wages Cost) பொருளதார சிக்கனத்தை (Economy) கடைப்பிடிக்கும் ஒரு கைங்கரியத்தை கம்பனிகள் கையாள்கின்றன.

மறுபுறத்தில் தொழிலாளர்கள் முன்பு பெற்றுவந்த குறைந்த பட்ச வேலை நாள் எண்ணிக்கை 19 என்ற அடிப்படையில் 750 நாட்சம்பளம் என்ற அடிப்டையில் 14750 அதில் 700 ரூபாவுக்கான EPF /ETF 105 படி 1995 ரூபா எனப்பாரத்தால் 14750+1995 = 16745 என்ற தொகையை விட குறைந்த தொகையே (16100) நாளாந்தம் பெற நேர்கிறது.

எனவே கம்பனிகள் தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் செலவிடக் கூடியதான தனது பாதீடு (Budget) அடிப்படையில் சம்பளத்திட்டத்தை தொழிலாளி ஒருவருக்காக மாதாந்தம் 16,000 முதல் 17,000 என்ற அளவிற்குள் மாற்றமின்றி வைத்துக்கொண்டுள்ளன.

இதனைவிட கூடுதலான சம்பளச்சிட்டையை (Pay sheet) காட்டி கம்பனிகள் தமது தந்திரோபாயத்தை நியாயப்படுத்தலாம். அது மேலதிக கொழுந்து என்பதன் ஊடாக நிகழ்வது. அதனால் தான் 20 கிலோ விவகாரம் மேல் எழுகின்றது.

2. நாள் ஒன்றுக்கு 20 கிலோ கொழுந்து எழுக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனை

இந்த 20 கிலோ கோரிக்கை என்பது கம்பனிகள் ஏற்கனவே நடைமுறைப்படுத்த எண்ணி கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் ஒரு மாற்று முறையாக / முன்மொழிவாக செய்து வந்த வெளியகப்பயிரிடல் (அவுட்குரோவர்) முறைமையின் வெளிப்பாடு ஆகும். அதன்படி தொழிலாளர்கள் நாளொன்றுக்கு 20 கிலோ கெழுந்து பறித்தால் ஒரு கிலோவுக்காக விலை 50 ரூபா என்பதன் அடிப்படையில் (முன்பு மேலதிகமாக பறிக்கும் கொழுந்துக்கு 50 ரூபா வழங்கி வந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது) 50ரூபா x 20 கிலோ எனும் அடிப்படையில் நாட்சம்பளம் 1000 என்பதை சமன் செய்ய அல்லது சரிசெய்து கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும்.

இதன் படி ஒரு தொழிலாளி 20 கிலேவை சராசரியாக பறித்துக்கொடுத்தால் கம்பனிகள் நாட்கூலிக்காக செலவிடும் 1000 ரூபாவுக்கான உற்பத்தி அளவைப் பெற்றுக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சியாகும். இது உற்பத்தித்திறன் அடிப்படையிலான கம்பனிகளின் தந்திரோபாயம்.

இதனைத் தொழிலாளர்கள் மறுக்கும்போது அவர்களது உற்பத்தி பெறுமதி குறைவடையும். எனவே அவர்கள் எதிர்பார்த்த லாபத்தை அடைய முடியாது. எனவே நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு தொழிலாளியிடம் இருந்து இருபது கிலோவைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு ‘தொழிற்சங்கங்கள்’ மீது அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்கும் வகையில் கம்பனிகள் செயற்படுகின்றன.

தொழிற்சங்கங்கள் மீதான அழுத்தம்

கூட்டு ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்தபோது (அதற்கு முன்பிருந்தும்) புரிந்துணர்வு அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்கத்துக்கான மாதாந்த சந்தா தொகையை நாட் சம்பளத்தில் கழித்து தொழிற்சங்கத்துக்கு அனுப்பும் வேலையை கம்பனிகள் செய்து வந்தன.

2021 ஏப்பிரல் மாதத்துடன் சில கம்பனிகள் அந்த நடைமுறையை கைவிட்டுள்ளன. இது தொழிற்சங்கங்களுக்கு நிர்வாக ரீதியான அழுத்தங்களைக் கொடுத்துள்ளன. இந்த அழுத்தம் 20 கிலோ நாளாந்தம் எனும் கோரிக்கையை தொழிற்சங்கங்கள் ஏற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். (இந்த சந்தா சேகரிப்பு முறைமை இதன் அரசியல் தாக்கம் குறித்து தனியாக பார்க்கலாம்.)

அரசாங்கம் மீதான கம்பனிகளின் அழுத்தம்

கம்பனிகள் மீது அரசாங்கம் அழுத்தம் கொடுத்து ஆயிரம் ரூபாவை கொடுக்கச் செய்ததுபோல கம்பனிகளும் அரசாங்கம் மீது அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் கைங்கரியங்களை ஆரம்பித்துள்ளன. குறிப்பாக தொழிலாளர்களின் சுகாதார துறையை தமது கட்டுப்பாட்டிலும் நிர்வாகத்திலும் வைத்திருக்கும் கம்பனிகள் அதற்கான நிதி ஒதுக்கீடுகளையும் ஆளணியினரையும் அவர்களுக்கான கொடுப்பனவுகளையும் குறைக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளன.

இது குறித்த பிரச்சினைகள் எதிர்வரும் காலங்களில் வெளிப்படும். கூடவே தொழிலாளர்களின் சேமநலன் விடயங்களுக்கு பொறுப்பான ‘ட்ரஸட்’நிறுவனத்துக்கு ஒதுக்கும் தொகையையும் அதற்கான கொடுப்பனவுகளையும் கம்பனிகள் குறைக்க வாய்ப்புகள் உள்ளது. இது அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்தை எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்கச் செய்யும் (இது குறித்தும் தனியான பார்வை அவசியம்)

எது எவ்வாறு எனினும் பெருந்தோட்ட முறைமையினை இல்லாமல் செய்யும் நீண்டகால நிகழ்ச்சி நிரலின் அம்சங்களே இவை என்பதை ஆய்வுகளின் ஊடாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதனிடையே பெருந்தோட்டங்கள் இல்லாமல் ஆகும்போது அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வாதாரம், வாழிடம் குறித்த அரசியல் இந்த ‘ஆயிரம்’ பிரச்சினைகளின் ஆதாரமாகும்.

18.07.2021 அன்று ஞாயிறு வீகேசரி பத்திரிகையில் வெளியான கட்டுரை


என்னை யாரும் விலக்கவில்லை. நானே விலகிக் கொண்டேன் 

 - வீரகேசரி வாரவெளீட்டில் வெளியான நேர்காணல் -

நீங்கள் ஏற்கனவே அங்கம் வகித்த அணியில் இருந்து விலகிக் கொண்டீர்களா அல்லது விலக்கப்பட்டுள்ளீர்களா ?

என்னை விலக்கும் அளவுக்கு தேவை ஒன்று அங்கே எழவில்லை. நானாகவே அந்த அணியினருடன் சேர்ந்தியங்குவதில் இருந்து விலகுவதாக பகிரங்கமாக அறிவித்து விட்டேன். தொழிலாளர் தேசிய சங்கத்தில் நான் வகித்த பதவியை சங்கத்தின் தேவை நிமித்தம் வேறு யாருக்கும் வழங்குவதற்கான ஒப்புதல் கடிதத்தை 2012 ஆம் ஆண்டு தொழிலாளர் தினத்தன்றே பொதுச்செயலாளர் பிலிப் இடம் கையளித்து விட்டே தொடர்ந்தும் செயற்பட்டேன். ஏனெனில் அப்போதும் இப்படி விலகி இருந்தேன். அது தற்காலிக விலகல்.

 

2015 ல் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆக தெரிவானதுடன் பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்துக்கொண்டு பேச்சுவார்த்தைத் தூது வந்தவர்களிடம் “வேண்டுமானால், வெள்ளைப் பேப்பரில் கையொப்பமிட்டு தருகிறேன். எந்த நேரத்திலும் எனது பாராளுமன்ற பதவியை எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லுங்கள். இப்போதைக்கு எனக்கு மக்கள் வழங்கிய ஆணைப்படி செயற்பட விடுங்கள். உங்களுக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் எந்தப் பதவியையும் விட்டுவிலக நான் தயாராகவே இருக்கிறேன்” என 2015 ஆகஸ்ட் மாத இறுதியிலேயே உறுதி அளித்துவிட்டே செப் முதலாம் திகதி பாராளுமன்ற உறுப்பினராக சத்திய பிரமாணம் செய்து கொண்டேன். எனவே என்னை விலக்க யாரும் சிரம்ப்படும் தேவை இருக்கவில்லை. எல்லாமே சுமூகமாக நடைபெறுகிறது.

 

தேர்தலில் போட்டியிட ஒரு தொகைப் பணம் கேட்கப்பட்டது என்று தெரிவித்து இருந்தீர்கள். அது ஏன் தேர்தல் செலவுகளுக்கானதாக இருந்திருக்கக் கூடாது ?

ஆம். நீங்கள் கேட்பதும் நான் கூறியதும் ஒன்றுதான். சிங்களத்தில் நான் கூறியதை நீங்கள் புரிந்து கொண்ட அளவுக்கு பலர் சரியாக புரிந்து கொள்ளவில்லை என நினைக்கிறேன். நான் அதைத்தான் சொன்னேன். 2020 மார்ச் 11 அஅன்று எங்களிடையே இடம்பெற்ற உரையாடலை அதே விதமாக சிங்கள ஊடகம் ஒன்றில் பதிவு செய்துள்ளேன்.

அதில் என்னுடைய வாதம் என்னவெனில் ‘எனது’ தேர்தல் செலவுகளுக்கு இரண்டு கோடி தேவை இல்லை என்பதே. ஏனெனில், 2007 முதல் தொழிலாளர் தேசிய சங்க மீள் உருவாக்கம், கட்சி கட்டமைப்பை விருத்தி செய்தல், செயற்பாட்டாளர்களுக்கு அரசியல் வகுப்பு நடாத்துதல், உள்ளூராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தல் , தொழிற்சங்க முழுநேர ஊழியர்களுக்கு மாதாந்த மீளாய்வு கூட்டம் நடாத்துதல், முன்னோடிகளுக்கு விழா எடுத்தல், வட்டார அமைப்பு முறை அடிப்படையில் கட்சிக் கட்டமைப்பைப் பேணுதல், கூட்டணி கலாசாரம் பேணல், கொள்கைத் திட்டமிடல், ஊடக அறிக்கையிடல், ஊடகப்பங்கேற்றல் எனும் பல்பரிமாண அடிப்படையில் எனது மூளை உழைப்பை பல வருடங்களாக அமைப்புக்காக செலவிட்டவன்.

பொருளியளின் அமையச் செலவு ( Opportunity cost ) கோட்பாட்டுக்கு அமைவாக அந்த மூளை உழைப்பை எனது சொந்த உழைப்புக்காகப் பயன்படுத்தி இருந்தால், இரண்டு கொடி என்ன என்னிடத்தில் நான்கு கொடியே இருந்திருக்கும். அமையச் செலவு கொட்பாடு தெரியாதவர்களுக்கு எனது கருத்துப் புரியாது. அதற்காக நான் ஒன்றும் செய்யவும் முடியாது. எனவே நான் உருவாக்கிவைத்த கட்டமைப்பு, என்னுடைய ஆடம்பரமற்ற எளிமையான அரசியல் நடத்தைகள் ( Simple Political behaviors) அடிப்படையில் தேர்தலை எதிர் கொள்ள சுமார் பத்துலட்சம் எனக்கு போதுமானது என்பதே எனது வாதம்.

2015 லும் நான் நண்பர்களின் உதவியுடன் அத்தகைய தொகையுடனேயே தேர்தலை வெற்றி கொண்டேன். அப்போது என்னிடம் யாரும் கோடிகள் கொடுக்கவும் இல்லை. கேட்கவும் இல்லை. 2015 தேர்தல் பிரசாரகாலப் படங்கள் இப்போதும் எனது முகநூலில் உண்டு. அப்போதும் நான் தலவாக்கலை ஹொலிரூட் தோட்டத்தில் வசிக்கும் அசோக் எனும் சகோதரனின் LH ரக வாடகை வேிலும், ஆட்டோவிலுமே பிரசாரத்துக்கு போனேன். சில சமயங்களில் மலையக மக்கள் முன்னணி தேசிய அமைப்பாளர் இராஜாராம் அவரது பழைய ஜீப்பில் என்னை உட்காரவைத்து ‘கெத்தாக’ அழைத்துக் கொண்டு போயுள்ளார் என்பதை நன்றியுடன் நினைவு கூறக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

நீங்கள் கூறுவது போல தேர்தலில் போட்டியிட அந்தந்த வேட்பாளர்கள்தான் செலவிட்டுக் கொள்ள வேண்டுமானால் சஜித் பிரேமதாச ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது அவரது நுவரெலியா மாவட்ட செலவுகளுக்கு சஜித் பெற்றுக் கொடுத்த தொகை பற்றி வெளியே பேசப்படுகிறதா? அல்லது கணக்குகள்தான் காட்டப்படுகிறதா? என்னுடைய சொத்துப் பொறுப்பு விபரங்களை பொது வெளியில் வெளியிட நான் எழுத்து மூல அனுமதி கடிதத்தை 30 சிவில் அமைப்புகள் ஒன்றிணைந்த பொது வழங்கி உள்ளேன். அது ஒரு பப்ளிக் டொக்கியுமன்ட்.

தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணி ஏன் தேசிய பட்டியல் ஒன்றைப் பெற்றுக் கொள்ள ஆர்வம் காட்டவில்லை?

ஆர்வம் காட்டிப் பெற்றுவிட்டால், அதனை எனக்கு வழங்க வேண்டி வந்திருக்கும் அல்லவா? அதனால் ஆர்வம் காட்டவில்லை போலும். ஹ...ஹ..😄

அப்படியாயின் உங்களைத் திட்டமிட்டே ஓரங்கட்டினார்கள் என்கிறீர்களா ?

நிச்சயமாக. பாராளுமன்ற உறுப்பினராக முதல் முறையிலேயே மக்கள் இடத்தில் நன்மதிப்பைப் பெற்றவனை, மாவட்டத்தில் முதலிடம் பெற்றவனை, பாராளுமன்றில் 225 ல் 29 ம் இடத்தில் தரப்படுத்தப்பட்டவனை தேர்தலில் போட்டியிட அனுமதிக்காததில் இருந்தே புரியவில்லையா இது திட்டமிடப்பட்ட சதி என்று?. ஏற்கனவே உறுப்பினராக சிறப்பாக செயற்பட்ட ஒருவரை போட்டியிட அனுமதிக்காதிருக்க எத்தனைத் துணிவு வேண்டும். அதனைத் துணிந்து தீர்மானிக்க முடியுமெனில் அதாவது போட்டியிட வாய்ப்பு இல்லை என அறிவிக்க முடியுமெனில் தேசிய பட்டியல் இல்லை என அறிவிப்பது எம்மாத்திரம்.

நீங்கள் நுவரெலியா பிரசாரத்துக்கு வராமல் விட்டதுதான் தேசிய பட்டியல் வழங்காமைக்கு காரணம் என சொல்லப்பட்டதே ?

ஹா... ஹா .. 😄 நான் மார்ச் 11 கட்சி மட்டத்திலும் மார்ச் 15 கூட்டணி மட்டத்திலும் இடம்பெற்ற உரையாடல்களில் “நுவரெலியா பிரசாரத்துக்கு வரமாட்டேன்” என்ற நிபந்தனை அடிப்படையிலேயே தேசிய பட்டியல் நியமனத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன்.முதலாவதின்போது கட்சியின் தேசிய அமைப்பாளரும், கூட்டணி மட்டத்தில் அன்றைய தினம் கலந்து கொண்ட அனைத்து அரசியல் உயர்பீட உறுப்பினர்களும் இதற்கு சாட்சி. தவிரவும் மார்ச் 15 உயர்பீட கூட்டக்குறிப்பிலும் அது எழுத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பதிவு செய்தவர் பிரதி செயலாளர் சட்ட முதுமாணி சண்.பிரபா. நிலைமை இப்படி இருக்க நான் நுவரெலியா வரவில்லை என்பது “ வெத்துக் காரணம்” என்பது விளங்கவில்லையா?.

 

தவிரவும் நான் நுவரெலியா பிரசாரத்துக்கு வராமல் விட்டது மார்ச் 1 முதல் ஆகஸ்ட் 5 வரையான தேர்தல் பிரசார காலம் முழுவதும். ஆக, ஐந்து மாநங்களாக நான் நுவரெலியா மாவட்டத்துக்கு வராமல் இரத்தினபுரி, மொனராகலை, மாத்தளை, காலி மாவட்டங்களில் ‘தொலைபேசி’ சின்னத்துக்காக பிரச்சாரம் செய்தபோது ஊடகங்கள் கூட்டணி தலைவர்களிடம் எனது தேசிய பட்டியல் விவகாரம் குறித்து கேட்டபோது கூறிய பதில்கள் என்ன? “திலகராஜ் படித்தவர் .. திறமையானவர் அதனால்தான் தேசிய பட்டியல் வழங்குகிறோம்” என்றார் ஒருவர்.

திலகராஜின் அருமை பெருமை எல்லாம் பேசி தேசியபட்டியல் நிச்சயம் வழங்கப்படும் என பெட்டிப்போட்டு, வட்டம்போட்டு பேசினார் இன்னொருவர். “நாங்கள் மூன்றுபேரும் வென்றால் திலகராஜுக்கு தேசிய பட்டியல்” என நுவரெலியா மாவட்டம் முழுவதும் மேடைக்கு மேடை முழங்கினார்கள் மூவர். அந்த பதிவுகள் எல்லாம் எழுத்திலும் வீடியோ வடிவத்திலும் இன்னும் கிடைக்கக் கூடியதாக உள்ளது. இப்படி எல்லாம் எல்லாம் ஏன் அப்போது பதில் சொல்லி இருக்க வேண்டும். திலகராஜ், நுவரெலியா மாவட்ட பிரச்சாரத்துக்கு வரமாட்டேன் என்கிறார். ஐந்து மாதமாக அவர் நுவரெலியா வரவில்லை. அதனால் அவருக்கு தேசிய பட்டியல் வழங்க மாட்டோம் என தேர்தலுக்கு முன்னமே சொல்லி இருக்கலாமே. இப்போது புரிகிறதா ‘வெத்துக்காரணம்’ என்று?

நுவரெலியாவுக்கு பிரசாரத்துக்கு வரமாட்டேன் என ஏன் அந்த நிபந்தனை .. ?

நான் மார்ச் 11 முதல் கூறிவரும் இந்த நிபந்தனைக்கான காரணத்தை இதுவரை யாரும் கேட்கவில்லை. இப்போது, எல்லாம் முடிந்தபின்னர் சரி நீங்கள் கேட்டதற்கு நன்றி. தேர்தலில் ஒருவருக்கு எதற்கு பணம் வேண்டும்? பிரசாரத்துக்கு செலவழிக்க. எனக்கு ஏன் போட்டியிட வாய்ப்பு வழங்கவில்லை? பிரசாரத்துக்கு பணம் இல்லை என. என்னிடம்தான் பிரசாரத்துக்கு பணம் இல்லையே.

அப்போ எந்தப்பணத்தைக் கொண்டு நான் நுவரெலியா பிரசாரத்துக்கு வருவேன்? என் கையில் பத்து லட்சத்தை வைத்துக் கொண்டு எனக்கே பிரச்சாரம் செய்து கொள்ள முடியாதபோது அதனைக் கொண்டு நான் அங்கே யாருக்கு பிரசாரம் செய்வது? அப்படி 2010 பொதுத்தேர்தலில் நான் பிறருக்கு பிரசாரம் செய்திருந்தபோதும் அப்போதும் தேசிய பட்டியல் வழங்காமல் மறுக்கப்பட்டதே. இப்போது 2020 ல் வழங்குவார்கள் என்பதில் என்ன நிச்சயம். அதுதானே நடந்தது.

எனவேதான் என்வசம் இருந்த பணத் தொகையைக் கொண்டு தேசிய பட்டியல் மூலம் தெரிவு செய்யப்பட்டால் எனது வேலைத்திட்டம் என்ன என்பதை விளக்கும் வகையில் கூட்டணி எம்பிக்கள் இல்லாத மாவட்டங்களில் எனது பிரசாரத்தை தொலைபேசிக்காக செலவிட்டேன். அதன் மூலம் பாராளுமன்ற அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத மலையக மாவட்டங்களை இலக்குவைத்து எனது அரசியல் நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்கும் திட்டத்தை முன்வைத்தேன்.

முற்போக்குக் கூட்டணி வடக்கு கிழக்குக்கு வெளியே அரசியலை முன்னெடுக்கும் தமிழ்த்தரப்பு எனில் நிச்சயமாக தேசிய பட்டியல் உறுப்புரிமையைப் பெற்று எனது திட்டத்தை நடைமுறைப் படுத்தினால் மட்டுமே அது சாத்தியம். அந்த பதவியில் நான்தான் இருக்கவேண்டும் என்பது இல்லை.அடுத்த இருவராக பிரேரிக்கப்பட்டு இருந்த லோரன்ஸ் அல்லது குருசாமிக்கு சரி பெற்றுக் கொடுத்திருக்கலாம்.இதனைக் கூட செய்ய முடியாத பலவீனம் யாருடையது?

நான்தான் நுவரெலியா வரவில்லை எனும் வறட்டு வாத்த்தை வைத்துக்கொண்டாலும், தனது உடல்நிலையையும் பொருட்படுத்தாது நுவரெலியா மாவட்டம் முழுவதும் பிரசாரப் பணியில் ஈடுபட்ட அண்ணன் லோரன்சுக்கு அதனை வழங்காது விட்டதன் காரணத்தை யார் சொல்வது?தமது தளபதி குருசாமிக்கு கொடுங்கள் என அவர்களது படைவீர்ரளின் கோரிக்கைக்கு ஏன் செவி சாய்க்கவில்லை? குருசாமிக்கே கொடுக்கவில்லை என்றால், சாமியே சரணம் ஐயப்பா .. ஹா ...ஹா... ஹா..

 

தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி பதிவு செய்வதில் ஏற்பட்ட சிக்கலின் பின்னணியில் நீங்கள் இருப்பதாக ...

ஹா...ஹா.. 😄 ஆறு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சேர்ந்து போய் செய்யமுடியாத ஒரு காரியத்தை ஒரு முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தடுத்து நிறுத்தியதாக காரணம் காட்டினால் அது யாருடைய பலவீனம்? உயர்பீடத்தில் ஒரு பெண் உறுப்பினர் இணைக்கப்படாத கட்சி பதிவு நடைமுறை பின்பற்றப்படாததுதான் பதிவு விண்ணப்ப நிராகரிப்புக்கு காரணம் என முன்னாள் செயலாளர் லோரன்ஸ் ஊடகங்களுக்கு அறிவித்து உள்ளாரே.

அதில் இருந்து தெரியவில்லையா அறுவருக்கும் அந்த விடயத்தில் உள்ள அனுபவக் குறைவே காரணம் என்று. அந்த ஆறுபேரில் ஒருவருக்கு கூட கட்சி ஒன்றை யாப்பெழுதி உருவாக்கிய அனுபவம் இல்லை. அதற்கு முன்னர் உருவாக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கட்சியில் தங்களைக் கட்டமைத்துக் கொண்டவர்கள்.

நான் அதில் இருந்து மாறுபட்டவன். எனக்கு யாப்பெழுதி, கட்டமைப்பு உருவாக்கி, கட்சியைப் பதிவு செய்த அனுபவம் உண்டு. என்வசம் இருந்த கூட்டணியின் ஆவணங்களை அவர்கள் நேர்முகத் தேர்வுக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளும் விதமாக பொதுச் செயலாளர் சந்த்ரா ஷாப்டர் வீட்டுக்கே சென்று கையளித்து விடைபெற்றுக் கொண்டவன் நான். எனக்கு கட்சி தாவுதல், கட்சியை அழிக்கும் கலைகள் தெரியாது. கட்சியை மக்களிடையே கட்டமைப்புச் செய்யவும் அதற்கு ஆணைக்குழுவிலும் மக்களிடமும் அங்கீகாரம் பெறவும் தெரியும். அதனை எனது காலகட்ட அரசியல் நடத்தைகளில் நீங்கள் அவதானிக்கலாம்.

அரசியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவேன் ஆனால் எதிர் அணியில் இணையவோ புதிய கட்சி தொடங்கவோ எண்ணமில்லை என்பதன் அர்த்தம் என்ன?

ஆற்றில் போட்டுவிட்டு கிணற்றில் தேடக்கூடாது என்பது அர்த்தம். தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் எனது மானசீக ஆசான்கள் வி.கே.வெள்ளையன் - சி.வி.வேலுப்பிள்ளை போன்ற ஆளுமைகளின் உயர்ந்த எண்ணத்தில் உருவானது. எனது நேசத்துக்குரிய சங்க / கட்சி உறுப்பினர்களை நான் குறைசொல்ல தயாராக இல்லை. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் என்னில் அன்பும் மதிப்பும் வைத்து இருக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

இப்போது அங்கே ஒரு சிலர் எனக்கு அநீதி இழைத்தார்கள் என்பதற்காக முழு அமைப்பையும் சாடுவதற்கும், அதனை வாழை மரம் என்றும் எதிரணிதான் ஆலமரம் என்றும் வாய்கூசாமல் கூறி எனது குடும்பத்தை இகழ்ந்தும் எதிரணியைப் புகழ்ந்தும் பேசும் நாக்கு எனக்கு வாய்க்கவில்லை. அப்படி ஒரு அரசியல் வாழ்க்கை எனக்கு அவசியமும் இல்லை.இந்த உத்தரவாதத்தையே என்னைச் சந்திக்கவந்த சங்கத்தின் மூத்தவர்களிடம் கூறி வைத்தேன். அதனையே நடைமுறைப்படுத்தியும் வருகிறேன்.

நீங்களும் அனுஷா சந்திரசேகரனும் இணைந்து ஏன் ஒரு அரசியல் கட்சியை ஆரம்பிக்கக்கூடாது?

அவரிடம் அதிக நேரம் நான் பேசியது கூட இல்லை. ஆனால் ஊடகங்களில் அவரது உரைகளைக் கேட்டு இருக்கிறேன். அவரும் ‘அப்பா’ அரசியலை முன்வைக்கும் ஒருவராகவே இப்போதைக்கு எனக்குத் தெரிகிறார். அவரது அப்பா எங்களுக்கு ‘அண்ணனாக’ இருந்தபோது அப்போதும் எங்களுக்கு எதிரணியில் இருந்த ‘தம்பி’ யுடன் மல்லியப்புசந்தியில் கரம் கொர்த்ததை நேரடியாக விமர்சித்ததே ‘மல்லியப்புசந்தி’.

அது எழுதப்பட்டதும் எனது கள அரசியல் ஆரம்பமானதும் 2000 ஆம் ஆண்டுகளில். என்னிடத்தில் அண்ணன் - தம்பி - அப்பா - மாமா - மச்சான் அரசியலுக்கு இடமில்லை. நான் மக்கள் அரசியலை முன்வைத்து பேசி, செயற்பட்டு வருபவன். அனுஷா இப்போதுதான் அரசியல் கற்றுக் கொண்டு இருக்கிறார். ஒரு அண்ணனாக அவருக்கு எனது வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்க மாத்திரமே இப்போதைக்கு என்னால் முடியும்.

மலையக மக்கள் முன்னணி பொதுச் செயலாளராக பேராசிரியர் விஜேசந்திரன் நியமிக்கப்பட்டு இருப்பது பற்றி ..

அவருக்கு தொலைபேசி அழைப்பெடுத்தும் ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் வாழ்த்துத் தெரிவித்த முதல் ஆள் நானாகவே இருக்கலாம். மலையக அரசியலின் புதிய திசை வழியை தீர்மானிக்கும் திகதி அந்த நாள் என அறிவித்து உள்ளேன். பேராசிரியராக பணியில் இருக்கும்போதே மலையக அரசியல் கட்சி ஒன்றின் பொதுச் செயலாளராக ஒருவர் வந்திருப்பது இதுவே முதல்தடவை. மலையகம் அதற்கான பிரதிபயனைப் பெற வாழ்த்துகிறேன்.

இன்னுமொரு கட்சியின் பொதுச் செயலாளராகவும் கலாநிதி ஒருவர் வரவுள்ளதாக அறிய முடிந்தது. அரசியல் கட்சிக்குள் வந்து கலாநிதி ஆகிக் கொள்ளும் காலகட்ட சூழலில் கலாநிதி ஒருவர் கட்சி செயலாளர் ஆக வருவதை வரவேற்கிறேன்.அவருக்கும் முன்கூட்டியே வாழ்த்துகிறேன்.(அது யார் என என்னிடம் கேட்காதீர்கள்.ஹா ஹா. 😄 நீங்கள் ஊடகவியலாளர்கள்)

உங்களுக்கு மக்கள் செல்வாக்கு இருக்குமானால் உங்களது அமைப்பில் இருந்தே மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு இருக்கலாமே... ?

இப்போதே அங்கு ‘எங்க ஏரியா உள்ள வராத’ சண்டை ஆரம்பித்துவிட்டது. அந்தச் சண்டையில் ஏன் என்னையும் இழுத்து விடப்பார்கிறீர்கள். ஹா ஹா .ஹா

ஆறுமுகன் தொண்டமானின் அனுதாபப் பிரேரணையில் மலையகப் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொள்ளாமை குறித்து..?

அது அரசியல் அநாகரீகம் என உங்கள் பத்திரிகை ஆசிரிய தலையங்கமே எழுதி உள்ளதே. என்னைப்போல அவரை நேரடியாக பெயர் கூறி விமர்சித்தவர்கள் யாரும் இல்லை என நினைக்கிறேன். அதற்கு பாராளுமன்ற ஹன்சாட் சாட்சி பகரும். அதேநேரம் அவர் இறந்து இரண்டு மணித்தியாலங்களிலேயே நேரலையில் அஞ்சலி செலுத்தவும் அவர் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிரவும் நான் தயங்கவில்லை. அதனை வானொலி தொலைக்காட்சி ஊடகங்களிலும் கூட செய்திருந்தேன்.

இறந்தவுடன் அவர் இல்லம் நோக்கி ஓட முடியுமென்றால், பாராளுமன்ற முன்றலில் குனிந்து கும்பிடுபோட்டு அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்த முடியுமென்றால், நோர்வூட் மைதானத்தில் பூதவுடல் முன்னே உட்கார்ந்து காத்துக் கொண்டிருக்க முடியும் என்றால் ஏன் அனுதாபப் பிரேணையில் கலந்து கொள்ள முடியாது என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

நான் பாராளுமன்றில் இருந்திருந்தால் அவரது அரசியல் செயற்பாட்டில் உள்ள நிறை குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி, அன்னாரது குடும்பத்தாருக்கு அனுதாபம் தெரிவித்து, அவரது பூதவுடலின் பேரில் மலையக மக்களுக்கு அரசாங்கம் வழங்கிய வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றி அவருக்கு உண்மையான அனுதாபத்தை அரசாங்கம் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என அரசாங்கத்தை அழுத்தி இருப்பேன்.அதில் 1000/= நாட்சம்பளம் முதல் மலையகப் பல்கலைக்கழகம் வரையான பல விடயங்கள் அடக்கம். கட்சி பேதங்களுக்கு அப்பால் அவையாவும் மலையக மக்களின் கோரிக்கைகள் என்பதுதானே உண்மை. அமரர் ஆறுமுகனின் பேரில் அவை நடந்தாலும் மக்களுக்குத்தானே நன்மை.

 

உங்கள் எதிர்கால அரசியல் நகர்வுகள் எவ்வாறு இருக்கும்?

நிகழ்காலத்தில் சர்வதேச மாநாடுகள், பங்கு பற்றல்கள் உரைகள் என இயங்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன். கடந்த திங்களன்று கூட ஐக்கிய நாடுகள் இணை நிகழ்வு ஒன்றில் ஐ.நாவுக்கான ஜேர்மனிய நாட்டு தூதரகத்தின் ஊடாக மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் பிரச்சினைகளை ஐ.நாவின் கவனத்துக்கு கொண்டு சென்றிருந்தேன். அதற்கு முதல்வாரம் ஆசிய மதிப்பாய்வு மாநாட்டில் இலங்கை சார்பில் உரையிற்றி இருந்தேன்.

அதற்கு முதல் இந்திய கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் நெல்லைக் கிளை ஏற்பாட்டில் ஒரு மணித்தியால உரை ஒன்றை இணையவழியாக ஆற்றி இருந்தேன். கடந்த வாரம் உள்நாட்டு தேர்தல் முறைமைகள், அரசியலமைப்பு மாற்றச் செயற்பாடுகள் குறித்த சிவில் சமூக கலந்துரையாடல்களில் கலந்து கொண்டு இருந்தேன்.ஊடகங்களில் அரசியல் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொள்கிறேன்.

இதுபோல நிகழ்காத்தில் சுறுசுறுப்பாகவும் உற்சாகமாகவும் அரசியல் செயற்பாட்டில் இருப்பதால் எதிர்காலத்தில் அரசியலை நகர்த்துவது இலகுவாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். முக்கியமாக நாளை முதல் இந்த நேர்காணலுக்கு வழங்கப்படும் பதிற்குறிகளை செவிமடுக்க மாட்டேன்.எனது எதிர்கால அரசியல் செயற்பாடுகளுக்கான எனது ‘எனர்ஜியை’ வீண்டிக்க நான் விரும்பவில்லை.

நன்றி : வீரகேசரி வாரவெளியீடு - சிவலிங்கம் சிவகுமாரன்